Opinions

2 punten voor de bloodmooie Isla Fisher en een halfje voor de film. Het verhaal (inderdaad dertien in een dozijn) en de film kon me min of meer gestolen worden, ik keek alleen voor haar naar deze film. Behalve dat ze bloodmooi is vind ik haar ook nog een leuke actrice. Ze is me eigenlijk voor het eerst echt opgevallen in de film "Definitely, Maybe" die ook nog eens leuk is.

Als horrorliefhebber heb ik toch met hoge verwachtingen uitgekeken naar dit tweede deel (ik wilde die eigenlijk weer in de bioscoop gaan bekijken, maar dat is er helaas niet van gekomen) van The Conjuring en zeker omdat ik destijds het eerste deel in de bioscoop heb gezien en er toen van genoten (boeiend, spannend en een lekkere sfeer) had. Om dit vervolg nu lekker thuis te bekijken, waren alle ingrediënten voor een leuke filmavond aanwezig, namelijk laat op de avond gekeken (gestart rond 23:15) in het donker en buiten was het lekker aan het onweren met veel bliksem erbij. Kortom de perfecte ambiance om deze Horror film eens lekker te gaan bekijken.

Ondanks dat dit verhaal gebaseerd is op de Enfield Poltergeist uit 1977, kwam ik er vrij snel achter dat deze film wel eens kon gaan tegenvallen voor mij. Zo vond ik de 8 minuten durende inleiding m.b.t. de Amityville-zaak al een beetje flauw en pas voordat de film een beetje interessant en spannend begint te worden, zijn we al bijna 40 minuten onderweg. Dus wat dat betreft is deze film qua opbouw behoorlijk traag en zijn geheel ook langdradig (duurt ook ruim 130 minuten en dat is 20 minuten langer dan het eerste deel). Ook kon het verhaal me niet echt boeien (ik kwam er nooit lekker in en ik kreeg ook geen band met de personages) en vond ik het zelfs wat aan de saaie en flauwe kant en hetzelfde geldt voor het tempo in het verhaal, want dat was juist aan de lage kant.

Ook is dit verhaal minder sfeervol (lag ook aan het ietwat saaie huis waar het verhaal zich afspeelde en ook aan het ontbreken van een creepy soundtrack) en het einde valt behoorlijk tegen en het gaat inderdaad opeens ook wel erg makkelijk (even de naam opnoemen van de demon Valak, die vond ik wel wat weghebben van de zanger Marilyn Manson in een non-uniform, en de demon vertrok terug naar de hel), waardoor het einde opeens behoorlijk afgerateld is. Het was wel leuk toen Ed Warren daarna een paranormaal item, namelijk de fraaie muziekdoos m.b.t. "The Crooked Man" (daar kan men eventueel ook nog een Horror film over gaan maken, zoals men toen ook gedaan heeft met "Annabelle" uit de eerste Conjuring film), uit het Hodgson huis ging opbergen in de opslagruimte voor paranormale items in hun huis en je toen nog even de enge pop Annabelle zag in de glazenvitrine met daarop de volgende tekst "WARNING ! Positively do not open" Ook de feiten m.b.t. het gezin Hodgson (zeker m.b.t. de dood van Peggy Hodgson in 2003), die je na het einde te zien en te horen krijgt, waren wel aardig.

Het verhaal bevat zeker een aantal goede spannende/schrik scenes en die werden ook wel fraai in beeld gebracht (dat geldt overigens ook voor de jaren 70 sfeer), maar in zijn geheel vond ik het allemaal niet bijzonder en ook niet origineel (speelgoed auto's, in dit geval een brandweerauto, zijn al vaker toegepast in horrorfilms) en ik heb heel soms zelfs wat vooruit zitten te spoelen zoals het moment dat Ed Warren een gitaar pakt en het Elvis liedje "Love Me Tender" gaat spelen en zingen (was voor mij persoonlijk het dieptepunt in deze film) voor de kinderen van het gezin Hodgson (bestaande uit de alleenstaande Peggy Hodgson en haar vier kinderen Janet, Margaret, Billy en Johnny), omdat de platenspeler niet meer werkt. Vera Farmiga (in de rol van de paranormale Lorraine Warren) en Patrick Wilson (in de rol van Ed Warren) spelen weer als koppel en paranormale onderzoekers de hoofdrol in dit verhaal, maar echt sterk en overtuigend vond ik ze dit keer niet spelen en Patrick Wilson speelt in dit verhaal naar mijn mening ook iets te overdreven. Hij speelt nu ook in de ontknoping van het verhaal een belangrijke rol, terwijl dat bij het eerste deel nog was weggelegd voor Vera Farmiga.

Degene die misschien nog wel het beste en meest overtuigende speelt in dit verhaal, is de jonge Madison Wolfe in de rol van Janet Hodgson (één van de kinderen van het gezin Hodgson), die wordt bezeten door een boze identiteit (een oude man met de naam Bill Wilkins, die vroeger in het huis heeft gewoond en daar in 1963 is gestorven) en waar het verhaal ook omdraait. De overige cast kon me niet echt bekoren, maar het was wel leuk om Frances O'Connor (in de rol van alleenstaande moeder Peggy Hodgson) en Franka Potente (in de rol van Anita Gregory die voor de gemeente moet observeren of het niet om bedrog gaat) weer eens terug te zien in een film.

Al met al vond ik deze Horror film dus tegenvallen t.o.v. het sterke eerste deel en heb ik me er ook niet echt lekker mee vermaakt (ondanks de perfecte ambiance) en bovendien vond ik het ook wel een erg lange zit (dit verhaal had men makkelijk met 30 minuten kunnen inkorten). Ik ben benieuwd of regisseur James Wan zich nog gaat wagen aan een derde film.

Toch alweer een ijzersterke horror van regisseur James Wan. Het verhaal weet al vanaf de eerste minuut te boeien, de sfeer is heerlijk creepy en spannend, er zitten een aantal geweldige kippenvel momenten in (mede in combinatie met het geweldige geluid), de uitvoering is fraai, visueel ziet het er ook allemaal zeer mooi uit (inclusief de jaren 70 look) en de cast deed het ook gewoon goed en dan met name Vera Farmiga en Lili Taylor. En wat een heerlijke enge pop (doet het altijd goed in horrorfilms) was die Annabelle toch. Het enige smetje vond ik het einde wat te plots kwam (ik vond het ook te eenvoudig) en daarna was de film eigenlijk ook gelijk over.

Maar al met al heb ik genoten van deze film en regisseur James Wan kan eigenlijk niet meer stuk bij mij want dit was alweer een fraai staaltje van een horroruitvoering na zijn eerdere ijzersterke horrorfilms (die hebben allemaal minimaal een 4.0 van mij gekregen)

Deze film heb ik overigens in een vrij volle bioscoopzaal gezien (daar komt het geluid natuurlijk tot zijn best) maar eigenlijk moet je dit soort films gewoon lekker alleen (of samen met de vriendin/vrouw) thuis in de avond of nacht kijken, want dan is het effect maximaal.

In "The Conjuring: Last Rites" (de negende Conjuring-film), gebaseerd op een waargebeurd verhaal, komen Vera Farmiga en Patrick Wilson nog één keer samen als de paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren voor een laatste zaak, waarbij ze opnieuw geconfronteerd worden met demonische verschijnselen

Vera Farmiga en Patrick Wilson keren overtuigend terug en de film biedt een sfeervolle, klassieke horrorstijl met donkere huizen (met veel donkere gangen en ruimtes), spiegels en dreigende geluiden. Regisseur Michael Chaves weet enkele sterke schrikmomenten te creëren (o.a. met de Annabelle-pop), de sfeer is dik in orde en er zijn momenten waarop de spanning echt voelbaar is. Toch mist de film de frisheid en intensiteit van James Wans oorspronkelijke regie uit de eerste film. De eerste film uit 2013 leek nog zo origineel met een familie om wie je gaf, een sympathiek stel waar je in geloofde, een griezelig en sterk verhaal én perfect getimede jumpscares.

Het verhaal volgt grotendeels bekende paden en mist verrassingen. De opbouw is traag (pas halverwege komt het verhaal goed op gang) en de nadruk ligt iets te veel op nevenpersonages en sommige nevenpersonages krijgen te veel schermtijd, wat de focus op de Warren’s verzwakt. Toch werkt de emotionele band tussen de Warren’s goed en geeft die het verhaal een menselijk hart. Visueel is de film degelijk, maar de vele CGI-effecten doen soms afbreuk aan de authenticiteit. De finale is groots, maar niet bijzonder vernieuwend.

"The Conjuring: Last Rites" voelt als een respectvol, maar veilig afscheid van de franchise. Een solide, maar niet uitzonderlijke afsluiter.

"The Conjuring: The Devil Made Me Do It" (dit keer onder de regie van Michael Chaves) is de zevende film in het "Conjuring Universe". Het omvat naast de eerste twee "Conjuring" films ook drie "Annabelle" films en "The Nun".

Dit derde deel in "The Conjuring" reeks speelt zich af in 1981, waarin Arne Johnson (Ruairi O'Connor) zijn huisbaas Bruno (Ronnie Gene Blevins) op gruwelijke wijze om het leven brengt met 22 messteken. Tijdens de rechtszaak die daarop volgt beroept Arne zich op het feit dat hij op het moment van de moord bezeten was door een kwade geest. Ed (Patrick Wilson) en Lorraine (Vera Farmiga) Warren hadden kort daarvoor geholpen bij een geestuitdrijving bij het 8-jarige jongetje David Glatzel (Julian Hilliard), die het broertje is van Debbie Glatzel (Sarah Catherine Hook) waarmee Arne verloofd is, waarbij Arne ook aanwezig was. Ed en Lorraine moeten uitzoeken wie het onbekende kwaad is en wat er is fout gegaan bij de geestuitdrijving en moeten ook zorgen dat Arne niet de doodsstraf krijgt.

Het "Conjuring Universe" is inmiddels behoorlijk uitgemolken (zeven films in zeven jaar tijd is ook wel erg veel) en de laatste twee films in de reeks, te weten "The Nun (2018)" en "Annabelle Comes Home (2019)", waren niet al te best en dat geldt eigenlijk ook voor dit derde deel in "The Conjuring" reeks. Het zou één van de meest sensationele zaken uit de carrière van Ed en Lorraine (van hun zie je ook wat echte beelden) zijn, maar de verfilming ervan is zeker niet sensationeel.

Het is leuk om Patrick Wilson en Vera Farmiga (beiden speelden wel enigszins op de automatische piloot en ze zijn ook weer wat ouder) wederom te zien in de rol van Ed en Lorraine en ook de opening met de geestuitdrijving bij het jongetje was nog aardig, maar voor de rest vond ik dit maar een vrij clichématige film zonder echte spanning. Ook qua Horror vond ik het tegenvallen (zeker degene die achter het onbekende kwaad zit vond ik een aanfluiting en het wordt ook allemaal vrij braafjes in beeld gebracht) en ook zitten er nauwelijks echte schrikmomenten in. Er zitten wel een aantal schrikmomenten in, maar die leveren niet het gewenste effect op (komt misschien ook omdat ik inmiddels redelijk op leeftijd ben en al veel Horror films heb gezien).

Het verhaal weet ook niet echt te vermaken of te boeien en ook ontbreekt het aan sfeer. Natuurlijk gebeurt er het nodige en zitten er ook wat aardige scènes in (o.a. in een mortuarium), maar het is allemaal niet bijzonder, eng of spannend. Ook het gedoe om Ed, die het aan zijn hart krijgt, en de romantiek en hechte band tussen Ed en Lorraine voegde niets toe. Wel vond ik het leuk om het nummer "Call Me" van de Amerikaanse rockgroep "Blondie" lekker hard te horen en dat vlak voordat Bruno vermoordt werd (waar overigens niets van te zien is).

Voor mij staat het "Conjuring Universe" vooral bekend vanwege de enge pop Annabelle (zijn ook drie films over gemaakt), die in deze film één keer wordt genoemd (om een advocate te overtuigen) en ze is ook een keer vaag in beeld te zien als Ed weer een duivelsvoorwerp in de vitrine van de verzamelkamer legt. Dan zien we ook het schilderij van "The Nun" op de achtergrond.

"The Conjuring: The Devil Made Me Do It" duurt in ieder geval een stuk korter (circa 20 minuten korter) dan het vorige deel en dat vond ik wel prettig omdat het nu wat minder langdradig was. Zoals gezegd was het leuk om Patrick Wilson en Vera Farmiga weer te zien, maar de overige cast vond ik een aanfluiting. Van mij mogen ze nu wel stoppen met het "Conjuring Universe", want het wordt er niet beter op en origineel is zeker ook niet meer. Wel zou ik het zien zitten als men er een serie van maakt (waarbij Ed en Lorraine centraal staan) en dan volgens het concept van "The X Files (TV Series 1993–2018)".

Echt slecht is deze "The Conjuring: The Devil Made Me Do It" overigens ook niet en ik ben ook blij dat ik deze Horror / Mystery film niet in de bioscoop heb gezien. Daar wacht ik wel mee met het uitkomen van "A Quiet Place Part II (2020)", want daar verwacht ik meer van.

Leuke en vermakelijke Duitse Avontuur / Familie film voor kinderen, welke is gebaseerd op de kinderboeken van Carolyn Keene.

Connie (Emma Schweiger) en Paul (Oskar Keymer) zijn elkaars beste vrienden tot Paul zich op de eerste schooldag aansluit bij de coole jongens waar geen plaats is voor meisjes. Connie vindt troost bij haar Oma Marianne (Iris Berben) en bij zwerfhond Frodo ,die daar is aan komen lopen. Helaas blijkt het de hond van schooldirecteur Möller (Heino Ferch) te zijn, die een hekel heeft aan dieren en kinderen.

Regisseuse Franziska Buch heeft aardig wat ervaring in het jeugd-filmgenre en weet er ook deze keer iets aangenaams en niet al te moeilijks van te maken. Leuk is ook dat de vader van Emma Schweiger erin meespeelt en dat is natuurlijk niemand minder dan de vrij bekende Duitse acteur Til Schweiger, die o.a. te zien was in de Oorlog / Komedie film "Inglourious Basterds (2009)".

Zeer boeiende en leerzame film over de totstandkoming van de oplossing over het joden probleem in Nazi Duitsland. Stanley Tucci (alias Adolph Eichmann) en Kenneth Branagh (alias Reynard Heidrich) doen het schitterend in deze film.

Hoewel deze film mij boeide vanaf de eerste tot de laatste seconde kan ik hem helaas geen 5 punten geven vanwege het feit dat er in de film Engels gesproken wordt i.p.v. Duits. Maar omdat de film zeer leerzaam was (heb veel dingen geleerd en ook kennis gemaakt met nieuwe Nazi's die ik niet of nauwelijks kende, de 2e wereld oorlog boeit me namelijk zeer) krijgt hij maar een 0.5 punt aftrek vanwege het Engelse taalgebruik.

Eigenlijk zouden ze deze film op scholen als verplichte kost moeten laten zien.

Best wel een leuke en ook wel goede thriller, met een lekker opdreef zijnde paranoïde Mel Gibson in één van de hoofdrollen.

Het verhaal zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ook weet het verhaal te boeien en zitten er komische momenten in (met name natuurlijk die met Mel Gibson). De cast doet het goed en leuk en dan met name natuurlijk de drie hoofdrolspelers Mel Gibson, Julia Roberts (zag er ook niet onaardig uit) en Patrick Stewart als de slechterik.

Kortom gewoon een leuke thriller die zich lekker wegkijkt en ondanks de behoorlijke duur nergens verveeld.

Deze film werd destijds behoorlijk afgekraakt maar ik vond het best een aardige film met goede rollen van Keanu Reeves en Rachel Weisz, hetzelfde geldt eigenlijk voor Tilda Swinton. Verhaal is best goed en weet ook te boeien en de beelden zien er vaak fraai uit.

Zeer boeiende en ook zeer interessante Sciencefiction film met een uitstekende Jodie Foster, trouwens Matthew McConaughey deed het ook gewoon goed. Verhaal zit prima in elkaar en het laatste gedeelte is zeer mooi.

Jezus wat een laag gemiddelde heeft deze film hier. Ik vond dit persoonlijk een boeiende (ook best spannend) en interessante film met ook nog een indrukwekkende sterrencast. Het verhaal zit goed in elkaar (je krijgt enorm veel details te horen) en ook het einde was best goed. Het laatste gedeelte van de film is sowieso best fraai. Ook visueel zag het er allemaal fraai uit. De sterrencast deed het overigens prima met als uitschieters Kate Winslet, Laurence Fishburne en Matt Damon.

Op "RTL 7" is het weer de Bud Spencer en Terence Hill week en dan zenden ze zaterdag t/m vrijdag dagelijks 2 a 3 films van hun uit en hun leukste films zijn natuurlijk de films waarin ze beide in te zien zijn. Hun films keek ik vroeger als kind zijnde graag en ook tegenwoordig vind ik hun films nog leuk om te zien. De films zijn nooit echt hoogstaand, maar ze zijn wel vaak vermakelijk om naar te kijken en ook valt er steeds het nodige te (glim)lachen (o.a. als er geknokt wordt met daarbij overdreven knok geluiden). "De Vier Vuisten Van De Duivel" is een Italiaanse Western / Komedie film uit het jaar 1971 en het is het vervolg van "De Rechter... en de Linkerhand van de Duivel" uit het jaar 1970, welke men gisteravond uitzond op "RTL 7" en welke ik ook gedeeltelijk gekeken heb.

De broers Trinity (Terence Hill) en Bambino (Bud Spencer) beloven hun vader (Harry Carey Jr.) op zijn sterfbed om échte bandieten te worden. Wanneer ze op pad gaan treffen ze een huifkar die niet verder kan omdat een wiel gebroken is. Bambino wil hen beroven maar achterin blijkt een mooie meid te zitten genaamd Perla (Yanti Somer), waar Trinity voor valt. Bambino en Trinity doen zich voor als federale agenten, vervangen het wiel en geven de familie ook nog geld mee. Een crimineel, te weten Parker (Emilio Delle Piane), hoort dat zij federale agenten zijn en vraagt hen of ze tegen betaling een oogje dicht willen knijpen. Na een reeks van misverstanden en knokpartijen belanden de broers in een klooster. De monniken zitten in de problemen en de broers schieten hen te hulp.

Het succes van de eerste film kwam als een donderslag bij heldere hemel. Een zeer welkome donderslag, want de productie van de spaghettiwesterns lag op zijn gat. Eigenlijk wilde regisseur Enzo Barboni een min of meer serieuze western maken, maar iemand kwam op het idee de komische toer op te gaan. De eerste film aarzelt daarom soms nog tussen de hardere aanpak à la Sergio (zo worden er nog een aantal schurken neergeschoten) en ware slapstick en ook zijn er nog wat oneerbiedige, seksueel getinte grappen. Zo wordt Terence Hill verliefd op twee Mormoonse jongedames, die geen bezwaren hebben tegen een triootje. Het feestje gaat wel niet door, maar de toespelingen waren voldoende om sommigen ongerust te maken.

In dit vervolg vallen geen dodelijk slachtoffers en worden er geen toespelingen gemaakt op seksuele pikanterieën. Terence Hill wordt natuurlijk weer verliefd, maar dit keer op een jongedame, te weten de mooie Yanti Somer, die er zo onschuldig uitziet dat een kus alles is waaraan kan worden gedacht. De film is wat je noemt familievermaak bij uitstek.

In een vroege scène zien we hoe Trinity en Bambino hun ouderlijk huis bezoeken. Hun vader is een beetje ongerust. Zelf is hij altijd een echte boef geweest, maar zijn twee zoons zijn zo goedhartig dat hij vreest dat ze weleens het goede pad zouden kunnen opgaan. Daarom wendt hij een beroerte voor en laat hen beiden aan zijn sterfbed plechtig beloven dat ze hun leven lang keurige rovers en paardendieven zullen blijven. Natuurlijk doen Trinity en Bambino hun uiterste best om de laatste wens van hun vader te respecteren, maar door hun goedhartigheid voelen ze zich telkens genoodzaakt om de armen en de weerlozen te beschermen tegen de bandieten.

De film heeft amper een scenario en het is meer een reeks losse scènes, bijeengehouden door de twee acteurs die slecht proberen te zijn, maar zich telkens goed gedragen. Goed in morele zin, welteverstaan, want hun manieren laten nogal te wensen over. Het hoogtepunt van de film is een hilarische scène in een Frans restaurant, waarbij de formele gebruiken en het gebrek aan manieren van het tweetal in frontale botsing komen. Ook hilarisch is een scène waarin Terence Hill en Bud Spencer gaan kaarten in een saloon (daarbij is het o.a. schitterend om te zien hoe Terence Hill de kaarten schudt) en waar Terence Hill beschuldig wordt van valsspelen (zo wint hij met vier azen) door Wildcat Hendricks (Antonio Monselesan). Dit resulteert dan in een hilarische snel in het gezicht slaan (met de vlakke hand) en revolver trekken scène. Ook de scène waarin Bud Spencer een biechtstoel sloopt is geinig. Als zijn biechtvader voor hem begint te bidden, denkt hij dat de man wat te verbergen heeft. Uiteraard wordt er ook regelmatig geknokt (inclusief overdreven knok geluiden) en dat o.a. in een saloon.

Dit vervolg heeft wat minder verhaal dan het origineel en ook wat minder venijn en is misschien ook wat flauwer en langdradiger, maar de acteurs Terence Hill en Bud Spencer en regisseur Enzo Barboni zijn beter op elkaar ingespeeld en de film kabbelt aangenaam voort van de ene leuke scène naar de andere leuke scène. Aan het slot is er uiteraard weer een massale knokpartij (gecombineerd met een soort van rugbyspel). Dit soort films bieden de kijkers precies wat hij verwacht, namelijk ongecompliceerd plezier.

P.S. dit was tevens mijn 10.000 bericht op MovieMeter

Dit was best een lekkere misdaadfilm en hij keek zich ook nog eens prima weg. Waarom deze film hier betiteld staat als een thriller is me een raadsel Het verhaal zat best goed in elkaar en was ook best boeiend en is soms zelfs een beetje spannend. Ook met de cast zat het wel goed want Mark Wahlberg deed het best goed en ook de rollen van Giovanni Ribisi, Ben Foster en zeker ook J.K. Simmons waren aardig. De vaart in de film is goed waardoor de film eigenlijk ook nergens echt saai wordt. Alleen in het begin had ik effen mijn twijfels dat dit een dertien in een dozijn film zou worden maar dat is achteraf best meegevallen want er zitten genoeg leuke dingen in deze film. De beelden van Panama vond ik overigens best fraai.

Aardige thriller met een goed verhaal. Het einde vond ik best goed.

Goede Spaanse thriller, waarvan het verhaal vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) weet te boeien, te vermaken en te verrassen.

In dit verhaal draait het om de jonge en succesvolle getrouwde (met kind) zakenman Adrián Doria (gespeeld door Adrián Doria), die neergeslagen wakker wordt in een van binnenuit afgesloten hotelkamer en waarbij zijn minnares, de fotografe Laura Vidal (gespeeld door Bárbara Lennie), dood op de grond van de badkamer ligt. Omdat hij hoofdverdachte is, huurt hij de getipte advocate Virginia Goodman (gespeeld door Ana Wagener) in en gedurende een hectische avond/nacht proberen ze samen gedurende drie uren te verduidelijken wat er precies gebeurd is.

Hoewel het verhaal niet bepaald origineel is (vanwege het oplossen van een moord), zit het sfeervolle verhaal wel goed en leuk in elkaar en bevat het ook in een hoog tempo de nodige wendingen (omdat je niet weet of iemand de waarheid verteld) en verrassingen, waardoor het pas op het einde duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit en de ontknoping was zeker verrassend.

Dat deze film mede goed is komt door de cast die goed en overtuigend speelt en met name door de beide hoofdrolspelers in het verhaal te weten de al eerder genoemde Mario Casas en Ana Wagener. De laatste zelfs in een dubbelrol (als zogenaamd verdedigende advocate Virginia Goodman en als Elvira Garrido die de moeder is van de vermiste Daniel Garrido, die betrokken raakt bij een auto-ongeluk) en dat is tevens de grote verrassing van het verhaal op het einde. Verder deden ook de eveneens al eerder genoemde mooie Bárbara Lennie en José Coronado (in de rol van Tomás Garrido, die de vader is van de vermiste Daniel Garrido en die probeert te achterhalen wat er gebeurt is) het goed. Visueel gezien zag het er ook allemaal wel aardig uit.

Al met al een goede en boeiende Spaande Thriller, welke zich lekker wegkijkt en waarbij je vooral niet moet gaan denken, want door de vele wendingen en verassingen is het vrijwel onmogelijk (dan moet je al op ieder detail gaan letten) om te achterhalen hoe het nu allemaal precies in elkaar steekt. Dit is pas de tweede film van de Spaanse regisseur Oriol Paulo en zijn eerste film, te weten "El Cuerpo (2012)", zal ik zeker ook eens gaan bekijken.

Ik vond de aftiteling nog het meest bizar. De rest van de film vond ik maar een cliché drama, ook al is het echt gebeurt. Er zijn meerdere films (ook echt gebeurt zoals "The Hurricane") gemaakt over personen die langdurig onschuldig zijn opgesloten en die vind ik beter dan deze. Al met al is dit eigenlijk best een saaie film en je weet bij voorhand al hoe het gaat aflopen. Hilary Swank deed het overigens goed.

Het enige goede aan deze film is Robert Duvall, voor de rest is het maar een saaie bedoeling. Deze film bestaat inderdaad vrijwel alleen uit dialogen en waarvan de meeste ook nog eens saai en niet boeiend zijn. Deze film kun je het best overdag bekijken want als je hem in de avond bekijkt bestaat de kans dat je inslaap valt.

Dit is de laatste film uit de "Nazi Cult Collection" box (bevat zes films) die ik nog niet gezien heb en het is tevens ook de slechtste film. De film is bijna in alle opzichten lachwekkend slecht en dat omdat men scènes (die niet aansluiten qua beeld en acteurs) heeft overgenomen uit soortgelijke films, zoals men dat ook heeft gedaan met "Jailhouse Wardress (1979)". Meestal draait het in dit soort films om het misbruik van vrouwen en zie je ook regelmatig naaktheid, maar dat valt in deze film behoorlijk mee (of beter gezegd "tegen" ) en je ziet vooral beelden van de oorlog. Er is ook onduidelijkheid of de regisseurs Jesús Franco en Pierre Chevalier hier ook echt aan hebben samengewerkt, of dat ze hun namen gebruikt hebben omdat ze uit andere films van hun scènes hebben overgenomen.

In dit verhaal draait het om de jonge Duitse officier Erich von Strasser (Jean-Marie Lemaire), die tijdens de Tweede Wereldoorlog gewond raakt aan het front in de Sahara. Hij keert terug naar Berlijn, waar hij wordt onderscheiden met het IJzeren Kruis voor zijn moed. Op een officiersfeestje in het bordeel van gravin Greta Von Braboff (Monica Swinn), ontmoet hij de mooie Renata Brandt (Brigitte Parmentier), die zijn verloofde was voordat de oorlog uitbrak. Renata en haar vader zijn in de moeilijkheden geraakt omdat ze een Joodse vrouw (Carine François) verborgen hielden in hun huis. Om haar vader te redden is Renata toegetreden tot de vrouwelijke hulptroepen, maar al gauw blijkt dat die vrouwen voor heel andere doeleinden worden gebruikt. Als Renata opeens met een groep vrouwen naar het Oostfront wordt gestuurd, besluit Erich haar te gaan redden.

Het is een draak van film qua verhaal en uitvoering en het bestaat uit een mengelmoes van bewerkte scènes uit de films "Elsa Fräulein SS (1977)", "Helga, She Wolf of Spilberg (1977)", "Special Train for Hitler (1977)" en toch ook "Oasis of the Zombies (1982)" en dat aangevuld met een beetje nieuw gefilmd beeldmateriaal van Brigitte Parmentier en Dolph Lundgren "lookalike" Jean-Marie Lemaire, die zijn verloofde achterna gaat (en dat blijkbaar door drie verschillende films).

Het enige plezier dat je kunt hebben aan deze film, is om te zien uit welke andere films de ingevoegde scenes zijn genomen en welke acteurs en actrices allemaal de revue passeren die eigenlijk geen rol hebben, zoals o.a. Jack Taylor, Rudy Lenoir, Jacqueline Laurent, Malisa Longo en Patrizia Gori. Erg makkelijk is daarbij de opening van het verhaal, want tijdens de opening zie je eerst wat idyllische beelden van Erich en Renata in betere tijden, waarna de oorlog uitbreekt (dan zie je ook wat echte zwart-witbeelden van Hitler en parades, die ook al te zien waren in "Elsa Fräulein SS") en daarna belandt je in een gevecht in de Sahara en die beelden zijn natuurlijk afkomstig uit "Oasis of the Zombies".

In de andere films uit de "Nazi Cult Collection" box draait het vooral om vrouwenmisbruik, waarbij de vrouwen soms ook worden gemarteld (o.a. slaan met een zweep) en daarin zie je in het algemeen ook veel naaktheid. In deze film is daar zoals al eerder gezegd nauwelijks sprake van en de enige vrouw die in deze film gemarteld wordt, is de Joodse vrouw die opgepakt wordt door de Gestapo en die daarna in de gevangenis geslagen wordt met de zweep (Renata moet daarbij toekijken). En die beelden zie je dan via een flashback van Renate die haar verhaal verteld aan Erich. Ze vertelt eerst het verhaal aan Erich (dus je weet dan al wat er gebeurt is) en daarna zie je de beelden Daarin praat ze ook met een veiligheidsofficier en dan wordt o.a. gezegd:

Veiligheidsofficier: Volgens de politie ben je een ariër. Klopt dat.
Renata: Ja
Veiligheidsofficier: Voor je vader zou het goed zijn als je je bij de vrouwelijke hulptroepen aansloot.
Renata: Komt mijn vader dan vrij ?
Veiligheidsofficier: Dat beloof ik je.

Uiteindelijk heeft de veiligheidsofficier gelogen, want Erich verteld haar naderhand (als men elkaar weer ontmoet aan het oostfront in een officiersclub) dat men haar vader vermoord heeft en hij zegt daarover:

"Het is een stel slagers, Hitler en die trawanten van hem."

Qua naaktheid moet je het in deze film doen met wat korte scènes (bordeel scènes) uit de andere genoemde films en een vrouw (ik weet helaas haar naam niet) met blond kort haar die met een dikke Duitse Officier gaat neuken (daarbij zie je dan haar best mooie lichaam en borstjes) na circa 72 minuten en verder zie je in drie scènes wat naaktheid (borsten, billen en schaamstreek en dat laatste door een zeer doorschijnende oranje nachtjapon) van Brigitte Parmentier en dat voor het eerst na circa 30 minuten als ze met Erich het bed induikt in het bordeel waar ze gedwongen werkt. In dat bordeel zie je ook Pamela Stanford en Monica Swinn, maar van beiden valt geen naaktheid te zien. Ze gaan wel mee naar het oostfront waar ze o.a. wat dom zingen vanuit een vrachtwagen en Monica Swinn sneuvelt op een gegeven moment ook.

De overgang tussen het beeldmateriaal is zo overduidelijk dat het als filmliefhebber pijn doet om ernaar te moeten kijken en hier en daar is het zelfs zeer lachwekkend. Zo komt Erich na circa 50 minuten aan in het oostfront in niet winterse omstandigheden en een seconde later (in die seconde is het beeld ook zwart) belandt je opeens in winterse omstandigheden waarbij er gevochten wordt en dat werd ook best waardeloos in beeld gebracht. Want je ziet dan minuten lang wat dom geschiet van de Duitsers, waarbij er geen vijand te zien is. Desondanks raakt daarbij een belangrijke Duitser gewond en gaat die ook dood, maar toch zie je dan zijn oogleden nog knipperen

Vlak daarna moet je ook minuten lang luisteren naar een gesprek van Erich met Luitenant Karl Todermann (Michel Danjou), waarbij Erich zijn beklag doet over het verloop van de oorlog en daarbij zie je eveneens weer wat echte zwart-witbeelden van de oorlog (Blitzkrieg in Polen, bomaanvallen op Duitsland, tegenslagen in Rusland), die ook al te zien waren in "Elsa Fräulein SS". Oftewel men gebruikt dit soort lange scènes om de filmduur te rekken (de film duurt circa 85 minuten).

Meestal loopt het in dit soort films op het einde slecht af met één of meerdere hoofdrolspelers en dat is in deze film ook het geval. Als de Duitsers zich moeten terugtrekken, gaan Renata en Erich er vandoor met een arrenslee (die heeft Renata betaald met een ketting de ze destijds gekregen heeft van de Joodse vrouw). Ze worden daarbij op een gegeven moment gespot door Russische troepen die Erich onder vuur nemen en die zwaar gewond raakt. Ze willen ook Renata beschieten, maar doen dat niet omdat ze een vrouw is. Je ziet daarna nog wat beelden van Renata en de zwaargewonde Erich in de arrenslee, waarna de film is afgelopen. Dus je weet uiteindelijk niet of Erich wel of niet dood gaat, maar eerlijk gezegd zal je dat ook een worst wezen.

Nee, deze draak van een Oorlog / Drama film kan je beter niet kijken of moet zoals mij perse alle films uit de "Nazi Cult Collection" box willen hebben gezien, welke natuurlijk ook geen hoogstaande films zijn. De leukste vond ik overigens "Nathalie: Escape from Hell (1978)".

Lang geleden gezien (als kind zijnde) en toen vond ik het een aardige film. Kwam vooral door al die vrachtwagens

Zeker niet de beste film met Clint Eastwood maar wel een vermakelijke. Het verhaal is best aardig en weet ook wel te boeien. Ook zit er voldoende actie in en de sfeer is best lekker. Ook visueel mocht de film er best wezen (o.a. de scene in de nachtclub met het best wel vele bloot) en hetzelfde geldt voor de cast en dan met name Lee J. Cobb en uiteraard charmeur Clint Eastwood.

Dat is al heel lang geleden dat ik deze gezien heb. En ik moet zeggen dat deze film net zo weinig voorstelde als Vanilla Ice's muziekcarrière. Maar echt slecht was het nu ook weer niet.

Een onbekende film (bij toeval gezien op de televisiezender MGM) met Woody Harrelson in de hoofdrol en tevens een film die nergens in uitblinkt.

Zo'n zoektocht cliché verhaal is al diverse keren verfilmd (meestal ook beter) en het verloop van het verhaal laat zich dan ook makkelijk raden. Wat dat betreft valt deze film zeker in de categorie "dertien in een dozijn film". Echt boeiend is het allemaal ook niet, maar de uitvoering ging nog enigszins. Dat heeft ook te maken omdat de film maar iets van 80 minuten duurt, maar ook vanwege Woody Harrelson in de rol van Dustin. Omdat deze film een zeer voorspelbaar verloop heeft, was het einde natuurlijk ook erg clichématig.

Woody Harrelson heeft vaker beter gespeeld dan in deze film, maar vooral dankzij hem is deze film nog wel te doen. De zeker niet onaardige Ely Pouget (in de rol van Christiane) zorgt nog een klein beetje voor het visuele aspect in de film en klein is zeker ook van toepassing op haar borstjes (ze was net een strijkplank). Acteren kan ze wel niet (ze kon wel goed auto's repareren ), maar dat geldt zeker ook voor het merendeel van deze cast.

P.S. Sean Penn staat hier vermeld als één van de hoofdrolspelers, maar dat is zeker niet van toepassing.

Had er nooit van gehoord en heb hem bij toeval gezien op TCM. De sfeer in de film is goed net zoals het verhaal en er zitten ook een aantal leuke scenes in zoals de vrouw die de auto is aan het wassen en de bewaker met spiegelbril. Voor de rest wordt er best leuk gespeeld door Paul Newman en vooral George Kennedy. Echt hoogstaand vond ik het echter allemaal niet en dat Paul Newman hiervoor een Oscar heeft gekregen verbaasd me zeer. Het verbaasd me trouwens ook dat deze film in de top 250 staat. De film is zeker niet slecht want hij wist me toch te boeien tot het einde maar meer dan 3 punten kan ik er niet voor geven.

Aardige Casino film. De film is eigenlijk niet slecht en ook niet goed. Er wordt best aardig in geacteerd door William H. Macy en Alec Baldwin (is soms leker grof).

Het verhaal is best goed en aardig maar spannend wordt deze film nooit. Het einde van de film was ook prima en verdiend.

T.o.v. de film "Casino" valt deze film natuurlijk in het niets maar het blijft een aardige film om een gezien te hebben.

Trouwens Maria Bello vond ik wel mooi in deze film.

"Piemel...Piemel, Tieten...Tieten, Kut...Kut, Verdomme...Verdomme, Godverdomme...Godverdomme, Reet...Reet, Kont...Kont, Kuttekop...Kuttekop"

Met bovenstaande acht herhalende woorden begon deze eenvoudige Thriller film, die grotendeels saai, traag en langdradig (zeker wat betreft de eerste 45 minuten van het verhaal) is, maar wel sfeervol. Omdat er eigenlijk ook maar weinig in gebeurt weet het verhaal ook niet echt te boeien en spannend vond ik het ook nergens worden, op de laatste 10 minuten van het verhaal misschien na dan, welke ook best hard zijn. Het einde is echter weer een behoorlijke afknapper, want nu weet je niet hoe het afloopt met het zwaar gewonde jongetje Travis (geraakt door een kogel).

In dit verhaal draait het om twee 10-jaar jonge bevriende jongens, te weten Travis (gespeeld door James Freedson-Jackson) en Harrison (gespeeld door Hays Wellford) die tijdens het wandelen (ze lopen namelijk weg van thuis) door het landschap opeens tussen de bosjes een verlaten politieauto vinden en die besluiten te stelen, om deze te gebruiken voor een joy ride. Wat de twee jongens echter niet weten is dat er iets waardevols in de kofferbak ligt en dat de eigenaar van de politieauto, te weten de corrupte sheriff Kretzer (gespeeld door Kevin Bacon), vastbesloten is om de politieauto met inhoud terug te krijgen.

Zoals gezegd is het verhaal behoorlijk saai, traag en langdradig en pas vanaf circa de 50e minuut (daarvoor zie je alleen de jongens plezier maken met de politieauto en zie je sheriff Kretzer corrupte dingen doen, waaronder het lozen van bewijsmateriaal), als de twee jongens iets horen achter in de politieauto en besluiten de kofferbak open te maken, wordt het verhaal nog enigszins vermakelijk en zitten er ook een paar leuke dialogen in en zeker het moment dat iemand (man, gespeeld door Shea Whigham, die in de kofferbak ligt) de twee jongetjes hard toespreekt (omdat ze niets mogen zeggen en gewoon stil achterin de politieauto moeten zitten) en daarbij aan ze vraagt of ze een vader en moeder en eventueel een huiddier hebben en dan tegen ze zegt:

Tegen Travis (moeder en stiefvader, en als huisdieren een hond en slang) zegt hij: Ik ga bij je huis langs en dan maak ik eerst je hond dood. Ik sla hem met een hamer zijn hersens in. En dan snij ik je slang van onder tot boven open. Dan zal je moeder zich afvragen wat er aan de hand is. Weet je wat ik dan doe ? Ik schiet haar door haar kop, Je stiefvader ook. Ik knal ze overhoop.

Tegen Harrison (oma en als huisdier een cavia) zegt hij: Ik pak die cavia van je...en gooi hem zo hard mogelijk op de grond. Dan is hij vast nog niet dood, dus als hij ligt te kronkelen...stamp ik erop mijn mijn schoen en verpletter ik je cavia. En je oma ? Ik snij haar keel door met een groot mes. Dan roept ze of je haar wil helpen. Maar je hoort niks. Weet je waarom niet ? Omdat je niet kunt gillen met een doorgesneden strot

De laatste 10 minuten van het verhaal met de shoot-out (vuurgevecht) zijn best hard en goed, maar helaas is het einde zoals eerder al aangegeven onduidelijk en dat vond ik best jammer. Misschien past het wel goed bij het verhaal, want veel is eigenlijk onduidelijk (o.a. de achtergrond van de personages en waar het verhaal zich afspeelt). Visueel zag het er best aardig uit (zeker wat betreft de landschappen) en ook met de sfeer zat het wel goed en de beperkte cast deed het verdienstelijk en vooral dan Kevin Bacon (voorzien van snor) in de rol van corrupte sheriff Kretzer. Ook de twee kinderen James Freedson-Jackson (in de rol van Travis) en Hays Wellford (in de rol van Harrison) deden het verdienstelijk, maar konden wel niet echt overtuigen en sommige dingen die ze deden waren niet echt geloofwaardig. Verder spelen er nog in mee Camryn Manheim (als Bev, die de twee jongetjes ziet rijden in de politieauto en er iets tegen wilt gaan doen, dat had ze achteraf gezien beter niet moeten doen) en Shea Whigham (als de man die de twee jongetjes zien als ze de kofferbak van de politieauto openmaken) en dan heb je eigenlijk al de gehele cast gehad.

Al met al niet meer dan vermakelijk om eens gezien te hebben deze korte (circa 85 minuten) en eenvoudige Thriller film en dan vooral vanwege de tweede helft van het verhaal, want de eerste helft is gewoon saai, traag en langdradig.

Er spelen veel bekende acteurs in mee maar deze film mist op de een of andere manier alle chemie. De film komt zeer traag op gang en het verhaal is niet echt boeiend. Kortom een saaie film en dat met zo,n cast van acteurs. Dat had veel beter gemoeten en ook gekund !

Vandaag uit pure verveling aangedurfd om hem nog eens te bekijken en ik moet toegeven dat hij na ongeveer 30-45 minuten (na intrede van Seann William Scott) best aardig was. Dit was vooral te danken aan Seann William Scott die zeer irritant aanwezig was maar dan wel op een grappige wijze. Ook Tracy Morgan is dan steeds beter te pruimen en zijn gebruikte film teksten zoals "Man you come right out of a comic book" (uit de film Enter the Dragon van Bruce Lee) zijn best grappig.

Maar een echte hoogvlieger is het uiteraard niet en je moet je echt door de eerste 30-45 minuten heen worstelen om deze film te overleven.

Dit is dan mijn laatste film, en ook mijn tiende tijdens deze kerstvakantie, die ik in 2023 gezien heb (gelukkig een leuke afsluiter) en deze lag ook al een behoorlijke tijd bij mij op de plank. Een sterke cast en een leuk verhaaltje zorgen ervoor dat "Copshop" een aanrader is voor degenen die houden van dit genre.

Oplichter Teddy Monterro (Frank Grillo) komt in zwaar weer terecht als hij de verkeerde mensen heeft boos gemaakt. Na verschillende aanslagen op zijn leven besluit hij iets drastisch te doen. Hij laat zich arresteren door de jonge politieagente Valerie Young (Alexis Louder) en vastzetten op een klein afgelegen politiebureau in de woestijn bij Las Vegas. Teddy waant zich er veilig, ware het niet dat huurmoordenaar Bob Viddick (Gerard Butler) hetzelfde plan heeft om bij Teddy te komen. Het is aan Valerie om ervoor te zorgen dat de twee elkaar niet afmaken. Maar dan komt er een nog grotere dreiging binnen in de vorm van de psychopathische huurmoordenaar Anthony Lamb (Toby Huss). Het is aan Valerie om de keuze te maken wie van de twee criminelen ze het meest kan vertrouwen om levend het politiebureau te verlaten.

Wat we in "Copshop" voorgeschoteld krijgen is allemaal bijzonder ongeloofwaardig, maar wel zeer leuk om naar te kijken. Het begint al gelijk met de leuke manieren hoe Teddy Monterro en Bob Viddick zich laten arresteren. Vooral de manier waarop Teddy dit laat doen tijdens een ruzie op een bruiloft bij een Casino, en waar de jonge politieagente Valerie Young naar toe wordt gestuurd, is leuk. Als Valerie namelijk aankomt en tegen de ruziënde menigte zegt:

"Now, which one of you wanna spend the night in county lockup?"

Slaat Teddy haar hard neer en wordt hij gearresteerd, maar eerst krijgt hij er nog even flink van langs van Valerie middels haar stroomstootwapen. Ook de manier hoe Bob Viddick zich laat arresteren als een zogenaamde dronken bestuurder is leuk. Sowieso zijn de eerste circa 15 minuten van de film leuk en die zetten ook gelijk de toon voor de rest van de film.

Daarna duurt het even voor de actie op gang komt, omdat de twee mannen op afstand van elkaar zitten in een cel. Zo heeft Teddy een cel voor hem alleen en zit Bob Viddick in de cel voor dronklappen met een andere man, te weten Brad (Marshall Cook), die natuurlijk op een gegeven moment door Bob flink te grazen wordt genomen en hij ook uit zijn cel weet te komen.

Net op het moment dat het voelt alsof de film gaat inkakken, komt Toby Huss fluitend na circa 50 binnen op het politiebureau met ballonnen als de psychopathische huurmoordenaar Anthony Lamb. Als politieagent Kimball (Robert Walker Branchaud), die achter de balie van het politiebureau zit, toevalligerwijs zijn naam voorbij ziet komen op de computer, zegt hij:

"Anthony Lamb. What kind of jerk-off name is that?"

Natuurlijk wordt hij daarna doodgeschoten door Anthony en dat is ook het moment waarop alle traagheid eruit is en de actie begint en vanaf dan wordt het echt genieten en ook veel lachen, want Toby Huss zet zijn rol schitterend en hilarisch neer en dat tot zijn dood na circa 85 minuten.

Omdat de spanning langzaam wordt opgebouwd, is de tweede helft van de film ook een stuk krachtiger en maakt het dat je op het puntje van je stoel zit. Dat komt ook mede door de dynamiek tussen de hoofdpersonages. We hebben namelijk een politieagente die alles goed wil doen, twee huurmoordenaars en een oplichter, waardoor je nooit weet wat er gaat gebeuren. Daardoor blijft de spanning er goed inzitten.

Ook de ontknoping op het einde tussen Valerie, Teddy, Bob en de corrupte politiedetective Deena Schier (Tracey Bonner), die overigens maar een klein rolletje heeft, mocht er wezen en die springt ook van hot naar her en wellicht komt er zelfs nog een vervolg, want het leuke einde laat hier in elk geval alle mogelijkheid toe.

"Copshop" is gewoon een zeer leuke Actie / Thriller film en is eigenlijk precies wat je mag verwachten van een film met Gerard Butler (ik zie hem overigens graag in films). Het begint allemaal nog vrij rustig, waarbij je als kijker soms even op het verkeerde been wordt gezet, maar het betaald zich later in de film dubbel en dwars uit met een reeks wendingen, die misschien niet allemaal even geloofwaardig zijn, maar wel zeer leuk zijn. De film neemt zichzelf ook niet al te serieus. Ook dat de film zich hoofdzakelijk afspeelt op het politiebureau is geen tekortkoming.

De cast in deze film is het grote pluspunt en ze zorgen ook voor veel schitterende dialogen. Gerard Butler is natuurlijk de bekendste acteur in de film en hij doet het ook gewoon weer goed. Maar de meeste credits gaan toch naar de zeer kortharige Alexis Louder en vooral Toby Huss. Alexis Louder, als de jonge politieagente Valerie Young die zichzelf per ongeluk neerschiet, houdt zich namelijk goed staande tussen de twee oude rotten in haar eerste grotere rol. Ze is gevoelig en een bad-ass tegelijkertijd, waardoor je met haar meeleeft en hoopt dat ze er heelhuids uit gaat komen. Ze heeft ook een leuke chemie met de twee oude rotten Gerard Butler en Frank Grillo.

Gerard Butler en Frank Grillo stralen een hoop lol uit en Frank Grillo doet het leuk als de slijmerige oplichter Teddy Monterro (die veel geld heeft gestolen van de maffia en die daarom ook zijn ex-vrouw en zoon laten vermoorden) die op het einde wordt doodgeschoten door Bob en Gerard Butler doet het eveneens leuk als de oprecht intimiderende en koele huurmoordenaar Bob Viddick. Hij lijkt in eerste instantie puur een slechterik te zijn, maar hij heeft ook zijn goede kanten. De echte slechterik is Teddy Monterro.

Maar degene die de show steelt in "Copshop" is Toby Huss (hij had ook een leuke stem) als de hilarische, psychopathische huurmoordenaar Anthony Lamb. Hij maakt het meeste van zijn screentime en hij is ook erg overtuigend als psychopaat, die je liever niet wilt tegenkomen. Het was heerlijk om te zien hij hoe verschillende politieagenten en ambulancepersoneel om zeep helpt en er de spot mee drijft. Ik lag in ieder geval continue in een deuk van het lachen m.b.t. zijn uitspraken en o.a. als hij tegen Teddy zegt (als hij hem voor het eerst ziet):

"You look like old Tom Cruise in that samurai picture that nobody watched."

En als hij op een gegeven moment politieagent Pena (Jose Pablo Cantillo) doodschiet, die Anthony ziet maar hem niet onder schot houdt, zegt hij tegen hem:

"What is the first rule of policing, huh? Beware of the unusual element. And in this scenario, I believe that it's me. Officer... Well, officer formerly known as Pena."

En als Anthony uiteindelijk gedood wordt, doet Bob wat hij eerder zei tegen hem, namelijk:

"[i]I'm gonna cut off your fucking head, put it in a bag, and drive it to Chicago, I shit you not.[i]"

Dat zien we dan ook in de laatste minuten, als Bob wegrijdt in een auto en Valerie achter hem aangaat in een ambulance.

De cartooneske killers in "Copshop" zorgen in ieder geval voor evenveel brute lol als actie. Maar ook als er even rust is en deze maffe creaties met elkaar gaan praten, blijft de dynamiek erin.

Ook de overige cast deed het ook verdienstelijk zoals de corpulente politiecommandant Duane Mitchell gespeeld door Chad L. Coleman. Hij wordt ook hard neergeslagen door Bob Viddick, waardoor zijn kaak uit de kom raakt. Mede hierdoor komt ook het ambulancepersoneel langs. Hij wordt weliswaar doodgeschoten door de corrupte politieagent Huber (Ryan O'Nan), die op het einde ook boontje om zijn loontje krijgt en schitterend gemarteld wordt door Bob Viddick, maar hij heeft op het einde toch nog een aandeel in het verhaal vanwege een pistool welke hij in het begin van de film koopt bij een foodtruck voor zijn dochter die bijna 21 jaar wordt.

"Copshop" is gewoon een lekkere gewelddadige Actie / Thriller film, waar ik me van de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt heb (vooral vanwege de sfeer, locatie, actie, cast, dialogen en de ontknopingen) en meer vraag ik ook niet van zo’n soort film. Behalve meer Toby Huss dan! Ik wilde de film eigenlijk 3,5* gegeven als punt, maar vanwege Toby Huss maak ik er 4,0* van.

Lange tijd geleden dat ik deze heb gezien maar ik vond het destijds toch wel een boeiende en ook ietwat spannende thriller met ook nog best een origineel verhaal. Het einde zag je misschien wel van mijlenver aankomen en was natuurlijk behoorlijk cliché maar doet de rest van de film niets te kort. De opbouw van het verhaal is mooi verzorgt en de cast doet het met Sigourney Weaver en Holly Hunter ook goed.

2 punten voor de compleet geschifte Jennifer Tilly. De rest is om snel te vergeten.