Opinions

Aardig drama met een goed acterende Sylvester Stallone. Wist niet dat Stallone dat kon

"He’s just too good."

Deze "F1: The Movie" was ik eigenlijk niet van plan om te gaan bekijken in de bioscoop, maar toen ik werd gevraagd werd door mijn broer om deze film te gaan bekijken samen met zijn kinderen, ben ik er dus gisteravond naar toe gegaan en ik vond de film veel beter dan de vreselijke saaie F1 race van afgelopen zondag in Spa-Francorchamps in België.

Geboren racer Sonny Hayes (Brad Pitt) racete ooit tegen Ayrton Senna en Alain Prost, maar moest na verschrikkelijk ongeluk zijn F1-carrière afbreken. Ruim dertig jaar later wordt ie door ploeggenoot Ruben Cervantes (Javier Bardem) van toen en inmiddels ploegbaas gevraagd diens puntloze team "APXGP" uit het slop te halen, waar hij direct botst met zijn jonge teamgenoot Joshua Pierce (Damson Idris). Het verhaal volgt een vrij voorspelbaar pad, waarin de oude en nieuwe generatie elkaar moeten leren vertrouwen en samenwerken om kans te maken op de overwinning.

Na de sensationele vliegscènes in "Top Gun: Maverick (2022)", probeert regisseur Joseph Kosinski nu dezelfde intensiteit op de grond over te brengen met Formule 1-auto's. De film beschikt over een gigantisch budget van 300 miljoen dollar, is gemaakt met de volledige samenwerking van F1 (zodat de racebeelden er zonder meer spectaculair uitzien) en is deels tijdens echte wedstrijden in het seizoen 2023 opgenomen (zoals de F1 race in Mexico met de crash van Sergio Pérez vlak na de start).

Daardoor verschijnen ook bekende F1 gezichten in beeld, zoals o.a. Max Verstappen, Lewis Hamilton (die de film mede heeft geproduceerd), Charles Leclerc, George Russell, Fernando Alonso, Toto Wolff, Fred Vasseur, Zak Brown en Günther Steiner. Dit draagt bij aan de geloofwaardigheid en versterkt het realisme. Max Verstappen kreeg ook wat regels dialoog aangeboden, maar weigerde die. Wel hoor je één keer Max over de boordradio zeggen "Thats cheeky". En verder krijgt Max Verstappen nog een opvallende veer in de reet, namelijk als Brad Pitts personage Sonny (die er principieel op tegen is om zich te laten inhalen) ingehaald wordt door Max en hij dan mijn openingszin zegt.

Ook zijn er wat medium interessante zijlijntjes m.b.t. Sonny, zoals een romance met de eerste vrouwelijke race-ingenieur, te weten Kate McKenna, gespeeld door de mooie Kerry Condon en natuurlijk de moeizame samenwerking met zijn getalenteerde maar zelfingenomen ploeggenoot Joshua Pierce. Maar onder de streep is F1 een traditionele sportfilm en dus vanaf begin tot eind voorspelbaar. En de film bevat ook de nodige clichés, maar de raceactie en het spektakel maken dit grotendeels goed.

Je leeft mee met Sonny Hayes (die goed gespeeld werd door Brad Pitt) en in mindere mate met Joshua Pearce, omdat hun team "APXGP" als underdog wordt gepresenteerd. Alles is voldoende uitgewerkt om je net genoeg mee te trekken in het verhaal, maar de film gaat niet de diepte in met de hoofdrolspelers, waardoor de emotionele betrokkenheid beperkt blijft.

Ondanks dat het verhaal ondergeschikt is aan het spektakel, zijn de race-scènes op de verschillende circuits opnieuw adembenemend in beeld gebracht. Zo waren de creatieve camerastandpunten aan boord van de APXGP-bolides zeer fraai en ze geven je ook het gevoel alsof je zelf in de cockpit zit en dankzij het krachtige geluidssysteem in de bioscoop voel je letterlijk de snelheid van de wagens.

Ik heb het een echte F1 coureur eigenlijk niet bewust zien doen, maar in "F1: The Movie" doet Sonny Hayes bewust regelmatig botsen, zodat er een safety car verschijnt of de race zelf even helemaal wordt stilgelegd. Hierdoor heeft de film zelfs een komisch tintje en Sonny's herhaalde sabotageacties worden met veel charme gebracht door Brad Pitt, en er zit zelfs een verrassend slimme strategie achter

En verder doet de cast het gewoon goed. Zo brengt Brad Pitt charisma en geloofwaardigheid in zijn rol, terwijl Damson Idris overtuigt als de ambitieuze rookie. Javier Bardem doet het goed als de eigenzinnige teambaas Ruben Cervantes en hetzelfde geldt voor Kerry Condon als technische directeur van "APXGP", die verantwoordelijk is voor het ontwerp en de ontwikkeling van de raceauto. En Tobias Menzies speelt de sluwe raadgever Peter Banning met sinistere finesse.

Uiteindelijk doet "F1: The Movie" precies wat je ervan mag verwachten. De film presenteert "Formule 1" als toegankelijk popcorn-entertainment (had ik er ook bij, namelijk een grote gemengde popcorn) dat vooral vermaakt tijdens de dynamische race-scènes. Kijk je met een technisch oog, dan wringt het hier en daar qua geloofwaardigheid. Maar binnen het filmlandschap draait het om de visuele ervaring en die is gewoon indrukwekkend.

P.S. ik ben geen fan van Lewis Hamilton, maar hier verdient hij toch als één van de producenten een van mij.

Mooie en goede actie film met een uitstekende spelende John Travolta en Nicolas Cage. Verhaal zit prima in elkaar en de actie vliegt van het scherm. De film bevat ook veel grappige momenten.

Gina Gershon vond ik best appetijtelijk uitzien in deze film

Ik was opzoek naar nog een film met daarin de mooie France actrice Brigitte Lahaie (waarvan ik de laatste tijd drie films heb gezien) en toen stuitte ik op deze vermakelijke Horror / Thriller film van regisseur Jesús Franco (waarvan ik in 2020 veel films van heb gezien). Omdat Brigitte Lahaie in de andere films naakt te bewonderen was, hoopte ik dat dit ook het geval was in "Faceless" en zeker omdat ze een pornoactrice is geweest en ook omdat de film uit de koker van Jesús Franco komt, die vooral bekent staat om de vele naaktheid in zijn films.

Maar helaas valt er van Brigitte Lahaie geen naaktheid te zien (ze grijpt wel één keer in iemands broek en ze vrijt ook met een vrouw op een bank) en sowieso valt er in "Faceless" nauwelijks naaktheid te zien. De enige naaktheid (borsten en billen) die je ziet is van Amelie Chevalier (in de rol van Mélissa die een gezichtstransplantatie ondergaat), danseressen in een discotheek en van een gevangen genomen vrouw. Wel valt er regelmatig gore te zien, zoals zuur in het gezicht, afgehakte handen door een machete, een injectienaald door een oog, een schaar door de keel, een boor door het voorhoofd, een ontveld hoofd decapiteren met een kettingzaag en het zorgvuldig scalperen van het aangezicht en dat het laatste zelfs twee keer (één keer niet succesvol en één keer wel succesvol).

Dit verhaal speelt zich af in Parijs, waar eens reeks van mysterieuze gebeurtenissen plaatsvindt. Zo verdwijnt de coke snuivende dochter, te weten Barbara Hallen (Caroline Munro), van de rijke industrieel Terry Hallen (Telly Savalas) tijdens een Parijse mode fotoshoot en de de zus, te weten Ingrid Flamand (Christiane Jean), van plastisch chirurg Frank Flamand (Helmut Berger) wordt tijdens een wraakaanval in een parkeergarage door een ontevreden patiënt van Frank Flamand misvormd in haar gezicht door zuur.

Ook worden vrouwen opgesloten in de kliniek van Frank Flamand, die niet vies is van van een paar bizarre experimenten voor zijn plastische chirurgie, en worden voordat ze medisch gebruikt worden nog onderzocht door klusjesman Gordon (Gérard Zalcberg), die nog even met de vrouwen mag spelen. Door de vermissing van Barbara Hallen, schakelt haar vader Terry Hallen vanuit New York een privédetective in om haar te vinden. Zal privédetective Sam Morgen (Chris Mitchum) Barbara vinden en het mysterie in de kliniek ontrafelen voordat de hel losbreekt?

"Faceless" is een bij vlagen bijzonder smakeloze film. Vooral de gezichtstransplantaties zijn heerlijk walgelijk om te zien en ook zeer gedetailleerd (het zorgvuldig scalperen van het aangezicht en het daarna voorzichtig afpellen van het aangezicht). De effecten zijn niet bijzonder goed en soms zelfs zeer nep aandoend. Desondanks doen ze hun werk goed en hoorde het ook bij de jaren 80. Hoewel er genoeg valt te gruwelen zul je waarschijnlijk bedrogen uitkomen indien je op zoek bent naar een lompe slasher-film. De film is namelijk minimaal voor de helft een thriller, die het moet hebben van de vele karakters, waaronder een paar bekenden van Jesús Franco, zoals Lina Romay en Howard Vernon.

Omdat Frank Flamand zijn zus Ingrid zelf niet kan behandelen (hij is namelijk niet goed genoeg), bezoekt hij professor Orloff (Howard Vernon in een kleine cameo, die dezelfde rol al eens speelde in een andere Jesús Franco film, namelijk "The Awful Dr. Orloff (1962)"), die hem in contact brengt met de voormalige nazi-arts Dokter Karl Heinz Moser (Anton Diffring). Deze leverde vakwerk af in Dachau, waar hij professor Orloff ontmoette, en voordat hij in Dachau kwam, werkte hij in Auschwitz met Jozef Mengele die niet in hem geloofde Dokter Karl Heinz Moser is in ieder geval de juiste man om Ingrid een nieuw gezicht te geven en het resultaat ervan is op het einde van de film ook goed te zien. Het einde mocht er sowieso best wezen en is in ieder geval niet clichématig.

De film doet het zowel als thriller als horrorfilm vrij aardig en de niet onaardige rolbezetting, hier heeft Jesús Franco duidelijk een groter budget dan hem normaal wordt toevertrouwd, helpt hierbij zeker een handje. "Faceless" heeft namelijk een cast van bekende en getalenteerde Europese acteurs en actrices die het vermelden waard zijn.

Zo zie je Brigitte Lahaie in de rol van Nathalie als een sadistische, geile (helaas ze is wel niet naakt te zien ) kleptomaan, die ook nog eens de assistente en minnares is van Frank Flamand. Vooral de manier waarbij ze afrekent met een patiënt (met een injectienaald door haar oog) en daarna haar parelketting steelt was geweldig. Helmut Berger doet het prima als plastisch chirurg Frank Flamand, die samen met Nathalie de gezichten van vrouwen steelt om die van Ingrid te redden. Christopher Mitchum was goed gecast als privédetective Sam Morgan, die ook regelmatig een paar flinke klappen krijgt, o.a. van de gespierde Doudou (Tony Awak), en hij is op het einde ook betrokken bij een bijl versus brandblusser gevecht. Ingrid Flamand is niet de meest benijdenswaardige rol in de film, maar Christiane Jean doet het prima en de scène waarbij ze een masker draagt en het met een man gaat doen (die Nathalie voor haar uitgezocht heeft) was wel fraai (als de man haar masker aftrekt, steekt Nathalie namelijk een schaar in zijn hals).

Gérard Zalcberg in de rol van klusjesman Gordon is een Igor-achtig personage in Franco-stijl. Hij doet wat er van hem wordt gevraagd, maar neemt soms vrijheden met de gezichtsdonoren en hij geilt enorm op de gevangen genomen Barbara Hallen. Hij is in ieder geval een behoorlijk griezelige kerel, die o.a. te keer gaat met een kettingzaag (hij kust daarbij ook het onthoofde hoofd van de vrouw die zojuist een mislukte gezichtstransplantaties heeft ondergaan) en een boormachine (het uitzoeken van een geschikte boor was wel komisch). Anton Diffring speelde de rol van voormalig nazi-arts prima en de mooie Caroline Munro doet het eveneens goed als het het jaren 80-harige coke snuivende ontvoerde model Barbara Hallen, die op het einde samen met privédetective Sam Morgan wordt ingemetseld in de kliniek van Frank Flamand. Haar vader Terry Hallen wordt gespeeld door Telly Savalas, die een paar korte scènes in een kantoor in New York heeft.

Het enige echt grote minpunt (eigenlijk twee omdat er nauwelijks naaktheid te zien is) in "Faceless" is wat mij betreft het eindeloos herhalen van het themalied "Faceless" van Vincent Thoma, dat tijdens de opening credits (daarbij zie je dan Frank Flamand plezier hebben met zijn minnares en zus in Parijs, waarbij ze o.a. winkelen en rondrijden in een auto) wordt gespeeld. Het wordt namelijk zo verdomd vaak herhaald, dat het op een gegeven moment vervelend wordt.

"Faceless" is opzicht best aardig als een Horror / Thriller film. Het verhaal is niet bepaald origineel, Jesús Franco regisseerde immers zelf het eerder genoemde "The Awful Dr. Orloff" met een soortgelijk uitgangspunt. Maar wees gerust, dit is duidelijk een product uit de jaren 80, het enorme haar, de grote schoudervullingen, de slechte muziek en de grafische gore van het decennium maken deze film vermakelijk.

Jezus wat een slappe hap was deze thriller. Van een thriller verwacht je eigenlijk dat hij weet te boeien of zelfs spannend is maar deze thriller mist gewoon al die ingrediënten. Het uitgangspunt (gezichtsblindheid) was leuk bedacht maar de uitvoering ervan was zeer beroerd en ongeloofwaardig. Leuk en aardig als je geen gezichten meer kunt onderscheiden maar stemmen moet je toch wel kunnen onderscheiden ? Het einde van de film was trouwens een lachertje zo flauw en cliché was dat. En tevens ook erg slecht want daar had men juist iets leuks mee kunnen doen wat men dus niet gedaan heeft.

De cast wist ook nergens te overtuigen, Milla Jovovich (emotieloos) speelt totaal ongeloofwaardig de rol van Anna Marchant en Julian McMahon als politie rechercheur Kerrest was een rechercheur van niets en zag er met zijn ringbaardje uit als een Leonardo DiCaprio op oudere leeftijd. De romance die ontstond tussen beide was totaal belachelijk en ook totaal ongeloofwaardig. Wie er achter de moorden zat was ook totaal niet boeiend want de moordenaar was zo saai als maar wat en wist ook totaal geen spanning te creëren. Toen op het einde bekend werd wie de moordenaar was (best voorspelbaar overigens) had je zoiets van lekker verrassend zeg (dus niet)

Nee, deze flauwe thriller kun je beter niet kijken en ik kan me ook niet voorstellen dat deze film de bioscoop haalt want dit is echt een film om rechtstreeks te verschijnen op DVD (kun je beter niet uitbrengen op Blu-ray want de kwaliteit stelt toch niets voor) of op TV (RTL4).

Beste vreemd, ik weet zeker dat ik deze Mystery / Thriller (met ook een vleugje Horror) film gezien heb in het begin van dit jaar, maar ik heb er toen niets over geschreven? Toevallig zag ik een bericht van "joolstein" voorbijkomen in de "Dynamische persoonlijke top 10 2023 en floplijst", waardoor ik me deze aparte film weer herinnerde.

"Faces of Anne" is een aardige film uit Thailand, waarin het draait om de jonge vrouwe Anne. Overigens heten alle jonge vrouwen (10 stuks, die ook allemaal op de filmposter te zien zijn) in deze Anne, wat de film natuurlijk mysterieus maakt, maar hierdoor is er ook veel herhaling te zien met dan steeds een andere Anne in de hoofdrol.

De film opent met een korte inleidende tekst, waarna we een jonge vrouw op bed zien zitten die net wakker is geworden in een morsige kamer (met o.a. bloemetjes behang en een geblindeerd raam) van een psychiatrisch ziekenhuis (waarin de film zich voor een groot gedeelte afspeelt) en ze heeft geen idee hoe ze daar terechtgekomen is. Ze is haar naam vergeten en ze komt erachter dat er in de andere kamers nog meer jonge vrouwen in dezelfde situatie lijken te verkeren, hoewel één van hen haar naam lijkt te kennen, namelijk Anne!

Na een onplezierige ontmoeting met een tamelijk grote kakkerlak (wordt doodgeslagen met een boek), die tevoorschijn komt achter een schilderij van een hert, begint ze onbedaarlijk te gillen en dan komen verpleegkundigen die kamer binnen om haar te verdoven (daarna zien we ook na circa zeven minuten de filmtitel in beeld). En o ja, als het donker wordt, ontsnapt ze uit haar kamer en stuit ze op andere Anne's en moeten ze zien te ontsnappen aan een dodelijke demon met een bebloede hertenkop (zie filmposter), die natuurlijk ook een Anne is, die o.a. een sloophamer gebruikt als wapen op de Anne's.

"Faces of Anne" leunt zwaar op elementen uit horrorfilms en in veel opzichten is dat ook precies wat het is. Maar de film is ook een mysterie waarin de centrale vraag "Waarom is Anne hier?" je tot het eind laat raden naar het antwoord. Zitten we in een videogame? Een escaperoom? In het hoofd van iemand met meerdere persoonlijkheden? Is het een complexe, nihilistisch fantasie van een gestoorde seriemoordenaar? Maar gelukkig wordt het op het einde allemaal duidelijk (de echte Anna ligt namelijk in een ziekenhuis in coma) en wordt er ook na circa 107 minuten gezegd:

"Anne, de beroemde cosplayer, sprong opzettelijk uit een gebouw en maakte een einde aan haar leven vanwege internetpesten en intimidatie."

De film is daarna ook na circa 111 minuten afgelopen. Het is niets nieuws om te zeggen dat de beste horrorfilms vaak de angsten van de samenleving weerspiegelen. "Faces of Anne" is een intelligente, en ijzingwekkende, analogie van sommige problemen waar jongeren tegenwoordig mee te maken hebben.

"Faces of Anne" is een Mystery / Thriller film met ook een vleugje horror erin, maar verwacht van dat laatste niet al te veel. De demon met een bebloede hertenkop doodt natuurlijk een aantal Anne's, maar dat wordt nooit expliciet getoond (zo wordt een Anne met bril neergestoken, maar zie je alleen bloed spatten op een gordijn). Het meest shockende wat je te zien krijgt, is een Anne die zelfmoord pleegt door zich met een geweer door het hoofd te schieten en die daarbij dan zegt:

"Ik wil Anne niet zijn."

De cast deed het opzicht verdienstelijk en zeker de verschillende Anne's (waarvan je ook verschillende flashbacks te zien krijgt). Buiten de verschillende Anne's zijn er ook nog andere personages te zien (hoofdzakelijk vrouwen) zoals verpleegkundigen en een psychiater (een vrouw) die de Anne's met een glas water, waar ze dan met een vinger over de rand van het glas draait, in een hypnose brengt, zoals dit ook gedaan werd in de Horror film "Get Out (2017)", maar dan met een lepeltje in een kopje.

Al met al is "Faces of Anne" best een aardige en complexe (het is soms moeilijk om te volgen en ik had soms ook moeite om geïnteresseerd te blijven en vooral tijdens de tweede helft) Mystery / Thriller film die misschien wel iets aan de lange kant is. Maar de film weet in ieder geval te boeien en zit ook lekker mysterieus in elkaar. En de vele verschillende Anne's mochten er ook best wezen zoals Jennis Oprasert en Chutimon Chuengcharoensukying (wat een achernaam zeg ).

P.S “Faces of Anne” is ook het soort film van waar je de tweede keer meer van kan genieten dan de eerste keer.

Dat was verreweg de meest trieste film uit de Faces of Death reeks. Het had meer te maken met een dierenslachtpartij dan met iets anders. En daar kan ik nu net niet goed tegen. Sommigen dingen waren natuurlijk nep zoals met dat eten van het aapje (zag er wel niet smakelijk uit) maar andere scenes waren toch echt (slachten van o.a. schapen). Nee ik kan best veel hebben maar als een film hoofdzakelijk gaat over het doodmaken of martelen van dieren moet ik er niet veel van hebben. Deze film was dus duidelijk niet besteedt aan mij.

Zo nu ga ik weer verder met het verbranden van mieren met mijn vergrootglas Zoiets deed ik vroeger wel eens (was best wel zielig eigenlijk) en het stonk ook best.

Het best nog wel vermakende derde deel was dit de tweede film van de Faces of Death reeks die ik destijds huurde. Maar veel stelde het allemaal niet voor en ik heb dan ook veel fragmenten snel vooruit gespoeld. Niet dat ik het vies vond maar omdat het grotendeels zeer saai was en me totaal niet kon boeien. Dierenfragmenten heb ik uiteraard weer zeer snel vooruit gespoeld. Voordeel van deze films is wel dat ze niet lang duren.

Dat was meen ik de eerste film vroeger van de Faces of Death films die ik vroeger samen met mijn broer huurde. Ik kan me nog goed herinneren dat we die samen met onze ouders in de avond gingen bekijken maar dat was toch niet zo'n goed idee. Onze ouders wisten namelijk niet wat voor een soort film we hadden gehuurd en na ongeveer 30 minuten moesten we de film al stoppen omdat onze ouders het walgelijk vonden Laat in de avond toen onze ouders naar bed gingen heb ik hem toen maar afgekeken.

Eerlijk gezegd vond ik het op sommigen momenten best wel boeiend hoe walgelijk het soms ook was. Dierenleed is aan mij niet besteedt dus alle fragmenten waar dieren in betrokken waren heb ik dan ook maar snel vooruit gespoeld. Aan veel scenes zag je ook dat het totaal nep was zoals die goochelaar met het messenblok boven zijn hoofd. Soms moest ik er ook wel om lachen zoals die studenten die gingen bungeejumpen maar vergeten waren dat het gebouw geen 13e verdieping had

Echt geweldig is het natuurlijk niet allemaal maar destijds was het natuurlijk best sensatie en inderdaad tegenwoordig zie je dit soort dingen gewoon vrijwel dagelijks op TV. Deze film vond ik overigens wel het beste want de delen 1 en 2 had ik in de weken daarna gehuurd maar die vond ik allemaal vreselijk slecht en zeer saai.

Aardig drama met goede rollen van Sienna Miller en Guy Pearce. Van Edie Sedgwick heb ik nog nooit gehoord (toen zij stierf was ik net 6 maanden oud) maar ik vond haar levensverhaal best wel integrerend. Zonde dat ze zo vroeg gestorven is want ze was best een mooie meid. Maar ja als je aan de drugs beland en je komt in contact met foute vriendjes (Andy Warhol) dan kan het wel eens anders aflopen.

Aardige drama film met goede acteer prestaties van vooral Matt Dillon, en Lili Taylor. Het verhaal is niet echt vrolijk maar toch blijft deze film boeien om te kijken.

Vond dit best een goede film met een prima cast (veel bekenden). Verhaal was best goed en de film wist te boeien. Onze Famke Janssen zag er bloedmooi uit in deze film. Vond Robert Patrick (als coach Joe Willis) wel lekker creepy spelen.

Deze film zag ik toevallig voorbijkomen op "Film 1" en leek me wel een leuke feelgood-film waarin een elfjarige schaaktalent, te weten Fahim Mohammad (Assad Ahmed), vlucht met zijn vader Nura (Mizanur Rahaman) van Bangladesh naar Frankrijk, waar hij een beroemde schaakmeester hoopt te ontmoeten. De film is gebaseerd op het boek "Un roi clandestin", dat Fahim Mohammad schreef met zijn schaakleraar Xavier Parmentier, die in 2016 overleed (krijg je na het einde van de film te weten).

In de eerste scènes van "Fahim" wordt de politieke en maatschappelijke context van het waargebeurde verhaal geschetst, dat begint in 2011. Na de beelden (de meesten daarvan zijn echte beelden) van gewelddadige protesten in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh, wordt in een paar scènes duidelijk gemaakt dat vader Nura, een gerespecteerde officier van de brandweer, opgepakt dreigt te worden en zijn gezin dus in gevaar is. Intussen weet de elfjarige Fahim op straat iedere schaakpartij te winnen. De twee vluchten naar Parijs in Frankrijk. “Om een echte grootmeester te ontmoeten”, zo wordt Fahim voorgehouden, maar de ware reden is vele malen schrijnender.

Vader en zoon belanden namelijk in een chaotisch asielzoekerscentrum, waar ze mogen blijven tijdens de asielprocedure. En naarmate de maanden verstrijken, gaat Fahim naar school en leert hij in razend tempo Frans spreken en wordt hij opgenomen in het schaakklasje van de lompe maar bevlogen schaakdocent Xavier Parmentier (Gérard Depardieu), die ooit een veelbelovende schaker was. Aanvankelijk moet Sylvain niets weten van het pientere joch, maar Fahim is zo ontwapenend, dat zelfs deze oude mopperpot voor zijn charmes (en vooral zijn talent) smelt.

Nura daarentegen krijgt het Frans maar niet onder de knie en blijft o.a. volhouden dat "Bon appétit" iets betekent als "Tot ziens" en ook verwart hij het woordje "klote" met iets anders. Als hij met Fahim bij de schaakklas aankomt, zegt hij

"Deze club is klote?"

Dat was best komisch om te zien (de kinderen in de schaakklas moesten er ook om lachen) en de komische situaties die in "Fahim" vanuit cultuurverschillen ontstaan, doen soms denken aan een andere Franse film, namelijk de betere Komedie / Drama film "Intouchables (2011)". Ook kan hij geen baan vinden (op straat verkoopt hij wanhopig rozen en Eiffeltorentjes van plastic), loopt hij vast in alle procedures en wordt hij bedonderd door zijn tolk, een sympathisant van de regering in het thuisland, die opzettelijk verkeerd vertaalt om de asielaanvraag te dwarsbomen. Van de wijze waarop de procedure voor het aanvragen van asiel verloopt, valt je mond open.

Eigenlijk vertelt "Fahim" twee verhalen. Enerzijds een aangenaam maar weinig diepgravend feelgood-avontuur van een jong schaaktalent en zijn norse leraar die steeds nader tot elkaar komen. Anderzijds een schrijnend, maatschappijkritisch betoog over onrecht en willekeur binnen de migratieregelgeving. Zo toont "Fahim" weinig verhullend de armoedige tentenkampen voor vluchtelingen in de buitenwijken van Parijs. De dag dat Fahim in Marseille nationaal kampioen schaken tot twaalf jaar wordt, is ook de dag dat zijn vader wordt uitgezet. Tot de Franse premier zich persoonlijk met de zaak bemoeit. Want natuurlijk is er voor kampioenen of uitzonderlijke talenten wel plaats in Frankrijk. Zodoende loopt het verhaal van Fahim en zijn familie loopt goed af en is het gezin in 2015 in Frankrijk herenigd.

"Fahim" bevat een aantal mooie opnames (o.a. die van Bangladesh in de eerste circa 13 minuten) en de chemie tussen Poetin aanhanger Gérard Depardieu en Assad Ahmed is dik in orde. Ook Isabelle Nanty is als de vriendelijke, zorgzame en behulpzame secretaresse Mathilde van de schaakklas een fijne toevoeging aan de cast. En verder vond ik Eléonore Gurrey als "OFPRA" (Office Français de Protection des Réfugiés et Apatrides) medewerkster, die steeds aanwezig is bij het aanvragen van een verblijfsvergunning, wel een mooie vrouw om naar te kijken.

Als schaakfilm schiet "Fahim" eigenlijk te kort, omdat het aantal scènes die aan de denksport gewijd zijn zijn te schaars, niet spannend en fragmentarisch zijn om daar voldoening uit te halen. "Fahim" is gewoon een is een leuke en aardige feelgood-film met een aangenaam nuchtere toon, waarin de lach zeker aanwezig is, maar de traan voor een hardnekkig bittere nasmaak zorgt.

Redelijke maar wel een zeer eenzijdige documentaire van de linkse Michael Moore tegen George W. Bush. Michael Moore is gewoon compleet tegen George W. Bush en zijn bewind en dat laat hij duidelijk zien in deze documentaire. Net zoals zijn vorige documentaire "Bowling for Columbine" vond ik deze ook behoorlijk langdradig.

Veel impact heeft deze documentaire ogenschijnlijk niet gemaakt op het Amerikaanse volk want George W. Bush heeft gewoon twee termijnen als president kunnen uitzitten. Als ik het me nog goed kan herinneren kreeg Michael Moore juist kritiek van het Amerikaanse volk over deze documentaire vanwege het feit dat men in oorlog was tegen Irak en Afghanistan.

Opzicht best een boeiende en ook wel interessante film. Het politie getinte verhaal (met als thema "waarheid") zat goed in elkaar en werd naar een hoger niveau getild door het uitstekende acteerwerk van Sean Penn en vooral Naomi Watts. Het verhaal liet mooi zien wat de gevolgen kunnen zijn als je de regering dwars ligt terwijl je het toch bij het rechte eind hebt. De aftiteling met de echte Valerie Plame was overigens ook zeer interessant.

Dit is vermoedelijk één van de laatste Horror films die ik herzien heb (ben er nu ook een beetje klaar mee) uit de de leuke en vooral vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie (zeker niet hoogstaand maar gewoon leuk om gezien te hebben) en al met al heb ik me er best redelijk mee vermaakt, terwijl het verhaal misschien wat saai, flauw en onnozel is.

In dit verhaal draait het om de jonge onschuldige scholiere (op school wordt ze ook gepest) Tara (verdienstelijk gespeeld door Lindsay Pulsipher), die fietsend van school naar huis onderweg bewust wordt aangereden door een man, te weten Anton (gespeeld door William Samples), in een busje en daarna wordt ze door die man verdoofd en ontvoerd naar zijn riante afgelegen landhuis. Als Tara eenmaal is bijgekomen, denkt ze dat ze in een ziekenhuis ligt, omdat ze verzorgt en ondervraagd (o.a. of ze al heeft gekust en seks heeft gehad, wat niet het geval is) wordt door een verpleegster met de naam Judith (verdienstelijk gespeeld door Lori Petty die ik normaal gesproken niet kan uitstaan, maar deze rol was op haar lijf geschreven). Maar al snel ontdekt Tara dat Judith de vrouw is van de man die haar ontvoerd heeft en wordt Tara in de kelder van het huis gegooid. Daar ontmoet Tara een blonde jongen (oftewel de " Fair Haired Child") met de naam Johnny (gespeeld door Jesse Haddock), die niet kan praten en bezig was zichzelf op te hangen, en samen proberen ze een uitweg te zoeken in de kelder. Maar al gauw ontdekt Tara dat er iets vreemds aan de hand is Johnny, waardoor haar leven in gevaar is.

Het verhaal kon me eerlijk gezegd niet echt boeien en in de eerste 25 minuten is het verhaal best vaag en eigenlijk ook saai. Het hoogtepunt in deze eerste 25 minuten is het moment dat Tara op haar fiets hard wordt aangereden (fraai in beeld gebracht) door Anton in het busje, wat er wel komisch (en hard) uitzag en muzikaal ook leuk begeleidt wordt door klassieke muziek waar Anton (speelt zelf professioneel piano) en zijn vrouw Judith (speelt zelf professioneel cello) liefhebbers van zijn. Na 25 minuten wordt het opeens volkomen duidelijk waar het allemaal omdraait (Johnny is de overleden zoon van Judith en Anton en als hij 12 kinderen dood, dat hebben Judith en Anton onderhandeld met een duivel, mag hij weer terugkeren onder de levenden) en komt het verhaal gelukkig ook opgang en het wordt het zelfs een beetje spannend. Vanaf dan is het ook pure horror (met een heel klein beetje goor) en Johnny zag er na zijn transformatie best eng uit (als een soort van Alien) en ook de manier waarop hij zich voortbeweegt. Hoewel het einde best voorspelbaar was, was toch wel geslaagd.

De cast speelt niet hoogstaand, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral dan Lori Petty, die ik normaal gesproken een vreselijke actrice vindt en qua uiterlijk ook een draak (onaantrekkelijk) van een vrouw vindt. Maar deze rol was juist voor haar en haar uiterlijk perfect geknipt, waardoor ze het gewoon verdienstelijk deed en ik me niet geërgerd aan haar heb (zoals wel het geval was met haar vreselijk rol in de belachelijk slechte Sciencefiction / Komedie film "Tank Girl (1995)"). Lindsay Pulsipher in de hoofdrol van Tara deed het ook verdienstelijk en ze zag er ook onschuldig uit en dat op een leuke en lieve manier.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben (voornamelijk het tweede gedeelte van het verhaal) en omdat deze korte Horror film ook maar iets van 50 minuten duurt, kijkt hij ook best lekker weg en dat is eigenlijk ook de kracht van de "Masters of Horror" TV-serie. Van regisseur William Malone heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en zo te zien heb ik buiten deze korte film van hem nog geen andere film gezien (krijgen ook allemaal geen hoog punt).

Deze Thriller (oftewel een Survival) film wilde ik een aantal weken geleden in de bioscoop zien, maar omdat de film toen opeens wat werd uitgesteld, heb ik toen de Sciencefiction / Horror film "Nope (2022)" in de bioscoop gezien als voorpremière. In Amerika staan diverse hoge bouwwerken. Niet alleen de wolkenkrabbers halen recordhoogten, ook voor het doorgeven van tv-signalen zijn enorme masten gebouwd. Regisseur Scott Mann werd bij "Fall" geïnspireerd door de 625 meter hoge KXTV/KOVR mast in Californië. Hij schreef samen met Jonathan Frank het scenario voor de spannende thriller met de eenvoudige titel “Fall”. Vallen is als rode draad dan ook het grote schrikbeeld in de film en natuurlijk is deze film ook het schrikbeeld voor degene met hoogtevrees (menig kijker zal het dun in de broek doen). Het is jammer dat deze film niet gemaakt is in 3D, want daar zou het uitermate geschikt voor zijn en het zou de film ook nog iets extra's geven.

De twee vriendinnen, te weten Becky Connor (Grace Caroline Currey) en Shiloh Hunter (Virginia Gardner), zijn echte waaghalzen en beklimmen de B67 TV-mast in Californië van meer dan 600 meter hoog, maar komen er vervolgens op vast te zitten. Terug klimmen is onmogelijk. In de zon, zonder water, zonder bereik en zonder dat iemand weet dat ze daar zitten, moeten de twee vriendinnen weer beneden zien te komen.

In de eerste circa 20 minuten durende opening, maken we kennis met de twee vriendinnen en adrenaline-junkies Hunter en Becky en de man van Becky, te weten Dan (Mason Gooding). Met zijn drieën beklimmen ze een hoge steile rotswand. Ze hebben er duidelijk plezier in, maar dat verandert als Dan valt en Becky gebroken achterblijft. In het volgende shot zien we haar 51 weken later en is ze aan de alcohol en pillen verslaafd en is ze nog steeds helemaal ontroostbaar door het verlies van haar grote liefde. In haar appartement bewaart ze de as van haar man Dan. Haar vader James (Jeffrey Dean Morgan) probeert haar weer op het rechte pad te krijgen, maar wordt door haar volledig genegeerd.

Op een dag staat haar vriendin Hunter, die een YouTuber is geworden, voor de deur om haar weer wat moed en zin in het leven te geven. Ze komt met het idee om samen een meer dan 600 meter hoge TV-mast te beklimmen en daar boven de as van Dan uit te strooien. Het kost Becky wat moeite en ze is eigenlijk ook bang, maar uiteindelijk gaat ze toch mee. Na een autorit van zes uur arriveren ze op een afgelegen plek in de woestijn bij de bouwvallige TV-mast (die ook binnenkort gesloopt gaat worden) en begint de klimtocht naar de top. Daarvoor moeten ze eerste via een interne lader 600 meter omhoog klimmen en dan nog eens 70 meter via een externe lader. De oude stalen mast is niet meer zo degelijk (er zit van alles los) en roest aan alle kanten. Als de meiden de 70 meter externe lader bereiken en Hunter als eerste omhoog klimt, rammelt ze bewust als grap met de ladder en zegt ze:

"Voelt die ladder niet wat los aan?"

Daarna zien we ook een bout uit die lader vallen. Als de meiden op het hoogste platform arriveren, vieren ze deze prestatie met selfies, opnames via een drone (waarbij ze ook om de beurt hangen aan het platform via alleen hun handen) en wordt de as van Dan uitgestrooid. Na het genieten van het enorme uitzicht wordt het tijd om terug te gaan (dat is na circa 40 minuten), maar dan slaat het noodlot toe. Als Becky namelijk als eerste naar beneden klimt, breekt de externe lader af (die ook volledig naar beneden valt) en hangt ze via een touw nog vast aan Hunter, die haar omhoog trekt. De tas die Becky bij zich had en waarin water en de drone zit, is naar beneden gevallen en is belandt op een schotelantenne van de TV-mast. Als Becky (die ook gewond is aan een been) weer boven op het kleine platform is, overzien ze de situatie en blijkt er geen weg meer terug te zijn en begint het bloedstollende overleven.

De thema’s overleven, adrenaline kick, maar vooral de angstige momenten op grote hoogte komen uitgebreid aan bod in deze bijna 100 minuten durende thriller. Ook bevat de film voldoende scènes waarin de klamme handjes tevoorschijn komen en mensen met hoogtevrees zullen geregeld het hoofd wegdraaien. Ik vond het in ieder geval boeiend en spannend om naar te kijken (het tempo is ook vrij hoog), hoewel het natuurlijk vaak niet echt geloofwaardig is (zoals de scène waarbij Becky op het kleine platform via een paal nog 10 meter omhoog klimt om daar de accu van de drone op te laden via de lamp op het uiteinde van de paal). De grote hoeveelheid toevalligheden in het plot en de stupiditeit van de personages stapelde zich namelijk op, waardoor de geloofwaardigheid regelmatig in duigen valt.

Ook proberen ze op verschillende manieren aandacht (o.a. via een telefoon, een signaalpistool en de drone) te trekken en behalve dat ze vastzitten op grote hoogte, krijgen ze ook te maken met de zon, dorst, honger, verwondingen, moeheid en roofvogels (gieren). En ook zitten er een tweetal wendingen in het verhaal, waarbij er eentje flauw is (Hunter had namelijk ook een relatie met Dan en ze heeft ook de tatoeage "143" op haar voet staan, welke staat voor "I love you") en de andere is totaal onverwacht en die zie je dan in de laatste circa 10 minuten van de film. Ik zal de clou van die wending niet vertellen, want anders is de verrassing er vanaf

Hoewel er eigenlijk geen echte humor in de film zit, moest ik wel een keer lachen toen Becky en Hunter de aandacht (via het signaalpistool welke ze vinden in de TV-mast samen met een verrekijker) wisten te trekken van twee mannen met een hond en een camper. I.p.v. dat de twee mannen hulp inschakelen, stelen ze hun auto en rijden ze ermee weg

Het einde van de film is net zoals de opening van de film wat clichématig, maar het was zeker niet slecht. Wel zie je niet hoe men Becky van de TV-mast heeft gered, maar wel zie je de vader van Becky aankomen op de plaats, waar de hulpdiensten al ter plaatste zijn en Becky weer beneden op de grond staat. Becky is het namelijk gelukt om via haar telefoon en via het lichaam van Hunter haar vader een bericht te sturen, die dan de hulpdiensten heeft ingeschakeld.

De hoofdrolspelers Grace Caroline Currey en Virginia Gardner vond ik het goed doen en Grace Caroline Currey geeft mooi het karakter van de zielige Becky weer. Virginia Gardner is de actieve (een echte durfal) en initiatief nemende Shiloh, hoewel men haar steeds bij haar achternaam, te weten Hunter, noemt in de film Ze is YouTuber en wil alles streamen en mooi in beeld brengen (o.a. haar borsten). Beide meiden tonen voor deze rollen atletische hoogstandjes, die het verhaal geloofwaardig maken. De rol van de bekende acteur Jeffrey Dean Morgan stelt weinig voor en voor hem had men net zo goed een onbekende acteur kunnen vragen. Maar een bekende naam op een filmaffiche, trekt natuurlijk meer aandacht en kijkers. De echte ster in deze film is misschien wel de angstaanjagende TV-mast en volgens de filmmakers bestaat de B-67 TV-mast in Californië echt en is het slechts de op vier na hoogste TV-mast van Amerika. Natuurlijk werd "Fall" niet op de echte B-67 gefilmd, maar werd er een constructie gebouwd, waarop Grace Caroline Currey en Virginia Gardner goed uit de voeten konden.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze boeiende en spannende Thriller, waarbij veel van de scènes echt op hoogte geschoten lijken te zijn. Ik zou deze film dan ook niet aan willen bevelen aan mensen met hoogtevrees. Maar zelfs wanneer je geen hoogtevrees hebt, weet de film vaak duizelingwekkend te zijn met zijn grote hoogtes en goede actie.

P.S. gedurende de film krijg je ook een aantal keren het vreselijke liedje "Cherry Pie" van de Amerikaanse glam-metalband "Warrant" te horen (o.a. te horen via Hunter), maar beter en passender (omdat de filmtitel in het liedje zit) zou het liedje "Fall From Grace" van de Amerikaanse deathmetalband "Morbid Angel" zijn geweest

Na het gisteren zien van de Oorlog / Drama film "Westerplatte (1967)", wilde ik deze film (een soort van reconstructie film) herzien die ik vroeger (ergens in de vorige eeuw) ook al eens gezien heb (kon hem nauwelijks meer herinneren) op de televisie. "Der Fall Gleiwitz" moet je eigenlijk bekijken voordat je aan "Westerplatte" gaat beginnen, want deze film speelt zich één dag voor de aanvang van de Tweede Wereldoorlog af en was de rechtvaardiging van de invasie van Polen op 1 september 1939.

In Gleiwitz (tegenwoordig Gliwice in Polen), een Duitse stad aan de Poolse grens, stond een Duitse radiozender. Hitler liet zes Duitsers en hun commandant Alfred Helmut Naujocks (Hannjo Hasse), verkleed als Poolse soldaten, een aanval uitvoeren op deze installatie om daarmee een aanleiding te creëren voor een inval in Polen.

"Der Fall Gleiwitz" reconstrueert in detail en met veel dialoog de verrassingsaanval in 1939 door een nazi-eenheid op het radiostation in Gleiwitz. Het laat zien hoe feiten en meningen kunnen worden gemanipuleerd en hoe mensen ertoe worden gebracht leugens, moord en oorlog te accepteren. In aanloop naar de inval in Polen, zocht de top van het 3e rijk naar een geschikte aanleiding Polen binnen te vallen. Nu waren er incidenten genoeg, maar allemaal niet ernstig genoeg om gewapend ingrijpen te rechtvaardigen. Hitler gaf Heinrich Himmler en Reinhard Heydrich opdracht een aantal grensincidenten te organiseren, het moest moest er op lijken dat de Polen de grens met Duitsland overschreden om aanslagen te plegen.

Hoewel er vermeld staat de film 70 minuten duurt, duurt hij in werkelijkheid maar 63 minuten en de film opent ook nog eens met een paar minuten durende scène in een bioscoop, waarbij nazi propagandabeelden worden vertoond en waarbij SS-Hauptsturmführer Alfred Helmut Naujocks toekijkt. De film richt zich ook vooral op de enthousiaste voorbereidingen van hem, die van Gestapochef Heinrich Müller (Herwart Grosse) de opdracht krijgt om zes Duitsers te selecteren uit een SS trainingskamp, die hebben gewoond in Polen en vloeiend Pools spreken. Gekleed als Polen, zullen de zes een inval doen bij een door de Duitse overheid beheerd radiostation in Gleiwitz, aan de Duits-Poolse grens, en even de controle over de ether overnemen. Naujocks zal ook een Poolse gevangene (Hilmar Thate) uit een concentratiekamp ontvangen die zal worden gedrogeerd door een arts, gekleed in een Pools uniform en doodgeschoten, om te worden achtergelaten als bewijs van de "Poolse invasie".

Dit is later de geschiedenisboeken ingegaan als het "Gleiwitz incident" en de codenaam voor het inzetten van Poolse misdadigers was "Konserven". Nadat de aanvallers (de aanval begint overigens na 57 minuten) vertrekken, krijg je nog de oorlogsverklaring van Hitler over de radio te horen, die zegt:

"Last night Poland opened fire from invaded German soil. The adversaries went so far as to deploy regular troops. We have been returning their fire since 5:45 am."

De film is daarna ook afgelopen, waarbij je wel nog in beeld de onderstaande korte tekst te zien krijgt:

"43,000,000 DEAD."

In deze film krijg je ook beelden te zien van hotel "Haus Oberschlesien" in Gleiwitz, dat een belangrijke rol speelde bij de aanval. Reinhard Heydrich verbleef er in augustus 1939 tijdens een voorverkenning en degene die de overal pleegden op het radiostation zaten er van 12 t/m 31 augustus 1939. Ook de 111 meter hoge radio zendmast (die nog steeds in gebruik is) komt regelmatig in beeld en dat o.a. tijdens een verkenning van Alfred Naujocks (waarvan je via een flashback ziet hoe hij geworden is zoals hij nu is en dat vanaf zijn doop) als zogenaamde radioreparateur.

Net zoals de film Westerplatte, is ook "Der Fall Gleiwitz" een interessante film voor liefhebbers en geïnteresseerden in de Tweede Wereldoorlog.

Leuke fantasie film die visueel inderdaad erg indrukwekend is. De decors zien er prachtig uit en er wordt zeer goed met kleuren omgegaan. De landschappen zijn ook prachtig om te zien. De acteurs (met name het jonge meisje Catinca Untaru) doen het erg goed en acteren zeer natuurlijk en soms zelfs een beetje aandoenlijk.

Prima film die ook nog eens zeer boeiend en vooral spannend is. De film deed me overigens veel denken aan de film "Shocker" maar deze film is stukken beter. Denzel Washington speelde prima (zoals eigenlijk altijd) in deze film.

Geweldige film met een schitterende acterende Michael Douglas die het allemaal wat te veel wordt als hij in de hitte in de file komt vast te zitten. Daarna belandt hij van de ene na andere absurde situaties zoals

- ruzie met een bende;

- ruzie met een chinees in een winkel;

- ontbijt bij een fastfood restaurant;

- ruzie op een golfbaan;

- ruzie met een rechtse verkoper in een legerwinkel.

Het verhaal is goed en hoe hij belandt van de ene na andere bizarre situatie is gewoon hilarisch. Kortom een zeer goede en leuke film.

Toch wel een leuke en vooral vermakelijke erotiek (met hier en daar ook wat porno) film van regisseur Tinto Brass die allerlei verschillende korte verhalen bevat van circa 15 minuten.

Opzicht stellen de verhalen niet veel voor en zijn ze ook wisselend van niveau en visueel aspect. Maar ze zijn wel allemaal met een komische ondertoon gemaakt (bij het SM-achtige Tiroler verhaaltje, het derde verhaal, heb ik zelfs echt moeten lachen. Vooral dankzij de rijpe "Frau Bertha", gespeeld door Virginia Barrett die best een aardig Rubens lichaam had, die geregeld hardhandig te keer ging tegen "Herr Otto".) en de uitvoering ervan was ook niet onaardig.

Dat de uitvoering niet onaardig is, heeft natuurlijk vooral te maken met de vele mooie vrouwelijke schoonheden met prachtige lichamen die zeer regelmatig uit de kleren gaan. Hierin gaan ze geregeld best ver want zo krijgt o.a. de fraaie Sara Cosmi (te bewonderen in het eerste verhaal) een elektrische tandenborstel op haar poes en gaat de perverse gynaecoloog Marin zelfs met een paar vingers bij haar naar binnen. Dat laatste gebeurt ook bij de andere verhalen. Ook zitten er pijpscenes in waarbij met name Federica Tommasi (in het tweede verhaal) daar zeer bedreven in is. Silvia Rossi (ook in het tweede verhaal) heeft daar vooral een helpende hand in Overigens valt het binnenwerk van vrijwel alle dames ook regelmatig te bewonderen. Wat ook fraai is aan de dames, is dat ze allemaal nog puur natuur zijn (tegenwoordig is dat helaas vrijwel niet meer het geval in films). Hierbij slaat Maruska Albertazzi (in het vijfde verhaal) wel wat door met een flink tapijtje tussen de benen die ze gespreid toont. De vrouwen zijn ook vrijwel allemaal behoorlijk rondborstig en hebben een behoorlijk achterwerk.

Al met al heb ik me met deze film prima vermaakt en ook met het concept van de verschillende korte verhaaltjes. Het voordeel hiervan ten opzicht van één verhaal is dat het tenminste afwisselend is (dus ook niet langdradig of saai) en je ook heel veel verschillende prachtige vrouwen kunt bewonderen.

P.S. het valt me op dat in een film van Tinto Brass (zelf ook nog even te zien in de laatste seconden van het laatste verhaaltje) regelmatig het bidet wordt gebruikt door vrouwen en daar ook specifiek op wordt ingezoomd. Schijnbaar heeft hij daar een fetisj voor en ook met toiletten. De vrouwen die van het bidet en het toilet gebruik maken, vegen zich wel altijd netjes af

Ik had er meer van verwacht. Normaal zijn Duitse films die over de oorlog gaan best goed maar deze had het toch echt niet. Het was maar een saaie bedoeling en je leefde totaal niet mee met de acteurs. De hoofdrol speler Karl Markovics speelde zonder emoties en ook niet overtuigend (net zoals de andere acteurs). Het verhaal was opzicht niet slecht maar zoals het verfilmd werd was het helaas niet boeiend.

De Amerikaanse komiek en actrice Ilana Glazer is vooral bekend van de leuke komische televisieserie "Broad City (TV Series 2014–2019)", welke gaat over het leven van twee jonge vrouwen in New York City. Haar personage van Ilana Wexler was altijd zeer nadrukkelijk aanwezig in die serie, ze was altijd in beweging, bruisend van aanstekelijke energie en opgewektheid en ze had heel veel sexappeal. Als hoofdrolspeelster (en producent) van de Horror film (hoewel het meer een Thriller is) "False Positive", is het verbazingwekkend om haar te zien als een veel ingetogener personage wiens kwetsbaarheid het verhaal zijn hart geeft.

In dit verhaal draait het om Lucy (Ilana Glazer), een marketingmanager wiens carrière floreert en ze hunkert naar een kind, maar ze kan niet zwanger worden. Ze is getrouwd met chirurg Adrian (Justin Theroux) die goed bevriend is met Dr. John Hindle (Pierce Brosnan). Hij is de mentor van Adrian en hij heeft een reputatie als baanbrekende vruchtbaarheidsdokter. Zal hij de oplossing zijn voor de kinderwens van het stel?

Nou, niet helemaal. Lucy raakt weliswaar zwanger (of zoals Adrian in de film continue zegt “ze worden zwanger") maar haar ontmoetingen met de gezaghebbende Dr. Hindle gaan gepaard met een toenemend gevoel van ongemak en angst. Terwijl de film Lucy volgt tijdens haar zwangerschap, raakt ze steeds meer geïsoleerd naarmate haar uitgerekende datum nadert. Haar relatie met zowel Adrian als Dr. Hindle verloopt steeds stroever, terwijl "False Positive" naar zijn schokkende conclusie raast. En die conclusie heeft veel weg van de Leidse gynaecoloog Jos Beek, die tussen 1973 en 1986 bij vruchtbaarheidsbehandelingen ten minste 41 kinderen verwekte met zijn eigen sperma! Als Lucy de eerste keer bij Dr. Hindle is en hij haar onderzoekt, zegt hij ook:

"Soms zou ik willen dat ik mezelf kon klonen."

Tijdens de opening maken we kennis met Lucy, die officieel Lucia heet, en Adrian en kort na deze kennismaking bevinden we ons in de kliniek van Dr. Hindle, waar we in eerste instantie kennis maken met hoofdverpleegster Dawn (Gretchen Mol), die je het beste kunt vergelijken met Nurse Ratched uit de Drama film "One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)", en verpleegster Rita (Sabina Gadecki). En als laatste maken we dan kennis met Dr. Hindle, die Lucy gaat onderzoeken. In tegenstelling tot de meeste films waarin vrouwen er volkomen nonchalant uitzien terwijl ze een bekkenonderzoek ondergaan, schuwt "False Positive" het ongemak dat Lucy ervaart niet. Haar gezicht verandert binnen enkele seconden van neutraal naar ongemakkelijk naar ellendig. Elke beweging van het speculum wordt uitgelegd, waardoor het maken van afspraken met Dr. Hindle bijna net zo ondraaglijk is voor de (vrouwelijke) kijker als voor Lucy.

Het luisteren naar Adrian en Dr. Hindle die zichzelf op de schouder kloppen voor hun chirurgische prestaties, terwijl ze haar negeren, voelt aan als een stomp. Na haar eerste bekkenonderzoek zegt dr. Hindle tegen haar "Je architectuur is geweldig", wat een bijzonder steriele manier is om naar Lucy's lichaam te verwijzen. Door de geschiedenis heen is het vrouwelijk lichaam behandeld als een object en dit geldt vooral in de medische wereld. "False Positive" werpt een licht op deze vrouwenhaat, en bevat zelfs een pijnlijke carrousel van echte foto's en afbeeldingen, waarop zwangere vrouwen te zien zijn, vastgebonden, verwrongen in vreselijke houdingen en onder invloed van medicijnen die ze misschien niet nodig hadden.

Vrij snel na de behandeling van Dr. Hindle raakt Lucy zwanger en na het samen bekijken van de echo, blijkt ze zwanger te zijn van een drieling, twee jongens (een tweeling) en een meisje. I.v.m. eventuele complicaties stelt Dr. Hindle "reductie" (of beter gezegd abortus) voor, waarbij het stel moet kiezen voor de twee jongens of het meisje. Dr. Hindle zijn advies is om te kiezen voor de twee jongens, waar Adrian het eigenlijk ook wel eens over is, maar Lucy kiest uiteindelijk voor het meisje, waarna er abortus (werd ook ongemakkelijk in beeld gebracht) wordt gepleegd op de twee jongens. Althans dat denkt Lucy, maar Ardian en Dr. Hindle denken daar anders over en plegen abortus op het meisje.

Lucy vertrouwt haar man toe dat ze zich altijd heeft voorgesteld hoe haar dochter zou zijn. Ze zegt dan ook tegen Adrian tijdens een etentje:

"Ik heb haar altijd gezien, stelde ons voor dat we samen in bed lagen, naast elkaar starend. En ze zou door me heen kijken met deze heldere ogen, vlak langs me heen naar een betere versie van mezelf."

Ze heeft zelfs al een naam uitgekozen, namelijk Wendy. In het hele verhaal zijn er veel toespelingen op "Peter Pan" en Lucy worstelt met haar onofficiële rol als de verantwoordelijke moederfiguur in haar kantoor, net zoals Wendy de feitelijke moeder werd van "Peter Pan and the Lost Boys".

De film portretteert ook het subtiele seksisme dat plaatsvindt op de werkvloer. Hoewel Lucy wordt geprezen door haar baas Greg (Josh Hamilton), is er een onderliggende louche houding ten opzichte van haar, hij is een man die hoe dan ook zijn stempel moet plaatsen op een vrouw. Dit is waarschijnlijk herkenbaar voor elke vrouw die in een overwegend mannelijke omgeving werkt of heeft gewerkt, ze moet namelijk de secretariële taken van de groep op zich nemen. De kijker ziet Lucy's frustratie toenemen, telkens wanneer haar baas vrolijk een lunchbestelling voor hun team op haar bureau laat vallen.

"False Positive" is ook min of meer een eerbetoon aan zwangerschapshorrorfilms zoals "Rosemary's Baby (1968)" van regisseur Roman Polanski en "À l'Intérieur (2007)" van de regisseurs Alexandre Bustillo en Julien Maury's. Want in beide films gaat het over een zwangere vrouw die wordt aangevallen door een kwaadaardige vreemdeling. Maar in plaats van afgeleid te zijn, is "False Positive" juist een respectvolle knipoog naar deze films. Misschien wel het meest opvallende, is dat het isolement dat aanstaande moeders in deze films voelen, hier heerst. In een gedenkwaardige scène hoort Lucy een vreemd geluid in hun woning en besluit Adrian het te onderzoeken. Terwijl Lucy in een slecht verlichte kamer blijft, verdwijnt Adrian volledig in de duisternis, waardoor ze net zo geïsoleerd achterblijft als in het kantoor van Dr. Hindle.

Het feit dat Lucy (net zoals Rosemary) haar vertrouwen moet stellen in haar dominante mannelijke dokter om updates te krijgen over wat er in haar eigen lichaam gebeurt, is huiveringwekkend. Voeg dit toe aan het over het algemeen angstaanjagende onbekende dat zwangerschap is en het is geen wonder dat Lucy steeds meer boos wordt op de mensen in haar baan naarmate ze die negen maanden nadert. Lucy droomt en hallucineert ook (mede omdat ze van Dr. Hindle Xanax als medicijn krijgt) en daarbij gaat ze o.a. naar een de Afrikaanse verloskundige Grace Singleton (Zainab Jah), die ze gezien heeft op de cover van een tijdschrift waarop Dr. Hindle staat, en ziet ze hoe Adrian naar Dr. Hindle gaat in een hotel en waarbij hij hem dan oraal bevredigd Uiteindelijk maakt ze ook echt kennis met Grace Singleton en gaat ze ook om met de vrouw Corgan (Sophia Bush) die ook niet zwanger kan raken en ook ander behandeling staat van Dr. Hindle en aan wie ze informatie doorgeeft over Lucy.

Hoewel het laatste gedeelte van de film misschien wat "over the top" is, vond ik dat juist het leukste gedeelte van de film. Lucy gaat dan namelijk naar de kliniek van Dr. Hindle om hem te confronteren, waar ze geschokt is als ze van hoofdverpleegster Dawn te horen krijgt dat Adrian zich bij de gynaecologische praktijk van Dr. Hindle zal voegen. Lucy sluipt daarna als ze zogenaamd weer vertrekt een geheime kamer in de kliniek binnen met de naam "The Lab". Daar ziet ze dan haar verwijderde placenta en verkleinde vrouwelijke foetus liggen. Dr. Hindle onthult dan dat het zijn sperma was dat werd gebruikt om Lucy te insemineren, zoals hij doet met al zijn patiënten, in de overtuiging dat zijn genen superieur zijn. Hij heeft in "The Lab" ook een koelkast vol flesjes met zijn eigen sperma staan, die worden gebruikt om zijn vrouwelijke patiënten te insemineren en zijn eigen bloedlijn verder over de wereld te verspreiden via mannelijke geboorten (daarom pleegde hij ook abortus op het meisje).

Hij probeert Lucy daarna te drogeren met een spuit, maar ze schopt hem in zijn kruis en slaat zijn hoofd kapot met een spiegel, waarna ze hem vasthoudt op een medische stoel, waarbij ze wordt aangevallen door hoofdverpleegster Dawn. Ze vechten met elkaar (Lucy stopt dan ook een onderzoeksapparaat in haar mond), waarna Lucy haar de spuit van Dr. Hindle toedient en daarna slaat ze Dr. Hindle in elkaar, waarbij ze zijn koelkast vol spermaflesjes omgooit en het kantoor verlaat met de foetus. Als ze dan thuiskomt, geeft Lucy de tweeling aan Adrian en beveelt ze hem te vertrekken. Ze pakt dan de vrouwelijke foetus op en probeert deze borstvoeding te geven, waarbij ze hallucineert dat ze begint te zogen en daarna is de film na circa 88 minuten ook afgelopen.

De cast deed het best goed en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Ilana Glazer, waarvan ook wat naaktheid (wel zeer bescheiden) te zien is en dat o.a. als ze na circa 64 minuten in bad ligt. Ondanks de badschuim, zien we dan een glimp van haar schaamstreek en borsten. Ook zien we nog een keer haar bosten als ze na 76 minuten naakt en onder het bloed voor een spiegel staat en op het einde zien we dan nog eens één van haar borsten (met de nadruk op een tepel) als ze de foetus borstvoeding probeert te geven. Ook Pierce Brosnan deed het heerlijk irritant / arrogant als Dr. Hindle en Gretchen Mol, die ook behoorlijk irritant / arrogant was, en Sabina Gadecki vond ik vooral mooie vrouwen om naar te kijken, ook al is Gretchen Mol inmiddels al aardig op leeftijd (ze is deze maand zelfs "Sarah" geworden, oftewel 50 jaar). Ook Justin Theroux deed het niet onaardig.

Al met al is "False Positive" best een goede Horror film en zeker voor vrouwen die ook problemen hebben om zwanger te raken. Wat dat betreft balanceert de film effectief m.b.t. de onvoorspelbare mysteries van zwangerschap en zelfs m.b.t. vrouwenhaat.

Deze film zenden ze soms nog uit op MGM of TCM. Verhaal is best redelijk en Irene Cara doet het aardig (ook leuk om naar te kijken). Er zit zelfs bloot in deze film

Film deed pijn aan mijn ogen en vooral oren. Het origineel was toch echt stukken beter.

Grappige Komedie / Drama film, voor een breed publiek.

De familie Bélier is een bijzonder gezin. Vader Rodolphe (François Damiens), moeder Gigi (Karin Viard) en zoon Quentin (Luca Gelberg) zijn doof en dochter Paula (Louane Emera) is de enige die kan horen en praten en fungeert dus als tolk voor het gezin. De ouders redden zich prima, maar dat verandert als Paula haar zangtalent ontdekt en naar school wil in Parijs. Omdat ze haar zang niet kunnen horen, begrijpen de ouders niets van die keuze.

Fijne feelgoodfilm, met een mooie debuutrol van de jonge zangeres Louane Emera met haar gouden keeltje. De film werd gepositioneerd als de nieuwe "Intouchables (2011)", maar dat is misschien iets te veel eer, want deze film wisselt platte scènes (zoals de scène waarbij Paula bij de dokter schaamteloos moet tolken over moeders schimmelinfectie) af met echte warme momenten. Het is bijvoorbeeld ontroerend om te zien hoe Paula's vader uiteindelijk "luistert" naar de zang van zijn dochter.

Al met al een hartverwarmende Komedie / Drama film, vol met humor en sentiment.

Leuke, vermakelijke en luchtige korte Horror / Thriller film, welke afkomstig is uit het tweede seizoen van de "Masters of Horror" TV-serie, en dan vooral vanwege het lugubere verhaal, de sfeer (inclusief ouderwetse muziek), de zwarte humor en George Wendt (die vooral bekend is vanwege de populaire jaren 80 televisieserie "Cheers", waarin hij de rol van Norm Peterson vertolkte), die er wel enorm zwaarlijvig uitzag.

In dit leuke verhaal draait het om een jong stel, te weten David Fuller (leuk gespeeld door Matt Keeslar) en zijn vrouw Celia Fuller (leuk gespeeld door de fraaie Meredith Monroe), welke na een traumatische ervaring (verlies van hun dochtertje aan kanker) in een nieuwe wijk komt wonen en daarbij in contact komen met hun eenzame buurman Harold Thompson (goed en leuk gespeeld door George Wendt), doordat ze per ongeluk met hun auto in licht beschonken toestand zijn brievenbus hebben omvergereden. Wat het stel echter niet weet is dat de buurman perverse en psychopathische trekjes heeft.

Het verhaal zat leuk in elkaar (zeker qua opbouw) en weet te vermaken en hetzelfde geldt voor de uitvoering (met de nodige zwarte humor) ervan. Omdat de sfeer ook nog eens lekker luchtig is, kijkt deze korte film (circa 55 minuten) zich vanaf de eerste tot de laatste minuut lekker weg en het einde met de wending (wel opzicht voorspelbaar) was leuk, goed en hard. Wat dat betreft is het eigenlijk jammer dat de film niet een paar minuten langer duurde, want ik had het verdiende martelen van de buurman door het jonge stel graag nog even willen zien. Dan was deze film ook meer een Horror (zitten wel een paar leuke scenes in zoals de fraaie opening met het maken van de skelet vader/opa en het uitzoeken, volgen, vermoorden en maken van de skelet moeder/oma, maar spannend, eng of goor wordt het nergens) geweest, want nu vond ik het meer neigen naar een Thriller.

De cast (bestaat eigenlijk maar uit drie hoofdrolspelers) doet het leuk en vooral dan George Wendt in de rol van perverse en gestoorde (zeg maar gerust een psychopaat) buurman Harold Thompson. Dat leverde regelmatig humoristische scenes op en mede omdat Harold geilde (kon ik me wel voorstellen) op buurvrouw Celia Fuller. Vooral als de fantasie van Harold op hol slaat en hij de buurvrouw erotische dingen hoort zeggen tegen hem (tijdens koffiedrinken en een etentje), terwijl ze in werkelijk iets anders tegen hem zegt, zoals bijvoorbeeld:

"Ik word seksueel en emotioneel niet bevredigd. Pardon ? Ik vroeg waar in Los Angeles u woonde"

"David heeft een hele kleine penis. Jij hebt vast een enorme. Een hele fijne, dikke, lange. Ik zou aan je lul willen zuigen tot je keihard klaarkomt. Sorry, ik ben een beetje doof aan deze kant"

"Ik wil geen eten meer, Harold. Ik wil jou. Ik wil je in me voelen. Nu en hier. Op deze tafel. Wat zeg je ? Ik zei dat ik dit erg aardig vind, maar ik moet nu weg"

Het gezin, bestaande uit vrouw, dochtertje (draait het achteraf gezien om), moeder/oma en vader/opa, welke Harold zelf maakte (stuk voor stuk zelf uitgekozen en daarna vermoord) uit skeletten (geweldig hoe hij die prepareerde in zijn kelder, zie ook poster, begeleidt met ouderwetse muziek), was natuurlijk ook geinig en vooral hoe hij met ze omging. Matt Keeslar (in de rol van chirurg David Fuller) en Meredith Monroe (in de rol van journaliste Celia Fuller) deden het ook leuk en de laatste zag er natuurlijk ook mooi en soms sexy (met name toen ze op het bed lag, met alleen de sexy roze/paarse nachtjapon aan) uit.

Al met al dus gewoon een leuke, vermakelijke en luchtige korte Horror / Thriller film, waarmee ik me goed vermaakt heb en welke ik ook stukken beter vond dan het flauwe "Deer Woman (2005)", eveneens afkomstig uit de "Masters of Horror" TV-serie, welke ook geregisseerd is door John Landis.

Uit pure verveling gekeken deze film en daar is hij eigenlijk best geschikt voor. Het stelt overigens allemaal weinig voor (zeg maar gerust een dertien in een dozijn film) maar het was weer eens leuk om Daphne Zuniga te zien. Hoewel ze bijna in de 50 is zag ze er best nog aardig uit en ze speelde ook best redelijk. Er zitten overigens best wat aardige vrouwen in deze film en dat is ook de grootste reden dat ik de film heb kunnen uitkijken. Wel met enige pijn en moeite overigens. De film is inderdaad op Film 1 te zien en daar heb ik hem dan ook op gekeken. De doelgroep voor deze film is duidelijk vrouwen, dus misschien kunnen die het gemiddelde wat opkrikken.

Film die eigenlijk niet veel voorstelt maar ook niet echt slecht is. Het verhaal stelt niet zoveel voor en te lachen valt er eigenlijk ook weinig, maar de uitvoering was wel leuk gedaan. Omdat de film niet lang duurt verveelt hij eigenlijk ook niet. Er spelen in deze film overigens veel vrouwen (veel fraaie overigens) in mee en er komen ook best wat seksuele escapades in voor maar helaas valt er niets bloot te zien. De cast deed het best aardig en dan vooral Hope Davis. Het was trouwens wel leuk om oudgediende Keith Carradine en Jane Seymour (wel maar een hele korte rol) weer eens terug te zien in een film. De film had wel een beetje weg van de film "American Beauty" maar die is veel beter.