Opinions

Vandaag nog eens bekeken en ik moet zeggen dat het gewoon een aardige sciencefictionfilm blijft. Het verhaal is zeer goed gevonden en de uitvoering was ondanks dat de film uit de jaren 50 komt gewoon goed (moet voor die tijd echt een revolutionaire film zijn geweest). De beelden zagen er overigens ook best fraai uit (nu natuurlijk gedateerd). Dat geldt eigenlijk ook voor Anne Francis die steeds zeer gewaagd rondloopt in de film. De film is ook boeiend en de cast doet het gewoon goed en Robby the Robot is gewoon geweldig en zorgt ook voor enige humor.

Barbara: I hear you're the best troubleshooter in the Federation.
Mike: Yeah, I heard that too.
Barbara: Want to see some trouble? (Barbara opent dan haar shirt waaronder ze niets draagt)

"Forbidden World" van regisseur Allan Holzman is een schoolvoorbeeld van hoe de jaren 80 low-budget sciencefiction en exploitation bij elkaar wist te brengen. De film werd geproduceerd door Roger Corman, berucht én geliefd om zijn efficiënte B-films.

Het verhaal is in wezen een rip-off van de Sciencefiction / Horror film "Alien (1979)", waarbij op een genetisch onderzoeksstation op de afgelegen woestijnplaneet Xarbia een groep wetenschappers experimenteert met genetische manipulatie. Het resultaat is natuurlijk voorspelbaar, namelijk een uit de hand gelopen schepsel, te weten "Subject 20", dat zich voedt met de bemanning. De militaire officier Mike Colby (Jesse Vint) en zijn androïde/robot-assistent Sam-104 (Don Olivera) worden opgeroepen om orde op zaken te stellen, maar raken al snel verwikkeld in een strijd om te overleven.

De film is zeker niet hoogstand, maar is wel zeer vermakelijk om naar te kijken en mede door de sfeer, de effecten, de gore en de op fraaie wijze getoonde naaktheid van de mooie vrouwen June Chadwick (als Dr. Barbara Glaser), die o.a. bekend is van de populaire jaren 80 Sciencefiction serie "V (1984–1985)", en vooral Dawn Dunlap (als Tracy Baxter), die ik vorig jaar nog zag in de vermakelijke Actie / Fantasy film "Barbarian Queen (1985)", en waarin ze ook naakt te zien is. Vooral de scène met haar in de sauna / stoombad is puur genieten en ook de manier (waarbij ze o.a. een zonnebril draagt) hoe ze ernaartoe loopt.

De film weet, ondanks het uiterst beperkte budget, een verrassend claustrofobische en dreigende sfeer neer te zetten. De creature effects, hoe rubberachtig ook, hebben een rauwe charme en passen bij de grindhouse-stijl en de synthesizer-soundtrack van Susan Justin is bijzonder effectief en geeft de film een unieke, bijna hypnotiserende toon. Voor fans van pulp en exploitation valt er in ieder geval genoeg te genieten m.b.t. gore, seks, naaktscènes en een tempo dat nauwelijks inzakt.

Ook is het positief dat de film maar circa 81 minuten duurt, waarbij je vlak voor de aftiteling via flashback beelden nog een korte samenvatting van de film te zien krijgt en dat geldt ook eigenlijk tijdens het begin van de film als Mike Colby uit zijn slaap wordt gewekt door SAM-104 als hun ruimtevliegtuig wordt aangevallen, waarna ze naar het genetisch onderzoeksstation op de afgelegen woestijnplaneet Xarbia vliegen.

En omdat het een low-budget film is, is natuurlijk niet alles goed. Zo is de originaliteit ver te zoeken, waarbij "Forbidden World" vooral aanvoelt als een schaamteloze herinterpretatie van Ridley Scotts "Alien", maar dan met meer seks en gore. En verder wordt het plot wordt nauwelijks uitgewerkt, want wetenschappelijke ethiek en de consequenties van genetische experimenten blijven oppervlakkig.

Ook de acteerprestaties zijn wisselend. Jesse Vint doet zijn best als de stoere held Mike Colby die naar het onderzoeksstation wordt gestuurd om de situatie met “Subject 20” onder controle te krijgen, maar de meeste andere bijrollen zijn houterig en karikaturaal, zoals o.a. die van Linden Chiles (als Dr. Gordon Hauser, een senior wetenschapper die vasthoudt aan de waarde van de genetische experimenten, ondanks de fatale gevolgen) en Fox Harris (als Dr. Cal Timbergen, een typisch “mad scientist”-type, bekend om zijn droge en vaak bizarre opmerkingen).

En uiteraard vallen velen ten prooi aan de bloedige aanvallen van "Subject 20" en weten uiteindelijk alleen Mike Colby en Tracy Baxter het te overleven, waarbij "Subject 20" gedood wordt met tumorcellen van Dr. Cal Timbergen. Het sterft dan in een smerige, slijmerige smurrie, een explosieve ontbinding vol gore, zoals alleen een Corman-productie dat kan brengen

Wel maken natuurlijk de eerder genoemde vrouwen June Chadwick en Dawn Dunlap indruk vanwege hun schoonheid en naaktheid (borsten, billen en schaamstreek). Beiden hebben naaktscènes met Jesse Vint, zo vrijt / neukt June Chadwick met hem en heeft Dawn Dunlap een gezellig onderonsje met hem in de sauna / stoombad. En ook zijn beide dames een keer samen naakt te zien onder een soort van douche. Het vele geschreeuw van Dawn Dunlap was overigens wel irritant. Ook het toevoegen van de androïde/robot-assistent Sam-104 wal leuk gedaan. Hij fungeert als copiloot en hulp tijdens missies, en zorgt af en toe voor wat droge humor en licht absurdistische momenten

"Forbidden World" is zowel een guilty pleasure als een uniek artefact van de exploitation-traditie. Wie de film bekijkt als serieuze sciencefiction zal teleurgesteld zijn, maar wie zich overgeeft aan de camp, de gore, de seks en de schaamteloze pulp zal zien waarom dit kleine, bizarre project tot de cultcanon behoort. Het is ruw, smakeloos en soms lachwekkend, maar het is ook origineel in zijn onbeschaamde oneerbiedigheid.

P.S. de film verdient eigenlijk 3,0*, maar vanwege Dawn Dunlap doe ik er nog een halfje bij.

Aardige actie/oorlog film die doet denken aan een James Bond film.

Deze Actie / Drama (vooral Actie) film is te zien op "Film 1" en één van de redenen voor mij om deze film te willen zien is het meespelen van Mel Gibson. Ooit was hij namelijk zowat de grootste actieheld op aarde en hij is nog steeds fijn om naar te kijken in deze film en dat vooral dankzij zijn bravoure en de dikke knipoog waarmee hij zijn personage vertolkt.

Wanneer een orkaan Puerto Rico nadert, begeleiden agent Cardillo (Emile Hirsch), met een beschadigd verleden, en zijn partner Jess (Stephanie Cayo) een evacuatie. Als ze een appartementencomplex evacueren, stuiten ze per toeval op een gewelddadige kunstroof, onder leiding van de gevaarlijke John the Baptist (David Zayas). Er ontstaat een heftige strijd waardoor de koppige oud-agent Ray (Mel Gibson), die weigert te vertrekken, en zijn dochter Troy (Kate Bosworth) niet anders kunnen dan zich ermee bemoeien. Naarmate het water stijgt en het gevecht doorgaat, verandert het complex in een betonnen val die volstroomt met water. Terwijl de regen onverminderd met bakken uit de hemel komt, gaan ze met wilskracht en vuurwapens de vijand te lijf om te overleven.

Films die zich afspelen op (of in) het water zijn er in overvloed. Echter een actiefilm die zich afspeelt terwijl een orkaan stevig huishoudt zien we minder vaak en de bekendste is misschien wel de Actie / Thriller film "Bait (2012)". "Force of Nature" speelt zich af in 2017 in Puerto Rico ten tijde van orkaan Maria, die Puerto Rico behoorlijk verwoeste. Het is iets wat zeker Puerto Ricanen de makers kwalijk nemen. Zij raakten veel van hun dierbaren en bezittingen kwijt en namen direct na het verschijnen van de trailer geen blad voor de mond. Met een nog steeds onbekend exact sterftecijfer werden destijds doden begraven in de achtertuin en hadden mensen maanden geen eten, water, elektriciteit, of überhaupt een dak boven hun hoofd.

Wat de boel dan nog weleens kan redden is een goede film die op een gepaste wijze eer betuigd aan de slachtoffers. Helaas is daar bij Force of Nature geen sprake van, hoewel het wel een vermakelijke actiefilm is (maar daar hebben de slachtoffers natuurlijk niets aan). Het verhaal begint een beetje onstuimig en je ziet veel personages en hun acties, maar het is nog niet duidelijk hoe het allemaal bij elkaar moet komen. Het lijkt in eerste instantie of je verschillende verhalen volgt die niets met elkaar te maken hebben. Gelukkig wordt dit naarmate de film vordert duidelijker en komt alles bij elkaar.

Wat goed is aan "Force of Nature", is dat de muziek de scènes ondersteund en zo voor een hoop spanning zorgt. Zo zie je in het begin een stuk waarin een groep criminelen in een koffietent zit en een overval plant. Het is een lichte dag, een gezellig plekje. Zonder de ondersteuning van de muziek zou het eruitzien als een heerlijke middag, zonder een vuiltje aan de lucht. Maar met de toegevoegde muziek voel je spanning opborrelen en daardoor weet je dat het foute boel is. Zo gaat het de hele film door en ondanks dat het tempo niet heel hoog ligt, voel je wel hoe beladen de momenten zijn. Dat is een sterk punt aan de film en maakt het interessant.

De storm wordt steeds heftiger om het appartementencomplex heen. Eenmaal in het complex is het vooral heel veel regen wat de klok slaat. Van heftige regenval gaat het over in onweer en een tornado bezoekt de hoofdpersonen. Ook het weer draagt bij aan een spannend avontuur. Wel zitten er wat overdreven aspecten in de film, zoals een bizar huisdier, te weten een luipaard, en talloze kunstwerken die bij een oude man, te weten Bergkamp (Jorge Luis Ramos), in huis lijken te liggen. De film is slim gemaakt en beantwoordt volledig aan de wensen van een leuke actiefilm, namelijk wat spanning, een beetje humor en geloofwaardigheid, wat sterfgevallen, ternauwernood ontsnappen aan de dood en heldhaftigheid. Wie er aan het einde wint moge natuurlijk duidelijk zijn…

Hoewel dit een veredelde B-film is, is de cast meer dan behoorlijk en ook best indrukwekkend. De grootste ster is natuurlijk Mel Gibson, al speelt hij hier niet eens de hoofdrol. Die is namelijk voor Emile Hirsch (die vooral bekend is van zijn rol in de Biografie / Drama film "Into the Wild (2007)") en daarnaast voor de immer prachtige, nog altijd vrij productieve, maar toch flink uit beeld geraakte Kate Bosworth. Dat zij gecast werd is overigens niet heel vreemd, aangezien haar man Michael Polish de regisseur van deze film is. Zij krijgen daarnaast gezelschap van David Zayas, die toch vooral bekend is van zijn rol in televisieserie "Dexter (TV Series 2006–2013)". Hij speelt hier John the Baptist, de leider van de criminele bende die op zoek gaat naar een kunstschat ter waarde van 55 miljoen dollar in het appartementencomplex. Overigens vond ik buiten Kate Bosworth ook Stephanie Cayo een mooie vrouw om naar te kijken.

"Force of Nature" is geen hoogstaande actiefilm die je van begin tot eind op het puntje van je stoel laat zitten, maar het is wel een vermakelijk tijdverdrijf voor fans van het genre. In het oog van de storm is in dit geval geen rust, maar er gebeurt een hele hoop. Als kijker kun je alleen maar afwachten en je laten verrassen door de uitkomst.

“I don’t fight for money. I fight when I have to."

“A Force of One” is een vroege Chuck Norris-film, die inspeelt op de populariteit van martial arts eind jaren 70. De film probeert een mix te brengen van politiedrama, misdaadthriller en vechtfilm, maar slaagt er zelden in deze elementen tot een geheel te smeden.

Wanneer een team narcotica –agenten het doelwit wordt van een mysterieuze moordenaar roept de politie de hulp in van martial arts expert Matt Logan (Chuck Norris). Logan traint de agenten in vechtsport, maar de lijken blijven zich opstapelen. Er zit niets anders op voor Logan om zelf op zoek te gaan naar de killer….

Het complot draait uiteindelijk om drugs, infiltratie en corruptie, maar de uitwerking voelt voorspelbaar en weinig origineel. De opbouw richting de climax wordt vaak ondermijnd door trage dialogen en een zwak script. Chuck Norris doet wat men van hem verwacht, namelijk stoïcijns acteren met weinig emotionele variatie, maar overtuigend in de fysieke confrontaties. Zijn charisma is vooral lichamelijk, want zodra hij begint te vechten, komt de film tot leven. Helaas zijn die actiescènes, zeker naar moderne maatstaven, nogal stroef gemonteerd. Ze missen de energie en vloeiende choreografie van latere martial arts-films, waardoor de belofte van 'spectaculair vechtgeweld' maar half wordt ingelost.

De bijrollen, waaronder de mooie Jennifer O’Neill (als rechercheur Mandy Rust die betrokken is bij het onderzoek naar de doden onder de undercoveragenten en ze werkt nauw samen met Matt Logan en vormt de verbindende schakel tussen politie en vechtsport), Clu Gulager (als de politiechef die met lede ogen toeziet hoe zijn team wordt gedecimeerd en die ik vooral ken van de zeer leuke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)"), Clint Ritchie (als Charlie Logan die de geadopteerde donkere zoon van Matt Logan is en die na circa 56 minuten vermoord wordt als hij alleen op onderzoek gaat) en Bill “Superfoot” Wallace (als Jerry Sparks die een belangrijke tegenstander is in de film en die tevens een vechtkunstenaar is en hij was tevens Chuck Norris echte tegenstander in de karatewereld), krijgen amper ruimte om hun personages geloofwaardig te maken.

Wel is het zo dat de romance tussen Chuck Norris en Jennifer O'Neill realistisch oogt en ze lijken elkaar ook echt aardig te vinden. Zo ogen ze ontspannen en op hun gemak voor de camera, en hun scènes samen zijn een leuk om naar te kijken. En verder voelt het politieplot vaak als een excuus om Chuck Norris de ring in te sturen (vooral m.b.t. trainingen, waarbij je ook regelmatig Chuck's harige borst te zien krijgt), in plaats van een spannend verhaal dat op zichzelf kan staan. En not zoals in veel Chuck Norris films, eindigt de film direct als hij de slechterik heeft gedood (dit keer breekt hij de nek van Jerry Sparks na circa 89 minuten).

Wat "A Force of One" wel heeft, is een soort ruwe eenvoud, namelijk een held die het opneemt tegen criminelen, zonder franjes of psychologische diepgang. Voor wie puur voor Chuck Norris komt, is dat voldoende. Maar wie zoekt naar spanning, originaliteit of meeslepende actie, zal vooral de beperkingen van het script en de regie opmerken.

Al met al is "A Force of One" geen grootse en ook geen goede film, maar het is wel een degelijke Actie / Misdaad / Thriller film, die vooral de fans van Chuck Norris en martial arts weet te bedienen. De mix van politie-intrige en vechtkunst werkt niet altijd even vloeiend, maar de film levert precies wat hij belooft, namelijk een eenvoudige, voorspelbare maar vermakelijke showcase voor Chuck Norris zijn talenten.

Gisteren was het bij toeval voor mij Diane Kruger filmavond, nadat ik eerder op de avond al de Drama / Misdaad film "Aus dem Nichts (2017)" (was ook de enige film die ik nog op de plank had liggen) met haar had gezien, was het later in de nacht (begon om 01:05 uur) de beurt aan deze Actie / Avontuur film met haar, welke op de Duitse televisiezender ZDF was te zien en die daar heette "Flucht durch die Berge"

In dit verhaal draait het om de franse journaliste Elsa Casanova (Diane Kruger), die samen met haar vertaler Amen (Mehdi Nebbou) wordt ontvoerd door de taliban in de omgeving van Hindoekoesj in Afghanistan. De ervaren militair Kovax (Djimon Hounsou) en zijn speciale eenheid krijgen de opdracht van de Franse regering om haar te bevrijden. Wat volgt is een meedogenloze klopjacht in het stammengebied van Afghanistan, waarbij talibanleider Ahmed Zaief (Raz Degan) koste wat kost Elsa Casanova terug wel hebben om te berechten.

Door omstandigheden heb ik de eerste 25 minuten van het verhaal gemist en toen ik zapte naar deze film, gaf de Franse regering net de opdracht om journaliste Elsa Casanova te gaan bevrijden met een speciale eenheid. Dus ik ben min of meer ingestapt op het punt dat de actie en de klopjacht gaat beginnen en beiden houdt aan tot vrijwel de laatste minuut van het verhaal. Het verhaal is zeker niet uniek in zijn soort, want het doet inderdaad regelmatig denken aan de film "Tears of the Sun (2003)" (met eveneens een vrouw, te weten de mooie Monica Bellucci, welke gered dient te worden) en ook aan "Lone Survivor (2013)", die een paar jaar na deze film uitkwam.

Echt spannend wordt het eigenlijk nergens, maar vanwege de vele actie met heel veel pief paf poef geschiet (o.a. van een scherpschutter) kijkt deze film lekker weg en weet hij ook te vermaken. Hier en daar is de film misschien wat ongeloofwaardig (o.a. door bepaalde verwondingen), maar dat drukt de pret niet. Het hoogtepunt qua actie is het moment dat de speciale eenheid vriendelijk ontvangen wordt in een Afghaans dorp (waar de kinderen door de taliban zijn meegenomen) en waarbij dan de taliban langskomt en waarbij de speciale eenheid besluit om terug te keren om het dorp te gaan helpen. Er leek in deze film wel geen einde te komen aan de taliban strijders (waarvan de talibanleider niet bepaald vriendelijk was, maar dat was eigenlijk ook wel zeer clichématig) die ook maar bleven komen en ze zaten de speciale eenheid ook steeds op de hielen.

In eerste instantie lijkt de actie wat aan de flauwe kant en sneuvelen alleen heel veel talibanstrijders, maar uiteindelijk vallen ook de nodige slachtoffers in het team van de speciale eenheid en zullen na 12 dagen (zolang duurt namelijk uiteindelijk de hele missie om Elsa Casanova in veiligheid te brengen en het laatste stuk van de reis moet ze ook nog eens helemaal alleen doen) het er uiteindelijk drie van overleven, waaronder natuurlijk Elsa Casanova. Deze laatste had op het einde ook makkelijk kunnen doodgaan als zij op grote hoogte aan rotsen hangt, maar de talibanleider geeft haar dan zowel letterlijk als figuurlijk een helpend handje, waarbij hij dan ook nog eens zegt "Het is niet aan jou om te bepalen of je mag leven of sterven". Dit is natuurlijk een belachelijke en idiote beslissing van de talibanleider, want kort daarna wordt hij doodgeschoten (door zijn hoofd) door iemand van de speciale eenheid, te weten Kovax (Djimon Hounsou) die ook de leiding heeft in de speciale eenheid, als hij Elsa Casanova in gijzeling houdt.

Buiten het gevaar van de taliban, moeten de speciale eenheid en Elsa Casanova ook zien te overleven in de Afghaanse omstandigheden en dan doel ik op de ijzige kou (waarbij ook iemand, te weten Victor (Alain Figlarz), van de speciale eenheid doodvriest en die van te voren zwaargewond raakt tijdens de gevechten met de taliban) in de bergen en de hitte in de woestijn van Afghanistan. Deze hitte heeft overigens alleen betrekking op Elsa Casanova, omdat zij op een gegeven moment alleen moet verder gaan en dat omdat de enige twee overlevenden, te weten Kovax en Tic-Tac (Benoît Magimel), van de speciale eenheid te gewond zijn om verder te gaan. Deze twee worden uiteindelijk wel nog opgepikt door een helikopter, waarin natuurlijk ook Elsa Casanova zit die zeer begaan is met het lot van deze twee personen.

Op het einde krijg je ook nog even in beeld te zien dat deze film is opgedragen aan de Franse soldaten die hebben meegedaan aan de missies in Afghanistan. Of dit verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal durf ik niet te zeggen, omdat ik namelijk de eerste 25 minuten van het verhaal gemist heb (meestal wordt het dan vlak voor aanvang van het verhaal aangegeven).

De cast doet het overigens best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers, te weten Diane Kruger en Djimon Hounsou. Deze film heeft ook best een hoog "Inglourious Basterds (2009)" gehalte, want buiten Diane Kruger (oftewel Bridget von Hammersmark in die film) zien we verder nog Denis Ménochet (in de rol van Lucas, die deel uitmaakt van de speciale eenheid en die goed bevriend is met Kovax) en hij is natuurlijk vooral bekend als Perrier LaPadite, die tijdens de opening van die film te zien was in een legendarische scène.

Hoewel zij maar een minimale rol had in het verhaal, zorgt de mooie Morjana Alaoui misschien wel voor het meest onroerende moment in deze film, namelijk het moment dat ze geëxecuteerd gaat worden door de taliban en waarbij ze dan haar gezicht laat zien onder de boerka en glimlacht naar het executiepeloton.

Jammer dat ik de eerste 25 minuten van deze Actie / Avontuur film heb gemist, maar met de overige overige circa 80 minuten heb ik me best goed vermaakt.

Van Ford, Ferrari, Carroll Shelby en van de "24 uur van Le Mans" heb ik natuurlijk van gehoord, maar van Ken Miles niet en wat dat betreft is deze waargebeurde Sport / Biografie film een mooi eerbetoon aan hem, ondanks dat hij de "24 uur van Le Mans" in 1966 niet won.

Na een mislukte poging om Ferrari over te nemen, huurt Henry Ford II (Tracy Letts) auto-ontwerper Carroll Shelby (Matt Damon) en coureur Ken Miles (Christian Bale) in om een wagen te bouwen, te weten de Ford GT40, die de Italiaanse concurrent kan verslaan tijdens de beruchte 24-uursrace van Le Mans.

"Ford v Ferrari" (of "Le Mans '66") is een schaamteloze mannenfilm, met veel ronkende motoren, elkaar aftroevende kerels en welgeteld één vrouwelijke bijrol, te weten Caitriona Balfe (als Mollie Miles, oftewel de bezorgde echtgenote van Ken Miles), en een flinke scheut Amerikaans chauvinisme. Autoleken zullen geen 180 minuten lang op het puntje van hun stoel zitten, maar kunnen wel genieten van een lekker smeuïg spelende topcast en dan doel ik vooral natuurlijk op de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Matt Damon en Christian Bale.

Hun, soms vijandelijke, vriendschap staat centraal en hun liefde voor het vak is zo besmettelijk dat je ze maar al te graag aanmoedigt. Verder deden ook Tracy Letts (als Henry Ford II), Josh Lucas (als Leo Beebde, die de Senior Vice President van Ford is en die een hekel heeft aan Ken Miles, omdat deze volgens hem geen Ford-man is), Jon Bernthal (als Lee Iacocca) en Remo Girone (als Enzo Ferrari) het best verdienstelijk.

Ook het camerawerk, de montage en het geweldige sounddesign zijn perfect op elkaar afgestemd om zo het scheuren over de baan in beeld te brengen. De titelrace is niks minder dan spectaculair en is te zien in circa de laatste 50 minuten van het verhaal, maar op verstandige wijze ligt de focus op de weg hiernaartoe. Regisseur James Mangold kiest voor een verhaal over twee underdogs die alle obstakels moeten overkomen om een ongekende klus te klaren. Dit onderwerp zo menselijk benaderen maakt "Ford v Ferrari" niet alleen een sterk drama (de laatste minuten van het verhaal zijn ook letterlijk dramatisch en dan doel ik natuurlijk op de dood van Ken Miles tijdens het testen van een auto, waarbij de remmen het begeven), maar op alle vlakken een sterke film.

Al met al is "Ford v Ferrari" een toegankelijke Sport / Biografie film voor zowel de auto- als de filmfanaat.

Dit was natuurlijk Chuck Norris op zijn best, of beter gezegd op zijn slechts. Man man man, wat een aanfluiting is deze film. Het was eigenlijk ook Chuck Norris laatste film (zijn TV films daarna tel ik even niet mee), totdat hij besloot om vorige decennia nog een kleine comeback te maken.

Het flauwe verhaal is gewoon beroerd en hetzelfde geldt voor de uitvoering inclusief Chuck Norris die er ook nog eens belachelijk uitzag en ver over zijn houdbaarheidsdatum (dat waren de jaren 80 voor hem) was. In deze film heeft overigens de bekende MASH actrice Loretta Swit ook een kleine rol. De film duurt met circa 90 minuten gelukkig wel niet lang, maar toch is het gewoon een hele marteling om deze ellende uit te kijken. De film is overigens geregistreerd door de jongere broer van Chuck Norris, te weten Aaron Norris, die vaker betrokken is geweest bij Chuck Norris films.

P.S. deze troep kun je helaas overigens gewoon pindakazen, maar het was beter geweest als er een pindakaas verbod op zou zijn. Of een waarschuwing in de trend van "kijken op eigen risico".

Het verhaal omtrent het lugubere zelfmoordbos "Aokigahara", wat ligt aan de voet van de berg Fuji in Japan, was opzicht wel leuk gevonden en leent zich natuurlijk ook perfect voor een horrorfilm. Het is alleen erg jammer dat men er eigenlijk maar weinig (op een paar goede schrikmomenten na) mee heeft gedaan, want het verhaal was zeer clichématig (o.a. werd Sara diversen keren gewaarschuwd en deed ze er niets mee), voorspelbaar en soms ook wat vaag.

In dit eenvoudige verhaal draait het om de Amerikaanse Sara (matig gespeeld door de saaie Natalie Dormer, in een dubbelrol, die ook nog eens een scheve mond heeft en dat is best storend om daar bijna 90 minuten lang naar te moeten kijken), die opzoek is naar haar tweelingzus Jess (ook dus gespeeld door Natalie Dormer), die op mysterieuze wijze tijdens een schoolreis verdwenen is in het bos "Aokigahara", welke bekend/berucht staat vanwege zelfmoorden en men vermoedt dat Jess daar ook zelfmoord (mede vanwege het verleden en foutieve beslissingen van haar) heeft gepleegd. Omdat Sara en Jess een eeneiige tweeling zijn en Sara voelt dat Jess nog leeft, vertrekt ze alleen vanuit Amerika naar Japan om Jess te gaan zoeken. Aangekomen in Japan ontmoet Sara de Amerikaanse journalist Aiden (matig gespeeld door Taylor Kinney, die best een vage rol had) en met hem en de door hem erbij gehaalde Japanse gids Michi (verdienstelijk gespeeld door Yukiyoshi Ozawa), trekken ze dan het bos "Aokigahara" in, opzoek naar de verdwenen Jess.

Je zou dan misschien een boeiend en spannend verhaal verwachten, maar helaas is dat op een paar goede schrikmomenten (wel misschien te geforceerd en te voorspelbaar) na niet echt het geval. Het verhaal is wel sfeervol (inclusief de passende muziek ) en zeker vanaf het moment (na 30 minuten) dat de zoektocht in het bos "Aokigahara" gaat beginnen en het bos "Aokigahara" werd ook mooi gedetailleerd (o.a. verwijzing naar grotten en niet werkende kompassen, welke ook voorkomen in dit verhaal), kleurrijk en fraai in beeld gebracht. Ondanks dat het einde zeer flauw, voorspelbaar, clichématig en inderdaad ook afgeraffeld was, vond ik het toch wel aardig. Ook de uitvoering van het verhaal viel tegen en dat komt mede door de twee zwakke hoofdrolspelers Natalie Dormer (in de rol van Sara / Jess Price) en Taylor Kinney (in de rol van Aiden), die niet weten te overtuigen en waar ook geen chemie tussen was, maar ook door de vele clichés en de domme en onlogische beslissingen die Sara steeds nam (m.b.t. waarschuwingen, adviezen en Aiden). Hier en daar is het verhaal ook saai, flauw en langdradig (zeker wat betreft de inleiding).

Als tussendoortje is deze Horror film leuk om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet. Omdat de film bijna 90 minuten duurt, kijkt hij opzicht wel lekker weg en weet hij op bepaalde momenten (zeker vanaf het moment dat het verhaal zich afspeelt in het lugubere bos "Aokigahara") ook nog wat te vermaken. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien en het verbaast me eerlijk gezegd ook dat deze film de bioscoop heeft gehaald (zal ook wel niet lang draaien).

Ik ben niet zo’n liefhebber van "The Purge" films en toch heb ik ze allemaal gezien (alleen "The Purge: Anarchy (2014)" kreeg van mij een voldoende). Het wordt er in ieder geval niet beter op met "The Purge" films, want ook dit inmiddels vijfde deel is net zoals "The First Purge (2018)" op zijn zachts gezegd een matige Horror / Actie (eigenlijk alleen "Actie") film. Het flauwe verhaal is zeer clichématig en weet nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Alleen de mooie hoofdrolspeelster Ana de la Reguera kon me nog enigszins bekoren en dat vanwege haar uiterlijk en ik vond haar de Mexicaanse uitvoering van Heather Graham.

In dit verhaal draait het om de Mexicanen Adela (Ana de la Reguera) en haar man Juan (Tenoch Huerta), die gevlucht zijn uit Mexico vanwege kartelgeweld en die nu in Texas wonen en werken. Adela werkt in een keuken van een restaurant en Juan werkt op de ranch van de rijke familie Tucker. Juan maakt indruk op vader Caleb (Will Patton), wat jaloezie opwekt bij Caleb's zoon Dylan (Josh Lucas) die weinig opheeft met Mexicanen. Een sekte van anarchistische plunderaars besluit dat de jaarlijkse "Purge" niet stopt bij zonsopgang, maar nooit zal eindigen. Op de ochtend na "The Purge" valt een gemaskerde bende moordenaars de familie Tucker aan, inclusief Dylans zwangere vrouw Cassidy (Cassidy Freeman) en zijn zus Harper (Leven Rambin) en ook Adela wordt in de val gelokt. Beide families worden gedwongen om samen te werken, terug te vechten en te vluchten naar Mexico, terwijl het land in chaos verkeert en de Verenigde Staten om hen heen uit elkaar beginnen te vallen.

De opening van "The Forever Purge" vertelt ons al snel dat senator Charlie Roan niet meer aan de macht is en de NFFA (New Founding Fathers of America) hebben besloten om van "The Purge" weer een officiële feestdag te maken. De politieke (de muur tussen Verenigde Staten en Mexico staat er nog) en maatschappijkritische boodschap van de "The Purge" films lag er altijd al dik bovenop en in dit nieuwste deel is dat niet anders. Er is weinig fantasie voor nodig om in de moordende milities verwijzingen te zien naar gewelddadige Trump aanhangers en racistische Amerikaanse groeperingen zoals de "Proud Boys". Hoe bedenker en scenarist van de films James DeMonaco over hen denkt is overduidelijk. Zo zegt één van de Purgers namelijk:

"Jullie vechten tegen rijke onderdrukkers, maar hebben niet door dat jullie zelf schoothondjes van die rijke elite zijn."

En na het einde van "The Purge" (die in deze film 10 minuten duurt) roept één van de Purgers:

"Fake news!"

Waarna hij een reporter door zijn hoofd schiet. Subtiel is anders, maar de boodschap komt wel aan.

Ondanks dat ik deze "The Forever Purge" maar een matige film vond, past het wel prima in de "Purge" traditie. Het heeft niet echt een verhaal en het verhaal wat je te zien krijgt is enorm clichématig en "Horror" kan je het niet meer noemen. Het enige wat nog een beetje te maken had met "Horror" was de scène waarbij Adela vast komt te zitten in een kooi waarin een geit zit die ze wilt bevrijden en wat een val blijkt te zijn.

Hoewel het nergens boeiend of spannend wordt, is het wel een enigszins vermakelijke film die zijn boodschap niet onder stoelen of banken steekt. Er valt opzicht genoeg actie in te zijn, maar die is wel niet echt schokkend of grof en bestaat vooral uit pief poef paf geschiet en de clichés vliegen je ook om de oren. Zo openen Mexico en Canada vanwege de chaos in de Verenigde Staten hun grenzen voor zes uren waarna de boel op slot gaat voor onbepaalde tijd, raken Juan en Dylan steeds meer bevriend met elkaar terwijl voorheen Dylan niets van Mexicanen moest weten en als vrijwel iedereen (van de familie Tucker wordt alleen Caleb doodgeschoten door zijn hoofd en van Adela en Juan wordt alleen hun vriend T.T. doodgeschoten als ze in de chaos verkerende stad El Paso aankomen) op het einde veilig in Mexico aankomt, waar natuurlijk ook nog Cassidy bevalt van een meisje, wordt er nog gezegd:

"Mexico en Canada geven onderdak aan twee miljoen Amerikaanse vluchtelingen."

Yeah Right, wat een onzin. "The Forever Purge " had er wat mij betreft niet hoeven te komen en dit deel is misschien wat te veel van het goede. Als je denkt dat het met deze film zal eindigen dan kom je bedrogen uit, want James DeMonaco is alweer bezig met het zesde deel.

Deze film vandaag nog eens herzien en ik moet zeggen dat dit toch gewoon een ijzersterke romantische komedie (met name ligt de nadruk op het laatste) blijft. Zowel het verhaal als de uitvoering zitten leuk in elkaar en er zitten meer dan voldoende grappige scenes in. Degene die deze film naar een hoog niveau tillen is de cast want zowel de 4 hoofdrolspelers Jason Segel, Kristen Bell, Mila Kunis en Russell Brand doen het gewoon heel leuk en overtuigend en beide dames zagen er ook heel mooi uit. De beelden van de omgeving van Hawaii mochten er ook wel wezen. Normaal gesproken zijn dit soort films in het begin leuk en zwakken ze daarna af, maar deze is gewoon leuk van de eerste tot de laatste minuut.

Helaas heb ik deze film ook grotendeels "Forgotten" Vooral het einde is iets om snel te vergeten. De film begon sterk maar naarmate het einde naderde zakte de film weg met als dieptepunt het einde.

"Life is like a box of chocolate", geweldig toch deze uitdrukking. Prima film met een uitstekende spelende Tom Hanks. Heb vaak moeten lachen, vooral de scene in Vietnam waar zijn kameraad (Bubba) alle soorten shrimp variaties opnoemt. Het enige minpuntje is misschien dat de film iets te lang duurde.

Vermakelijke Actie / Science-Fiction film die zich lekker wegkijkt. Het verhaal is eenvoudig maar weet toch te boeien. 1 van de betere films van Christopher Lambert.

"But first, I want to see you naked one more time. I've always loved you, Gioia. Every part of you. Your lips. And your tongue. And the curve of your white throat. That leads to the valley between those rose-capped hills. Now I want to see them."

De filmtitel had net zo goed "Le Seni di Gioia" kunnen zijn, oftewel "De borsten van Gioia", want hoofdrolspeelster Serena Grandi (die ik ken van de Komedie film "L'Iniziazione (1986)") heeft grote borsten en die krijg je ook regelmatig te zien en dat is eigenlijk ook het beste wat deze Giallo-film te bieden heeft, en dat samen met Sabrina Salerno (die beter bekend staat als zangeres Sabrina en iedere man of tiener uit de jaren 80 kent haar wel ) waarvan ook de borsten te zien zijn. Hoewel regisseur Lamberto Bava met "Le Foto di Gioia" een visueel opvallende Giallo neerzet, kan de film inhoudelijk moeilijk overtuigen en boeiend of spannend wordt het eigenlijk nooit.

Het verhaal draait rond Gioia (Serena Grandi), ondanks dat ik steeds Gloria hoorde en zag staan bij de ondertiteling, een voormalige Playboy-achtige covergirl die nu de uitgeefster is van het glamour- en erotiektijdschrift "Pussycat", welke ze heeft overgenomen van haar overleden man Carlo en waar haar impotente broer Tony (Vanni Corbellini) een fotograaf en medewerker voor is. Wanneer modellen en vrienden om haar heen één voor één op gruwelijke wijze vermoord worden door een moordenaar met handschoenen en blond haar, raakt ze verstrikt in een nachtmerrieachtig kat-en-muisspel met de dader.

Het moordmysterie wordt extra verontrustend door de bizarre subjectieve camerashots van de hoofden waarin de modelslachtoffers te zien zijn. De ene keer is het hoofd voorzien van een oog-hoofd en de andere keer van een insectenhoofd, een visueel effect dat de film een bijna hallucinante lading geeft. Dit wordt ook begeleidt met Rock / Metal gitaarmuziek, waarna de modellen vermoord worden (met een hooivork en met bijen). Dat was opzicht ook leuk gedaan en is in de eerste helft van de film te zien.

"Le Foto di Gioia" heeft best potentie, maar de uitwerking van het verhaal is rommelig en vaak onzinnig. De film leunt zwaar op de erotische uitstraling van hoofdrolspeelster Serena Grandi, die weliswaar charismatisch is en grote fraaie borsten heeft, maar weinig tegenspel krijgt van de rest van de cast. Bijrollen van George Eastman (als Alex die een aantal keren met Gioia vrijt, o.a. in een bad, maar voor de rest eigenlijk nutteloos is voor het verhaal), Daria Nicolodi (als Evelyn de assistent van Gioia die zich regelmatig verdacht gedraagt, maar die op het einde opeens gewoon weggaat met enkel een briefje achterlatend voor Gioia) en David Brandon (als fotograaf Roberto die op een gegeven moment voor de dader wordt aangezien) voelen onderbenut en clichématig aan. Personages zijn nauwelijks uitgewerkt en fungeren vooral als schaakstukken die één voor één verdwijnen om de bodycount op te voeren.

Hoewel ze niet tot de bodycount horen, waren Karl Zinny, Capucine en Lino Salemme eigenlijk ook overbodige personages. Karl Zinny speelt de rol van verlamde buurman Mark die in een rolstoel zit en die geilt op Gioia en die haar ook steeds bekijkt via een telescoop. Gioia heeft ook een keer een nachtmerrie over hem, waarbij hij haar bijna penetreert met een lamp. Dat Mark op Gioia geilt kom je tijdens het begin van de film te weten als hij haar met zijn telescoop aan het bekijken is (Gioia zit dan in een stoel bij het zwembad waarin een naaktfotosessie plaatsvindt van model Kim samen met twee donkere vrouwen) en haar dan belt en er gezegd wordt:

Mark: Gioia.
Gioia: Hello Mark.
Mark: I'm watching you.
Gioia: You are?
Mark: Yes, I'm going crazy.
Mark: If I told you I was playing with it, would you come over to help me?
Mark: Now don't be angry, it's not true.
Mark: Don't hang up.
Mark: Are you wearing your panties now?
Mark: No, don't pull down your skirt.
Mark: You don't know how much pleasure I get just watching you.
Mark: Do you want to let me see you in the nude? I'd be forever grateful.
Gioia: Listen, Mark.
Gioia: You've been watching a show right under your window that isn't so bad.
Gioia: Be happy with that, huh?
Mark: You're not like those others, Gloria.
Mark: You could put out my fire, all right.
Mark: You're a sex goddess.
Mark: You make my member throb with desire.
Mark: It wants to penetrate your flower and explode.
Gioia: This is getting boring, Mark.
Gioia: And you're not very funny.

Gioia hangt daarna ook boos op.

Capucine (klinkt bijna als een Italiaanse Cappuccino ) speelt de rol van Flora, welke een oude bekende is van Gioia en die elkaar niet moeten en die het glamour- en erotiektijdschrift "Pussycat" probeert te kopen en waar Gioia uiteindelijk mee instemt in de hoop dat dit een einde zal maken aan de moorden. En Lino Salemme speelt de rol van politie-inspecteur Corsi die het onderzoek leidt naar de reeks bizarre moorden en die uiteindelijk niet de moordenaar weet te ontmaskeren en juist iemand anders verdenkt.

Qua regie blijft Lamberto Bava hangen tussen stijl en slordigheid. Waar zijn vader Mario Bava nog een feilloos gevoel voor sfeer had, mist "Le Foto di Gioia vaak de finesse". Het tempo is onevenwichtig, waarbij lange, trage scènes opeens abrupt worden afgewisseld met hysterische moordpartijen, waardoor de film nooit echt consistent aanvoelt. Wel zijn er gelukkig regelmatig borsten te zien en dat o.a. van de mooie vrouwen Serena Grandi, Trine Michelsen (als model Kim) en Sabrina Salerno (als model Sabrina) en de laatste is natuurlijk vooral bekend van haar hit / nummer "Boys boys boys (summertime love)" uit 1987 en waarvan de videoclip was opgenomen in een rond een zwembad en waarin ze dan te zien is in een witte bikini, waarbij haar borsten er soms uitvallen.

Op het einde wordt natuurlijk ook de moordenaar ontmaskerd (die zichzelf gewoon ontmaskerd), te weten Tony die zogenaamd vermoordt is geworden in een grote kledingwinkel en die dat in scène heeft gezet en de moorden heeft hij allemaal gepleegd om zijn zus te beschermen en dichter bij haar te komen, en die wil dan nog één keer het naakte lichaam van Gioia zien (en welke we helaas niet een laatste keer te zien krijgen) en zegt dan ook mijn openingszin tegen haar. Uiteindelijk schiet Mark met een geweer Tony in zijn kruis (en hij was al impotent ), waardoor hij ernstig gewond raakt. Gloria wordt dan naar het ziekenhuis gebracht om te herstellen en Mark brengt haar dan bloemen, waarna de film na 93 minuten is afgelopen.

"Le Foto di Gioia" is een late Giallo, die niet kan tippen aan de hoogtijdagen van het genre. Het blijft hangen in goedkope erotiek, oppervlakkige personages en een halfslachtig mysterie. Voor verzamelaars van Italiaanse cultcinema kan het nog een curiosum zijn, maar wie een sterke thriller of stijlvolle horror verwacht, zal vooral teleurgesteld achterblijven.

Hoewel ik eigenlijk niet vaak ga naar een fastfood keten zoals McDonald's, ben ik eigenlijk wel een liefhebber van fastfood en vind ik hun concepten ook slim bedacht. Wat dat betreft was deze Drama / Biografie film zeker ook interessant voor mij (zeker de eerste 25 minuten vond ik zeer interessant).

Het waargebeurde verhaal (dat begint in 1954 in St. Louis, waar Ray Kroc milkshake machines probeert te verkopen wat maar niet lukt, totdat hij een telefoontje krijgt van zijn boekhouder/secretaresse June Martino, die aangeeft dat iemand 6 milkshake machines tegelijk wilt afnemen en die iemand is Dick McDonald van de allereerste McDonald's in San Bernardino) omtrent Ray Kroc (gespeeld door Michael Keaton) zit gewoon leuk in elkaar en is zeker interessant qua geschiedenisles over het ontstaan van het fastfoodconcept (snel en efficiënt voorbereide frieten, hamburger en frisdrank welke je met de hand eet en als je klaar bent gooi je gewoon alles weg), oftewel het "Speedee" systeem wat staat voor geautomatiseerde keuken, ontwikkeld door de broers Dick en Mac McDonald (gespeeld door Nick Offerman en John Carroll Lynch) en met name door de eerste. Het ontstaan van het fastfoodconcept krijg je te zien in de eerste 25 minuten van het verhaal en dat vond ik eigenlijk ook het leukste gedeelte.

Daarna draait het vooral om Ray Kroc die McDonald's wil exploiteren via franchise en daarbij in eerste instantie contractueel gehinderd wordt de broers Dick en Mac, die de boel steeds vertragen en het vaak niet eens zijn met de beslissingen van Ray Kroc, waardoor hij in de schulden (bank) terechtkomt. Opzicht was dat gedeelte ook wel interessant, maar tevens ook wat langdradig. In dat gedeelte draait het ook om zijn huidige vrouw Ethel Kroc (zijn vrouw tussen 1922 t/m 1961) en zijn toekomstige vrouw Joan Smith (waarmee hij in 1969 trouwde tot zijn dood in 1984), welke ik persoonlijk niet echt interessant vond. Wat dat betreft heeft men er goed aangedaan om de tweede vrouw, te weten Jane Dobbins (zijn vrouw tussen 1963 t/m 1968), van Ray Kroc niet te betrekken in het verhaal.

Het laatste gedeelte van het verhaal waar Ray Kroc zijn eigen McDonald's coöperatie sticht (oftewel de McDonald's Corporation) en daarmee de broers Dick en Mac uiteindelijk uitkoopt voor 2,7 miljoen dollar (na de belasting houdt dan iedere broer 1 miljoen dollar over), vond ik schitterend en vooral omdat Ray Kroc dat best op een slinkse manier deed. Zo zouden Dick en Mac eigenlijk ook 1% van de winst voor altijd moeten krijgen, maar omdat het niet contractueel werd vastgelegd, maar juist met een handdruk (wat niet bewezen kon worden), hebben Dick en Mac deze royalty's van Ray Kroc nooit gekregen. Vandaag de dag zou dat 100 miljoen dollar per jaar waard zijn geweest !

In dit verhaal staat de Amerikaans ondernemer Ray Kroc (die in eerste instantie heel sympathiek overkomt) centraal en hij werd in dit verhaal uitstekend en leuk vertolkt door Michael Keaton. Datzelfde geldt ook voor de broers McDonald, die gespeeld werden door Nick Offerman (in de rol van de stugge Dick McDonald, die het niet zo heeft op Ray Kroc en hem zelfs een wolf in schaapskleren noemt) en John Carroll Lynch (in de rol van de zachtaardige Mac McDonald). Met zijn drieën maken ze dit verhaal en ze maken het zeker ook waard om deze film te bekijken.

Verder vond ik de rollen van de mooie Linda Cardellini (in de rol van de innovatieve Joan Smith, die later de vrouw wordt van Ray Kroc, nadat hij zich laat scheiden van zijn vrouw Ethel Kroc, welke gespeeld werd door Laura Dern. Om geld te besparen op de hoge elektriciteitskosten voor het koelen van het ijs voor milkshakes, kwam Joan Smith op het idee om ijs te vervangen door poeder. Uiteindelijk heeft McDonald's dit weer omgedraaid en werd er weer ijs toegevoegd aan hun milkshakes) en B.J. Novak (in de rol van Harry J. Sonneborn die Ray Kroc geld advies geeft m.b.t. vastgoed t.o.v. hamburgers, waarover hij zegt "Je realiseert je niet in welk vak je werkt. Je zit niet in de burgers. Je zit in de panden. Je bouwt geen imperium van die 1,4% van een 15 cent hamburger. Dat bouw je door het land te bezitten waar de burgers op gebakken worden". Hij was ook de eerste president en CEO van de McDonald's Corporation). Patrick Wilson (in de rol van Rollie Smith die in eerste instantie getrouwd is met Joan Smith en die samen met haar ook een McDonald's restaurant opent) speelt ook mee in deze film, maar zijn rol stelt eigenlijk maar weinig voor en hij wordt ook overschaduwd door Linda Cardellini.

Op het einde krijg je nog even de echte Ray Kroc te zien via oud beeldmateriaal en krijg je ook nog wat feitjes te weten over o.a. hem en McDonald's, zoals dat vandaag de dag McDonald's één van de grootste vastgoedhouders ter wereld is en dat McDonald's elke dag 1% van de wereldpopulatie voedt. Na de dood van Ray Kroc in 1984, doneerde Joan Kroc (gestorven in 2003) het meeste van hun fortuin aan goede doelen.

Al met al een leuke en vooral interessante Drama / Biografie film, die zich met circa 110 minuten ook wel lekker wegkijkt. Visueel gezien werd overigens alles mooi in beeld gebracht en daarbij spatten de jaren 50 van het scherm af en zeker in het begin van het verhaal met o.a. de wegrestaurants waarbij je nog bediend werd door vrouwen op rolschaatsen.

P.S. in dit verhaal zien we ook Fred Turner in het begin van het verhaal hamburgers omdraaien (grappig m.b.t. zijn achternaam) en hij volgde Ray Kroc op als directeur en breidde McDonald's ook uit naar meer dan 100 landen.

Was wel een leuke en aardige Actie / Misdaad film. Vond Mark Wahlberg wel aardig in deze film. Het verhaal is eenvoudig maar er zit genoeg actie in om te boeien. Leuk om eens in de zoveel tijd te zien.

Het is inderdaad geen beste kerstmis komedie (ook natuurlijk niet het ideale moment om deze film in augustus te bekijken). Het verhaal is flauw en de situaties zijn belachelijk, overdreven en totaal niet komisch (dieptepunt waren de overdreven worstel broers). De cast was ook niet bepaald lekker op dreef met als dieptepunt Vince Vaughn. Reese Witherspoon deed het nog redelijk en zag er ook best aardig uit. Er zit overigens best veel mooi vrouwelijk schoon (van alle leeftijden) in deze film met Mary Steenburgen, Kristin Chenoweth en Katy Mixon en mede daardoor is deze film nog het kijken waard.

Aardig drama maar wel eentje met soms saaie stukken en hij duurt inderdaad wat te lang. Het eerste uur was redelijk saai maar in het laatste uur kwam de film goed opgang en zat er ook redelijk wat actie in. De beelden zagen er best fraai uit en de cast deed het ook best aardig maar eerlijk gezegd had ik van deze cast iets meer verwacht.

Op 6 januari 2021 vond in Washington de bestorming van het Capitool plaats, waar op dat moment door het congres vergaderd werd. 15.000 relschoppers wisten binnen te dringen. In deze circa 90 minuten durende HBO-documentaire "Four Hours at the Capitol", welke afgelopen woensdag op NPO 2 te zien was, delen demonstranten, politieagenten, leden van het Amerikaanse Congres en de Senaat hun ervaringen, vaak voor het eerst. Deze documentaire sprak me mede aan doordat ik op woensdag 6 januari 2021 thuis werkte en toen had ik vrijwel de hele dag CNN opstaan.

Op 6 januari 2021 protesteerden duizenden fervente Trump-supporters (o.a. de de extreemrechtse neo-fascistische organisatie "Proud Boys", ik noem ze eigenlijk altijd de "Fagot Boys") in Washington tegen de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Na een opruiende speech van de gevallen president Donald Trump, waarin hij zijn gevolg opriep "naar het Capitool" te gaan, besloot een groot aantal van hen daad bij het woord te voegen en het Capitool te bestormen om zo de formalisering van de verkiezingsoverwinning van Joe Biden te voorkomen.

Het trieste resultaat: vijf doden en ruim 140 gewonden en vier politieagenten plegen in de nasleep van 6 januari zelfmoord. In het Capitool wordt één vrouw doodgeschoten (wordt ook echt beeld gebracht in deze documentaire), te weten de 35-jarige luchtmachtveteraan Ashli Babbit (ze was een gepassioneerd Trump-aanhanger), die probeert door een deur te breken om bij de vergaderzaal van het Huis van Afgevaardigden te komen. Zij wordt in rechtse kringen als een martelaar gezien. Niet voor niets heeft één van de geïnterviewden een t-shirt aan met daarop de tekst: “Who shot Ashli Babbit?”.

De indringende documentaire "Four Hours at the Capitol" laat beelden zien van die dag, waaronder beelden via beveiligingscamera’s, video’s geschoten met de mobieltjes van de deelnemers en aanwezige journalisten (het was een "middeleeuws strijdveld" zegt één van hen) en zogenoemde “bodycams” van politieagenten. Daarnaast worden een aantal hoofdrolspelers van die dag door de makers geïnterviewd. Verschillende Congresleden vertellen over hun ervaringen, zoals de Democraten Eric Swalwell (Californië), Jim McGovern (Massachussets) en Lisa Blunt Rochester (Delaware) en de Republikeinen Buddy Carter (Georgia) en de gematigde Adam Kinzinger (Illinois).

Ook deelnemers aan het bestormen van het Capitool komen aan het woord, zoals de extreemrechtse Proud Boys leider Eddie Block die in een scootmobiel zit (hij was ook de laatste bestormer op het Capitool omdat men hem had achtergelaten in zijn scootmobiel ) en verslaggever Tayler Hanson van het ultrarechtse medium "The Gateway Pundit". Ook fotojournalist Ashley Gilbertson van de "New York Times" volgt de menigte mee het gebouw in. Het meest beklemmende relaas komt van de politieagenten, waaronder Mike Fanone en Jimmy Albright, die vertellen over hun angst en hoe levensbedreigend de situatie lange tijd was.

De documentaire laat goed zien hoe gewelddadig de bestorming vanaf het begin verliep, hoe barricades naar de onderbemande politieagenten gesmeten werden en hoe ramen en deuren geforceerd werden. In de Verenigde Staten kloppen de inwoners zich vaak op de borst dat zij het beste land ter wereld vormen, maar de beelden zijn van een democratie in verval. Waar Congresleden en politieagenten het terecht hebben over opstandelingen en terroristen, noemen de Trump-aanhangers zichzelf patriotten en vaderlandslievend.

Couy Griffin, aanvoerder van “Cowboys for Trump” en voor hem was Trump een "door God gezalfde" en een "heiland, naast Jezus Christus", beweert zelfs dat degenen die geweld gebruikten, wellicht helemaal geen Trump-supporters waren. Volgens hem kan iedereen een Trump-petje opzetten. De cognitieve dissonantie is pijnlijk om te zien. Het bestormen en verhinderen van een grondwettelijke vergadering van het parlement wordt door de opstandelingen trots gezien als een ultieme daad van verzet. Dat is een gevaarlijke opvatting voor een democratische samenleving. Hoe deze kloof ooit gedicht moet worden, is een raadsel.

De documentaire eindigt met een sombere noot, als weduwen van twee politieagenten vertellen over het verlies van hun partner. Maar ook de bredere boodschap is somber. Zoals Afgevaardigde Jim McGovern verzucht: hoe gaan we mensen leren om feiten van fictie te scheiden? Deze vier uur bij het Capitool zijn geen definitief einde, geen voltooid verleden tijd. "Four Hours at the Capitol" is een must-see voor iedereen die geïnteresseerd is in politiek en hopelijk een eye-opener voor degenen die de bestorming bagatelliseren of de teksten van Trump en consorten met een schouderophalen afdoen als ongevaarlijk.

Ons eigen mini-Trumpje Thierry Baudet liet zich in ieder geval inspireren door de overzeese opstand en heeft alvast de legitimiteit van de komende gemeenteraadsverkiezingen in twijfel getrokken. Over het stemmen tellen zei de Forumleider "We hebben geen enkele garantie dat dit ook eerlijk gebeurt.”

Dit was toch wel een behoorlijke afknapper ondanks de vele bekende acteurs. Ik had 4 leuke filmpjes verwacht maar alleen het derde filmpje met de vervelende kinderen was leuk (vooral toen Tim Roth moest kotsen). De andere filmpjes waren saai en niet grappig. Vooral het eerste filmpje was schandalig slecht.

De destijds relatief onbekende verrukkelijke acteurs, gesteund door een briljant en origineel scenario, zorgden voor het toentertijd grootste Britse kassucces en deze Romantiek / Komedie film kreeg Oscarnominaties voor "Beste Film" en "Beste Scenario", maar werd daarbij afgetroefd door "Forrest Gump" (Beste Film) en "Pulp Fiction" (Beste Scenario) en dat zijn natuurlijk ook niet de minste films.

Notoire laatkomer Charles (Hugh Grant) ziet al zijn vrienden in het huwelijk treden. Dat maakt hem zenuwachtig en gefrustreerd omdat hij zelf geen vriendin kan vinden, tot hij de Amerikaanse Carrie (Andie MacDowell) ontmoet die romantische gevoelens bij hem losmaakt.

Vooral Hugh Grant is op de winnende toer als warrige romanticus, welke verliefd wordt. De komische dialogen, het gestuntel van Rowan Atkinson als overijverige priester en de aanstekelijke humor maken dat je de film keer op keer kunt bekijken. De film had een laag budget en de figuranten moesten bijvoorbeeld zelf bruiloftskleding meenemen om de kosten te besparen. Al met al een vrolijke romcom.

Van een film met Roy Scheider en Jürgen Prochnow verwacht je toch iets meer dan deze flauwe bedoeling. Het verhaal (inderdaad ongeloofwaardig) stelt weinig voor en de uitvoering is niet al te best. Ook weet het allemaal niet te boeien en ben je blij als het afgelopen is. Nee dan kijk ik toch veel liever films als "Jaws" en "Das Boot" waar Roy Scheider en Jürgen Prochnow in schitteren dan in deze matige film.

Opzicht was dit wel een redelijk waargebeurt Drama (de betiteling Thriller vind ik persoonlijk nergens opslaan en ook het einde verandert daar niets aan), waarvan het verhaal wist te boeien en waarvan de uitvoering ook wel goed was en zeker wat betreft de cast. Maar het hele verhaal is wel vrij saai en vooral zeer langdradig.

Omdat ik niet wist dat het om een waargebeurd verhaal ging (ik had nog nooit gehoord van John du Pont en de gebroeders Schultz en aan worstelen vind ik ook niets aan, dus wat dat laatste betreft zit ik wel op één lijn met de moeder van John du Pont ), vond ik het einde (wel opeens een tijdsprong van 8 jaar) wel verrassend en heftig en zag ik het ook niet echt aankomen. Dat komt mede omdat de voorgaande twee uren gewoon saai zijn en het verhaal ook traag verloopt. Het verhaal zit wel aardig in elkaar met de nodige dramatiek en en drie hoofdrolspelers, te weten John du Pont, Mark Schultz en David Schultz, worden goed uitgediept en krijgen ook de nodige aandacht.

Met name de rol van Steve Carell (die zich voornamelijk bezig houdt met flauwe komedies) als de excentrieke, zielige, aandachtsgeile en eenzame schatrijke worstelcoach John Du Pont was goed. Sowieso is hij vrijwel onherkenbaar (je herkent eigenlijk alleen zijn karakteristieke stemgeluid) in deze film, maar hij speelde zijn rol ook gewoon goed en overtuigend. Ook Channing Tatum in de rol van de ietwat onnozele en zielige worstelaar Mark Schultz (goudedenmedaille winnaar op de Olympische Spelen van 1984), die in eerste instantie op handen wordt gedragen door John du Pont en die hem als een soort vriend beschouwd, speelt goed en overtuigend en hetzelfde geldt voor Mark Ruffalo in de rol van de aardige en sympathieke worstelcoach David Schultz die tevens de oudere broer is van Mark Schultz. David Schultz heeft tevens een liefdevol gezinnetje (vrouw en dochtertje), is een warmhartig persoon en is zorgzaam voor Mark Schultz, die juist een eenzaam en saai leven lijdt en verlangt naar aandacht die hij in eerste instantie ook krijgt van John du Pont. De overige cast speelt maar een minimale rol in het verhaal en dat is best jammer met actrices als Vanessa Redgrave (als de moeder van John du Pont) en de fraaie Sienna Miller (als de vrouw van David Schultz).

Dat deze film genomineerd was voor diverse Oscars kan ik me goed voorstellen, maar dat hij geen enkele Oscar heeft gewonnen kan ik me ook goed voorstellen want daarvoor was het allemaal te saai en te langdradig en het verhaal is ook zeer sober en triest en dat laatste is van toepassing op het leven van Mark Schultz en vooral John du Pont. De laatste is een goed voorbeeld van "dat geld niet (altijd) gelukkig maakt". Al met al leuk om eens gezien te hebben dit Drama, maar meer ook niet.

Film in ongeveer dezelfde stijl als Coffy en ook dit keer als thema "wraak". Hoewel de film zich best lekker wegkeek vond ik deze film iets minder dan Coffy want ik had het gevoel dat regisseur Jack Hill dit keer meer op het cliché verhaal heeft ingezet wat ten koste ging van de actie (zeg er wel lekker fout en nep uit en was ook regelmatig onnozel en lachwekkend) en het bloot. Dat laatste is maar sporadisch te zien (inclusief Pam Grier) en het aantal vrouwen was ook maar zeer beperkt. Ondanks het mindere bloot en actie was het toch nog wel genieten, want er zitten best een aantal leuke scènes in die het kijken zeker waard zijn zoals de bar scene met allemaal lesbiennes (inclusief het stereotype van een manwijf), het gedoe op de ranch en zeker ook het einde wat best grof was (de augurkenpot was best grappig bedacht). Net zoals in Coffy is het taalgebruik best racistisch (de goeie zijn in deze film overigens allemaal zwart en de slechteriken allemaal blank) en vliegt het woord "Nikker" je regelmatig om de oren. Ook een zin op de ranch was best wel op het randje "Ik laat die roetmop met memmen even denken dat ze kan ontsnappen". Gezien het om memmen ging had die zin natuurlijk betrekking op Pam Grier

De cast deed het best leuk en dan natuurlijk vooral Pam Grier die vooral in de jurken zeer sexy uitzag, ze had in deze film ook iets weg van Bruce Lee Ook Sid Haig was weer van de partij maar zijn rol was dit keer maar minuscuul klein. Maar ondanks dat zag hij er weer fraai uit en was hij komisch. De rol van slechterik (waar Pam Grier wraak op wil nemen) wordt dit keer gespeeld door Kathryn Loder die ook al eens samen te zien was met Pam Grier in de film "The Big Doll House". Daar speelde ze ook zo'n soort gelijke rol (maar dan harder). Ze ziet er altijd apart en een beetje eng uit maar dat kwam natuurlijk vooral omdat ze leed aan diabetici die haar een paar jaar (1978) later helaas fataal is geworden.

Ach gewoon weer een lekkere eenvoudige jaren 70 film die zich best goed wegkeek.

Zeer mooi gespeeld door Anthony Hopkins. Ik dacht van te voren dat deze misschien wel eens kon tegen vallen maar hij viel juist erg mee.

Goede horrorfilm met een lekker creepy sfeertje rond het ziekenhuis (het ziekenhuis alleen al was creepy). De film wist mij vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en was ook regelmatig spannend (zaten ook veel schrikmomenten in). Er werd overigens goed en overtuigend in geacteerd vooral door Calista Flockhart.

Speelse en bitterzoete in Zwart / Wit weergegeven Drama / Komedie film over modderende "millennials". Het verhaal is geschreven door hoofdrolspeelster Greta Gerwig, die samen met Noah Baumbach de film ook regisseerde.

De 27-jarige Frances (Greta Gerwig) is een moderne New Yorkse danseres met de speelsheid van een vlinder en de elegantie van een ladder. Met haar hartsvriendin Sophie (Mickey Sumner) deelt ze een appartement, als een lesbisch koppel dat geen seks meer heeft. Maar dan verhuist Sophie om haar eigen weg te vinden, waarna Frances dankzij vele verhuizingen alle hoeken van New York ziet.

Een heerlijke een sfeervolle Drama / Komedie film, met goed spel (o.a. van Greta Gerwig, die iets stoers en vrolijks heeft, maar tegelijkertijd zie je dat ze zich ook continu een bepaalde houding probeert te geven) en subtiele humor. Dat de film in Zwart / Wit is gemaakt in de huidige 3D-tijd, is eventjes wennen.

"Frances Ha" is gewoon een fijn intiem portret (feelgoodfilm) van een mid-twintiger die haar leven op de rails wil krijgen.

Tja wat moet je eigenlijk over deze film zeggen

Het is inderdaad een drama maar ik vond het qua film weinig hebben en het had meer iets weg van een soort documentaire. De zwijgzame Francine (wel goed gespeeld door Melissa Leo) mag dan wel zeer begaan zijn met dieren, maar ze had ze eigenlijk ook niet meer allemaal op een rijtje. Al met al best een aparte film/documentaire die eigenlijk nergens goed is maar ook weer nergens slecht is.

Inderdaad een hele vreemde en tragische Komedie / Drama film, maar wel een leuke en zeker ook een aparte. Deze film heb ik toevallig gezien op de televisiezender "Film 1" en in deze film draait het om de mysterieuze en charismatische "Frank", die de zanger is van een onconventionele popband met de naam "The Soronprfbs" en die ten allen tijden rondloopt met een groot nep hoofd en wiens leven is geïnspireerd op de echte Britse Chris Sievey (1955 - 2010), die ook rond liep met eenzelfde soort groot nep hoofd. Van die Chris Sievey heb ik eerlijk gezegd wel nog nooit van gehoord, laat staan gezien, maar het wordt tijdens de aftiteling van de film aangegeven met:

"Dedicated to Chris Sievey (1955 - 2010) whose outsider spirit and big fake head inspired this film"

Hoewel het verhaal behoorlijk saai en langdradig is en de muziek ook best bizar (zeker ook de teksten van de liedjes) is en dan wel op een leuke manier, wist deze film me toch te boeien, te vermaken en zelf wat te ontroeren van de eerste tot de laatste minuut (duurt bijna 90 minuten). Dat komt vooral door de luchtige uitvoering van het goed en mooi in elkaar stekende verhaal (zeker qua opbouw), maar zeker ook door de sfeer in combinatie met de de leden van de onconventionele popband, waarbij de mysterieuze en charismatische "Frank" de connectie is binnen de band en waarmee ieder bandlid wat heeft en vooral m.b.t. warme gevoelens voor "Frank" en dat is zeker ook wederzijds, want "Frank" houdt enorm veel van zijn bandleden die hij ook zeer respecteert en waardeert. Dat resulteert o.a. in een sterk, mooi en eigenlijk ook wel ontroerend einde, waarbij "Frank" op een geweldige manier het bizarre verzonnen liedje "I Love You All" (de live uitvoering in de film is overigens mooier) inzet, welke bestemd is voor zijn bandleden en waarbij de bandleden (die "Frank" door omstandigheden hebben verlaten) op een gegeven moment ook gaan meespelen met "Frank". De hechte onderlinge band tussen de bandleden en "Frank", werd geregeld mooi weergeven in dit verhaal (daar ligt ook de focus op) en dat geldt ook voor de gekozen locaties en decors (o.a. het huisje waarin de popband een album zit op te nemen) in vooral Ierland.

Degenen die deze film misschien vooral genietbaar maken zijn de cast en dan vooral de aparte "Frank" met zijn grote nep hoofd, die leuk en goed gespeeld werd door Michael Fassbender en die ook pas in de laatste 10 minuten van het verhaal te zien is zonder groot nep hoofd door omstandigheden. Degene die het ook best leuk deed en waar ik ook altijd een zwak voor heb was Maggie Gyllenhaal in de rol van Clara, die het excentrieke hulpje is van "Frank" en die tevens een bandlid (bespeelt allerlei elektronische voorwerpen zoals een "theremin") is, die het niet echt heeft op Jon (gespeeld door hoofdrolspeler Domhnall Gleeson), behalve dan als deze naakt opstaat in de hottub en zij zijn penis ziet en daarna met hem gaat neuken in de hottub. Die scene vond ik best leuk en daarbij is Maggie Gyllenhaal ook een heel klein beetje bloot te bewonderen, die ook een keer zeer sexy te zien is met een zwarte BH, als Jon een stoofpot zit te koken en zij er kritiek opgeeft. Maar wil je Maggie Gyllenhaal echt bloot zien, dan moet je kijken naar haar films "Strip Search (2004)" en "SherryBaby (2006)". Hoofdrolspeler Domhnall Gleeson in de rol van Jon die de synthesizer bespeeld in de band, deed het best verdienstelijk, maar meer ook niet en ik vond hem eigenlijk ook maar een saaie "rode" piet De overige bandleden in de vorm van Carla Azar (in de rol van drumster Nana), François Civil (in de rol van de Franse gitarist Baraque die ook alleen maar Frans praat) en Scoot McNairy (in de rol van Don die ook de synthesizer bespeeld en op een gegeven moment zelfmoord pleegt) deden het ook best verdienstelijk en de laatste speelt zeker in de eerste 45 minuten van het verhaal een belangrijke rol.

Al met al gewoon een mooie, vreemde en tragische Komedie / Drama film, die ondanks dat het verhaal saai en langdradig is, weet te vermaken en te boeien van de eerste tot de laatste minuut.