Opinions

Bijzonder origineel gevonden zombies in een vliegtuig hahahaha dit doet me denken aan de film "Snakes on a plain".

Maar geloof het of niet maar hoe slecht en belachelijk deze film dan ook mag klinken ik vond hem best wel te pruimen. Het verhaal is natuurlijk belachelijk en spannend is deze film ook niet maar de zombies zien er goed uit en gaan flink te keer waardoor de film best aardig is.

Deze film heeft mij in ieder geval 90 minuten puur entertainment opgeleverd. Ik vond de film in ieder geval niet saai en prima om te kijken. Het einde van de film is overigens best grappig (er zit ook veel humor in deze film) gevonden.

Vond dit best een vermakelijke avonturen film. Het origineel is uit mijn herinnering beter en spannender maar deze ook best aardig. De beelden zijn fraai maar er wordt niet echt goed in geacteerd (te overdreven naar mijn mening). Ach ik heb me niet verveeld met deze film.

"You know what's the last thing to go through your head before crash landing? Your ass."

Met "Flight Risk", die ik voorbij zag komen op "Prime Video", keert acteur Mel Gibson terug als regisseur, dit keer met een compacte thriller die zich grotendeels afspeelt in een klein vliegtuig boven Alaska. Het verhaal draait om een U.S. Marshal (Michelle Dockery) die een getuige (Topher Grace) moet overbrengen, met Mark Wahlberg als piloot. Wat begint als een routinevlucht, verandert al snel in een kat-en-muisspel.

De setting is meteen de grootste troef van de film: een vliegtuigcabine waar niemand kan ontsnappen. Mel Gibson benut die claustrofobische sfeer gedeeltelijk, en af en toe voel je de spanning letterlijk knagen. En het Alaska landschap geeft een mooie visuele achtergrond, al is het duidelijk dat sommige shots zwaar leunen op digitale effecten.

Qua acteerwerk levert vooral Mark Wahlberg een opvallende prestatie, hij speelt namelijk zijn rol met een mix van dreiging en zelfbewust plezier. Wel is het zo dat zijn slecht zittende pruik meer afleidt dan overtuigt. En de beste leuke Michelle Dockery houdt de film geloofwaardig en biedt een solide tegengewicht, terwijl Topher Grace zorgt voor luchtigheid. De dynamiek tussen de drie werkt goed genoeg om de film gedurende 85 minuten te dragen.

Toch voelt "Flight Risk" niet altijd even strak aan. Het scenario biedt weinig verrassingen en de plotwendingen zie je vaak van ver aankomen. Ook de geloofwaardigheid van sommige beslissingen van de personages staat ter discussie. Zo handelen ze niet altijd logisch, wat de spanning ondermijnt. Daarnaast kent de film wat onevenwichtigheden in toon, namelijk soms bloedserieus en dan weer bijna campy.

Met een speelduur van bijna anderhalf uur, is "Flight Risk" wel onderhoudend genoeg. Het is geen meesterwerk, maar ook geen totale misser. Als je zin hebt in een luchtige, pulpy thriller met een vleugje spanning, dan doet de film wat hij moet doen. Wie meer verwacht, diepere personages of een echt ingenieuze plot, zal sneller afhaken.

Hoe belachelijk en lachwekkend deze film ook is, toch vond ik het verhaal wel leuk gevonden en is deze film nog best vermakelijk om naar te kijken (de film duurt ook maar circa 80 minuten). Deze film wist me eerlijk gezegd zelfs te boeien van de eerste tot de laatste minuut en het klinkt misschien lachwekkend, maar ik vond deze film zelfs op bepaalde momenten een heel klein beetje spannend.

Ook met de uitvoering valt het wel mee, want het hele verhaal speelt zich hoofdzakelijk af in een passagiersvliegtuig en dat zorgt vanwege de kleine ruimte met veel personen voor een lekkere sfeer. Ook met de vaart (men belandt al na een paar minuten in 1940 en dan in Frankrijk) zit het wel goed en er gebeurt ook meer dan genoeg. Zo wilt o.a. een passagier een aanslag gaan plegen op Hitler, wordt het passagiersvliegtuig een aantal keren aangevallen door Duitse Messerschmitt Me 262 vliegtuigen aangedreven door straalmotoren, raakt het landingsgestel beschadig waardoor men die moet repareren in de lucht en wordt men zelfs beschoten door een raket van de Britten (die willen er namelijk voor zorgen dat het passagiersvliegtuig niet in Duitse handen valt vanwege de technologie). Dat past natuurlijk allemaal niet qua technologie in het tijdsbestek van 1940, maar men is juist terecht gekomen in een iets ander 1940 en daarin hebben de Britten o.a. een enorme nederlaag geleden in Duinkerken (zonder dat er troepen zijn geëvacueerd). Het einde van het verhaal was natuurlijk zeer voorspelbaar, maar heeft toch nog een kleine maar ook ietwat flauwe en misschien ook wel voorspelbare verrassing in petto.

Hoewel het er allemaal wat goedkoop uitzag (we hebben dan ook te maken met low budget filmproducent "The Asylum") door het toepassen van animaties, vond ik het visueel wel nog allemaal meevallen (beter gezegd "ik vond het niet echt storend") en dat komt omdat het verhaal zich vooral afspeelt in het passagiersvliegtuig. De cast is uiteraard niet hoogstaand maar toch deden ze het wel verdienstelijk en dan vooral Faran Tahir in de rol van William Strong die de sympathieke gezachtsvoerder is van het passagiersvliegtuig. Aqueela Zoll in de rol van stewardess Cameron Hicks was wel een mooie verschijning om naar te kijken en ze stond ook spreekwoordelijk haar mannetje.

Als doordeweekse film is deze film wel leuk om naar te kijken en dan vooral vanwege het belachelijke maar toch wel leuk gevonden verhaal. En zodra een film draait om de Tweede Wereldoorlog, vind ik het ook altijd leuk om naar te kijken. Een andere leuke film (was vorige week zelfs weer te zien op de Duitse zender ARD of ZDF) met een soortgelijk verhaal is overigens "The Final Countdown (1980)".

P.S. het was wel gevoelig dat één van de passagiers dacht dat ze in de Oekraïne waren en zei dat ze zo uit de lucht zouden worden geschoten zoals het andere passagiersvliegtuig (refererende dus naar Rampvlucht MH17).

Ik vond het wel een vermakelijke thriller. Het verhaal is goed en simpel en dankzij Jodie Foster wist de film zeker te boeien en vond ik hem zelfs op een zeker moment spannend. Het einde had wel wat beter gekund want dat was zeer flauw.

Het eerste deel vond ik al zeer matig, maar dit vervolg spant toch wel de kroon qua meligheid en onnozelheid qua verhaal en uitvoering. Hierdoor blijft er eigenlijk weinig meer over buiten het visuele aspect wat nog wel aardig was. Te lachen (de humor is in het algemeen flauw en kinderachtig) valt er sowieso nauwelijks iets. Ook is de gehele cast (die schaamden zich natuurlijk ook kapot dat ze in het eerste deel hebben meegespeeld) vervangen door andere matige acteurs en dat komt de film ook niet ten goede. Met als dieptepunt toch wel Stephen Baldwin als "Barney Rubble".

Vooral dankzij Kristen Johnston (wel beetje een hork), Jane Krakowski en vooral de rondborstige Alex Meneses is deze film nog een heel klein beetje te genieten. Niet vanwege hun acteerprestaties maar vanwege hun uiterlijk. De rol van Elizabeth Taylor uit het eerste deel wordt nu overgenomen door een andere oud gediende, namelijk de eigenlijk altijd irritante Joan Collins.

Al met al is dit een film om snel te vergeten.

Eigenlijk was de cheesy uitvoering van de "Flintstones" (was destijds ook een hit) tune door de B-52's (met de sensuele roodharige zangeres Kate Pierson) nog het leukst aan deze film, inclusief hun optreden tijdens de film.

Visueel (fraaie decors en aankleding) zag het er best allemaal fraai uit, maar de uitvoering en het verhaal slaan nergens op en de humor is meestal zeer flauw en kinderachtig. Kijk je naar de cast met o.a. John Goodman, Rosie O'Donnell, Halle Berry (zag er wel verdomde fraai uit) en oldtimer Elizabeth Taylor in een kleine rol dan mag je wel wat beters verwachten dan deze flauwe bedoeling. Gelukkig duurt de film niet al te lang waardoor hij wel nog redelijk te behappen valt.

Deze film was in 1994 zeer populair (draaide in de zomer, wat ook het beste periode is om deze film te bekijken), maar ik was blij dat ik hem destijds niet in de bioscoop gezien heb.

In de jaren 80 was dit een enorm populaire Nederlandse Komedie film, die het vooral moest hebben hebben van de platte humor, een volkomen gebrek aan pretentie en natuurlijk sekssymbool Tatjana Simic met haar legendarische oneliner "O, buurman wat doet u nu ?". Bij die scène zijn natuurlijk ook eventjes de ferme borsten van Tatjana te zien, maar veel bloot valt er in totaal niet te zien (vond ik destijds best jammer ), want het blijft beschaafd met een paar blote billen, schaamstreken en borsten.

De sigarenrokende Ma Flodder (Nelly Frijda) in haar bloemetjesjurk en kaplaarzen werd een icoon van onaangepastheid, waarbij gezegd moet worden dat Nelly Frijda, Huub Stapel, René van ’t Hof en Tatjana Simic hun rollen leuk speelden. Ze gaan namelijk helemaal op in de losgeslagen personages, die alle regels aan hun laars lappen en hun vrije tijd het liefst vullen met feesten, drinken en seks.

Destijds vond ik deze film ook interessant, omdat de buitenopnames ervan werden gedraaid in de bestaande villawijk op de Kollenberg in Sittard, die op een paar kilometer afstand van mijn woning ligt.

Mijn god, nu snap ik ook waarom ik deze film nog nooit gezien heb. Dit is gewoon Nederlandse zooi ten top. Wat een afschuwelijk slechte film is dit toch. Het verhaal is dramatisch slecht en dat geldt eigenlijk ook voor de meeste humor en de acteurs. En dan heb ik het nog niet over die vreselijke irritante synthesizer/drumcomputer die vaak te horen is bij scenes. Enkel de douche scene en de opa op de brommerrolstoel waren nog enigszins leuk. En mijn god wat duurt deze film lang, er komt maar geen einde aan de kwelling c.q. marteling. Het einde met al dat vuur was overigens wel aardig gemaakt.

Na het enorme commerciële succes van de eerste film werd het onvermijdelijke tweede deel nog iets duurder en iets platter en ook iets slechter. Uiteraard zijn Nelly Frijda, Huub Stapel, René van ’t Hof en Tatjana Simic (waarvan natuurlijk ook weer wat bloot te zien is) opnieuw van de partij en ze hebben overduidelijk ook weer plezier in het spelen van de rollen. De grappigste scènes zitten met name in het eerste gedeelte van de film. Al met al lekker flauw, lekker plat maar tevens toch best vermakelijk.

Deze met prijzen overladen sociale drama film over armoede en onverantwoord ouderschap, kwam in het verleden al vaker op mijn pad, maar nooit heb ik hem helemaal uitgekeken tot vandaag.

In de periferie van Disneyland beleeft de kleine Moonee (Brooklynn Prince) allesbehalve een prinsessenleven. Ze slijt haar dagen met rondhangen in een roze geschilderd aftands motel, welke gerund wordt door manager Bobby (Willem Dafoe), met haar amper volwassen moeder Halley (Bria Vinaite). Moonee knettert niettemin van levensvreugde en agiteert naar hartenlust de volwassenen om haar heen met kwajongensstreken. Moonee en haar vriendjes Jancey (Valeria Cotto) en Scooty (Christopher Rivera) weten niet beter dan dat je met plastic poppetjes speelt en dat je iedere dag pizza, wafels en roomijs eet.

"The Florida Project" speelt zich af in en rond "The Magic Castle", een goedkoop motel in Kissimee, dat op een steenworp afstand van Disney World ligt, en tast de sfeer af en laat de personages gewoon bestaan, maar in dit geval wel in de beleving van een kind. Moonee’s optimisme en ontdekkingsdrang dekken de uitzichtloosheid toe, vormelijk moeten vrolijke poppenhuiskleurtjes de sprookjesillusie vormgeven. Het perspectief van Moonee houdt het licht, zonder dat de realiteit geweld wordt aangedaan. In het zonnige Florida is armoede niet grauw en mistroostig, maar juist overprikkeld, chaotisch, stuurloos en o zo vrij.

In het begin van "The Florida Project" wordt uitgebreid de tijd genomen om de sfeer neer te zetten. Als kijker kun je zelfs het punt bereiken dat je denkt: gaat er nog wat gebeuren in deze film, of hoe zit het? Geleidelijk aan groeit het plot die je als kijker met de neus op de feiten drukt. Dit is namelijk een film over kansarmoede in een zogenaamd welvarend land. Moonee en haar moeder Halley hebben vrijwel niets, lijken zelfs haast geïsoleerd in een strook van goedkope motels en eettenten, overlevend van dag tot dag. Het is amper een leven, hoogstens een bestaan, maar alleszins geen jeugd.

Met dit finaal diepdroevige relaas wist Sean Baker een gevoelige snaar te raken in een land dat zijn eigen gebreken weigert te erkennen. Hoewel de afloop heel subtiel en authentiek tot treurnis aanzet, ervaar ik dit niet meteen als grootse cinema, al valt de wondermooie fotografie zeker te prijzen. Dat "The Florida Project" echt tot leven komt, kan grotendeels aan de acteurs toegeschreven worden.

De zevenjarige Brooklynn Prince overtuigt als het onbegrensde rakkertje, eerder irritant dan innemend, maar wel aandoenlijk en echt. Voor de uitdagende rol van Halley plukte Sean Baker de twintiger Bria Vinaite zonder acteerervaring van Instagram. Ze maakt een droomdebuut en is zeer geloofwaardig als haar weinig ambitieuze moeder. Willem Dafoe, de enige acteur van naam in deze productie, kruipt al net zo waarachtig in de huid van de motelmanager, een functie die in deze setting de rollen van klusjesman, wijkagent en sociaal werker in zich verenigt. Willem Dafoe kreeg voor zijn rol als no-nonsense motelmanager Bobby terecht een Golden Globe- en Oscar-nominatie.

"The Florida Project" is ontroerend, zit vol tegenstellingen, is confronterend, schrijnend, puur, soms komisch en doet het cliché dat er in ieder mens wel iets goeds valt te ontdekken beslist eer aan. Ook is de film heel realistisch. Want ook al is het dus een film over het leven van mensen die onder de armoedegrens leven (in het rijkste land van de wereld leven maar liefst vijftien miljoen kinderen net als Moonee onder die grens!), doordat je het bijna mee beleeft vanuit de kinderen, blijft het toch allemaal "handelbaar" licht en geweldig nostalgisch avontuurlijk.

Ik denk dat Rutger Hauer zich kapot schaamt voor deze film en zeker voor Michiel Huisman die zijn rol moest vertolken. Wat een bagger zeg. Zal me niet verbazen als deze film snel in de flop lijst komt te staan. De film wordt overigens helemaal kapot gemaakt door Daan Schuurmans. Heb deze film overigens niet helemaal uitgekeken want anders ben ik bang dat ik mezelf wat zou aandoen.

Flubber was vroeger in en je kreeg toen ook allemaal van die groene glibberige troep in de speelgoed winkels. Qua film is het natuurlijk allemaal diep triest en alleen als je onder de 10 bent vindt je het misschien nog wel leuk. Aangezien ik deze film nooit gezien heb onder de 10 was het voor mij een kwelling om deze film uit te kijken. Ik heb dan ook niet zitten te lachen maar meer zitten te huilen Het grootte pluspunt van deze film is dat hij maar amper 90 minuten duurt waardoor het met het kweken van zitvlees gelukkig wel meevalt. Als volwassenen heb ik alleen een beetje kunnen genieten van Marcia Gay Harden die er best wel aardig uitzag.

Maar goed als volwassene moet je deze film eigenlijk niet kijken en moet je dit aan de kinderen overlaten en zolang de kinderen zitten te kijken kun je zelf vele leukere andere dingen doen.

Mooie film met ook mooie natuur beelden. Verhaal is simpel maar wel mooi en ook aandoenlijk. Mooi gespeeld door de destijds nog jonge actrice Anna Paquin. Tegenwoordig bekijk ik haar altijd in de prachtige serie "True Blood". Daarin zijn trouwens natuur beelden van haar te zien

Heerlijke Horror / Science-Fiction film met een uitstekende rol van Jeff Goldblum als Brundle fly. De arm druk scene was geweldig net zoals de eet scene als hij bijna in een vlieg verandert is.

Wederom een leuke film van het komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy. Het verhaal zit leuk in elkaar en visueel mocht de film er ook wezen. Verder valt er natuurlijk meer dan genoeg te lachen om de grappen en capriolen die Stan Laurel en Oliver Hardy uithalen en natuurlijk in de situaties waarin men belandt (meestal gevolgd door een leuke opmerking van Oliver Hardy).

Als tussendoortje was deze Komedie / Misdaad nog best goed te doen, mede ook omdat hij maar 80 minuten duurde. Het verhaal (met veel wendingen) zit eigenlijk best geinig in elkaar en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering. Dat laatste is vooral te danken aan de geinige cast en dan met name aan Pruitt Taylor Vince, Tim Blake Nelson en Adrian Martinez. Het was ook leuk om de altijd fraaie Ashley Judd weer eens terug te zien, ze heeft de tand destijds wel niet goed doorstaan want ik vond haar best oud uitzien in deze film. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Niet meer dan een luchtige vermakelijke Komedie / Misdaad en dan vooral vanwege de niet onaardige uitvoering en natuurlijk Margot Robbie.

Qua verhaal vond ik het eigenlijk niet zoveel voorstellen en echt boeiend was het ook nergens, hoewel ik de weddenschap met de Aziaat Liyuan (leuk gespeeld door BD Wong) tijdens de "American football" wedstrijd wel leuk vond. Dat de uitvoering van het verhaal wel aardig is, komt mede door het visuele gedeelte (locaties en decors), het hoge tempo en de leuke diefstallen en dat met name in de eerste 45 minuten. Daarna wordt het eigenlijk allemaal wat flauw, cliché en misschien ook wel saai en de ontknoping op het einde zag je al van ver aankomen. De hoofdrolspelers Will Smith (speelt eigenlijk altijd wel degelijk in films) en schoonheid Margot Robbie deden het leuk en verdienstelijk. De laatste (zeer plezierig om circa 100 minuten naar te kijken) vond ik wel wat weghebben van Jaime Pressly.

Al met al dus niet meer dan een vermakelijke Komedie / Misdaad om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet en hoogstaand of origineel is het allemaal ook niet. Deze film krijgt van mij voornamelijk een kleine voldoende vanwege de mooi Margot Robbie.

P.S. wel jammer dat aan deze "Focus" uitvoering onze eigen Thijs van Leer en Jan Akkerman niet hebben meegedaan

Ze zenden deze film tegenwoordig weer uit op SciFi channel. Ik heb deze film vroeger wel eens gezien en ik moet zeggen dat ik het destijds best een spannende film vond. Verhaal is best goed en er wordt ook redelijk in geacteerd. De film is nu natuurlijk zeer gedateerd en mist daardoor zijn uitwerking wat hij destijds wel had.

"Deurbelvrees" stond in socialistisch Hongarije synoniem voor de angst je deur open te doen en de geheime dienst op je drempel te treffen, met mogelijke deportatie of een showproces tot gevolg. Deze absurdistische Drama / Thriller / Komedie film is gebaseerd op zo’n waargebeurd deurbel-incident uit 1951 bij de familie Gál. Omdat orders van het hoofdkwartier op zich laten wachten, stroomt hun appartement vol met familieleden, bekenden en nieuwsgierigen die poolshoogte komen nemen, maar van de staatsveiligheidsagenten niet meer weg mogen.

Hoewel het uitgangspunt natuurlijk gruwelijk is en de situatie bovendien nog extra ongemakkelijk gemaakt wordt omdat iedereen zijn eigen kijk heeft op het gebeuren (de valse verdenkingen zijn niet van de lucht), is "Captives" nooit somber of naargeestig. Dat komt mede door de nuchtere kijk op de zaak van Ilona Gál (Zsófia Szamosi) en Ernõ Gál (Ernõ Fekete), die niet bij de pakken neer gaan zitten, maar laconiek reageren op elke nieuwe gast die binnenkomt en zich alleen zorgen maken of er nog wel voldoende eten in huis is om alle hongerige magen te vullen. En het scheelt dat de geheime politie ook menselijke trekjes heeft. ‘

"Captives" heeft een erg sterk scenario en de cast is erg overtuigend. Alleen jammer dat niet elk personage echt van toegevoegde waarde is. Meest grappige scène: de ui, en meest nagelbijtende scène: hoedje en bootje vouwen van papier. Ondanks dat het nergens spannend wordt en er eigenlijk ook niets gebeurt, is het wel een vermakelijke en boeiende film over de menselijke aard.

Zeker niet de beste komedie van de beroemde Franse komediant Louis de Funès, maar slecht is hij zeker niet. Zowel het verhaal als de uitvoering zitten wel aardig in elkaar en er valt ook redelijk wat te lachen. De film is vanwege de duur misschien wel wat langdradig.

Beetje een dertien in een dozijn Komedie / Romantiek film die er nergens echt uitspringt, maar ook nergens echt verveeld.

Hoewel het verhaal aan de flauwe kant is en hetzelfde geldt voor de humor, was de uitvoering nog wel redelijk en dat komt met name op conto van Richard Coyle (in de rol van Oliver Byrne) en Leonor Watling (in de rol van Bibiana) die het leuk deden. De laatste mocht er trouwens ook wezen. Buiten haar spelen er overigens nog een aantal fraaie vrouwen in mee, maar die hebben allemaal maar een klein rolletje.

Het verhaal speelt zich af in Ierland (om precies te zijn Dublin) en dat is wel jammer, omdat het vaak troosteloze en verregende beelden oplevert (ik heb ook totaal niets met dat Land). Daar is overigens gelukkig niet echt veel van te zien, want het meeste is verfilmd binnenhuis. Ondanks dat het verhaal mede draait om eten, komt het niet echt aanbod (en dan doel ik in geuren en kleuren waardoor je zelf ook trek krijgt) en heeft het ook meer een bijzaak in het verhaal. Het verhaal draait hoofdzakelijk om de perikelen, romances en de instandhouding van de relatie tussen Oliver Byrne en Bibiana. Het einde was overigens behoorlijk cliché en de tijdsprong van 10 jaar sloeg nergens op (ook totaal niet visueel zichtbaar).

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

Net zoals de gisteren bekeken Horror film "Dogs (1976)", komt ook deze Sciencefiction / Horror film uit hetzelfde jaar, namelijk 1976, en oogt het eveneens allemaal goedkoop en zeker m.b.t. de speciale effecten, waarbij men gewoon normale ratten heeft gebruikt die zich mogen uitleven op miniatuur gebouwen en voertuigen (o.a. een camper).

In dit verhaal draait het om de Amerikaanse footballspeler Morgan (Marjoe Gortner), die met twee vrienden, te weten Davis (Chuck Courtney) en Brain (Jon Cypher), gaat jagen op herten op een afgelegen Canadees eiland, waar één van hun opeens dodelijk wordt aangevallen door een zwerm reusachtige wespen. Op zoek naar hulp stuiten ze op een nabijgelegen boerderij met een schuur, waarin enorme grote kippen zitten. Na een uitgebreide strooptocht over het eiland blijken alle dieren op één of andere manier buitensporig groot te zijn, waarbij het lijkt of de natuur wraak wilt nemen op de mens.

Hoewel het nergens spannend of eng (eerder flauw) wordt, weet deze film wel te vermaken en gebeurt er ook genoeg en dat ook nog eens in een hoog tempo. De grote dieren gaan lekker tekeer (waarbij er vijf dodelijke slachtoffers vallen en waarbij ook vrij veel bloed te zien is) tegen de mens en vooral de ratten (waar men niet echt diervriendelijk mee omging en dan doel ik op de filmmakers) onder leiding van een witte rat, die centraal staan in dit verhaal. Met name de scène waarbij de ratten Mr. Skinner (John McLiam) in zijn Volkswagen Kever te grazen nemen, was best grof.

Buiten grote ratten, wespen (zagen er zeer nep uit) en kippen, zien we verder een grote agressieve haan en grote wormen, die er best aardig uitzagen. Het einde (opblazen van een dam, waardoor de ratten verdrinken) was best aardig en heeft zowel een goede als een slechte afloop en de slechte afloop heeft betrekking op de verspreiding van de oorzaak voor de grote dieren, die ook de mens zal gaan raken (via de melk van de koeien).

Dat deze film weet te vermaken komt ook door de cast en vooral door hoofdrolspeler Marjoe Gortner, die zijn verantwoordelijkheden neemt op het eiland en ook nog eens sympathiek, dapper en vindingrijk is. Ik kon me dan ook goed voorstellen dat bacterioloog Lorna Scott (Pamela Franklin) gelijk onder de indruk was van hem, toen hij vermanend begon te praten tegen haar klootzak van een baas, te weten Jack Bensington (Ralph Meeker), die alleen aan zichzelf denkt en aan geld.

De cast bestaat eigenlijk allemaal uit onbekende acteurs en actrices, waarvan Ida Lupino (als de gelovige Mrs. Skinner, die samen met haar man woont op de boerderij en die een bron op hun land hebben, welke de oorzaak is van de grote dieren) misschien wel de bekendste is. Ze kwam overigens best grof aan haar einde door een rat.

Veel stelt het allemaal niet voor en deze Sciencefiction / Horror film is waarschijnlijk ook gemaakt voor een appel en een ei, maar desondanks weet deze film toch te vermaken en kijkt hij met circa 85 minuten ook best lekker weg.

P.S. de poster mag er best wezen en de grote rat daarop is zeker van toepassing in het verhaal, maar niet de schaars geklede vrouw met de nachtjapon. In het verhaal hebben de acteurs (zeven in totaal en daarbij zit ook de veerboot begeleider met zijn rode handschoenen) en actrices (buiten Pamela Franklin, Ida Lupino ook nog Belinda Balaski in de rol van de hoogzwangere Rita, die tijdens de ratten aanval op de boerderij bevalt van een jongen) juist veel kleding aan en dat omdat het koud was toen deze film werd gemaakt.

13 in een dozijn film. Het eerste uur is best nog aardig (vooral grappig door Matthew McConaughey) maar daarna valt er weinig lol meer aan te beleven. Regisseur Andy Tennant houdt volgens mij van vrouwen met kleine of geen borsten gezien de keuze van vrouwen in deze film, te weten Kate Hudson en Alexis Dziena. Vooral de eerste heeft niets op de plank. Kate Hudson vond ik overigens ook slecht en irritant spelen in deze film. Dat Donald Sutherland zich heeft laten strikken voor deze film verbaasd me want zijn rol was echt belachelijk.

Dankzij Matthew McConaughey (hij mag best wel eens een keertje zijn kleren aanhouden) en de soms fraaie locaties is deze film nog enigszins te redden.

P.S. de cover van de film heeft men flink bewerkt want daar lijkt het net alsof Kate Hudson een redelijke cup (B+) heeft terwijl ze in werkelijkheid niets op de plank heeft (A-).

Deze luchtige Misdaad / Thriller (de benoeming Actie is helemaal misplaatst) film, heeft "Kondoro0614" me een aantal weken geleden getipt en vandaag ben ik eraan toe gekomen om deze film helemaal af te kijken (ik ben een paar weken geleden eraan begonnen, maar toen viel ik na circa 30 minuten inslaap en had ik even geen zin om de film verder af te kijken, tot vandaag dan). Opzicht is dit niet meer dan een clichematige en voorspelbare dertien in een dozijn film, welke me soms deed denken aan de leuke Britse misdaad serie "Hustle (TV Series 2004–2012)", maar wel eentje die nog enigszins weet te vermaken en ook nog redelijk lekker wegkijkt (duurt ook maar circa 90 minuten).

In dit eenvoudige verhaal draait het om Kevin (Ryan Reynolds), Sam (Kristin Booth) en Rob (Joris Jarsky), die met zijn drieën het clubje "Foolproof" (voilà de titel van de film) vormen en perfect uitgedachte plannen bedenken voor onmogelijke overvallen. Een echte overval hebben ze echter nog niet gepleegd, totdat hun plannen voor een diamantenroof gestolen worden door gangster Leo Gillette (David Suchet), die hun na het zelf uitvoeren van de diamantenroof chanteert om een overal (stelen van obligaties) ter waarde van 20 miljoen dollar voor hem te doen. Doen ze het niet, dan zorgt Leo dat hun plannen voorzien van hun vingerafdrukken terecht komen bij de politie.

Ondanks dat deze film niet bepaald origineel is en er al legio van dit soort films zijn gemaakt, wist deze film me toch nog wel te vermaken en dat komt vooral omdat het verhaal luchtig (hier en daar valt er ook wat te (glim)lachen)) in elkaar steekt en natuurlijk ook niet al te lang duurt. Echt boeiend of spannend is het eigenlijk nergens en ook zit het verhaal vol met clichés en is het verloop ervan vrij voorspelbaar. Toch is de twist op het einde nog best leuk en zag ik die ook niet echt aankomen, terwijl het natuurlijk wel voor de hand lag. Het verhaal speelt zich overigens af in New York, maar daar werd visueel gezien weinig meegedaan.

Dat deze film zich mede lekker wegkijkt komt ook door de beperkte cast, die het opzicht wel verdienstelijk deed en vooral natuurlijk Ryan Reynolds (in de rol van Kevin), maar ook Kristin Booth (in de rol van Sam). Dat de laatste er niet bepaald onaardig uitzag was natuurlijk meegenomen, maar ze kon wel niet tippen aan Laura Catalano (in het kleine rolletje van Sandi het hoertje, die werkt voor gangster Leo). Om Mif (in de rol van Leo's hulpje Kenny), moest ik vooral (glim)lachen en dat vooral omdat hij onhandig was met bekers koffie, die hij steeds omstootte en zichzelf dan ermee bevuilde.

Al met al een dertien in een dozijn Misdaad / Thriller film die leuk is om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet en deze film zal ik waarschijnlijk ook weer snel vergeten zijn en dat is zeker niet erg.

Ach wel een aardige film om te kijken maar meer ook niet. Hooligans vond ik persoonlijk wat beter.

Sommige films zoals deze kunnen de toets der kritiek nauwelijks doorstaan, maar hebben voor de doelgroep (met name tieners uit de beginjaren 80) een charme die veel goedmaakt.

In dit verhaal draait het om tienerrebel en tapdanser Ren (Kevin Bacon) uit Chicago, die naar het gehucht Bomont verhuist en daar stuit op moeilijkheden, wanneer hij in het conservatieve Middenwesten moderne muziek wil introduceren. Hij wordt daarbij verliefd op Ariel (Lori Singer), die de dochter is van de onheil sprekende dominee Shaw Moore (John Lithgow) en die een felle tegenstander is van deze "duivelse" muziek en dans.

Kevin Bacon brengt met zijn charisma de nodige flair in deze wat gedateerde film, waardoor het duffe en voorspelbare verhaal zo storend niet is. Er valt ook veel hitmateriaal te beluisteren en het titelliedje "Footloose" (wat soms nog te horen is op de radio) van Kenny Loggins, kreeg zelfs een Oscarnominatie en In 2011 kwam er een tenenkrommende slechte remake uit van deze film.

Al met al een nog enigszins vermakelijke jaren 80 Muziek / Romantiek film, die zorgde voor de doorbraak van acteur Kevin Bacon (ik noem hem hem altijd Kevin Spek ).

Komedie/Muziek Wat hier aan te lachen viel is me een raadsel, maar misschien wordt er wel mee bedoeld de lachwekkende idiote dansjes of misschien Miles Teller (als

Willard) die werkelijk vreselijk irritant was in deze film. Nee deze flauwe film is gewoon een remake van het origineel uit 1984 en niet meer dan een Romantiek/Muziek film. Overigens wel vaak vreselijke muziek. Buiten de fraaie Julianne Hough had deze film weinig voor me te bieden want aan dit soort onnozele flauwe romantische muziekfilms heb ik een broertje dood aan. Ik zal ongetwijfeld ook niet de doelgroep (duidelijk bedoeld voor jonge vrouwen) zijn voor deze film.

Hoewel ik niet naar het programma "Zomergasten" van de VPRO kijk (duurt me veel te lang), zenden ze daarna wel meestal een interessante film of documentaire uit die gekozen is door de gast in het programma (afgelopen zondag was dat cinematograaf Hoyte van Hoytema) en twee weken geleden was dat de Iraanse kinderfilm "Badkonake Sefid (1995)" en afgelopen zondag was het deze fraaie documentaire "For All Mankind" over de reis naar de maan. Maar omdat deze documentaire pas om 23:30 uur werd uitgezonden en ik nog geen vakantie heb (pas over drie weken), heb ik hem opgenomen en gisteravond pas bekeken.

"That's one small step for a man, one giant leap for mankind."

Dat waren natuurlijk de legendarische woorden van Neil Armstrong toen hij op 20 juli 1969 als eerste mens voet zette op de maan. De tweede man die voet zette op de maan, te weten Buzz Aldrin, zei overigens op komische wijze (vanwege een weddenschap van 500 dollar en omdat toch niemand onthoudt wat de nummer twee zei):

"That was a small step for Neil, but a big one for me."

Er zijn al veel films over de maandlanding gemaakt, maar niets haalt het bij de originele beelden van dat stukje wereldgeschiedenis. In deze documentaire worden beelden van meerdere Apollo-missies (tussen 1968 t/m 1972) gebruikt om tot een vloeiend geheel te komen en dat begeleid door muziek van de legendarische muziekproducent Brian Eno (van hem komt o.a. het zes seconden durende opstartgeluid van het Windows 95-besturingssysteem).

Regisseur Al Reinert bracht tachtig uur beeldmateriaal (waaruit hij de mooiste beelden selecteerde) terug tot evenzoveel minuten en voegde het geluid toe van zijn interviews met dertien van de astronauten (zo horen we o.a. de stemmen van Jim Lovell en Jack Swigert). De beelden waren gefilmd op locatie door de astronauten zelf, die voor hun maanmissies naast fysieke en mentale training ook les kregen in cinematografie en fotografie. Ook plaatste de NASA camera’s aan boord van de raketten, zodat ze konden terugvallen op die beelden als er iets mis zou gaan met bijvoorbeeld de motors bij één van de ruimte-expedities.

Zo krijgen we beelden te zien van vlak voor de lancering, van de lancering (fraai in beeld gebracht en waarbij je o.a. een vuurzee en vallend ijs te zien krijgt), van het loskoppelen van de stuwraketten, van de vluchtleiding (maar men gewoon mocht roken) op de aarde, van de baan om de aarde, van het luchtledige in de ruimte (o.a. hoe men een boterham met ham in blik smeert), van het maken van een ruimtewandeling, van de lancering vanuit de ruimte naar de maan, van de vlucht naar de maan (waarbij je de aarde steeds kleiner ziet worden), van de baan om de maan, van de maanlander, van de landing op de maan, van op de maan (o.a. het plaatsen van de Amerikaanse vlag, het rijden in een maanwagen en een grappige zwaartekracht proef, om de theorie van wetenschapper Galileo Galilei te bewijzen, met een hamer en een veer van een adelaar die men tegelijkertijd laat vallen en die dan even snel op het maanoppervalk terecht komen), van de lancering van de maanmodule (die op de maanlander zat) m.b.t. het vertrek van de maan, van het koppelen van de maanmodule en de Apollo CSM (oftewel de commando-/servicemodule waarin een astronaut rond de maan cirkelde, terwijl twee andere astronauten op de maan waren) in de ruimte en van het landen in de oceaan op de aarde.

De documentaire begint overigens met een stukje gesproken tekst van president John F. Kennedy en eindigt ook met een stukje gesproken tekst van hem en natuurlijk krijg je in de documentaire ook legendarische uitspraken te horen zoals "Houston, we have a problem" (i.v.m. een stroomprobleem) en "The Eagle has landed". Buiten dat je muziek te horen krijgt van Brian Eno, krijg je ook muziek te horen van de astronauten. De hadden namelijk hun eigen muziek bij zich (op een taperecorder) en daarvan krijgen we o.a. klassieke- en countrymuziek te horen en ook muziek uit de legendarische Sciencefiction / Avontuur film "2001: A Space Odyssey" (die zich ook in de ruimte afspeelt), die een jaar voor de lancering werd uitgebracht (dus in 1968).

Buiten de vele fraaie beelden, krijg je ook leuke weetjes te horen m.b.t. hoe men in de ruimte hun behoeften deden (o.a. m.b.t. poepen) en hoe ze vermaakt werden (de reis naar de maan duurde namelijk drie dagen en bijna vier uren) met nieuws vanaf de aarde. Zo krijgt men nieuws te horen over de Britse rock-en popgroep "The Beatles", die toen natuurlijk razendpopulair waren, en ook krijgen ze de football (oftewel American football) uitslagen te horen van de tien belangrijkste wedstrijden.

"For All Mankind" is een documentaire die je gewoon gezien moet hebben en het is ook één van de meest indrukwekkende documentaires over ruimtevaart ooit gemaakt, die je op hypnotische en filosofische wijze meeneemt op reis naar de maan. Het is ook volkomen terecht dat deze film een Oscar-nominatie in de categorie "Beste Documentaire" kreeg, maar die wel niet won.

Dit was mijn eerste James Bond film die ik zag en ik was direct verkocht aan James Bond. Ik vond dit een zeer boeiende en spannende film met ook nog veel typische Engelse humor erin. De vaart zat er goed in en de actie was ook prima. De beelden op de verschillende locaties waren zeer mooi net zoals Carole Bouquet.