Opinions

Na vorige week het relatief matige en vooral gedateerde tweede deel van Creepshow te hebben gezien, was het de afgelopen twee dagen de beurt aan het eerste deel. Ik zeg bewust twee dagen, omdat ik bij de eerste kijkbeurt afgelopen donderdag na circa 40 minuten in slaap ben gevallen en dat is natuurlijk geen goed teken.

Dit eerste deel met dit keer vijf korte verhalen (allemaal verschillend van lengte en de film duurde ook circa 30 minuten langer) en ook best een aantal bekende acteurs zoals Ed Harris, Hal Holbrook, Leslie Nielsen en Ted Danson (de laatste twee in één verhaaltje), vond ik persoonlijk nog minder dan het tweede deel. Sowieso oogde het allemaal behoorlijk gedateerd (zou ik deze film in de jaren 80, als kind zijnde, hebben gezien, dan had ik het waarschijnlijk wel leuk gevonden) maar ook vrijwel alle verhaaltjes vond ik saai, flauw, kinderachtig, weinig interessant, langdradig als geheel en zeker ook niet boeiend of spannend. De film staat dan wel betiteld als een Komedie / Horror (wat het ook is), maar te lachen viel er in mijn ogen helemaal niets en qua horror stelde het ook allemaal weinig voor.

Het enige verhaaltje welke ik wel goed en leuk vond, was het verhaaltje "The Crate". Dit verhaaltje duurde met circa 40 minuten ook het langste en de uitvoering ervan zat wel aardig in elkaar. De twee kortste (met een duur van circa 15 minuten) verhaaltjes met de titels "The Lonesome Death of Jordy Verrill" en "They're Creeping Up on You!" vond ik verreweg de meeste saaie en flauwste verhaaltjes (die verhaaltjes heb ik ook regelmatig vooruit zitten te skippen). Qua effecten zag het er overigens allemaal niet onaardig uit (zeker de zombie in het eerste verhaaltje "Father's Day" en ook de kakkerlakken eindscène in het laatste verhaaltje "They're Creeping Up On You") en dat is natuurlijk te wijten aan mister horror Tom Savini (hij deed de make-up effecten) die zelf ook een hele korte rol had op het einde als vuilnisman.

Al met al leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen, maar veel plezier heb ik er niet aan beleefd. Deze reeks was dan ook echt iets voor de beginjaren 80 (en dan vooral voor kinderen) en als je deze films nu voor het eerst bekijkt (zeker als volwassenen), hebben ze geen impact meer. Men had er verder ook beter aan gedaan om de twee kortste verhaaltjes eruit te halen (dan duurde de film ook 30 minuten korter en had je nog maar 3 verhaaltjes), want dan had je tenminste nog een relatief vermakelijke film met in ieder verhaal ook bekende acteurs. Wat dat betreft heeft men er in het tweede deel blijkbaar van geleerd.

Ondanks dat deze horror behoorlijk gedateerd is, was het nog wel vermakelijk om eens gezien te hebben. Net als een aantal andere horrorfilms uit de jaren 80, bestaat deze horrorfilm ook niet uit één verhaal (er is wel een bepaalde leidraad in de vorm van een flauwe tekenfilm) maar juist uit een 3-tal verhalen (circa 25 minuten per verhaal) die allemaal verschillend van niveau zijn en ook niet altijd even boeiend en leuk zijn.

Zo is het eerste verhaal met de titel "Ol' Chief Wooden Head" behoorlijk saai, flauw en kinderachtig en weet het ook nergens te boeien. Kort gezegd draait dit verhaal om de goedaardige en sympathieke George Kennedy en zijn vrouw die een winkel hebben in een vervallen dorpje en overvallen worden door een drietal jonge irritante criminelen. George Kennedy en zijn vrouw overleven deze overval niet en de houten indiaan die voor de winkel staat en die tot leven komt, gaat dan wraak (wat iets van 5 minuten duurt) nemen op deze criminelen. Belachelijker kan eigenlijk niet.

Het tweede verhaal met de titel "The Raft" is gelukkig stukken beter en weet tenminste ook te boeien. In dit verhaal draait het om een 4-tal jongeren (twee jongens en twee meiden), die met de auto bij een klein meertje terecht komen, voorzien van een houten vlot, en daar gaan zwemmen. Eenmaal aangekomen op het houten vlot worden ze geconfronteerd met een dodelijk groot glibberig ding in het water, die op hun jaagt. Uiteraard overleven een aantal van deze jongeren deze confrontatie niet (best fraai in beeld gebracht met ook aardige effecten) en de laatste overlevende persoon in kwestie die ook pervers (zo ontkleedt en betast hij op het vloot één van de meiden, gespeeld door Jeremy Green die in die scene ook topless is te bewonderen, die inslaap is gevallen en zodoende valt zij ook ten prooi aan het glibberig ding) is lijkt de dans te ontspringen als hij snel naar de oever zwemt en die ook bereikt, maar met een tsunami-achtig manoeuvre valt hij alsnog ten prooi aan het glibberig ding. Dat einde was best sterk en de perverse persoon in kwestie verdiende het ook

Het derde en tevens laatste verhaal met de titel "The Hitchhiker" begon gelijk goed met wat bloot van Lois Chiles In dit verhaal draait het ook om Lois Chiles die in het donker vertrekt met haar auto bij een mannelijke hoer. Daarbij veroorzaakt ze een ongeluk waarbij één persoon (de lifter) betrokken is en zonder zich om de persoon te bekommeren rijdt ze weg (een gevalletje van "hit and run"). Uiteraard komt het haar duur te staan en de lifter neemt natuurlijk wraak. Eerlijk gezegd vond ik dit verhaal bepaald niet boeiend (wel best grof en soms ook wat humoristisch) en was het eigenlijk ook best flauw en belachelijk.

Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen en dan vooral vanwege het tweede goede verhaaltje "The Raft". De andere twee verhaaltjes stellen eerlijk gezegd weinig voor en daarom kan ik deze film zeker ook geen voldoende geven.

Deze kort durende Nederlandse Mystery / Drama film zag ik voorbijkomen tijdens de "Black-white filmchallenge" en leek me wel interessant voor mij vanwege de filmposter. Maar hoewel ik genoten heb van Nellie Benner, die zeer regelmatig volledig naakt (op naaldhakken na dan) te bewonderen is, is dit wel geen film voor mij geworden. Het is ook een film waarin geen woord gezegd wordt, op het na doen van een geweer door Nellie Benner op een leeg terras in de avond, waarbij ze iets zegt in de trend van "paf paf" of "pang pang".

"Crepuscule" is overigens een ode aan de Frans-Zwitserse filmregisseur Jean-Luc Godard, die decennia geleden stelde dat voor een film niets anders nodig is dan een meisje en een pistool. Deze film bewijst echter het tegendeel "Crepuscule" is een ook een vreemd woord en de betekenis ervan was me onbekend, maar het betekent de tijd dat de schemering overgaat in de nacht. In de film is dat vaak te zien (speelt zich vaak af in de avond) en valt het duister over een jonge vrouw (Nellie Benner), of beter gezegd een meisje, in Amsterdam. Uiteindelijk wordt de schemering duisterder, de jazzy muziek dreigender en de stad verontrustender.

In het vrijwel dialoogloze "Crepuscule" volgen we een meisje dat de weg kwijt raakt in de grote stad. In de openingsscène zien we hoe ze per trein arriveert in Amsterdam, waarna ze een kaal souterrain betrekt bij een vrouw (Rietje Janssens), met daarin alleen een verweerde spiegel, een orgel en een tapijt op de vloer, meubilair (zoals een stoel) moet ze zelf op straat bijeen sprokkelen. Het meisje leeft een vrij teruggetrokken bestaan en veel tijd brengt ze in haar eentje door in het souterrain en dat veelal naakt en rokend. Ze vindt een geestdodend baantje bij een tankstation om wat inkomsten te hebben, waar ze ramen van auto's wast en auto's alvast wat schoonspuit voordat deze in de wasstraat gaan (dat heb ik gisteren overigens ook gedaan en toen werd mijn auto ook door iemand van te voren even schoongespoten).

Hoe ze heet, waar ze vandaan komt en wat ze zoekt in Amsterdam is onduidelijk. Wel is duidelijk dat ze met niemand contact maakt en dat ze langzaam gek (depressief en paranoïde) wordt in het souterrain. Daarin danst ze, bakt (een ei) en eet ze naakt, kleedt ze zich veelvuldig uit om zich langdurig te bekijken in de spiegel en gaat ze regelmatig op bed liggen om te staren, televisie te kijken en te masturberen (met een pistool dat door een vrouwenhand op haar kussen wordt gelegd). Dat laatste doet ze ook een keer min of meer als ze zich wast bij de spoelbak met een washandje.

De debuterende hoofdrolspeelster Nellie Benner heeft een fraai lichaam (wat je voor het eerst te zien krijgt na circa 10 minuten als ze volledig naakt zit te plassen) en ze ziet er zowel met en zonder kleren (met name zonder kleren ) goed uit. Af en toe wordt al dat naakt poseren zelfs potsierlijk. Vooral als zij na circa 18 minuten alleen gehuld in naaldhakken plaats neemt achter het orgel, dat dan onbedoeld doet denken aan de naakte orgelspeler (Terry Jones) die soms de "Monty Python (TV Series 1969–1974)" sketches onderbrak.

Nadat we kennis hebben gemaakt met het moeizame meisje, introduceren de filmmakers het pistool (zie filmposter) na circa 32 minuten. Als ze namelijk slaapt, wordt dit op haar hoofdkussen gelegd door een onbekende vrouwenhand. Ze streelt het wapen en verricht er vage erotische handelingen mee uit onder het beddengoed. Ze speelt ook regelmatig met het pistool, waarbij ze er o.a. één voor één kogels instopt. Ook speelt ze regelmatig een soort van spelletje met lucifers.

En dan is er ook nog een mysterieuze man (Titus Muizelaar) die het meisje achtervolgt en die ze voor het eerst ziet als ze zijn auto schoonspuit bij de wasstraat. De man weet haar ook een keer te pakken, maar wat er dan met haar gebeurt is is onduidelijk. Daarna rent ze wel in paniek weg en stopt ze bij een boom. Rennen en lopen doet ze overigens veelvuldig in de film en dat o.a. als ze de mysterieuze man weer ziet in een café en op de vlucht slaat en als ze doelloos onder een brug loopt te ijsberen.

In de laatste minuten van de film loopt ze dan naar een brug en probeert ze zelfmoord te plegen met het pistool door deze in haar mond te stoppen. Maar ze haalt wel niet de trekker over, waarna de film na 70 minuten is afgelopen. "Crepuscule" moet het in ieder geval niet hebben van een ingenieus plot of duidelijke aspiraties, want dat ontbreekt. Het is vooral een artistiek experiment in de breedste zin van het woord en de film bevat ook een aantal vreemde en langdurige scènes. Zo zit je o.a. langdurig te kijken naar vogels op het water en hoe een haringboer (Arie van Dok) een haring fileert voor Nellie Benner (die ze overigens niet eet) en zie je hoe ze voor de spiegel op haar gezicht een Adolf Hitler / Charlie Chaplin snorretje tekent.

Ondanks dat de film maar 70 minuten duurt, vond ik het vaak langdradig en saai en heb ik regelmatig vooruit zitten te spoelen op 2x snelheid. En dat kan je ook goed bij deze film doen, omdat er toch niet in gesproken wordt. De film was voor mij alleen het kijken waard vanwege de sensuele Nellie Benner, die gelukkig regelmatig naakt te bewonderen is van top tot teen (of beter gezegd van top tot naaldhak), want anders had ik dit echt een draak van een film gevonden.

Nellie Benner komt goed over als het wereldvreemde meisje. Het depressieve is goed voelbaar. Dialogen zijn afwezig, dus veel hulpmiddelen heeft ze niet. Circa de helft van de tijd brengt ze naakt voor de camera door, terwijl ze zich in haar eigen wereldje terug trekt. Verder is er nog een pluspunt m.b .t. de pakkende jazzy muziek en en de sfeervolle zwart-wit geschoten cinematografie. Beiden is gelijk al te horen en te zien tijdens de opening van de film, waarbij je twee minuten lang alleen beelden van het dagelijkse leven in Amsterdam te zien krijgt, waarna de camera subtiel de trein in beeld brengt waarin Nellie Benner, verscholen onder een capuchon, zich bevindt.

Had de "Black-white filmchallenge" niet plaatsgevonden, dan had ik deze film waarschijnlijk nooit gekeken. Het is in ieder geval geen film voor mij, maar dankzij Nellie Benner heb ik de film nog kunnen uitzitten.

Matige bedoeling deze zogenaamde Thriller / Drama. Het verhaal is niet echt boeiend of spannend en de uitvoering is ook best povertjes. De cast deed het nog redelijke waardoor het kijken nog enigszins waard is. En dan met name door de fraaie Monica Keena en Ellen Barkin. Ik zag deze film toevallig op Film 1 en dacht dat het dan wel een recente film zou zijn, maar deze film is inmiddels al ruim 10 jaar oud.

Best wel een aardige thriller die zich ook nog eens goed wegkeek. Dat laatste kwam natuurlijk vooral door Ludivine Sagnier welke ik altijd al een leuke en mooie meid heb gevonden. Het verhaal was best leuk verzonnen (wel niet echt origineel) en de uitvoering was ook best aardig gedaan. Echt spannend was het natuurlijk niet want je wist wat Isabelle (Ludivine Sagnier) van plan was. Het einde was overigens wel best goed gedaan en was nog een beetje verrassend. De cast deed het trouwens best leuk en goed en dan natuurlijk vooral de twee dames Ludivine Sagnier en Kristin Scott Thomas. Met name de laatste.

Moet een eeuwigheid geleden zijn dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Toevallig zenden ze hem nu weer uit op MGM en heb ik effen ernaar gekeken. De film is niet echt geweldig maar de rol van wijlen Anthony Perkins vond ik best goed als gestoorde priester. Geweldig hoe hij in het begin naar zo'n stripteaseshows zit te kijken en er gelijk bij zitten te snuiven als een idioot Kathleen Turner deed het overigens ook aardig en ze zag er ook mooi uit.

Bij de opening van deze film moest ik gelijk denken aan de film "Sydney (1996)" waarbij John C. Reilly een soort gelijke rol speelt als Diego Luna (hij viel overigens tegen) in deze film.

Hoewel het allemaal niet echt hoogstaand is, wist het verhaal wel te boeien en zat het met de uitvoering ook wel goed (zeker de eerste 30 minuten waren wel leuk met de diverse oplicht praktijken). Dat komt vooral op conto van John C. Reilly, die het eigenlijk altijd wel aardig doet in een film. Het rolletje van Maggie Gyllenhaal stelt opzicht niet zoveel voor, maar ze deed het wel verdienstelijk en ik vind haar eigenlijk ook altijd leuk om te zien. Het einde "boontje komt om zijn loontje" was overigens best goed en ook wel verrassend. De vaart is best hoog en omdat de film amper 90 minuten duurt, kijkt hij lekker weg.

Hoewel deze film al 10 jaar oud is, zag ik hem vandaag voor het eerst en wel op de zender Film 1.

Ondanks het meespelen van de zeker indrukwekkende sterrencast (met o.a. een aantal bekende oudgedienden), vond ik dit niet meer dan een vermakelijk dertien in een dozijn clichematige Thriller / Actie film, die zich wel lekker wegkijkt van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 105 minuten) maar hier en daar ook wat langdradig is en vooral ook zeer voorspelbaar is.

Het ongeloofwaardige verhaal (heeft wel wat weg van een James Bond verhaal) zit opzicht wel leuk in elkaar (de opening van het verhaal was best aardig en er zit ook genoeg tempo in) en weet ook wel te boeien (zeker wat betreft de eerste 70 minuten) en ook zit er hier en daar wat actie (wel niet echt spectaculair) in en visueel zag het er allemaal gelikt uit (o.a. veel mooie beelden van Londen). Het laatste gedeelte van het verhaal is wat flauw (inclusief het einde) en zeker wat betreft het clichematige gedoe omtrent Jill Pope en vooral haar dochtertje Emma Pope, waar de in eerste instantie harde Jericho Stewart opeens gevoelens voor krijgt en verandert naar zachtaardig. Het was overigens wel leuk dat Nederland een belangrijke rol in het verhaal heeft (sterker nog, daar het verhaal om) en dat wat betreft de nickname "The Dutchman" van hacker Jan Stroop (typische Nederlandse gekozen naam ) die een computerprogramma heeft gemaakt, waarmee hij kernraketten mee kan activeren en lanceren en dat computerprogramma wilt natuurlijk de CIA, de crimineel Xavier Heimdahl (gespeeld door Jordi Mollà) en de russen graag in handen krijgen.

Wat deze film vooral leuk maakt om te kijken is de indrukwekkende en verdienstelijk spelende cast met o.a. de oudgedienden Kevin Costner (in de rol van Jericho Stewart), Gary Oldman (in de rol van CIA-agent Quaker Wells) en Tommy Lee Jones (in de rol van Dr. Franks, die de herinneringen implantatie uitvoert). De laatste heeft overigens maar een relatief kleine rol. Buiten deze bekende oudgedienden speelden er ook vrij veel bekende jong gedienden in mee zoals Ryan Reynolds (in de rol van CIA-agent Bill Pope die een gezin heeft bestaande uit vrouw Jill en dochtertje Emma en die alleen in de eerste 10 minuten van het verhaal te zien is), de mooie Gal Gadot (in de rol van Jill Pope) en de mooie Alice Eve. Bij de laatste loopt de filmcarrière niet meer zo voorspoedig, terwijl dat bij Gal Gadot zeker wel het geval is (de laatste jaren veelvuldig te zien in films). Degene die er ook wel leuk uitzag was Antje Traue (in de rol van Elsa Mueller, die het hulpje is van crimineel Xavier Heimdahl).

Al met al niet meer dan een vermakelijke Thriller / Actie film, die leuk is om eens gezien te hebben (vooral vanwege de cast) en zeker niet meer. Van regisseur Ariel Vromen (gezien de achternaam dacht ik dat het misschien een Nederlander was) heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en dit was dan ook mijn eerste film die ik van hem gezien heb.

Deze Fantasy / Horror (horror moet je overigens met een korreltje zout nemen) film moet het vooral hebben van de lekkere mysterieuze sfeer en natuurlijk het visuele aspect, want de aankleding, decors, special effecten (de geesten) en locaties zien er werkelijk prachtig en kleurrijk uit en met name de kleur rood (o.a. van toepassing op de klei) spat van het scherm.

Het verhaal opzicht stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor en het verloop ervan is helaas ook vrij voorspelbaar (er zit ook geen enkele verassing in het verhaal en alles laat zich snel raden en dat laat het verhaal ook gewoon toe) waardoor de film eigenlijk geen spanning weet op te bouwen en dat is bij een film waarbij het o.a. draait om geesten toch wel belangrijk. Ondanks dat, weet de film wel te boeien en zit het met de uitvoering van het verhaal en de mysterieuze sfeer ook wel goed. Dat eerste komt mede door de cast die gewoon goed spelen en dan vooral natuurlijk de drie hoofdrolspelers Mia Wasikowska (in de rol van Edith Cushing), Tom Hiddleston (in de rol van Thomas Sharpe) en Jessica Chastain (in de rol van Lucille Sharpe) die ik in eerste instantie niet had herkend vanwege haar opgebonden donkere zwart/bruine haar (normaal gesproken heeft ze rood hangend haar, wat natuurlijk goed opvalt).

De film vond ik persoonlijk iets aan de lange kant en is hier en daar ook wat langdradig en in de laatste 20 minuten van de film (na de ontknoping) verandert het verhaal enorm van toon (hoewel de moord op de vader van Edith Cushing in het begin ook best bruut was) en ontspoort het verhaal eigenlijk ook, want vanaf dan wordt het best een harde, grove (o.a. mes in het gezicht) en bloederige (komt weer de kleur rood aan bod) bedoeling en dat paste eigenlijk niet echt bij het verhaal. Helaas moet daarbij ook het hondje het ontgelden, hoewel het nut van het hondje in het verhaal voor mij een raadsel is.

Leuk om eens gezien te hebben deze Fantasy / Horror film, maar meer ook niet. Bovendien is het gewoon jammer dat er in deze film geen enkele spanning zit en dat hoort er gewoon in te zitten bij dit soort films.

Natuurlijk niet de beste duikboot film (dat blijft natuurlijk "Das Boot") maar wel eentje die ook weet te boeien en zelfs spannend is. Verhaal en spanningsopbouw zitten goed in elkaar en de en Denzel Washington en Gene Hackman spelen sterk. De beelden vanuit en van de duikboot zagen er vaak fraai uit. Gewoon een lekkere spannende thriller.

Inderdaad een drama maar wel een zeer slap drama want echt boeiend wordt het nooit en het verhaal grijpt totaal niet aan. De cast vond ik ook niet echt geweldig hoewel ik Goldie Hawn er best aardig vond uitzien.

Destijds toch wel een leuke jaren 80 pulp-film die inderdaad populair was in de videotheken (daar heb ik hem destijds ook gehuurd). Het verhaal was best geinig en hetzelfde geldt voor de uitvoering ondanks dat het allemaal zeer nep uitzag (Vandaar natuurlijk ook pulp). Omdat de film amper 80 minuten duurde keek de film zich ook lekker weg. Dit was overigens de eerste film waarin Billy Zane een grotere rol had.

Toch wel een redelijke komedie met ook nog een leuk verhaal (wel natuurlijk erg cliché). Vooral het gedeelte in New York vond ik wel grappig. Linda Kozlowski was overigens wel een fraaie verschijning in deze film, het is ook nog eens zijn echte vrouw.

Best wel een matig vervolg op het eveneens al niet sterke eerste deel. Het gedeelte in Manhattan zorgt nog wat voor leuke stukjes maar de rest van de film stelt weinig voor en is ook best flauw. Paul Hogan speelt de rol van Crocodile Dundee wederom best aardig maar toch kan hij niet veel van deze film maken en hetzelfde geldt voor de eveneens fraaie Linda Kozlowski.

Na ruim 13 jaar dacht Simon Wincer waarschijnlijk dat dit een goed moment moest zijn om nog eens een Crocodile Dundee film te maken. Maar eerlijk gezegd had hij dat beter niet kunnen doen want de film is echt slecht. Het was wel leuk dat Paul Hogan weer de rol van Crocodile Dundee speelde maar qua verhaal stelt het allemaal bitter weinig voor en lijkt het ook nog enigszins op het vorige deel. Dankzij Paul Hogan is deze film wel nog een beetje te kijken en dat geldt zeker niet voor Linda Kozlowski die vroeger best een fraaie verschijning was maar nu totaal nep en plastic achtig uitziet. Er zitten een paar leuke momenten in maar veel stelt het allemaal niet voor en deze film had men beter nooit kunnen uitbrengen.

Het thema van de underdog die uiteindelijk triomfeert is niet nieuw in de sportfilm., maar in deze Drama film wordt het onderhoudend uitgewerkt.

In dit verhaal draait het om nieuw coach Joe Logan (Brandon Routh), tot voor kort de pr-man van een casino met uitbreidingsplannen, die in een indianenreservaat woont en daar het lacrosse-team gaat coachen. Eerst stuiten ze op hoongelach en racistische opmerkingen van de buitenwacht, maar die wordt al snel het zwijgen opgelegd zodra het team succes begint te boeken.

Sportfilm met prima actiescènes en daarnaast geeft de film aardig inzicht in de culturele en historische betekenis van "Lacrosse", een sport die in het oosten van de Verenigde Staten door oorspronkelijke bewoners al lang werd beoefend, veelal ter ere van de Schepper.

De onbekende cast speelt zeker niet hoogstaand, maar het verhaal weet opzicht te vermaken en kijkt eigenlijk ook lekker weg. Kortom leuk om eens gezien te hebben en dat van een regisseur, te weten Steve Ras, die een aantal zeer flauwe films op zijn naam heeft staan zoals "American Pie Presents Band Camp (2005)" en "Road Trip: Beer Pong (2009)".

Geen echt hoogstaand drama maar opzicht was deze film nog wel te doen (zeker op een regenachtige dag) hoewel er best wel wat saaie stukken inzitten. De cast is opzicht indrukwekkend want er spelen veel bekenden in mee o.a. de actrices Jennifer Jason Leigh (vond ik destijds altijd leuk om te zien) en Juliette Lewis die destijds veelvuldig in films te zien waren.

Ondanks dat deze (anti) Oorlog / Drama film van mij destijds niet de volle 5,0 sterren heeft gekregen (puur en alleen om dat de Duitsers hoofdzakelijk Engels praten), staat hij wel al jarenlang steevast in mijn persoonlijke lijst van "Top 10 films" (op de 10e plaats) en dat komt omdat deze film destijds (toen ik nog kind was) veel indruk op mij heeft gemaakt en dat doet hij overigens nog steeds. De film zit ook nog altijd op mijn netvlies gebrand en laatst had ik op het werk op een drietal helmen zelfs labels geplakt, met daarop de namen van "Steiner", "Schnurrbart" en "Schutze Dietz" en waarvan vrijwel niemand de betekenis van snapte Gisteren avond en nacht heb ik de film weer eens herzien en daarom verdient deze film nu ook wel een wat uitgebreidere persoonlijke mening van mij, dan mijn oorspronkelijke korte (destijds schreef ik vooral korte persoonlijke meningen) persoonlijke mening van bijna precies 10 jaar geleden.

Het verhaal (gebaseerd op het boek "Das Geduldige Fleisch" van Oostfront-veteraan Willi Heinrich) speelt zich af in Rusland op het schiereiland van Taman in 1943 ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, waarbij een peloton van Duitse Wehrmacht infanteristen onder leiding van commandant korporaal Rolf Steiner (James Coburn), oftewel kortweg "Steiner", zich staande proberen te houden aan het oostfront. Korporaal Rolf Steiner heeft daarbij genoeg van de oorlog en wil zo snel mogelijk naar huis, maar zijn superieuren en vooral kapitein Stransky (Maximilian Schell) verhinderen dit.

Zowel de opening (eerste 4 minuten) als het einde (laatste 2 minuten) van het verhaal mogen er best wezen en zijn ook best apart. De opening bestaat namelijk uit een montage van beelden van Adolf Hitler, de Hitlerjugend, de invasie van de Sovjet-Unie, de nederlaag bij Stalingrad en de ellendige terugtocht, met daarbij als soundtrack het bekende Duitse kinderliedje "Hänschen Klein". De film eindig met een een waanzinnige lach van Steiner, waarna een montage van oorlogsfoto's wordt getoond van onder meer Holocausttaferelen, opgehangen partizanen en beelden uit de Vietnamoorlog, waarna het onderstaande citaat van de Duits dichter, (toneel)schrijver, toneelregisseur en literatuurcriticus Bertolt Brecht wordt getoond.

"Verheug u niet in zijn nederlaag, mannen. Want hoewel de wereld opstond en de schoft heeft tegengehouden, is het kreng dat hem gedragen heeft alweer hitsig"

Ondanks dat de film nu al 40 jaar oud is, weet deze film me nog steeds vanaf de eerste tot de laatste minuut (is met circa 130 minuten best een lange zit, maar is zeker de moeite waard) te boeien (op bepaalde momenten ook best spannend), te vermaken en te fascineren, waarbij ik het eenvoudige verhaal ook nog eens zeer goed in elkaar vindt steken en waarbij je ook een band krijgt met Steiner en zijn peloton en het is net of je deel uitmaakt van het peloton. Wat dat betreft is het ook best tragisch als op het einde een deel van het peloton zowel letterlijk als figuurlijk wordt neergemaaid door eigen troepen, omdat een Duitse smeerlap (beter gezegd twee smeerlappen) wilt afrekenen met Steiner.

Sowieso bevat deze film een aantal tragische momenten (waaronder eentje met een Russisch gevangen genomen kind), waarvan eentje wel dik verdiend is en dan doel ik op de beruchte scène waarbij de politieke Duitse Nazi-soldaat Zoll (Arthur Brauss) zich laat pijpen door een gevangen genomen Russische vrouw (Véronique Vendell), die daarbij zijn penis afbijt en waarna Steiner hem achterlaat bij het gevangen genomen bataljon Russische vrouwen (van een aantal van hun is ook wat bloot te zien, zoals de in een ton badende vrouw, de vrouw die Zoll pijpt en de vrouw die soldaat Dietz doodsteekt en alle drie de genoemde vrouwen, waren best mooi), die hem uiteindelijk vermoorden/afslachten. De hele scène (ook best hard) waarbij het peloton stuit op het bataljon Russische vrouwen, mocht er overigens wezen (is zelfs wat erotisch getint en dat komt misschien omdat voor deze film een softporno producent werd ingeschakeld om het budget rond te krijgen) en doel ik o.a. op de eerder gemoemde jonge soldaat Dietz (Michael Nowka), die door één van de vrouwen wordt doodgestoken.

De film bevat buiten dramatische en tragische gebeurtenissen natuurlijk ook veel actie en die actie wordt intens, heftig en bloederig op fraaie wijze in beeld gebracht en als toeschouwer zit je daarbij min of meer tussen de explosies. Verder zien we o.a. authentieke Russische T-34 tanks (worden o.a. gestopt door het leggen van mijnen op de rupsbanden) brullend in slow motion de Duitse stellingen aan gort rijden en zien we wanhopige Duitse soldaten gewapend met o.a. MP40 en MG42 machinegeweren, deze stellingen proberen te verdedigen.

Buiten de vele actie mochten bepaalde dialogen er ook best wezen, zoals de scène waarbij Steiner op een gegeven moment tegen zijn peloton zegt, terwijl ze aan het uitrusten zijn:

"Zouden ze ons (m.b.t. Duitsland) ooit vergeten wat we deden ? Of vergeten ze ons ?"

Steiner heeft ook een hekel aan alle officieren en zegt op een gegeven moment dan ook tegen de best wel sympathieke kapitein Kiesel (David Warner) :

"Denkt u dat omdat u en kolonel Brant meer verlichte officieren zijn, ik u minder haat ? Ik haat alle officieren, alle Stranskys, alle Triebigs, al die IJzeren Kruis-aasgieren van het Duitse leger"

Kapitein Stransky vindt hij overigens een "Aristocratisch, Pruisisch zwijn" en op het einde zeggen ze tegen elkaar (als Stransky er eigenlijk vandoor wilde gaan):

Stransky: U zult zien hoe een Pruisische officier vecht.
Steiner: En ik zal u laten zien waar de IJzeren Kruizen groeien.

De bekende cast tilt deze film naar een hoog niveau en vooral de drie hoofdrolspelers van het verhaal, te weten James Coburn (in de rol van korporaal Rolf Steiner die in de clinch zit met de nieuwe laffe kapitein Stransky, die hem op een gegeven moment promoveert tot sergeant-majoor en wat hem totaal niets doet), Maximilian Schell (in de rol van kapitein Stransky, die lid is van de "Partij" en een pure en rijke Pruisische militaire aristocraat is, die ten koste van alles het "IJzeren Kruis" wilt krijgen. Als men aan hem vraagt "Waarom vroeg u overplaatsing aan uit Frankrijk ?", antwoordt hij daarop "Ik wil het IJzeren Kruis krijgen") en James Mason (in de rol van kolonel Brandt, die Steiner hoog heeft zitten en kapitein Stransky verafgunst).

Buiten de zonet genoemde drie hoofdrolspelers (die inmiddels allemaal zijn overleden) deden ook Klaus Löwitsch (als onderofficier Krüger die deel uitmaakt van het peloton en er smerig en vuil uitziet en waar hij zelf over zegt "Ik blijf expres vuil. Je natuurlijke huidvet vermengd met vuil, maken je waterafstotend" ), Fred Stillkrauth (als onderofficier "Schnurrbart", die ook deel uitmaakt van het peloton en natuurlijk zijn bijnaam heeft verkregen vanwege zijn grote snor), David Warner (in de rol van kapitein Kiesel, die de adjudant is van kolonel Brant en Steiner een soort van mythe vindt) en de fraaie Senta Berger (in de rol van verpleegster Eva, die zich ontfermt over Steiner als deze in het ziekenhuis, best een bizarre scène, terecht komt na een explosie en waarvan we eventjes van haar ontblootte achterwerk mogen genieten als ze haar nachtjapon uittrekt) het meer dan verdienstelijk en dat geldt eigenlijk ook voor de overige niet genoemde personen.

Al met al blijft deze door Sam Peckinpah (helaas veel te vroeg overleden) geregisseerde (anti) Oorlog / Drama film na 40 jaar nog steeds indrukwekkend (eigenlijk ook best realistisch) en blijft hij ook nog mooi staan in mijn persoonlijke lijst van "Top 10 films". Het enige minpunt van deze film (kost de film 0,5* van mij) is, is dat er door de Duitsers hoofdzakelijk Engels wordt gepraat en alleen als er wordt gezongen (zoals bij de verjaardag van luitenant Meyer), dan hoor je Duits. Na deze film is er nog een vervolg gekomen, te weten "Steiner - Das Eiserne Kreuz, 2. Teil (1979)", maar die is ondanks een sterrencast (wel zonder James Coburn) het aankijken niet waard en is ook gewoon zeer slecht.

P.S. de poster is best misleidend, want het verhaal speelt zich juist niet af in winterse omstandigheden.

Dit is inderdaad een Drama / Thriller televisie film (gezien via "Film1 On Demand"), maar dan wel in een weinig originele, clichematige en voorspelbare uitvoering, die ook totaal niet weet te boeien. Alleen hoofdrolspeelster Roxanne McKee (in de rol van soldaat Samantha Harrison, die heeft gediend in Irak) weet nog enigszins te boeien en dat vanwege haar uiterlijk. Vanwege haar uiterlijk is ze natuurlijk wel ongeloofwaardig als Amerikaanse soldate, die gediend (en gevochten heeft) heeft in Irak.

In dit dertien in een dozijn verhaal, draait het dus om soldate Samantha Harrison die lijdt aan posttraumatische stressstoornis (krijgt veel aandacht in deze film) en die bij terugkomst in Amerika wordt beschuldig voor een incident met vriendelijk vuur, waarbij twee Amerikaanse soldaten zijn gedood en waarbij iemand uit is op wraak.

Zoals al gezegd stelt het verhaal als de uitvoering weinig voor en weet het verhaal ook totaal niet te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt). Sterker nog, het verhaal is flauw (o.a. vanwege de flashbacks, die op het einde opeens duidelijk worden) en saai en al snel heb je door hoe de vork in de steel zit, waardoor het einde ook totaal niet spannend of verrassend is. De film lijkt ook voor een appel en een ei gemaakt te zijn, want alles oogt goedkoop en dat geldt zeker ook voor de cast, die totaal niet weet te overtuigen.

Van de cast had ik ook nog nooit van gehoord (die spelen ook vooral in televisieseries en televisieseries kijk en volg ik niet) en dat is ook niet erg, want ze spelen allemaal totaal ongeloofwaardig. Zoals gezegd springt hoofdrolspeelster Roxanne McKee er nog uit vanwege haar schoonheid en dat geldt eigenlijk ook nog voor Stacey Farber (in de rol van Paige Briar, die een goede vriendin is van Samantha Harrison). De rest van de cast is het noemen niet verder waard.

Al met al een zeer matige Drama / Thriller film, die het aankijken nauwelijks waard is (duurt gelukkig dan ook maar iets van circa 85 minuten). Na het einde krijg je ook nog te lezen dat circa 25 miljoen Amerikanen lijden aan posttraumatische stressstoornissen.

Had er best veel van verwacht (zeker gezien de cast) maar achteraf viel hij me toch wat tegen. De film deed me overigens erg denken aan "Crash", maar die vond ik een stuk beter. Het verhaal m.b.t. het Amerikaanse burgerschap was aardig gevonden maar was helaas niet altijd boeiend. Harrison Ford speelde overigens best goed en Ray Liotta is altijd leuk om te zien als smeerlap. Het mooie lichaam van Alice Eve was overigens ook leuk om te zien.

Deze film heb ik vroeger in de jaren 80 gezien (lees gehuurd op VHS) en dan vooral vanwege het meespelen van (rock)gitaarvirtuoos Steve Vai, die ik toen kon vanwege het meespelen in de soloband van David Lee Roth (ex Van Halen). Ook overigens vanwege het meespelen van Ralph Macchio, die toen een tienerster was (vooral vanwege de film "The Karate Kid (1984)"). Destijds vond ik de film wel vermakelijk en nu ik hem herzien heb, blijft dat zeker staan.

Het verhaal welke best leuk gevonden was, zit leuk in elkaar (zeker de opbouw van het verhaal) en hetzelfde geldt voor de uitvoering waarvan vooral de blues muziek van het scherm spat. De climax en ook het hoogtepunt van het verhaal zit hem natuurlijk in het einde van het verhaal met het schitterende gitaargevecht (dan is het wel opeens meer rock dan blues) tussen hoofdrolspelers Ralph Macchio (in de rol van Eugene Martone) en gitaarvirtuoos Steve Vai die schittert op het scherm (zowel qua muziek als performance). Steve Vai is inderdaad een beest zoals "Max en Joep" dat hierboven mooi omschrijven. Bij dat gitaargevecht vond ik overigens de exotische vrouw Gretchen Palmer een fraaie verschijning met haar wulpse dansbewegingen. De gehele cast doet het overigens verdienstelijk tot goed en dat laatste is vooral van toepassing op Joe Seneca (in de rol van blueslegende Willie Brown, die een pact heeft gesloten met de duivel).

Al met al gewoon een leuke Muziek / Drama film welke zich lekker wegkijkt en vooral lekker weg luistert.

Prima duistere Actie / Fantasy film waarvan het verhaal van begin tot het einde wist te boeien. Het verhaal zat best goed in elkaar en de actie was volop aanwezig (soms zelfs grof). De special effecten zagen er prima uit en visueel mocht de film er ook wezen. De cast deed het goed en dan vooral Brandon Lee. Des te jammer is het dat hij tijdens deze film is overleden want hij had een goede carrière voor zich.

Nog nooit gezien maar aangezien hij vandaag op TV kwam en ik een hekel heb aan reclames tijdens films heb ik hem maar effen gepindakaasd. Het verhaal is best wel leuk gevonden en de uitvoering zit goed in elkaar. Ook valt er regelmatig om te lachen en dan vooral om de seksuele escapades. De cast deed het best leuk waar ik Sarah Michelle Gellar er echt bovenuit vond springen. Zij speelde zeer goed en leuk en zag er ook nog eens zeer fraai uit. De andere hoofdrol speler Ryan Phillippe deed het ook best aardig maar regelmatig irriteerde ik me aan zijn irritante stem. De bijrol van Selma Blair als onnozel wicht was trouwens ook best leuk. Het leukste gedeelte van de film vond ik nog het eerste uur welke ook de meeste humor bevat. Daarna overheerst de romantiek en het drama gehalte welke ik persoonlijk iets te cliché vond. Het einde was overigens best goed en eigenlijk ook wel verrassend. En dan bedoel ik niet die cliché onzin in de kerk maar de tragedie die ervoor plaats vond.

Mijn god wat een draak van een vervolg is dit. Het hele flauwe verhaal slaat nergens op en te lachen valt er niets. Ook de cast is van een bedroevend niveau. Het enige leuke aan de film was de douche scene met de tweeling. De laatste 5 minuten waren nog enigszins verrassend en ook wel goed. Maar dat kon de film niet meer redden.

Ondanks dat het misschien enigszins verrassend was wie de psychotische stalker was, vond ik dit maar een dertien in een dozijn cliché thriller die me nauwelijks wist te boeien. Spannend was het sowieso al helemaal niet.

Het duurt ook enorm lang voordat het verhaal een beetje opgang komt en echt veel gebeurt er nu eigenlijk ook niet. Pas in de laatste 10 - 15 minuten wordt een beetje interessant, maar eerlijk gezegd was het ook weer behoorlijk afgezegd en flauw. Dat deze Thriller mede povertjes is, is ook voor een groot deel te danken aan de matige cast. Zo speelt hoofdrolspeler Lucas Till in de cliché rol van de populaire Scott als een drol en hetzelfde geldt min of meer ook voor de overige cast. Omdat de film maar amper 90 minuten duurt is hij wel nog doen, maar veel stelt het helaas allemaal niet voor.

Nee deze saaie en flauwe thriller was niet bepaald aan mij besteedt en eigenlijk was de opening nog het beste van deze hele film.

Aardige thriller met een prima spelende Alicia Silverstone.

Mijn god dit moet zelfs voor 1970 een erg slechte film zijn geweest. De film oogde erg goedkoop en de acteurs konden wel van de straat geplukt zijn zo slecht speelden ze. Het verhaal en de uitvoering ervan waren zeer beroerd. De film wekte eerder mijn lachspieren op dan dat ik er bang van werd. Bang kun je er overigens wel van worden want het is allemaal beangstigend slecht. Dit is echt zooi van de bovenste plank.

Deze Argentijnse Horror film deed me qua plot denken aan de Amerikaanse Horror / Mystery film "It Follows (2014)", waarbij ook iemand steeds achtervolgt wordt door een kwaadaardig persoon. "When Evil Lurks" is een film zonder enige hint en dat maakt deze film zowel uniek als verfrissend. Deze film is niet alleen anders maar ook gewoon goed. Regisseur Demián Rugna legt in het begin niets uit en laat het verhaal m.b.t. "rotten" en bezetenheid zichzelf vertellen. Als dit alleen al je niet weet te overtuigen, dan kun je deze Argentijnse film gerust overslaan.

In dit verhaal schrikken de broers Pedro (Ezequiel Rodríguez) en Jimmy (Demián Salomón) in de nacht wakker van pistoolschoten in het bos. Hun boerderij staat aan de rand van het bos en het is meteen duidelijk dat ze afgelegen leven en dat ze volledig op zichzelf zijn aangewezen. Als ze de ochtend erna op onderzoek gaan, stuiten ze in het bos op de helft van het lichaam van een man en een vreemd metaalachtig voorwerp. Verder onderzoek brengt ze bij een nabijgelegen hut van een arm gezin, waar ze de oudere moeder María Elena (Isabel Quinteros) en haar twee zonen aantreffen.

De oudste zoon, te weten Uriël, ligt op bed en is een "rotten" geworden. Hij is niets meer dan een etterende, opgeblazen berg rottend vlees dat nog vaag iets weg heeft van een mens. Pedro en Jimmy zijn geschokt, maar vooral om wat hij is. De "rotten" zijn hoogst besmettelijke bezetenen en dienen koste wat het kost gemeden te worden. Hun enige hoop zijn "cleaners” in de vorm van clandestiene exorcisten. Als zij niet ingeschakeld worden, komt een demon via de bezetene in onze wereld. Het lijk in het bos was dat van een "cleaner", die door María was ingeschakeld om Uriel te doden en de demon in hem te stoppen.

Maar omdat de zowel de politie (die hen ook niet geloven) als ook de politieke macht in de dorpskern er niets aan willen doen, nemen de broers zelf een besluit. Tegen alle adviezen in gaan ze dan samen met landeigenaar Ruiz (Luis Ziembrowski) op pad, om Uriël via een pick-up truck zo ver mogelijk van hun landgoed te dumpen. Dit verloopt natuurlijk niet helemaal volgens plan als ze onderweg Uriël verliezen uit de bak van hun pick-up truck door een bijna aanrijding met een schoolgaand kind op een fiets en wat ze later pas ontdekken als ze stoppen om Uriël ergens op een afgelegen plaats te dumpen (en die er dan niet meer is).

Ondanks dat Ruiz denkt dat het probleem zo ook is opgelost, heeft het natuurlijk grote gevolgen en zeker als Ruiz en zijn zwangere vrouw Jimena (Desirée Salgueiro) op hun landgoed stuiten op een bezeten geit die Ruiz doodschiet om vervolgens vermoord te worden door zijn vrouw met een bijl (ze slaat Ruiz ermee in het gezicht), die vervolgens zelfmoord pleegt door meerdere keren met de bijl in haar gezicht te slaan. De volgende ochtend vertrekken Pedro en Jimmy met spoed naar de stad om hun moeder Sara (Paula Rubinsztein) en Pedro's ex, te weten Sabrina (Virginia Garófalo), en haar drie kinderen (waarvan er twee, de zonen, van Pedro zijn) mee te nemen, waaronder de autistische zoon Jair (Emilio Vodanovich). Ze willen namelijk zo ver mogelijk weg van het gevaar!

"When Evil Lurks" is een film die je als kijker veelal in het ongewisse laat. De regels die binnen deze filmwereld gelden, worden beetje bij beetje duidelijk gemaakt. Maar het hoe en waarom blijft giswerk. En dat is prima in het eerste gedeelte van de film. Al snel neem je dat aan en ga je erin mee, net als Pedro en Jimmy. De actie is snel op niveau en dan gaat "When Evil Lurks" er volledig voor en zeker na de dood van Ruiz en zijn vrouw na circa 28 minuten. Die scène wat best schokkend om te zien, maar wel gaaf voor een horrorliefhebber.

En zo zitten er wel meer van dit soort schokkende scènes in deze film, zoals de familiehond , van Sabrina en haar nieuwe man Leo (Federico Liss), die bezeten raakt (doordat hij ruikt aan de uitgetrokken kleding van Pedro) en daarna die hun dochtertje Vicky (Lucrecia Nirón Talazac) op brute wijze te grazen neemt (bijt o.a. in haar gezicht), terwijl Sabrina ruzie maakt met Pedro, en haar mee naar buiten sleept, Leo die de hond doodschiet en daarna in zijn pick-up truck hard en dodelijk tegen Sabrina botst (een bezeten en ongeschonden Vicky is daar ook bij en danst dan van plezier), de bezeten Sabrina die haar zoontje Santino (Marcelo Michinaux) in haar armen lopend op de weg opeet als een soort van snoepzak, bezeten schoolkinderen die Mirtha (Silvina Sabater), een voormalige "cleaner" en vriendin van Jimmy, met een hamer op het gezicht doodslaan en Jair die zijn oma Sara heeft opgegeten (dat laat men wel niet in beeld zien).

De broers zijn overigens geen helden, ook al rijdt Jimmy met zijn pick-up truck de bezeten Sabrina tegen een boom als hij haar ziet lopen op de weg etend van Santino. Ze is daarna niet dood en zegt dan zwaar gewond liggend op de motorkap tegen Jimmy.

"Jimmy. Je vertelde me dat je van me hield."

Jimmy teert ook op de zak van zijn broer en Pedro heeft een straatverbod van zijn ex. Zijn ex belt hem op een gegeven moment ook op (zijn ex is op dat moment ook bezeten) en zegt o.a. tegen hem:

"Realiseer je dat je zonen niet van je houden. Ze kunnen je niet zien. Ze willen nooit naar je huis, ze willen niet bij je wonen. Begrijp je het niet? Daarom heb ik je bedrogen. Daarom heb ik iedereen geneukt. Jij bent niemand. Een kleine man, een kleine man."

Gedurende de film komen we meer te weten over de twee broers en het is al snel duidelijk dat het geen hoogvliegers zijn. Dat zien we ook terug in de keuzes die ze maken en de consequenties die daarbij horen.

Later in de film tast je als kijker misschien iets teveel in het duister, en zeker als Pedro samen met Mirtha opzoek gaan naar Uriël en daarbij stuiten op bezeten jonge kinderen in een schoolgebouw, waar Uriël zich bevindt onder de toneelvloer, en maken de personages keuzes die vaak iets te mystiek lijken. Maar ook dan blijft "When Evil Lurks" gewoon goed en ook de ontknoping in het schoolgebouw mocht er wezen, waarbij Pedro uiteindelijk Uriël doodslaat met het in het begin gevonden vreemde voorwerp en kort daarna wordt de demon in Uriël geboren in de vorm van een jong jongetje die onder het bloed zit. Die markeert daarna Pedro's voorhoofd met bloed (dat krijgt Pedro er zelfs onder de douche niet meer vanaf) via een hand en loopt daarna de ochtendzon in, gevolgd door de kinderen die van te voren Mirtha hebben doodgeslagen met een hamer (daarbij moest ik gelijk denken aan de "Cannibal Corpse" klassieker "Hammer Smashed Face"). Daarna keert Pedro terug naar huis naar Jimmy, Jair en zijn moeder (niet wetende wat met haar gebeurt is).

Regisseur Demián Rugna trekt in ieder geval alle registers open en zijn sterke regie zorgt voor een aantal schokkende scènes, aan elkaar geregen met meer emotionele stukken die misschien nog wel schokkender zijn. De cinematografie van Mariano Suárez onderstreept dit door het grauwe, grimmige landschap zeer ingetogen in beeld te brengen met gebruik van veel statisch camerawerk. "When Evil Lurks" mag dan misschien niet heel spannend zijn (het spannendste moment vond ik de scène waarbij de bezeten Sabrina in de nacht bij het huis van Mirtha aankomt en iedereen ligt te slapen), maar weet wel te boeien en is ook lekker mysterieus.

Van de cast had ik nog nooit van gehoord, maar ze deden ze het wel gewoon goed en vooral hoofdrolspeler Ezequiel Rodríguez als Pedro. Natuurlijk is hij een irritatiefactor en ook een grote sukkel, maar hij wordt wel ontzettend goed gespeeld door Ezequiel Rodríguez. Hij heeft al snel door waar hij mee te maken heeft en hoe het werkt, maar is door zijn egoïstische handelen vooral een gevaar voor iedereen. Hij kan vermoeien en irriteren, maar je kunt er ook in meegaan. Pedro is niet voor rede vatbaar, luistert niet en kan geen keuzes maken onder stress. Gelukkig maar, want daardoor kan je als kijker genieten van deze bloederige horrorfilm met redelijk veel gore.

Ook Emilio Vodanovich als de autistische Jair (die op een gegeven moment ook eventjes normaal is en dan o.a. tegen zijn oma zegt "Ik heb honger") is het benoemen waard. Net zoals Ezequiel Rodríguez is hij ook een irritatiefactor, maar ook hij deed het gewoon goed en hij is ook belangrijk in het verhaal (zo waarschuwt Mirtha Jimmy dat Jair tekenen van bezetenheid vertoont) en zeker op het einde als hij eindelijk zijn lievelingseten, te weten appel-ijs, krijgt van zijn vader Pedro. Als hij dat namelijk begint te eten met een lepel, komt die vast te zitten in zijn mond en begint hij te stikken. Als zijn vader hem dan helpt, ontdekt Pedro tot zijn schrik dat zijn zoon zijn moeder Sara heeft opgegeten (iets wat de jongere broer van Uriël overigens ook gedaan heeft met zijn moeder en de oorspronkelijke "cleaner", oftewel het lijk in het bos) en ook dus bezeten is (hij hield dus zijn vader voor de gek onder de sluier van zijn autisme). Pedro haalt dan o.a. haren en een kettinkje uit zijn mond en dat was best walgelijk om te zien.

Als Pedro daarna naar buiten loopt, waar dan ook Jimmy komt aangelopen, en op de grond gaat zitten en begint te schreeuwen en te jammeren, omdat hij iedereen behalve Jimmy heeft verloren, is de film na circa 96 minuten afgelopen.

Hoewel me niet alles in "When Evil Lurks" helemaal duidelijk is, vond ik het wel een goede, unieke en verfrissende Argentijnse horrorfilm t.o.v. de vele weinig originele Hollywood meuk die de laatste tijd uitkomt (velen daarvan laat ik ook bewust links liggen, zoals de dertien in een dozijn films "Insidious 5", "Scream 6" en "The Nun 2"). "When Evil Lurks" gaat in ieder geval niet over exorcisme, maar wel over bezetenheid.

Knap dat er maar zo weinig gestemd is op deze film. De film is toch vrij bekend en ook Sean Connery speelt er in mee. Alleen al vanwege hem is het waard een film te kijken. Ik vond het in ieder geval een onderhoudende film (wel soms met wat saaie momenten) met mooie beelden (ook mooie vrouwen) en een redelijk verhaal.

Niet meer dan een een leuke luchtige Britse komedie die zich lekker wegkijkt en ook een paar leuke scenes bevat, met name als het om de "Salsa" draait.

Het cliché verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor (inderdaad ook voorspelbaar) en is misschien ook wat aan de flauwe kant. De uitvoering van het verhaal was wel leuk gedaan en dat komt voornamelijk door de cast die het leuk en verdienstelijk deed en dan vooral Nick Frost (in de rol van Bruce), Chris O'Dowd (als de ietwat irritante Drew) en Kayvan Novak (in de rol van Bejan). Vooral de laatste zorgde voor de nodige humor in het verhaal met zijn manier van doen (o.a. met zijn zelf gemaakte prikvrije "Fanta" limonade ). Rashida Jones (in de rol van Julia waar zowel Bruce en Drew een oogje op hebben) deed het ook leuk en ze mag er natuurlijk ook wezen qua uiterlijk. Het einde (danswedstrijd) was wel leuk en omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij in het algemeen goed weg.

Al met al leuk om eens gezien (op de televisiezender HBO) te hebben deze Komedie / Muziek film, maar meer ook niet.