Frida (2002)

Een biopic volgens het boekje. Salma Hayek acteert in elk geval zeer goed. Iets wat jammer genoeg niet meer naar voor kwam in haar laatste films. En natuurlijk Alfred Molina, een onderschatte acteur die niet altijd de hoofdrol tot zich neemt, maar wel van die mooie rollen speelt. De film volgt het leven van Frida en wil zoveel mogelijk de gebeurtenissen uit haar leven weergeven. Dat maakt het vooral een interessante biopic om haar leven als schilderes te leren kennen. De intermezzo's met geanimeerde dingen uit haar werk komen te geforceerd over. Dit had beter gekund. Bovendien mis ik het element pijn dat voor haar zo belangrijk is. Nu draaide alles vooral rond haar relatie met Diego Rivera en de buitenechtelijke relaties langs beide kanten. En de schilderes Frida kwam daardoor op de tweede plaats.

Mooie film. Ik had 'm een aantal jaar terug al gezien en kwam 'm onlangs bij de kringloop tegen. Voor de prijs hoefde ik 'm niet te laten liggen en in mijn herinnering was het een erg goede film. Ik vind de kunst van Frida Kahlo erg mooi, ik houd van haar kenmerkende stijl, en haar levensverhaal spreekt mij aan. Het is triest wat ze heeft meegemaakt, zoveel pech en pijn, maar haar schildertalent vind ik bewonderenswaardig en ik vind haar een interessant persoon. Ik vind dat Salma Hayek haar goed speelt, ik houd van de kleurrijke en artistieke uitwerking, die past goed bij Frida en haar verhaal, en ondanks de lange speelduur, vind ik de film vlot weg kijken. Ik vind het niet altijd even interessant en soms iets te gespeeld, maar het geheel vind ik ruim een voldoende waard. 4,5*

Gelukkig hebben ze een Mexicaanse genomen om Frida Kahlo te spelen. Salma Hayek had het vuur om deze furie te doen herleven. Haar schilderijen bevatten symboliek en felle kleuren. Ze worden gelinkt aan gebeurtenissen in haar leven en met animatie verwerkt. Thema's waren haar lichamelijke lijden en de vervreemding van zichzelf en haar omgeving. Frida en Diego waren zeer verschillend qua uiterlijk en leeftijd, maar qua karakter hadden ze veel gemeen. Ze maakten veel ruzie, maar waren uiteindelijk op elkaar aangewezen. Hoewel ze Engels spreken in plaats van Spaans, wordt de Mexicaanse sfeer behoorlijk opgeroepen. Daarvoor zorgen de pikante mole, de beklimming van de Maanpyramide in Teotihuacán en de muziek van enkele mariachitrio’s, Lila Downs en de bejaarde Chavela Vargas - die ooit een affaire had met de echte Frida Kahlo. Het avontuurtje met de Josephine Baker-achtige danseres is wellicht gefantaseerd. Een mooie nevenrol is er voor Geoffrey Rush als Trotsky, die het ware communisme vertegenwoordigt. Onder invloed van haar echtgenoot was Frida trotskist tot in de kist. Het is een geslaagd eerbetoon aan misschien wel de grootste vrouwelijke kunstschilder.