Opinions

Een matige Nederlandse speelfilm van regisseur Pim de la Parra over een stel, Frank (Hugo Metsers) en Eva (Willeke van Ammelrooy), dat niet zonder elkaar kunnen. Er wordt flink geëxperimenteerd op seksueel vlak, Willeke van Ammelrooy (die toen al bijna 30 jaar oud was) was destijds al een mooie verschijning op zich, maar het verhaal van een man die op zoek gaat naar hamburgers, terwijl hij thuis een prachtige biefstuk heeft zitten!, is rommelig en wil maar niet lopen.

In de jaren 70 en 80 moest je het vroeger vooral doen in Nederlandse films met de mooie vrouwen Monique van de Ven en Renée Soutendijk, die goed konden acteren en ook regelmatig naakt te bewonderen waren, maar toen had je ook Willeke Van Ammelrooy, al jaren de echtgenote van operazanger Marco Bakker. In deze film speelt ze Eva en is ze het eerder genoemde prachtige biefstuk. Niet een geheel vrouwvriendelijke benaming voor een vrouw die destijds erotische spanning opriep, maar daarnaast is ze ook gewoon een prima actrice. Als zij in "Frank en Eva" de kleren aanheeft (die gaan overigens ook geregeld uit ), is ze een potige vrouw die een eigen zaak runt, namelijk een naaiatelier. Zelfbewust rijdt zij door de straten van Amsterdam in een markante oldtimer en het is knap om te zien hoe ze gracieus overeind blijft in "Frank en Eva", ondanks bijvoorbeeld de acteerprestaties van anderen. Ze wilde hoe dan ook slagen in de filmwereld, maar zat na "Frank en Eva" even in de bijstand !

Frank (Hugo Metsers), een succesvol autoverkoper, is een nietsnut en een parasiet. Hij wil zich niet binden aan Eva en neukt er lekker op los. Een vrijpartij in het begin van de film in een Citroën auto (de zogenaamde snoek) met Sylvia (gespeeld door Sylvia Kristel, die in die scène ook naakt te bewonderen is) leidt al direct tot brokken, waarbij zijn baan op het spel staat. Hij is een groot kind dat zijn vrijheid wil en stampvoet als hij zijn zin niet krijgt. De rol van Hugo Metsers is niet bepaald geweldig, maar hij zal zijn lol wel gehad hebben tijdens het draaien van de rolprent met mooie vrouwen als Willeke van Ammelrooy en Sylvia Kristel op de set. Die lol had hij waarschijnlijk een paar jaar eerder ook in de Nederlandse Drama / Erotiek film "Blue Movie (1971)" met o.a. Carry Tefsen.

Andere kritiek is dat er weinig lijn in het verhaal zit, maar misschien had regisseur Pim de la Parra die pretentie ook wel niet. Voorts is de filmmuziek een aantal keren ronduit slecht. Een ongecontroleerde mengelmoes van snerpende gitaren en onduidelijk gejammer moet doorgaan voor begeleidende muziek. "Frank & Eva" is bovendien een tragikomedie (dus er gaat ook iemand dood en in dit geval is dat een goede vriend van Frank, die gespeeld werd door Lex Goudsmit, die een café runt), maar de humor is bij tijd en wijlen erg donker van kleur. Zo doet Hugo Metsers een paar keer alsof hij zich van het leven berooft (o.a. tijdens de opening) en springt hij even later plotseling op bij het zien van Willeke van Ammelrooy of als deze hem op zijn ballen slaat.

Hoewel de film qua verhaal misschien niet veel voorstelt, is er geen gebrek aan naaktheid. Zo loopt Willeke van Ammelrooy nogal eens zonder kleren rond (ze wordt ook een keer onderzocht door een dokter en ook ligt ze een keer naakt op de grond, wat er fraai uitzag, en speelt Hugo Metsers dan biljart op haar lichaam en met hem ligt ze ook in bad), waarbij ze ook volledig naakt (ze heeft overigens mooie borsten) is te bewonderen en behalve bij het lopen is ze ook een keer volledig naakt te bewonderen als ze in bed vrijt met een andere man (Frank kijkt dan stiekem via de deuropening jaloers toe en hij wordt dan op een gegeven moment ook opgemerkt).

Maar ook Hugo Metsers lijkt zich prettig te voelen bij het naaktlopen. En daarnaast zien we ook Sylvia Kristel (die een jaar later zeer beroemd werd vanwege haar rol in de "Emmanuelle" films), die ook zogenaamd kan biljarten, een keer volledig naakt (als ze samen met Hugo Metsers onder de douche staat). Verder is er nog een beetje naakt te zien van de overbuurvrouw van Hugo Metsers, gespeeld door Christina Cünne, die o.a. door Hugo Metsers begluurd wordt met een verrekijker en ook van Elsje de Wijn (een collega van Eva) als deze ligt te neuken (ze doet haar werk als naaister eer aan) met Hugo Metsers. Geen wonder dat Metsers credo in de film luidt:

"Hoe meer, hoe beter!"

De vrijheid van het individu leidt echter niet automatisch tot meer levensgeluk. Op een gegeven moment besluiten Frank en Eva tot een latrelatie, maar hun relatie bevindt zich dan al in een neerwaartse spiraal. Frank zet graag de bloemetjes buiten met de dames, maar als Eva ook eens een vriendje heeft, ontploft hij. De wederzijdse jaloezie is niet bevorderlijk voor hun relatie, maar toch houden beiden steeds krampachtiger vast aan wat ze nog hebben en zo eindigt ook eigenlijk de film. Want in de laatste scène van de film (dan wilt Eva Frank verlaten) heeft Frank weer zogenaamd zelfmoord gepleegd (net zoals bij de opening) met een pistool, wat dus niet het geval is, waarna Eva en Frank samen vechten in de badkuip op de badkamer (het is vooral Eva die Frank slaat). Ze omhelzen elkaar daarna, waarbij je het beeld van de film steeds kleiner ziet worden, en de film is dan na circa 93 minuten afgelopen.

Voor ware liefhebbers van de Nederlandse film is "Frank en Eva" een aangename Drama / Komedie film. De humor is soms hilarisch en soms ongepast en ook zit er het nodige drama in. Het verhaal biedt wel weinig soelaas, maar de vele naaktscènes leveren een goede portie vermaak op. Het is met name Willeke van Ammelrooy die kleur geeft aan een verder middelmatig geheel.

Hoewel dit eigenlijk ook weer een draak van een film is, heb ik me er in ieder geval meer mee vermaakt dan met achterlijke "Brain Damage (1988)" welke ik gisternacht heb gezien. In deze film vond ik de uitvoering leuker en zaten er ook behoorlijk wat naturelle (dus zonder plakplatjes en metaalonderdelen op of in hun lichaam. Ze hadden dan wel weer een "Z" brandmerk op hun bovenarm van "Zorro" gespeeld door een of andere anabole figuur genaamd Joseph Gonzalez) sletjes in de film waar ik persoonlijk wel van hou. De cast deed het leuk en dan met name Patty Mullen als Frankenhooker. Visueel zag het er ook best aardig uit met al die spandex kledij, eind jaren 80 look en natuurlijk de vele blote vrouwen. Met horror (de horror onderdelen die erin zaten zagen er ook enorm nep en goedkoop uit) heeft deze film weinig te maken want de nadruk ligt voor 90% op komedie. Eigenlijk moet je deze film ook beschouwen als één grote grap en daar is de film best wel in geslaagd.

P.S. de laatste 5 minuten van de film zijn eigenlijk ijzersterk zowel visueel als qua humor. "Where is my Johnson"

Vorige week had ik nog de enigszins vermakelijke Komedie Horror film "Sky Sharks (2020)" (waarbij het draait om zombie nazi's op vliegende haaien) gezien en eigenlijk wilde ik nog zo'n onzin film zien waarbij het draait om zombie nazi's. Een aantal van dit soort films heb ik al gezien (met als hoogtepunt "Iron Sky (2012)" en de twee delen uit de "Død Snø (2009)" reeks), maar deze "Frankenstein's Army" uit 2013 had ik dus nog niet gezien.

Dit verhaal speelt zich af aan het einde van de Tweede Wereldoorlog en draait om een bataljon van Russische soldaten die zich diep in vijandelijk gebied, te weten Oost-Duitsland, bevinden. Tijdens hun missie ontvangen ze een noodoproep van een groep andere soldaten die hevige weerstand ondervinden van de Duitsers. Als ze op de plaats des onheils aankomen, treffen ze een uitgestorven kloosterdorp aan met lege graven. Ze ontdekken dat een Duitse wetenschapper met naam Viktor (Karel Roden), oftewel Dr. Frankenstein, experimenten uitvoert om een onstuitbaar leger van ondode biomechanische soldaten te creëren. Tot hun ongeloof lijken de soldaten samengesteld te zijn uit menselijke lichaamsdelen, Nazi- wapentuig en industrieel schroot. Ze hebben geen andere keus dan om tot de laatste overlevende te vechten en zo dit onnatuurlijke leger te stoppen.

Frankenstein’s Army is een found footage-film en de film van de Nederlandse regisseur Richard Raaphorst komt pas flink op stoom als zijn "zombots" (de ondode biomechanische soldaten) creaties voor het eerst in beeld verschijnen na circa 20 minuten. De found footage-stijl komt vanaf dan ook goed uit de verf (naar het einde toe bouwt de spanning ook flink op) en de film voelt dan ook aan als een soort van videogame (een soort van "Wolfenstein", welke ik vroeger in de jaren 90 speelde).

Omdat het een found footage-film is, kent het beeld voor de kijker geen rustmomenten. Dat is minder goed voor de volledige film, maar wel prima voor de benauwde actiescènes. Qua acteerwerk springt er maar één persoon uit, namelijk Karel Roden die een fantastische idiote Dr. Victor Frankenstein speelt. Hij is wel pas voor het eerst in beeld te zien na circa 60 minuten, waar hij één van de Russische soldaten inweek (een soort van soep met menselijke resten) te eten geeft om sterk te worden (hij moet namelijk ook een "zombot" worden). De overige acteurs zijn niet slecht, maar hun rollen (en accenten) komen niet helemaal uit de verf en sommige personages waren zo vreselijk irritant, dat je ze zo snel mogelijk door de monsters zou willen laten doden. Van hun is misschien nog Alexander Mercury de beste acteur in de rol van cameraman Dimitri Asna en hij wordt ook tijdens de opening van de film voorgesteld als:

"My name is Dimitri Asna, and I'm a graduate of the All-Union Institute of Cinematography in Moscow. I was entrusted by our great leader, Joseph Vissarionovich Stalin, to film the heroic deeds of a distinguished reconnaissance unit under the command of Sergeant Novikov. I am proud to be a part of this mission in the Great Patriotic War. Long live motherland, and long live Czarevitch Stalin."

Hij is ook degene die een deal probeert te sluiten met Dr. Victor Frankenstein en dat in opdracht van zijn leidinggevende in Moskou. Hij verdoezeld ook zijn echte plannen onder het bataljon van Russische soldaten, die hij min of meer misbruikt voor zijn speciale opdracht.

Waar de film de meeste indruk mee maakt zijn de ondode biomechanische soldaten, oftewel de "zombots". Er zijn er veel en elke "zombot" is anders. Deze originele creaties zijn indrukwekkende steampunk monsters met verschillende wapens en allemaal zonder een vleugje CGI. Het team van de speciale effecten heeft deze monsters mooi gemaakt en ze zien er erg cool uit. Ze zorgen ook voor de nodige dreiging en spanning en doden ook een aantal Russische soldaten. Met namen als "Machete", "Propellorhead", "Mosquito" (was mijn persoonlijke favoriet en hij staat ook prominent op de filmposter), "Razor Teeth" en "Hammerhead", is de overtreffende trap van het nazi zombie-subgenre bereikt en ze worden net zoals in de Frankenstein films tot leven gebracht met elektriciteit (in dit geval via een generator). Ook de bij vlagen expres zo gemaakte VHS beeldkwaliteit werkt sfeerverhogend, omdat de schijn wordt opgehouden dat je naar een verloren gewaande en stokoude opname kijkt.

Over het algemeen is het verhaal erg eenvoudig en is het tempo van de film goed, ook al begint het wat traag. Maar zodra ze het kloosterdorp bereiken (daar vinden ze ook een berg met dode nonnen die op elkaar gestapeld liggen) en daar de kerk binnengaan die meer uitziet als een fabriek, wordt het leuk en zeker vanaf het moment dat ze op de eerste "Zombot" stuiten, die sergeant Novikov (Robert Gwilym) doodt. De "zombots" gaan soms lekker te keer (maar zorgen vooral voor veel dreiging) en dat geldt ook min of meer voor de Russische soldaten (zo slaat één van hun een gevangen genomen vrouw in elkaar, offeren ze ook een gevonden nazi-kind op, en verlossen ze sommigen uit hun lijden met een mes). Maar het goor komt toch vooral op conto van Dr. Victor Frankenstein, die schedels opensnijdt en dan in de hersenen begint te snijden. De rondleiding die hij geeft aan Dimitri in zijn werkplaats (waar verschillende fraaie "zombots" aan het werk zijn met dode lichamen), mocht er ook best wezen en bevat ook de nodige goor en zelfs humor.

Het einde was opzicht leuk gevonden met daarin ook een beetje een twist en een wending en het biedt ook mogelijkheden voor een eventueel vervolg, wat er tot heden nog niet is gekomen. Wat dat betreft doet Richard Raaphorst het zeer rustig aan, want dit is tot heden nog steeds zijn enige film, maar wel een aardige en dan vooral vanwege de geweldig uitziende "zombots". Vanwege hun geef ik de film ook een voldoende.

Deze zoetsappige Muziek / Komedie film, met Elvis Presley in de hoofdrol, zag ik afgelopen nacht op de leuke televisiezender "AMC HD" en ondanks dat het verhaal weinig voorstelt en een zeer voorspelbaar verloop heeft (inclusief een "Happy End") heb ik me er toch nog mee vermaakt en vond ik deze film ook wel lekker wegkijken (duurt met circa 85 minuten ook niet al te lang) en dat ondanks dat ik een hekel heb aan zingen in films.

Ik vond vooral de sfeer in deze kleurrijke film ("Frankie and Johnny" is een Amerikaans Kroeglied, dat uitgewerkt werd tot een lang filmverhaal voor Elvis Presley) wel leuk en ook de fraaie decors en kleding op de rivierboot "Mississippi Queen" (inclusief casino), waar dit verhaal zich vooral afspeelt. Verder valt er ook genoeg te glimlachen (de meeste humor oogt nu wel zeer oubollig) en ook de cast deed het wel verdienstelijk en vooral natuurlijk de charmante Elvis Presley (in de rol van de bijgelovige Johnny, die zanger en gokker is op de rivierboot "Mississippi Queen" en met dat laatste verliest hij steeds zijn geld en kan hij wel wat geluk gebruiken) met zijn geweldige stem en hij deed zijn liedjes (zitten wel geen grote hits bij, maar zijn vertolking van het bekende liedje "When The Saints Come Marching" mocht er best wezen en het werd ook op een leuke manier gepresenteerd, met veel show erbij), in totaal 11 stuks, op een zeer leuke manier presenteren.

Geregeld is het verhaal wel aan de flauwe kant en dat o.a. tijdens het gedeelte waar drie vrouwen allemaal dezelfde witte outfit met masker dragen en zodoende Elvis Presley om de tuin leiden tijdens Mardi Gras in New Orleans. En natuurlijk ook het moment dat Elvis Presley veel geld (10.000 dollar) wint tijdens het gokken in New Orleans en een boze en jaloerse Frankie het daarna uit een raam gooit en anderen het dan oprapen en houden.

Verder was het leuk dat ook Harry Morgan (als pianist en liedjesschrijver Cully, die als een soort geweten voor Johnny fungeert en tevens een goede vriend van hem is. Johnny leent ook regelmatig geld van hem om te gokken) een rol heeft in deze film en hij is natuurlijk vooral bekend vanwege de legendarische televisieserie "M*A*S*H (TV Series 1972–1983)", die zich afspeelt in een Amerikaans veldziekenhuis gedurende de Koreaanse Oorlog (1950-1953) en waarin hij dan de rol speelt van de droge kolonel Sherman T. Potter.

De vrouwen Donna Douglas (in de rol van de blonde Frankie, die de vriendin is van Johnny) en Nancy Kovack (in de rol van de roodharige Nellie Bly, die eigenlijk de geliefde is van casino-eigenaar Clint Braden, maar hij neemt het niet zo nauw met de liefde) mochten er best wezen en speelden ook zeer verdienstelijk en vooral in de cabaretstukken samen met Elvis Presley.

Dit mag dan wel één van de slechtere Elvis Presley films zijn (maakte in de jaren 60 zeer veel van dit soort pulpfilms, met allemaal hetzelfde concept en waar hij ook een hekel aan had. Dit was overigens zijn 20e speelfilm in negen jaar tijd ! ), maar toch heb ik me er best nog mee vermaakt en misschien komt dat ook wel omdat ik deze film heel laat op de avond bekeken heb (begon omstreeks 01:25 uur in de nacht).

P.S. Regisseur Frederick De Cordova heeft vooral televisieseries geregisseerd en deze film was zijn laatste speelfilm. Daarna heeft hij zich toegelegd op productiewerk, dat hem veel beter afging.

Beetje een nietszeggende flauwe komedie met ook nog een vleugje romantiek erin. Het verhaal stelt eigenlijk weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Hier en daar valt er wat te glimlachen en dat is het dan eigenlijk ook. Ook de cast stelt weinig voor met de kanttekening dat ik Lizzy Caplan wel aardig vond (qua uiterlijk dan wel te verstaan). Gelukkig duurt de film met circa 85 minuten niet al te lang, waardoor de film als geheel nog wel redelijk te doen is.

P.S. Ron Perlman als travestiet "Phyllis" zag er wel apart uit.

Prima thriller die ook nog eens boeiend en spannend is. Verder kijkt de film zich heerlijk weg en weet je niet wat er gaat gebeuren. Harrison Ford deed het prima en de beelden van Parijs waren fraai. Emmanuelle Seigner was overigens best een schoonheid in deze film.

De film "Unknown" uit 2011 die ik gisteren heb gezien deed me vaak aan deze film denken.

Beetje een zeer matige 13 in een dozijn vrouwengevangenisfilm die weinig boeiend is. Het verhaal stelt weinig voor (wat wel normaal is bij dit soort films) en hetzelfde geldt voor de ontberingen die de vrouwen ondergaan. Waar het in dit soort films vooral omdraait is natuurlijk vrouwen en veel bloot. Beiden komen hier redelijk aan bod maar buiten Karine Gambier met haar fraaie lichaam zat er geen onder leuk spul bij. Normaal is de vrouwelijke sadistische kampbewaakster een pittige tante met een fraai uiterlijk maar deze heeft weinig tot niets te bieden. Ze gaat bovendien ook niet uit de kleren. Nee deze film kun je beter mijden.

P.S. De bewakers met hun pispotten op hun hoofd waren overigens lachwekkend.

Typische clichematige en voorspelbare vrouwengevangenisfilm (zoals er in de jaren 70 velen van zijn gemaakt) met veel bloot (inderdaad ook veel behaarde bevers, maar dat hoorde gewoon bij de jaren 70) en vrouwen martelingen/vernederingen/verkrachtingen (stelt wel allemaal weinig voor en er is ook geen bloed te zien, op een paar druppels na tijdens een ontmaagding van een vrouw met een zweep) en een typische sadistische lesbische vrouwenkamp commandant Isla (gebruikt o.a. de zweep), in de vorm van Nanda Van Bergen.

In dit verhaal draait het om een groep vrouwen, die tijdens de opening van het verhaal worden ontvoerd door IRF guerrillastrijders en worden opgesloten in een vrouwengevangenis in de jungle en daarbij als vermaak worden gebruikt als prostituees. Het verhaal heeft een standaard verloop (inclusief ontsnapping op het einde) en stelt weinig voor en dat geldt ook voor de lijfstraffen die de vrouwen krijgen als ze iets hebben misdaan (zoals ruzie maken met elkaar). Maar als vermaak is deze film wel leuk om te zien, want er zit best veel bloot in en de vrouwen mochten er ook best wezen (rondborstig en behaarde schaamstreek, die tijdens een douche scene goed gewassen werd met zeep). Het bloot werd opzicht best aardig in beeld gebracht tijdens de douche scenes (er zijn in totaal drie douche scenes, waarbij eentje met alleen maar mannen, die zich gereed maken om plezier te mogen maken met de gevangen genomen vrouwen), cel scenes (waar de vrouwen vooral bloot op een veldbed liggen) en de hangmat scenes, waarbij één van de vrouwen, te weten Angela (gespeeld door Ada Tauler), verliefd raakt op de IRF leider, te weten Gino da Guerra (gespeeld door Wal Davis). Dat levert dan een einde op waarbij Angela (die dan ontsnapt is met nog twee andere vrouwen, te weten Tona en Pepa) uiteindelijk moet kiezen voor haar man Alberto (die haar helpt ontsnappen) of voor Gino da Guerra

Hier en daar zit er ook wat humor in het verhaal en dat komt eigenlijk puur en alleen op conto van een vogel die steeds roept "Here, Camp A1, Green Snake. Damn whores. Ready, steady, go." De cast acteert natuurlijk niet geweldig (moet je ook niet verwachten van ze), maar ze doen wel waar ze goed in zijn en dat is hun fraaie blote lichaam tonen, zoals dat van Ada Tauler (in de rol van Angela, die min of meer ook de hoofdrolspeelster is in het verhaal), Esther Studer (in de rol van maagd Lupita Pavone, die door Isla dus ontmaagd wordt met een zweep en uiteindelijk een lesbische relatie aangaat met gevangene Maria, waarvan ze maar kort van kan genieten omdat ze namelijk samen met haar wordt geëxecuteerd), Monika Kälin (in de rol van gevangene Tona, die een hekel heeft aan de lesbische Maria), Brigitte Meyer (in de rol van mooie blonde gevangene Pepa, die een goede vriendin is van Tona), Monica Swinn (in de rol van de lesbische gevangene Maria, die tevens een verraadster is) en Nanda Van Bergen (in de rol van vrouwenkamp commandant Isla). Van de laatste zijn overigens alleen maar de borsten te zien (ook pas op het einde tijdens een lesbische scene met Angela), terwijl de anderen van top tot teen bloot zijn te bewonderen.

Als je dit soort vrouwengevangenis films met veel bloot vermakelijk vindt om naar te kijken zoals ik, dan heb je aan deze film eigenlijk geen slechte film en hij duurt met circa 90 minuten (ik heb de "Directors Cut" versie gezien) ook niet echt lang.

Opzicht vond ik deze film wel wat weghebben van een aflevering uit een Duitse jaren 70 misdaad serie zoals "Derrick", maar dan in een erotische uitvoering.

Dat deze film mede betiteld staat als een Horror is natuurlijk lachwekkend, want het is puur een Erotiek / Misdaad film. Daarbij draait het om een tweetal diamantensmokkelaars (het koppel Carlos en Sandra Mauro), die worden vermoord door iemand in een zwarte cape, die het gemunt heeft op de diamanten. Bij de diamanten smokkelaars verblijft ook de zekere Margarita Martin (gespeeld door Lina Romay) die niets weet van de diamanten, maar wel werd gebruikt door de smokkelaars om diamanten te smokkelen (verstopt in een gitaar), en die daarbij wordt getraumatiseerd (door het aanblik van de vermoorde smokkelaars) en daarom wordt opgenomen in een psychiatrische vrouwenkliniek, ter behandeling (zodat ze weer normaal wordt en kan praten). Om deze Margarita Martin, de doktoren (die ook zeer geïnteresseerd zijn in de diamanten) in de vrouwenkliniek en de moordenaar, draait het dan om in dit verhaal.

Het verhaal (speelt zich af in Como en rond het Comomeer, welke soms best mooi in beeld werd gebracht) opzicht stelt natuurlijk weinig voor (je kijkt dit soort films natuurlijk vooral vanwege het bloot, althans ik in ieder geval), maar wist me desondanks wel nog te vermaken en zit eigenlijk ook wel aardig in elkaar (ook visueel gezien) met zelfs een leuke verassing (m.b.t. de in scene gezette moordenaar, ter behandeling van Margarita). Ook valt er zelfs wat te glimlachen, zoals de scene met kleptomane patiënte Peggy (gespeeld door Dagmar Bürger), die de vulpen van dokter Antonio (gespeeld door Michael Maien) steelt en deze verstopt in haar vagina (ze had hem natuurlijk ook in haar kont kunnen verstoppen, maar dat is niet zo handig) De ontknoping van het verhaal waarbij je te weten komt wie de moordenaar (dokter Antonio) is, die ook wordt opgepakt door de politie (ingerekend door inspecteur Risi, gespeeld door Peter Baumgartner, en zijn team), was opzicht wel aardig, maar natuurlijk ook flauw en voorspelbaar.

Dat deze film natuurlijk ook vermakelijke is, komt door het aanwezige typische jaren 70 bloot (behaarde schaamstreken en puur naturelle vrouwen, dus zonder tatoeages en andere lichaamsdecoraties) en dat wordt best veelvuldig in beeld gebracht (wel dit keer geen douche scene maar wel een slaap scene, waarbij de patiënten, die met zijn zessen verblijven in één slaapruimte, allemaal naakt op bed liggen) met o.a. de redelijke rondborstige hoofdrolspeelster Lina Romay (dus in de rol van Margarita, die op een gegeven moment ook door de andere vijf patiënten tegelijk wordt bevredigd), de best mooie Brigitte Meyer (in de rol van patiënte Gabi, die lijdt aan dwangneurose en zich daarbij continue masturbeert), Esther Studer (in de rol van zuster Petra, die de patiënten vooral op een seksuele verzorgt en dat voert ze o.a. uit op Gabi en Margarita), Peggy Markoff (in de rol van oudere patiënte Emilia, die graag zingt en toneel speelt) en Nanda Van Bergen (in de rol van Irina Farkas, die de vrouw is van dokter Farkas die de kliniek runt en die beiden uit zijn op de diamanten). Het bloot heeft zelfs een doel in het verhaal, want met o.a. seks probeert men Margarita weer in normale doen te krijgen

Al met al een best een vermakelijke Erotiek / Misdaad film, die zich lekker wegkijkt en die met precies 80 minuten ook niet lang duurt.

In de jaren 70 zijn er enorm veel van dit soort films gemaakt en het concept was eigenlijk altijd het hetzelfde namelijke brute gevangenis met een sadistische lesbische bewaakster, hitsige vrouwelijke gevangenen met nauwelijks iets aan, veel bloot, martelingen en een ontsnapping. Al deze ingrediënten zaten ook in deze film. Eerlijk gezegd vind ik dat concept best geslaagd maar deze film vond ik niet echt boeiend. Er zit best redelijk veel bloot in en ook een heel kleine beetje porno (vingeren) maar het was eigenlijk allemaal vrij saai en de vrouwen waren ook niet je van het (lelijk waren ze zeker ook niet) m.u.v. de fraaie Martine Stedil.

Het verhaal stelt uiteraard niet veel voor maar dat is ook maar bijzaak in dit soort films. Meestal spoel ik de zogenaamde serieuze stukken dan ook vooruit. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Best een flauwe en ook achterlijke bedoeling deze zogenaamde Thriller. Het verhaal heeft betrekking op een Thriller/Misdaad, maar qua uitvoering is dit natuurlijk gewoon een Erotiek film. Qua bloot is er overigens heel veel te zien en eigenlijk ook bijna continue, maar helaas zijn de vrouwen niet bepaald echte schoonheden. Ze zijn wel heerlijk naturel (haar tussen de benen en oksels moet je dan ook maar op kop toe nemen).

Qua verhaal stelt het natuurlijk allemaal weinig voor en de uitvoering oogt ook heel goedkoop (inclusief de cast). De martelingen die de gevangen (allemaal mannen op één vrouw na) genomen spionnen en politici moeten ondergaan zijn overigens lachwekkend. Ze zitten in kooien onder de vloer en dan wordt er een groen goedje op hun gegooid waardoor ze zo geil worden dat ze op springen staan Eigenlijk gewoon te belachelijk voor worden en ook best lachwekkend.

Buiten het vele bloot zit er ook wat actie in deze film en vallen er zelfs doden. Maar veel moet je je daarbij niet voorstellen want dat is gewoon bijzaak. De film duurt overigens niet lang, maar ondanks dat heb ik de film regelmatig vooruit zitten te spoelen omdat het aankijken meer een marteling was dan plezierig.

Nee, deze trieste bedoeling kun je beter overslaan, want er zijn betere jaren 70 erotiek films gemaakt (ook door deze regisseur) m.b.t. martelingen (o.a. alle films waarin Pam Grier in meespeelt en natuurlijk de "Ilsa" films).

Benieuwd hoeveel delen hier nog op volgen (zeker gezien het einde), maar ik houd het toch bij deze ene film, want dit soort films zijn gewoon niet voor me weggelegd en het deed me ook denken aan de jaren 80 film "Firestarter" met Drew Barrymore in de hoofdrol als kind met speciale krachten. In deze film is dat dus Lexy Kolker (in de rol van Chloe), die naarmate het verhaal vordert steeds gewelddadiger wordt, en misschien speelt ze haar rol ook wel goed, maar ik vond haar vooral irritant en vooral als ze begon te schreeuwen.

Het verhaal (draait om de zevenjarige Chloe, die door haar paranoïde vader opgesloten zit in hun vervallen huis en het lijkt erop dat ze slachtoffer is van zijn psychische problemen) zelf kon me eigenlijk ook niet echt boeien en spannend vond ik het eigenlijk nergens. Hier en daar zitten er wat aardige effecten (zoals een raket die in slow-motion een huis binnendringt) in en gaat het er soms ook wat hard aan toe (o.a. een pen in iemands oog), maar dat is het dan ook.

Emile Hirsch speelt in deze film de rol van vader (die in mijn ogen een ongezonde relatie heeft met zijn dochter), maar in eerste instantie dacht ik te maken hebben met Jack Black, want daar vond ik hem erg op lijken. Behalve aan Lexy Kolker, heb ik me ook aan Bruce Dern zitten te irriteren als ijscoman Mr. Snowcone, die tevens de opa is van Chloe, en dan vanwege de haren in zijn neus waar regelmatig op gefocust werd (ik vond het een beetje onsmakelijk).

Het enige leuke in deze film vond ik nog de roodharige Michelle Harrison (als buurvrouw Nancy Reed) en dat vanwege haar uiterlijk, maar helaas is zij juist het personage dat uiteindelijk de pen in het oog krijgt, waarna ze wordt doodgeschoten (omdat ze uit haar oog bloedt, denkt men dat ze een freak is).

Al met al heb ik me dus totaal niet vermaakt met deze Sciencefiction / Thriller film (schiet ook tekort in zijn doel). Geef mij maar "Brightburn (2019)", die ook een vernieuwende superheldenfilm is, waar ik me tenminste wel mee vermaakt heb en daarin speelt ook een kind (weliswaar een tiener) de hoofdrol.

"Your touch makes this pussy drier than sandpaper, you fucking monkey."

Deze Komedie / Horror film zag ik gisteren voorbijkomen op SkyShowtime en toen ik zag dat Vince Vaughn erin meespeelde, had de film gelijk mijn aandacht omdat ik Vince Vaughn altijd wel leuk vindt om te zien. "Freaky" is een slimme en leuke mix van horror en komedie, welke geregisseerd is door Christopher Landon, die o.a. bekend is van beide "Happy Death Day" films.

Het verhaal draait om Millie Kessler (Kathryn Newton), een verlegen tiener die worstelt met onzekerheden, het verlies van haar vader en ook wordt ze op school gepest. Ze wordt op een dag het doelwit van de "Blissfield Butcher" (Vince Vaughn), een brute seriemoordenaar die met een magisch mes een poging doet haar te doden. Door een bovennatuurlijke samenloop van omstandigheden wisselen hun lichamen echter van plaats. Vanaf dat moment zit Millie gevangen in het lichaam van een volwassen man van twee meter, terwijl de moordenaar zijn weg vervolgt in het jonge, onschuldige tienermeisje. Ze ontdekt daarbij dat ze slechts 24 uur de tijd heeft om te voorkomen dat ze permanent gevangen blijft in zijn lichaam.

De openingsscène zet meteen de toon, waarbij vier tieners op brute wijze worden afgeslacht door de "Blissfield Butcher" en dat met een wijnfles in de mond, een wc-bril op een hoofd, een tennisracket door een hoofd en een lichaam op een haak. Ook wordt dan het magische dolkmes "La Dola" geïntroduceerd. Wanneer Millie later die avond door de "Butcher" wordt aangevallen, gaat het mes in werking en wisselen hun zielen van lichaam. De volgende ochtend wordt Millie wakker in het lijf van een volwassen seriemoordenaar, terwijl de "Butcher" zich comfortabel in haar jonge, onschuldige lichaam bevindt.

Vanaf dan wordt de film ook echt leuk en dat komt vooral door Vince Vaughn die zich dan gedraagt als een nerveuze tiener en dat speelde hij heel leuk en grappig. Zijn pogingen om aan haar twee beste vrienden, te weten Nyla Chones (Celeste O'Connor) en de gay-achtige Josh Detmer (Misha Osherovich), uit te leggen dat hij Millie is, behoren tot de leukste momenten. Vooral de scène waarin hij door school rent en hysterisch gilt, is hilarisch.

Tegelijkertijd is Kathryn Newton heerlijk kil als de "Butcher" in meisjesvorm. Ze geniet van de nieuwe camouflage die haar uiterlijk haar biedt en ze maakt o.a. slachtoffers op de school van Millie. De scène met werkplaatsleraar Mr. Bernardi (Alan Ruck) die ze met een zaagmachine doormidden splijt, is één van de meest memorabele kills en ook het laten bevriezen van de irritante Ryler (Melissa Collazo), die Millie op school pest, was een leuke kill van haar. En ze zegt ook mijn openingszin tegen een macho jongen (Magnus Diehl) op school die nu opeens geilt op Millie, terwijl hij haar voorheen op school niet zag staan en pestte / vernederde.

Het middenstuk van de film draait om de race tegen de klok, waarbij Millie en haar vrienden het mes moeten terugvinden en het ritueel moeten zien om te keren, voordat de 24 uur verstreken zijn en de wissel permanent wordt. Dit levert een mix op van absurde komedie en slasherhorror. De kleedkamer- en kleedhokjescènes, waarin Vince Vaughn zich onhandig bewust is van zijn nieuwe lichaam, zorgen voor speelse humor. En ook moest lachen als hij op het mannentoilet zit en hij dan geschreven (met daarbij een tekening van haar hoofd en een penis) op de deur van het toilet ziet staan "Millie Kessler is a cock gobbler" en hij dan verbaasd zegt:

"Oh, my God. Are you serious? I'm not a cock gobbler."

Tegelijk laat de film Millie groeien in zelfvertrouwen, doordat ze als "grote man" eindelijk haar pestkoppen en onderdrukkers kan confronteren.

De climax vindt plaats tijdens het schoolfeest, waar de Butcher in Millie’s lichaam zijn bloederige slag wil slaan. Daarbij krijgen we ook nog wat kills te zien, waaronder een brutale steekpartij in de danszaal. Uiteindelijk slagen Millie en haar vrienden erin om de Butcher te overmeesteren en het mes te gebruiken voor de terugwissel. In een knap opgebouwde sequentie keert Millie terug naar haar eigen lichaam en net op tijd. Maar daar eindigt het niet bij, want In een extra epiloog probeert de "Butcher" (terug in zijn eigen lichaam) Millie en haar moeder Coral (Katie Finneran) alsnog te vermoorden. Millie, die nu haar eigen kracht en zelfvertrouwen heeft omarmd, neemt het heft in handen en doodt hem definitief met een houten stok.

Deze slotscène bevestigt dat de film niet alleen een horrorkomedie is, maar ook een verhaal over empowerment (oftewel het proces waarbij iemand gestimuleerd wordt zelfstandig te beslissen en te handelen en voor zichzelf op te komen). Millie heeft zichzelf namelijk gevonden en heeft geleerd dat ze sterker is dan ze ooit dacht.

Buiten dat de film zich lekker wegkijkt, zit de kracht van "Freaky" vooral in de combinatie van humor en acteerprestaties. Zo schittert Vince Vaughn in de rol van een giechelende, onhandige tiener die plotseling opgesloten zit in een kolossaal lijf. Zijn vertolking van Millie is verrassend komisch en ontwapenend, zonder in goedkope parodie te vervallen. En de mooie Kathryn Newton laat op haar beurt een ijzingwekkende andere kant zien als de "Butcher", namelijk die van kil, berekenend en met een sinistere blik die haaks staat op haar ogenschijnlijk onschuldige uiterlijk.

Ook de bijrollen zijn goed en leuk ingevuld met o.a. Katie Finneran als Coral Kessler die Millie’s zorgzame maar overbezorgde moeder is, Dana Drori als Char Kessler die Millie’s oudere en strenge zus is en die als politieagente werkt, Celeste O’Connor als de donkere Nyla Chones die Millie’s beste vriendin is en Misha Osherovich als Josh Detmer die Millie’s flamboyante en loyale vriend is. Als de laatste samen met Nyla op de vlucht zijn voor de "Butcher", zegt hij:

"You're Black! I'm gay! We are so dead!"

Visueel is de film strak gefilmd en dat met een vlot tempo, waarbij geen moment overbodig voelt. De soundtrack en montagestijl versterken het speelse karakter, zonder af te doen aan de spanning.

"Freaky" is een frisse, leuke en vermakelijke Komedie / Horror fim, die de clichés van het slashergenre slim combineert met het "body-swap" concept. Dankzij de uitstekende chemie tussen Vince Vaughn en Kathryn Newton, de inventieve kills en de mix van humor en spanning, is het gewoon allemaal genietbaar.

Omdat het toch al een tijdje geleden is dat ik deze absurde Komedie film voor het laatst gezien heb, heb ik hem afgelopen week nog eens herzien en ik moet zeggen dat ik me er wederom kostelijk mee vermaakt heb. Deze film is op en top Tom Green (was destijds dankzij "The Tom Green Show" bij MTV even één van de populairste komieken van Amerika) en daarmee is eigenlijk al alles over deze film gezegd. Deze film is ook vooral bestemd voor de liefhebbers van de absurde humor en wansmakelijke capriolen van Tom Green, want anders doe je er goed aan om deze film koste wat kost te mijden.

Dus lig je al in een deuk als je Tom Green aan een koeienuier ziet zuigen, als je hem het geslachtsdeel van een paard ziet bewerken, als je hem de navelstreng van een baby met zijn tanden door ziet bijten of als je hem gewoonweg zichzelf als een idioot ziet gedragen, dan zul je de grove en smerige grappen en grollen in deze film ook wel waarderen, zoals ik dat ook deed en nog steeds doe.

In dit verhaal draait het om de volwassen striptekenaar Gord Brody (Tom Green), die nog steeds bij zijn ouders woont, terwijl zijn jongere broer Freddy Brody (Eddie Kaye Thomas) een succesvolle carrière heeft bij een bank. Op aandringen van zijn vader Jim Brody (Rip Torn) gaat Gord op zoek naar werk en hij besluit naar Hollywood af te reizen om daar zijn tekenfilmidee aan de man te brengen. Na een harde afwijzing in Hollywood, trekt hij weer richting huis, alwaar zijn vader woedend is dat hij weer thuis komt wonen en ook omdat hij nog steeds werkeloos is. Een heftige ruzie volgt en als wraakactie besluit Gord zijn vader ervan te beschuldigen, dat hij Freddy heeft misbruikt (oftewel de filmtitel "Freddy Got Fingered"), met alle gevolgen van dien.

Met filmmaken heeft deze film weinig te maken, want het is meer een aaneenschakeling van losse uitspattingen Tom Green (waarbij ook gehandicapten en dieren niet worden gespaard), zonder een zinnig verhaal of een duidelijke richting. Maar desondanks zit deze film toch wel leuk in elkaar en heb ik me er prima mee vermaakt, waarbij ik vooral genoot, en in een deuk lag van het lachen, van de volgende bizarre scènes "Look At Me Daddy, I'm a Farmer !", "Let's Skate This Thing", "I Will Wake Up Your Baby !", "Bamboo Stick", "I'm underwater. Look, I found A Treasure", "Backwards Man", "Pretends To Be A Stock Market Analyst", "Daddy Would You Like Some Sausage ?" en "Cheese Sandwich".

Al deze genoemde scènes zijn te zien in het eerste uur van het verhaal en dat is eigenlijk ook het leukste gedeelte van het verhaal. De 20 minuten (de film duurt 80 minuten) die daarna nog volgen, zijn ook nog wel leuk en grappig, maar zijn ook wat flauwtjes.

Behalve de eerder genoemde scènes kraamt Tom Green ook veel onzin dialogen uit zoals "Japan Four" (als hij een bewaker van een gebouw wilt misleiden) en vooral de hele scène waarbij hij tijdens een etentje zich tegenover zijn in een rolstoel zittende vriendin Betty (Marisa Coughlan), voordoet dat hij een beursanalist is (oftewel de scène "Pretends To Be A Stock Market Analyst") en daarbij dan opeens een zogenaamd belangrijk telefoontje (waarbij hij via een cassetterecorder een overgaand telefoongeluid gebruikt) moet aannemen, waarbij hij dan zegt tegen een zekere fictieve Bob:

Speak up. I'm on my cellular telephone.
I don't care, Bob. You're fired. You're fired !
You're fucking fired, Bob !
Clean out your locker at the club, Bob. You're fucking fired !
Patterns. I don't fucking care what he told you, OK ?
I'm talking about 40 million fucking Deutschmark here, Bob.
40 million fucking Deutschmark !
I told you to wire the money to Geneva last week.
I say Geneva, you hear Helsinki, huh ?
40 million fucking Deutschmark, Bob !

Met name het gedoe (beter gezegd ruzies, die overigens pas eindigen in Pakistan) omtrent zijn vader Jim Brody (die graag en heel vaak rosbief eet) is heel leuk in deze film, maar toch zeker ook het gedoe omtrent zijn in een rolstoel zittende vriendin Betty die van pijpen ("I just wanna suck your cock") houdt en dat ook graag wilt doen bij Gord Brody. Ze is ook best grappig en zodoende moest ik o.a. lachen om de scène in het ziekenhuis (waar ze werkt), waar ze Gord Brody ontmoet terwijl ze aan het spelen is met een koffiemelk cupje (waarmee ze een trucje doet) en er dan gezegd wordt.

Gord: Wow, Are hospitals always this fun ?
Betty: No. Sometimes people here die of cancer
Gord: Cancer, huh ?
Betty: Yeah.

Ook het gedoe omtrent het jonge zoontje, te weten Andy Malloy (Connor Widdows), van buurman Mr. Malloy (Jackson Davies), waar steeds ongelukken mee gebeuren (valt o.a. met zijn gezicht tegen een autodeur en krijgt zowel een fles als een honkbal in zijn gezicht gegooid), is best leuk. Met hem eindigt ook min of meer het verhaal, als hij in aanraking komt met een draaiende propeller van een vliegtuig (daarbij vliegt het bloed bij iedereen letterlijk en figuurlijk om de oren) en daarbij dan roept "Daddy, I'm OK. I'm OK. I'm OK, Daddy".

Verder vond ik de muziekkeuze in het verhaal vaak leuk, waarbij je o.a. de liedjes "Problem" (tijdens de opening van het verhaal) van de Engelse punkgroep "Sex Pistols", "Cars" van de Britse new wave-artiest Gary Numan, "Personality Crisis" van de Amerikaanse protopunkgroep "New York Dolls" en "Natural Blues" van Moby te horen krijgt.

De cast vond ik het heel leuk doen in deze film en dan vooral natuurlijk Tom Green, maar zeker ook Rip Torn als teleurgestelde vader Jim Brody. Vooral deze twee maken het kijken van deze film meer dan waard en om hun heb ik ook vaak moeten lachen. Verder vond ik Marisa Coughlan (als de in een rolstoel zittende Betty, die min of meer een raket wetenschapster is) een leuke maar zeker ook een mooie toevoeging in het verhaal en datzelfde geldt min of meer voor de oudere Julie Hagerty (als moeder Julie Brody, die uiteindelijk haar man verlaat en een relatie aangaat met de bekende Amerikaanse basketbalspeler Shaquille O'Neal, "I did all this for you. Nipples pierced. Can he do it like this, huh ?").

Eddie Kaye Thomas (als Freddy Brody) deed het met zijn droge humor (Jim Brody: How much water is he gonna use ? All of it ?, antwoord Freddy Brody: He should save some for the fish. Huh, Pop ? ) ook wel leuk. Ook zien we in een paar scènes Drew Barrymore (als receptioniste, die werkt voor het bedrijf van David Davidson, waar Gord Brody graag als striptekenaar voor wilt werken) terug en dat komt omdat Tom Green destijds een relatie had met haar. Dat is ook de reden dat Tom Green destijds een heel kort rolletje (als bootkapitein) had in de Actie / Komedie film "Charlie's Angels (2000)".

Deze Komedie film mag dan wel destijds vijf Raspberry Awards (waaronder die voor "Slechtste
Acteur", "Slechtste Regisseur" en "Slechtste Film") hebben gekregen (Tom Green heeft die overigens wel zelf in ontvangst genomen), maar ik vind dit gewoon een hele leuke en grappige film (dit soort humor ligt me wel), waar ik me nog steeds goed mee vermaak en ook weer na het herzien ervan. Omdat de film ook maar circa 80 minuten duurt, kijkt hij ook gewoon lekker weg (na het einde volgen er ook nog wat korte scènes).

De cast is eigenlijk indrukwekkender in deze pief paf poef (de kogels vliegen je letterlijk en figuurlijk om je oren) Actie / Misdaad film dan het eenvoudige verhaal zelf, waarbij regisseur Ben Wheatley veel culturele invloed heeft gehad van de bekende regisseur Quentin Tarantino.

Het verhaal speelt zich af in Boston in de jaren zeventig in de nacht, waarbij een familie van Ierse misdadigers onder leiding van Chris (gespeeld door Cillian Murphy), van een flamboyante Zuid-Afrikaanse wapenmagnaat, te weten Vernon (gespeeld door Sharlto Copley), en zijn entourage een aantal automatische geweren (te weten AR70's) wilt aanschaffen. De aantrekkelijke Justine (gespeeld door Brie Larson) gaat mee als bemiddelaar tussen de twee partijen, maar al haar pogingen ten spijt is het duidelijk dat ze daar een onmogelijke taak aan zal hebben met de verschillende ergernissen die heen en weer vliegen. Als op een gegeven moment de vlam in de pan slaat, is er geen houden meer aan en vliegen de kogels heen en weer.

Het eenvoudige, vermakelijke en eigenlijk ook wel komische verhaal stelt opzicht niet zo veel voor en de eerste 30 minuten van het verhaal zijn nog relatief rustig, maar daarna is het eigenlijk min of meer tot de laatste minuut (duurt circa 85 minuten) van het verhaal één en al actie, waarbij zoals gezegd de kogels je om de oren vliegen (ontstaat door een ruzie tussen Stevo en Harry, waarbij de eerste het nichtje van Harry heeft bewerkt met een fles en zich daarbij moet verontschuldigen en dan tegen Harry zegt "Het spijt me enorm. Want ik ben zo hard gekomen in de mond van je nichtje, dat ik haar rotte tanden eruit heb gebeukt" ) en waarbij iedereen ook diverse keren geraakt wordt en waarbij uiteindelijk ook velen sneuvelen. Degene die sneuvelen gaan daarbij niet alleen dood door kogels, maar ook gaat iemand dood als er met een busje over zijn gezicht wordt gereden, waarbij dan het mooie nummer "Annie's Song" van John Denver wordt gedraaid. Die scene was overigens behoorlijk grof en dat geldt ook voor de scene waarbij Vernon door zijn hoofd wordt geschoten.

Dat de film afspeelt in de jaren 70, is voornamelijk te zien aan de kleding welke gedragen wordt en bovendien had vrijwel iedereen lange bakkebaarden en een snor en een enkeling zelfs een baard. Tegen de persoon, te weten Ord (gespeeld door Armie Hammer, die ik afgelopen woensdag nog zag spelen in de Actie / Avontuur film "The Man from U.N.C.L.E. (2015)") die de baard droeg werd op een gegeven moment tijdens een gevecht tegen gezegd "Je ruikt verdomme naar parfum" waarop hij antwoordde "Dat is baardolie" M.u.v. het begin van het verhaal (oftewel de eerste acht minuten), speelt het hele verhaal zich af in een verlaten en vervallen fabriek.

Je zou zeggen dat het vele geschiet op een gegeven moment gaat vervelen, maar dat vond ik eerlijk gezegd niet, want tijdens het geschiet (wat ook nog eens fraai klinkt) gebeuren er dingen (o.a. een gevecht om een telefoon) en bovendien zitten er ook wat wendingen in (o.a. twee sluipschutters en vriend van Chris, te weten Leary, welke ook wel de "Grote man" werd genoemd). Het einde was best aardig en is misschien zelfs een beetje verrassend (en dan doel ik op Justine, die er met het geld vandoor wilt gaan en samenwerkte met Martin, die de twee sluipschutters heeft ingehuurd), maar aan de andere kant ook voorspelbaar.

De cast is best indrukwekkend voor een eenvoudige film als deze met o.a. de bekende acteurs en actrices (beter gezegd eentje) Cillian Murphy, Sharlto Copley, Brie Larson (die rondloopt met zwarte laarzen) en Armie Hammer. Ze speelden allemaal wel leuk, maar met name Sharlto Copley vond ik eruit springen (ik kan me daarbij wel goed voorstellen dat niet iedereen hem kan waarderen) met zijn humor en ik vond het wel geinig dat hij Brie Larson in het verhaal steeds "Pop" noemde.

De cast is overigens beperkt in deze film en bestaat uit precies dertien personen, waarvan vier personen, te weten Chris, Stevo (gespeeld door Sam Riley), Bernie (gespeeld door Enzo Cilenti) en Frank (gespeeld door Michael Smiley), behoren tot de Ierse misdadigers en vijf personen, te weten Vernon, Ord, Martin (gespeeld door Babou Ceesay), Harry (gespeeld door Jack Reynor) en Gordon (gepeeld door Noah Taylor), behoren tot de wapenhandelaars. Zij en Justine zijn het vooral ook die elkaar continue beschieten.

Al met al een leuke en eenvoudige (verstand op nul) Actie / Misdaad film welke zich lekker wegkijkt en waarbij je de kogels letterlijk en figuurlijk om de oren vliegen.

P.S. omdat ik morgen op vakantie ga naar Zuid-Frankrijk (Cap d'Agde), zal dit voorlopig de laatste film zijn welke ik bekeken heb.

Hoewel dit soort films niet meer echt mijn ding zijn (ligt ook al meer dan een jaar bij mij op de plank), heb ik me er toch mee vermaakt en dat komt vooral omdat alles er visueel zeer fraai uitzag (met waarschijnlijk de meest spectaculaire special effects van de laatste jaren) en natuurlijk door Ryan Reynolds. Hij speelt in Free Guy een NPC (Non Playable Character) die van het script afwijkt en hij leeft zich uit in zijn meest op het lijf geschreven rol sinds "Deadpool".

Guy (Ryan Reynolds) woont in een glinsterende metropool genaamd "Free City", waar hij elke ochtend alleen uit bed springt, zijn goudvis Goldie groet, luistert naar het nummer "Fantasy" van Mariah Carey, een fris blauw bloesje aantrekt, zijn favoriete koffie haalt in een barista en samen met zijn beste maat Buddy (Lil Rel Howery) naar de bank loopt waar ze werken. Guy als baliemedewerker en Buddy als beveiliger. Hij weet echter niet dat hij slechts een NPC (Non-Player Character) is in een computerspel met een open wereld.

In "Free City" zijn de zonnebrilmensen, zoals Revenjamin Buttons (Channing Tatum), de helden en alle NPC's zoals hij leven hun zorgeloze leven in een eindeloze lus. Guy is echter blij met deze routine en hij deinst niet eens terug als een bankrover op zijn werk een geweer tegen zijn hoofd houdt, wat regelmatig en vaak meerdere keren per dag gebeurt. Wat hij echter mist in zijn digitale leven, is een vrouw aan zijn zijde. Een speelbaar personage genaamd Molotov Girl (Jodie Comer), die ook thuis is in "Free City" en waar Guy op verliefd wordt, leidt een heel ander leven dan Guy in deze wereld.

Hun echte speler is Millie Rusk (Jodie Comer), een programmeur en voormalig partner van de briljante programmeur Keys (Joe Keery), met wie ze het computerspel ontwikkelde. Dankzij een code die ze in "Free City plaatsen", realiseert Guy zich dat zijn wereld een computerspel is. Vervolgens probeert hij zelf een held te worden via een zonnebril die hij afpakt van een overvaller. Een race tegen de klok begint, want ook de game moet worden opgeslagen voordat de ontwikkelaars hem kunnen afsluiten.

"Free Guy" kan je enigszins vergelijken met films zoals "The Matrix (1999)", "Inception (2010)" en vooral "The Truman Show" (komt ieder jaar minimaal één of twee keren op de televisie) uit 1998 met Jim Carrey in de hoofdrol. Zoals Jim Carrey in "The Truman Show" ontdekte dat hij een personage in een realityshow was, zo ontdekt Guy dat hij een NPC is van de programmeurs van het spel (maar hij krijgt wel een eigen wil). En in "Free Guy" zegt Ryan Reynolds regelmatig:

"Don't have a good day, have a great day."

En in "The Truman Show" zegt Jim Carrey regelmatig:

"In case I don't see ya, good afternoon, good evening and goodnight."

Het verhaal zit leuk in elkaar en weet zowel te boeien als te vermaken en Ryan Reynolds is goed gecast als de breed lachende held. Bovendien is de humor van een redelijk niveau (wat wel eens anders is in dit soort Hollywood-producten) m.u.v. de irritante Taika Waititi als slechterik Antwan die het populaire spel "Free Guy" gestolen heeft van twee nerds. Hij weet ook niet te overtuigen als de schurk van het verhaal, die gewoon niet gevaarlijk genoeg is. Persoonlijk vind ik hem ook beter als regisseur dan als acteur (m.u.v. van zijn Hitler rol in zijn zelf geregisseerde Komedie / Oorlog film "Jojo Rabbit (2019)" ).

"Free Guy" is ook een typische Hollywood blockbuster, welke gemaakt is om een groot publiek te entertainen en vooral fans van games (ik speel juist geen games) zullen het meest genieten van deze actievolle film. In de film (of beter gezegd "in de game") wordt je getrakteerd op harde actie en een maffe omgeving waarin alles mogelijk is. Alles overhoop schieten, ontploffingen, achtervolgingen, mensen overvallen, met helikopters in gebouwen vliegen, met tanks door de stad denderen en dat allemaal zonder dat de stad echt kapot gaat en zonder gewonden. Visueel is "Free Guy" een plaatje om te zien en de kar wordt over het algemeen getrokken door hoofdrolspeler Ryan Reynolds, die sterk en grappig uit de hoek komt.

Hij krijgt fijn tegenspel van actrice Jodie Comer (als Millie Rusk / Molotovgirl en ze speelt haar dubbelrol met vrij groot gemak, waarin ze ook van accent wisselt) en Joe Keery (als Keys), als de twee nerds die de broncode voor de game hebben bedacht en welke door Antwan, de baas van de gamestudio, is gestolen. Millie probeert rechtszaken te voeren tegen Antwan, maar heeft bewijs nodig dat hij de broncode gestolen heeft en Keys heeft het opgegeven. Hij werkt inmiddels als programmeur voor Antwans bedrijf en probeert zich zo rustig mogelijk te houden. Antwan wil intussen versie 2 van het spel lanceren en dreigt de stekker uit "Free City" te trekken.

Ook de overige cast, zoals Utkarsh Ambudkar (als Mouser), Lil Rel Howery (als Buddy, die hij speelt met heerlijk overtrokken dramatiek), Channing Tatum (als Revenjamin Buttons) en Aaron W Reed (als de gespierde Dude met het gezicht van Guy), doet het gewoon leuk. Channing Tatum heeft aan het begin een kleine cameo, maar halverwege komt hij terug voor een hilarische scène. En Dude (een personage die nog in de conceptfase zit) is vooral grappig, met leuke oneliners. Verder mocht Camille Kostek er als Bombshell zeker wezen en in het echte leven is ze dat ook.

De referenties naar andere films (in het eindgevecht zitten verwijzingen naar andere films van o.a. Marvel en Star Wars) en games zijn leuk gedaan en ook zijn er leuke leuke cameo’s te zien. "Free Guy" is een mengelmoes van van actie, romantiek en komedie dat mooi samen wordt geweven met een boodschap over de gevoelens van computerpersonages en hun rol als "figuranten" binnen een game. Alles komt samen voor simpel popcornvermaak met net dat kleine beetje extra plezier door het vermakelijk-uitgevoerde concept met Ryan Reynolds als is het even komische als stralende middelpunt en hij heeft een paar leuke bekkies om zich heen verzameld. Samen gaan ze lekker los in een gamewereld waarin alles mogelijk is.

Als tussendoortje was deze toch vrolijke en zonnige Komedie / Drama best goed te doen (gezien op de televisie zender Film 1).

Het verhaal stelt misschien niet zo heel veel voor, maar de uitvoering was leuk gedaan. Het verhaal moet het vooral hebben van de dialogen die ontstaan als diverse personen (iedereen met een eigen persoonlijkheid) in contact komen met Jillian (die haar eigen problemen heeft) voor een gratis ijsje (chocolade of vanille). Dit levert een aantal zeer korte dialogen op (dat zijn vooral de komische momenten in het verhaal) maar ook een aantal leuke/goede dialogen zoals die met Jesse Eisenberg en met de oude ontroerende Tippi Hedren die een warme persoonlijkheid heeft. Ondanks dat de film zich hoofdzakelijk afspeelt in en rond de ijscowagen van Jillian (ze doet het trouwens als invalster voor haar vriendin Nancy) vond ik het nergens echt vervelend of saai. Het einde was wel aardig.

De cast doet het best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Jess Weixler (als Jillian) die leuk speelde en er volgens mij ook veel plezier in had. De film duurt met 75 minuten ook niet lang, waardoor hij zich lekker wegkijkt.

Deze op ware gebeurtenissen gebaseerde Historisch / Drama film omtrent vrijheidsstrijder Newton Knight, heb ik gezien op de televisiezender "Film 1" en hij trok vooral mijn aandacht omdat Matthew McConaughey daarin de hoofdrol speelt en hem zag ik nog vorige week in de Drama / Avontuur film "Gold (2016)", die ook al werd uitgezonden op "Film 1".

In dit verhaal (dat zich afspeelt in Jones County, Mississippi, in de periode van 1862 t/m 1876. Oftewel tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog t/m vlak daarna) draait het om Newton Knight (gespeeld door Matthew McConaughey) die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog zijn jonge neefje Daniel (gespeeld door Jacob Lofland) verliest en wat voor hem de reden is om de strijd aan te gaan tegen het "Zuiden". Hij roept lokale slaven en boeren op om mee te vechten en vrijheid, gerechtigheid en een eigen vrije staat (oftewel "Free State of Jones" oftewel de titel van de film) na te streven. Newton Knight schrijft hiermee geschiedenis en komt in de boeken als een vermaarde voorvechter tegen rassendiscriminatie.

Hoewel het verhaal zeker interessant is en ook weet te boeien (het begin van het verhaal is zelfs best hard), is het verhaal misschien wel wat te druk omdat het in dit verhaal zowel gaat over de burgeroorlog, maar ook over de strijd tegen de machthebbers (o.a. Kolonel Elias Hood, gespeeld door Thomas Francis Murphy, van het "Zuiden", die uiteindelijk dood gewurgd wordt door Newton Knight) en later (na circa 90 minuten) meer over discriminatie en stemrecht. Elk onderwerp had eigenlijk een aparte film verdiend, maar omdat ze nu allemaal worden samengevoegd in één verhaal wordt het eigenlijk te fragmentarisch en te langdradig (duurt ook circa 130 minuten). Verder draait het in deze film ook nog om een rechtszaak in Mississippi, welke zich in 1947 afspeelt en waarbij het draait om nazaat van Newton Knight. Die hele rechtszaak had men wat mij betreft beter uit het verhaal kunnen laten, want het maakte het verhaal alleen maar onnodig lang en voegde ook niet veel toe.

Met de uitvoering van het verhaal zit het overigens goed en visueel gezien spat deze film ook van het scherm af (o.a. de decors, de aankleding en de beelden van Mississippi en zijn omgeving, zoals het moeras en bovendien krijg je ook een aantal echte foto's te zien van die tijd). Verder gebeurt er meer dan genoeg en is het tempo ook best hoog. Ook zit er voldoende actie in, welke best hard is en welke ook fraai in beeld werd gebracht (o.a. tijdens het begin van het verhaal met de veldslag tussen het "Zuiden" en het "Noorden". Omdat het in dit verhaal mede om discriminatie gaat, krijg je daarvan ook wat schokkende beelden te zien (o.a. als Moses wordt opgehangen aan een boom met zijn broek omlaag en als de Ku Klux Klan iemand te grazen neemt). Na het einde krijg je nog wat informatie te lezen over Newton Knight, waarbij wordt aangegeven, dat hij 160 aren grond schonk aan Rachel (omdat deze onmachtig was om te trouwen) en dat zij één van de weinige zwarte vrouwen werd, die land bezat in het "Zuiden". Samen woonden en leefden ze op de boerderij voor de rest van hun leven. Voor Newton Knight was dat tot 1922 (84 jaar oud geworden) en voor Rachel slechts tot 1889 (48 jaar oud geworden).

De cast doet het overigens gewoon goed en zeker wat betreft hoofdrolspeler Matthew McConaughey (in de rol van Newton Knight), die ik ook graag zie spelen in films. Verder deden Gugu Mbatha-Raw (in de rol van slavin Rachel, waarop Newton Knight verliefd wordt en die later samen ook een kind krijgen) en Mahershala Ali (in de rol van slaaf Moses, waar Matthew McConaughey goed bevriend mee raakt). Verder was het leuk dat ook Keri Russell (in de rol van Serena Knight, die de vrouw is van Newton Knight en die samen ook een kind hebben) meespeelde in deze film, want haar vind ik altijd leuk om te zien.

Al met al een goede op ware gebeurtenissen gebaseerde Historisch / Drama film omtrent vrijheidsstrijder Newton Knight, die qua verhaal wel erg druk in elkaar steekt en dat omdat verschillende thema's aan bod komen.

Wat minder geslaagd vervolg op het succes uit 1993, te weten "Free Willy", maar nog steeds enigszins leuk vermaak.

Wanneer Jesse (Jason James Richter) kampeert aan zee, komt hij in contact met zijn oude vriend, zwaardwalvis Willy. De orka raakt gevangen in een onderzeese grot. Jesse komt in actie om Willy en zijn familie te redden van een dreigende milieuvervuilingsdood in de vorm van een olievlek.

Het blijft formulewerk, maar weet wel de emoties te bespelen en de bedoelingen zijn geloofwaardig genoeg om jong en oud te boeien. Overigens moest Orka Willy (Keiko) op het laatste moment afzeggen om in Mexico te herstellen van een huidvirus en dus werd er een digitale versie in elkaar geknutseld.

Beetje cliche film die al eens vaker in een iets andere vorm is gemaakt. Maar ondanks dat het een cliche film is, is het een zeer ontroerende film die je goed pakt. Vooral het begin van de film was zeer goed, op het einde verliest de film naar mijn inziens enigszins aan kracht. Hilary Swank acteerde voortreffelijk in deze film en haar benen vond ik overigens heel sexy uitzien (niet dat het laatste van invloed was op de film).

Typische "SBS 6" (perfect om op deze televisiezender uit te zenden) op waarheid gebaseerde Drama / Romantiek film (met de nadruk op Drama), waarvan je al snel weet hoe het zal aflopen. Kortom een clichematige voorspelbare film.

Desondanks wist het verhaal (draait daarbij om de ongeneeslijke lesbische rechercheur Laurel Hester, die na haar dood haar politiepensioen wil geven aan haar lesbische partner Stacie Andree, maar dat niet mag van de wetgevers van New Jersey) me toch nog wel te boeien en interesseren, maar ontroerend of aangrijpend (ondanks de uiterlijke verandering van Laurel Hester) vond ik het eigenlijk nergens worden en dat komt vooral omdat er eigenlijk geen chemie was tussen de bekende acteurs en actrices. Na het voorspelbare einde, volgen er nog wat weetjes m.b.t. pensioenen in combinatie met partners en het homohuwelijk in New Jersey, wat sinds 2013 officieel is geworden.

De cast is voor een film als deze (had net zo goed een televisiefilm kunnen zijn) best indrukwekkend met o.a. Julianne Moore (in de rol van Laurel Hester), Ellen Page (in de rol van Stacie Andree), Michael Shannon (in de rol van politiepartner Dane Wells, die Laurel ook helpt) en Steve Carell (in de rol van homoactivist Steven Goldstein). Ellen Page was natuurlijk goed gecast voor de rol van lesbische partner van Laurel Hester, want in het echt is zij ook lesbisch. De cast is wat dat betreft ook wat stereotype met haar en Steve Carell, want de laatste vertolkt zijn rol als homoactivist best komisch en dat ligt hem natuurlijk. Voor Julianne Moore geldt dat eigenlijk ook, maar dan niet m.b.t. komisch maar tot dramatisch en dan doel ik natuurlijk op Drama film "Still Alice (2014)", die ze een jaar eerder maakte.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze op waarheid gebaseerde Drama / Romantiek film (duurt met circa 95 minuten ook niet al te lang) en dan vooral vanwege de bekende cast.

Een paar weken geleden zag ik de Avontuur / Thriller film "Sorcerer (1977)" van de recent overleden regisseur William Friedkin en ondanks dat die film me tegenviel, heb ik me toch nog gewaagd aan deze Misdaad / Thriller film van hem. Ik wilde de film eigenlijk maandagavond bekijken, maar omdat ik er iets mis was met de film, heb ik de dag erna een nieuwe versie gepindakaasd en die in de avond gekeken. De film is overigens gebaseerd op een legendarische drugsvangst in Amerika in 1962.

Wanneer Jimmy "Popeye" Doyle (Gene Hackman) en Buddy Russo (Roy Scheider), twee rechercheurs uit New York City, per toeval een bende drugssmokkelaars op het spoor komen, zijn zij vastbesloten om deze op te rollen. Maar wanneer één van de criminelen Doyle probeert te vermoorden, volgt de niet aflatende jacht van Doyle op het brein achter een groot drugstransport van Frankrijk naar New York.

Het is vooral de smerige en rauwe sfeer die opvalt in "The French Connection" en ook zit de film vol met achtervolgingen. De film opent in Marseille in Frankrijk, waar iemand wordt doodgeschoten, en daarna (na circa 3 minuten) bevinden we ons in Brooklyn van de Amerikaanse stad New York, waar we kennis maken met Jimmy "Popeye" Doyle en Buddy Russo, die undercover verkleed zijn als kerstman en hotdogverkoper, die in een bar vol met Afro-Amerikanen iemand oppakken en ondervragen en daarbij vraagt Doyle o.a. aan hem:

"Pulk je wel eens aan je tenen?"

En

"Hoe vaak pulk jij aan je tenen?"

En

"Je bent er geweest, hè? Je zat op je bed, hè? Schoenen en sokken uit en toen heb je aan je tenen gepulkt."

Dat zegt hij overigens tegen iedere Afro-Amerikaan en is natuurlijk racistisch. Nadat ze man ondervraagd hebben, besluiten ze om in de avond in een nachtclub iets te gaan drinken en daar valt Doyle een zekere Sal Boca (Tony Lo Bianco) op, een simpele kruimeldief die in de nachtclub is met zijn vrouw Angie (Arlene Farber) en andere personen, die opvallend veel geld uitgeeft en al snel wordt dan de connectie gelegd naar heroïne. Doyle en Russo besluiten daarna hen te achtervolgen en te laten afluisteren, waarna het verhaal eigenlijk echt begint.

Gedurende het verhaal zien we dus veel achtervolgingen (vooral te voet en met de auto) en die werden steeds fraai in beeld gebracht. Ook maken we kennis met veel verschillende personen zoals de Fransman Alain Charnier (Fernando Rey), het brein achter het drugstransport van Frankrijk naar New York, de Fransman Pierre Nicoli (Marcel Bozzuffi), die samenwerkt met Alain en die Doyle probeert te vermoorden, de welgestelde Fransman Henri Devereaux (Frédéric de Pasquale), die naar Amerika komt per boot en die een auto heeft meegenomen (waarin Heroïne verstopt zit), Joel Weinstock (Harold Gary), een Amerikaanse drugsdealer, Lou Boca, de criminele broer van Sal Boca, en FBI agent Bill Mulderig (Bill Hickman) waarmee Doyle en Russo moeten samenwerken van hun politiecommandant Walt Simonson (Eddie Egan).

Het verhaal weet opzicht te boeien en is soms een beetje komisch als Doyle en Russo weer eens een inval doen in een bar vol met Afro-Amerikanen en als Doyle met een vrouw (Maureen Mooney) op een fiets in bed duikt, waarbij ze hem dan met handboeien vastbindt (via één van zijn enkels) aan bed. Als Russo dan langskomt, zie we ook nog eventjes de billen van Maureen Mooney. Het hoogtepunt van de film volgt na circa 65 minuten, als we een fraaie en spectaculaire gefilmde achtervolgingsscène tussen Doyle en Pierre Nicoli, die Doyle probeerde dood te schieten (wat niet lukt, maar hij schiet wel een vrouw achter een kinderwagen dood), te zien krijgen.

Pierre probeert Doyle dan van zich af te schudden en springt op de metro. Maar dan kent hij Doyle niet, want die laat zich niet afschudden. Doyle neemt dan een auto in beslag, duwt het gaspedaal naar beneden en rijdt achter de metro aan. Intussen zoeft hij zigzaggend door het verkeer, ternauwernood tegenliggers vermijdend (wat overigens niet altijd lukt). Ondertussen zien we hoe Pierre in de metro twee personen (waaronder een politieagent) doodschiet en de metrobestuurder onder schot houdt, die op een gegeven moment onwel wordt, waardoor de metro geen bestuurder meer heeft. Regisseur William Friedkin schakelt daarbij behendig van perspectief en verliest nooit de snelheid van de scène, waardoor het continu in een hogedrukpan zit.

Alles voor die scène is in principe spanningsopbouw en alles erna is de ontlading. Als de metro uiteindelijk op harde wijze tot stilstand komt, stapt Pierre wankelend uit en komt hij Doyle tegen op de trap, die hem wankelend aan het opwachten is. Wapens worden getrokken en kogels afgevuurd en Pierre is dan dood. Daarna zit Doyle met verbeten kop achter Alain aan en zijn missie om hem te pakken ontwikkelt zich tot obsessie waarmee hij zowel zichzelf als zijn collega’s in gevaar brengt. Maar Doyle wil van geen wijken weten. Dat kan hij gewoonweg niet. Dit is zijn werk, zijn plicht. Als hij niet de straten van New York schoonhoudt, wie dan wel?

"The French Connection" vindt zijn einde in een donkere, natte, verlaten soort van fabriekshal waar Alain en andere personen, zoals Sal Boca en Lou Boca, zich schuil zou houden en waar de politie hen wilt inrekenen (die zijn inmiddels te weten gekomen dat er heroïne verstopt zit in de auto van Fransman Henri Devereaux). Lukt het Doyle de kwelgeest in te rekenen? Of trekt hij direct zijn wapen als hij Alain ziet staan? Is hij nog wel in staat om rationeel te handelen, na alle misère die hij te verduren heeft gehad? Het is geen conclusie voor kijkers die keurige afrondingen uit Hollywood zijn gewend. Want op het einde volgt nog een vuurgevecht tussen de criminelen en de politie (waarbij o.a Sal Boca wordt doodgeschoten door Russo en Doyle schiet per ongeluk FBI agent Bill Mulderig dood, waarvan hij dacht dat het Alain was) en in de laatste minuut zegt Doyle:

"The son of a bitch is here. I saw him. I'm gonna get him."

Waarna we Doyle zien lopen naar een ruimte en als hij uit beeld is horen we nog een geweerschot, waarna de film is afgelopen na circa 100 minuten en we nog via tekst het onderstaande te weten komen:

Joel Weinstock werd vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs.
Angie Boca kreeg een voorwaardelijke straf.
Lou Boca, schuldig aan drugsbezit, gereduceerde straf.
Henri Devereaux, medeplichtigheid bewezen, zat vier jaar uit.
Alain Charnier werd nooit gepakt, hij zou in Frankrijk wonen.
Doyle en Russo moesten weg bij narcotica en zijn overgeplaatst.

Oftewel Doyle heeft Alain nooit te pakken gekregen.

Wat deze film vooral goed maakt, is het goede acteerwerk. Met name de jonge Gene Hackman is uitstekend op dreef als de bikkelharde, gemene, racistische doorzetter Jimmy "Popeye" Doyle. Hij is misschien een slecht mens is, maar wel een fantastische politieman. Geheel terecht dat de vertolking van Gene Hackman beloond werd met een Oscar. Maar ook de rest van de cast levert puike prestaties af, waaronder natuurlijk ook Roy Scheider, oftewel mister "Jaws".

Hoewel de film inmiddels al meer dan 50 jaar oud is (komt uit een goed jaar ), is "The French Connection" een ongeëvenaard robuuste Misdaad / Thriller film met een briljante Gene Hackman. De film verdient ook volledig terecht het predicaat "klassieker", maar er zullen ongetwijfeld moderne filmliefhebbers zijn aan wie dit niet besteed is.

Prima film met een uitstekend verhaal. Het verhaal boeit vanaf het begin tot het einde. Vooral Dennis Quaid vond ik zeer goed acteren.

Aardige Deense thriller (zijn de Scandinavische landen best goed in) met een boeiend verhaal en veel fraaie beelden. Het tempo van het verhaal is wel wat laag waardoor er door de lengte van de film ook saaie momenten inzitten. Het einde van de film vond ik best wel verrassend maar wel zeer goed. De onbekende cast deed het ook best aardig. Wat me meteen bij de cast opviel was de fraaie Pernille (gespeeld door Lene Nystrøm) met haar eveneens fraaie decolleté. Ze is trouwens de zangeres (effen haar naam gezocht op Google) van de Deense band "Aqua" met de jaren 90 hit Barbie Girl

Bij een film met de naam "Frida" moet ik eigenlijk denken aan de Nederlandse actrice "Nelly Frijda" Gelukkig heeft deze film geen betrekking op haar, maar op de altijd fraaie Salma Hayek (in de rol van Frida Kahlo) die in deze film zelfs soms bloot te bewonderen is (de korte lesbische scene met een donkere actrice is hierbij visueel schitterend in beeld gebracht en haar fraaie rondingen spatten daarbij van het scherm). Zo zit ik Salma Hayek in de laatste film die ik van haar gezien heb "Everly (2014)" af te kraken en in deze film kan ik eigenlijk het tegenovergestelde doen, want ze speelt in deze film gewoon goed en leuk.

Het verhaal wat er visueel prachtig uitziet (prachtige beelden van de omgeving, decors, aankleding, schilderijen, muurschilderingen en natuurlijk ook Salma Hayek, maar ook andere vrouwen zoals o.a. Ashley Judd, Saffron Burrows, Mía Maestro en Valeria Golino. Het gebruik van felle kleuren is ook prachtig gedaan) zit goed en leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering inclusief de muziek. Het verhaal is overigens gebaseerd op de het levensverhaal van de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die al vroegtijdig te maken krijgt met een ernstig busongeluk (fraai in beeld gebracht) die haar verdere leven zal beïnvloeden (o.a. vanwege een gebroken bekken) op negatieve wijze in de vorm van o.a. een miskraam. Overigens komen haar schilderkunsten (dat is dan weer positief) daarbij voor het eerst naar voren en dat is na circa een uur in deze film. Het laatste gedeelte van de film draait vooral puur om Frida en haar gemaakte schilderen en ik moet zeggen dat die er fraai uitzien en ook wel wat weghebben van de schilderen van Salvador Dalí. Daar heb ik ook al een aantal ingelijste posters van, maar die van Frida Kahlo zouden daar goed bijpassen. Het einde en tevens het noodlottige einde van Frida mocht er wezen en was ook fraai in beeld gebracht. Ondanks dat film interessant is, weet te boeien en zeker ook de aandacht weet te trekken is het hier en daar wat saai en soms ook wat langdradig. Maar echt storend is het zeker niet.

De film wordt vooral gedragen door Salma Hayek, maar ook de overige cast doet het meer dan verdienstelijk zoals Alfred Molina (in de rol van Diego Rivera) die tevens haar man is, daar is overigens niet iedereen blij mee (achteraf Frida ook niet, die hem en het busongeluk beschouwt als haar twee zware ongelukken in haar leven), en ook regelmatig vreemd gaat inclusief met Frida's zus Cristina. Dat hij regelmatig vreemd gaat kan ik me overigens goed voorstellen omdat hij regelmatig fraaie vrouwen bloot schildert voor zijn muurschilderingen. Ook spelen er aardig wat bekende acteurs en actrices in mee zoals Ashley Judd, Antonio Banderas en Edward Norton, die wel allemaal maar een klein rolletje hebben. De rol van Geoffrey Rush als de bekende Russische politicus Leon Trotsky is ook noemenswaardig en zeker ook omdat Frida daar een korte affaire mee heeft gehad.

Al met al gewoon een goede film die regelmatig mooi artistiek (o.a. de aankomst en het gedeelte in New York) in beeld is gebracht en waarbij Salma Hayek niet alleen fraai uitziet, maar ook goed acteert.

Niet meer als een redelijke jaren 70 blaxploitation actie film welke vergelijkbaar is met films als "Foxy Brown (1974)" en "Coffy (1973)". Die films zijn wel beter en vooral ook sensueler.

Het verhaal van deze film zit aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (misschien wel iets te langdradig en soms ook wat saai) inclusief de soulmuziek. Hier en daar is de actie lekker grof zoals de scene met de telefooncel. Geweldig hoe de man in de telefooncel verpletterd werd door de achteruit rijdende truck Ook de cast doet het aardig en dan vooral natuurlijk schoonheid Pam Grier. Gelukkig laat ze ook in deze film wederom haar twee fraaie wapens zien (o.a. douche, bad en bed-scene). Deze film zenden ze overigens uit op MGM en daar heb ik hem dus ook op gezien.

P.S. het was ook wel geinig dat Carl Weathers ook een rolletje had in deze film. Hij werd dit keer niet in elkaar geslagen door Sylvester Stallone maar door Yaphet Kotto

Deze film heb ik destijds in de jaren 80 gezien in de meimaand film maand van Veronica. Ik moet toen ergens rond de 12-14 jaar geweest zijn en vond hem toen best wel spannend. Er zijn daarna veel vervolg delen gemaakt maar die konden allemaal niet tippen aan dit sterke eerste deel.

Jezus dat ze hier weer een afgezeikte remake van hebben gemaakt

Alleen door het "boob" gehalte was deze film nog enigszins te bekijken.

Tegenwoordig is het triest gesteld in de film wereld ze weten niets meer origineels te verzinnen dus gaan ze remakes maken, superhelden verfilmen en zelfs spellen verfilmen.

In de jaren 80 vond ik dit altijd een leuke slasher reeks om naar te kijken en waarvan ook de nodige delen zijn gemaakt.

Dit is de opvolger van het eerste deel welke weinig nieuws onder de zon heeft. Dat hadden overigens vrijwel alle delen uit deze reeks gemeen. Ook in dit deel komt een groepje domme en geile jongeren (uiteraard zijn sommige vrouwen bloot te bewonderen, wat opzicht altijd wel geinig was destijds) samen bij Crystal Lake Camp en worden ze één voor één voor vermoord door een gevaarlijke psychopaat. Ondanks het bekende recept, kijkt de film zich wel lekker weg en zijn de kills wel aardig. Van de cast moet je geen geweldige acteerprestaties verwachten, want ze dienden vooral als slachtvoer voor de bekende psychopaat Jason Voorhees die zal uitgroeien tot een populaire horroricoon.

Al met al gewoon een leuk vervolg en de film duurt ook niet lang.

Dit was zoals de titel het ook al aangeeft natuurlijk alweer de derde film in de populaire jaren 80 slasher reeks "Friday the 13th". Er kwam in dat decennia ook vrijwel ieder jaar een film van uit, met uitzondering van het jaar 1987. Als kind en tiener zijnde keek ik deze films destijds graag (mede ook omdat ze regelmatig wat bloot bevatten ). Vernieuwend is het allemaal niet (wel dit keer op een boerderij) en net zoals de vorige film draait deze film ook om de bekende psychopaat Jason Voorhees (in dit deel vindt hij trouwens zijn bekende ijshockeymasker waarmee hij mede een populaire horroricoon is geworden) die aardig werd gespeeld door Richard Brooker. De film kijkt zich nog wel lekker weg en de kills mochten er ook wezen. Hetzelfde geldt voor het einde welke niet onaardig was.

P.S. deze films werden overigens regelmatig door omroep "Veronica" uitgezonden in de jaren 80 (meestal in de "Meimaand Filmmaand").