Opinions

Onbegrijpelijk dat het zo lang duurde voordat Marvel heldin Natasha Romanoff / Black Widow een eigen film kreeg, want ze was al in acht Marvel-films te zien (we leerden Natasha Romanoff kennen in "Iron Man 2 ( 2010)"). Maar na tien 10 jaar is er dan eindelijk "Black Widow", waarbij het wel jammer is dat het postuum moest gebeuren.

Onze heldin Black Widow (Scarlett Johansson) komt een gevaarlijke figuur, te weten Dreykov (Ray Winstone), op het spoor die ze nog kent uit haar jeugd in Rusland en die minder dood blijkt te zijn dan dat ze eerder dacht. Onderweg komt ze na jaren weer in contact met haar jongere zus Yelena (Florence Pugh), die zich net heeft losgerukt uit de klauwen van deze schurk. Hij houdt er hele nare methodes op na die een heel leger van gevaarlijke vrouwen in zijn greep houden, onder wie één hele dodelijke in het bijzonder. Om daar een eind aan te maken, heeft Natasha ook hulp nodig van haar beide stiefouders Alexei (David Harbour) en Melina (Rachel Weisz), die ooit Russische spionnen waren in de Verenigde Staten.

Deze spionagethriller met knipogen naar James Bond (de film "Moonraker (1979)" is ook heel even in beeld te zien als Natasha Romanoff ernaar aan het kijken is op een laptop) en Jason Bourne speelt zich af in de tijd tussen "Captain America: Civil War (2016)" en "Avengers: Infinity War (2018)". De Avengers hebben ruzie, dus haalt Natasha de banden aan met de KGB-agenten die ooit haar nep familie vormden in Ohio.

De behoorlijk serieuze Natasha Romanoff is niet de eenvoudigste Avenger om in een eigen film te zetten. Ze is niet zo bijdehand als Iron Man, niet zo oppermachtig als Captain Marvel en heeft niet zo’n opmerkelijke geschiedenis als Captain America. Toch is het aardig gelukt om haar een interessante achtergrond te geven en er een vermakelijke film van te maken, met de mix van vette actie (o.a. op het einde in de "Red Room"), humor en drama die we van Marvel wel gewend zijn. Dat komt met name door de introductie van haar nep familie met Florence Pugh als de wereldvreemde supersoldaat en stiefzusje Yelena Belova, Rachel Weisz als haar zorgzame stiefmoeder Melina en de hilarische David Harbour als haar stiefvader Alexei, die de Russische tegenhanger van Captain America is en die o.a. rondloopt in een rood Russisch pak i.p.v. een blauw Amerikaans pak.

We maken voor het eerst kennis met hun tijdens de circa 15 minuten durende opening van het verhaal welke zich afspeelt in Ohio in 1995, waarbij zowel Natasha Romanoff als Yelena Belova nog een tiener en een kind zijn (spelen dan o.a. een soort van Linda Blair uit de "The Exorcist (1973)" ) en waarbij men op de vlucht slaat naar Cuba. Na de opening bevinden we ons 21 jaar later in de tijd en speelt het verhaal zich o.a. af in Noorwegen en Boedapest en zijn Natasha Romanoff en Yelena Belova inmiddels volwassen. De band tussen Natasha en Yelena is een hoogtepunt van de film en hun band is de drijvende kracht achter de meeste verhaalelementen. Daarnaast helpt het om Yelena te introduceren aan de fans, omdat ze immers de opvolger wordt van Natasha. In elke scène waar ze in zit steelt ze de show met een spottende opmerking of grappige observatie. Het eerste gedeelte van deze film is bijzonder duister, waarna het langzaam terugvalt in een film volgens het Marvel format.

Als op zichzelf staand avontuur binnen de Marvel Cinematic Universe doet "Black Widow" goed zijn werk. Te midden van haar verbrokkelde familie krijgen we Natasha Romanoff van een hele andere kant te zien en zo heb je aan het eind van de rit een completer beeld van deze onverschrokken strijder. Dat geeft een nogal dubbel gevoel, als je weet hoe het met haar afloopt. Maar dankzij Florence Pugh is er ook hoop voor de toekomst, want zij zet een charmante Black Widow junior neer, die qua vechtlust niet onderdoet voor haar grote zus. Het is al bekend dat we haar gaan terugzien in de aankomende serie over "Hawkeye" en dat is na het einde ook te zien als een extra scène.

Buiten Scarlett Johansson en Florence Pugh (haar zag ik voor het eerst in de film "Lady Macbeth (2016)", waarbij ze gelijk indruk op mij maakte en dat qua schoonheid als acteerprestaties) is het vooral David Harbour (die voor mij een onbekende is) die de show steelt met zijn humor. En qua uiterlijk en gedrag brengt hij ook gewicht mee in zijn rol. Zijn weerzien met Yelena en Natasha (en later Melina), die hem bevrijden uit een gevangenis, is een van de hoogtepunten uit deze film. Alexei is ook nog eens "Red Guardian", de Russische tegenhanger van "Captain America", met wie hij zich graag laat meten. En hij doet ook nog aan armpje drukken in de stijl van Jeff Goldblum in de Horror / Sciencefiction film "The Fly (1986)", maar dan minder grof

Ook Rachel Weisz deed het meer dan verdienstelijk en ze ziet er op haar leeftijd ook nog steeds mooi uit. Wel mist "Black Widow" een echte goede bad guy, want Rey Winstone (o.a. bekend van zijn leuke rol in de Misdaad / Komedie film "Sexy Beast (2000)") als Dreykov weet niet echt te overtuigen met zijn over-the-top (inclusief zijn accent) acteerwerk. Zijn "Red Room" had wat mij betreft veel meer diepgang mogen hebben. Het is immers de plek waar Natasha is opgeleid tot wie ze is voordat ze een S.H.I.E.L.D. agent werd.

Een andere slechterik (in dienst en onder controle van Dreykov) gespeeld door de mooie Olga Kurylenko (haar zie ik altijd graag in films en dan vooral vanwege haar schoonheid) staat duidelijk haar mannetje tijdens de gevechten in een soort van robotuniform met helm en schild, maar zelf is ze pas na circa 95 minuten te zien en dan is ze ook nog niets een mooi. En dat laatste komt door Black Widow, die haar in het verleden iets heeft aangedaan (toen ze nog een kind was) en ze blijkt ook de dochter te zijn van Dreykov. Dat men haar gecast heeft, heeft waarschijnlijk te maken met haar Russische afkomst (beter gezegd Oekraïense), maar men had net zo goed iemand anders kunnen casten, omdat ze toch maar zelden te zien is.

Wel vond ik het leuk dat op het einde tijdens een extra scène nog eventjes Julia Louis-Dreyfus te zien is en zij is natuurlijk vooral bekend vanwege haar komische rol van Elaine Benes in de hilarische televisieserie "Seinfeld (Series 1989–1998)". Al met al is "Black Widow" ondanks het gebrek van een echte goede bad guy het kijken zeker waard en je verveelt je eigenlijk ook geen moment. Maar echt indruk maakt deze film nu ook weer niet, maar desalniettemin is het een aardig vaarwel voor Natasha Romanoff / Black Widow en verdiende ze deze film eigenlijk veel eerder.

Opzicht een aardig drama over een gothic schooljongen (luisterde wel naar pure Death Metal) die wordt beschuldig voor het plannen van een moord op 27 andere scholieren.

Het verhaal zit best aardig in elkaar en weet ook wel te boeien. Ook met de uitvoering (vrij realistisch) zit het wel goed, hoewel het hier en daar wat langdradig is. Het einde was opzicht aardig, maar ik had liever gezien dat de film nog iets langer duurde zodat er meer duidelijkheid kwam over de rechtszaak. Maar het einde (wel behoorlijk cliché) vertelde eigenlijk al meer dan genoeg, waardoor de rechtszaak misschien ook nog maar bijzaak was. De voor mij vrij onbekende cast doet het overigens uitstekend en het is vooral hoofdrolspeler Connor Jessup (in de rol van Sean Randall) die de film naar een hoger niveau tilt. Hij speelde goed en overtuigend. Ook de zeer sympathieke en goedaardige vader van hem gespeeld door Michael Buie deed het prima. De fraaie roodharige Alexia Fast (min of meer het liefje van Sean Randall) mocht er zeker wezen en deed het ook best verdienstelijk.

Al met al zeker een aardig drama (dit was ook een echte 100% drama film) om eens gezien te hebben.

Onderhoudend maar meer niet. Deed me een beetje denken aan de film "Do the right thing" van Spike Lee. Maar die film was echter stukken beter. Deze film duurt ongeveer 81 minuten en dat is meer dan genoeg.

Spannend is deze film niet en er wordt ook niet echt geweldig in geacteerd.

Een artistieke film welk met name bedoeld is voor arthouse filmliefhebbers, waar ik zelf niet echt onder val (maar ik kan ze wel soms waarderen).

Visueel ziet het er wel aardig uit (heb je overigens al snel als een film zich afspeelt in een woestijn) en gelukkig duurt de film ook niet lang. Qau verhaal stelt het weinig voor en je zit voornamelijk te kijken naar Roeland Fernhout en Ellen ten Damme (wat niet echt een straf is om naar te kijken, ik vind haar wel iets weg hebben van Gina Gershon) die wat zitten rond te rijden door de woestijn en ook nauwelijks praten (het meeste geluid wat je hoort is de motor van de auto en de geluiden die Roeland Fernhout maakt, voornamelijk ademen, gehijg, gesnotter en gehuil). De overgangen zijn in het algemeen best bizar en vreemd.

Het einde was wel maf (eigenlijk de hele film) waarbij Ellen ten Damme (is dan ook eventjes topless te bewonderen) te grazen wordt genomen door 3 personen en waarbij Roeland Fernhout wat voor zich uit zit te staren. De overgang daarna was minstens even maf, met al die volledig blote uitgehongerde afrikanen waarvan een aantal behoorlijk mismaakt en misvormd waren.

Na gisteren de jaren 70 Horror film "Vampire Circus (1972)" te hebben gezien, waarbij het ook draait om vampieren, was het vandaag dus de beurt aan deze blaxploitation filmuitvoering (nota bene ook uit 1972) van Dracula, welke dan ook toepasselijk Blacula heet.

In dit verhaal draait het om de Afrikaanse vorst Mamuwalde (gespeeld door William Marshall) die door graaf Dracula (gespeeld door Charles Macaulay) tijdens een overleg (waarbij ook Luva aanwezig is, die de vrouw is van Mamuwalde) in 1780 omtrent slavernij wordt gebeten en daarna in een vampier verandert (graaf Dracula noemt hem Blacula) en opgesloten wordt in een lijkenkist en waarbij zijn vrouw Luva levend begraven wordt (opgesloten in de ruimte waar de lijkenkist van Blacula staat). Deze lijkenkist wordt zo'n tweehonderd jaar later (huidige tijd van het verhaal) geopend door twee antiekhandelaren, die de lijkenlijst van Transsylvanië hebben laten overbrengen naar Los Angeles. Daarbij komt Blacula vrij en loopt hij de zekere Tina (gespeeld door Vonetta McGee) letterlijk en figuurlijk tegen het lijf, die erg veel lijkt op zijn geliefde en inmiddels overleden vrouw Luva (ook gespeeld door Vonetta McGee). In eerste instantie schrikt Tina van hem, maar al snel weet Blacula met zijn charmeoffensief haar liefde te winnen en raakt ze verliefd op hem. Dr. Gordon Thomas (gespeeld door Thalmus Rasulala), die tevens een goede vriend is van Tina, ontdekt al snel dat er iets vreemds aan de hand is met Mamuwalde (hij stelt zich met die naam ook aan iedereen voor) en dat hij in werkelijkheid een vampier is en vanaf dan begint hij ook de jacht (samen met de politie) op hem.

Net zoals de Horror film "Vampire Circus", oogt ook deze film zeer gedateerd en oubollig en is het verhaal ook nog eens lachwekkend slecht (o.a. de scene waarbij Blacula wordt aangereden door een taxi en de vrouwelijke Taxichauffeuse met hem gaat discussiëren). Het verhaal weet ook totaal niet te boeien (laat staan dat het ergens spannend werd) en qua horror stelt het ook allemaal maar zeer weinig voor (het is eigenlijk meestal actie en o.a. als de politie achter Blacula aangaat in het laatste gedeelte van het verhaal) en qua viezigheid (van het bijten in personen zie je eigenlijk niets) is er al helemaal niets te zien, m.u.v. misschien de laatste minuut van het verhaal (in de vorm van maden op het door zonlicht verbrande gezicht van Blacula, welke uit elkaar valt). De meest enge scene in het verhaal speelt zich nog af in een mortuarium na circa een uur, waarbij het vrouwelijke lijk van een zekere Tina (die gebeten is geworden door Blacula, omdat ze van hem een foto heeft gemaakt), weer tot leven komt en die daarna naar iemand (die aan één arm een haak heeft i.p.v. een arm) rent van het mortuarium, om hem te bijten. Dat rennen naar deze persoon werd wel leuk en creepy in beeld gebracht, vanuit het camerastandpunt (het lijkt dan net of de vrouw op jou afrent). Het einde was overigens best leuk gevonden en origineel en dat komt omdat Blacula zelfmoord pleegt (via zonlicht), omdat Tina wordt gedood (door een politierechercheur in samenwerking met Dr. Gordon Thomas) en hij dus voor de tweede keer in zijn leven zijn grote liefde verliest en niet meer wil verder leven.

In deze film zit best veel muziek, waar je overigens van moet houden (iets wat ik overigens niet deed), en die wordt ook een paar keren live getoond in een club/bar, waarbij het zingen op conto wordt genomen door een band, bestaande uit drie zangers (twee mannen en een vrouw). Van de hoofdzakelijke zwarte cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar William Marshall (geweldige zware stem overigens) in de rol van Blacula / Mamuwalde, deed het best verdienstelijk.

Al met al een gedateerde en slechte blaxploitation Horror film, waar ik me maar weinig meer vermaakt heb. Ondanks dat de film maar iets van 90 minuten duurt, heb ik hem toch regelmatig moeten vooruit spoelen en als ik dat doe, betekent dat nooit veel goeds.

Dat ik deze film nog geen punt heb gegeven ? In 1 woord "geweldig". Schitterende vampieren film met een spectaculair begin. De film was 1 en al actie, boeiend, spannend en zat erg goed in elkaar. Wesley Snipes en Stephen Dorff speelden geweldig.

Misschien qua verhaal iets minder dan deel 1 maar qua actie wel weer iets beter (hoewel er in deel 1 ook enorm veel actie inzat). Vooral de samenwerking en actie tussen Wesley Snipes en de The Bloodpack was geweldig. Vooral dankzij Ron Perlman die heerlijk speelde in deze film.

Heerlijke film die volledig tot zijn recht kwam in de jaren 80. In die tijd was de film behoorlijk revolutionair. Maar hedendaags is de film natuurlijk ook nog goed te bekijken. De beelden van het futuristische regenachtig Los Angeles vond ik destijds geweldig en er werd ook uitstekend in gespeeld door Harrison Ford en vooral Rutger Hauer. Daryl Hannah vond ik een mooie verschijning destijds. Naar mijn gevoel duurde de film altijd langer dan 2 uur maar ik zie nu dat hij de 2 uur net niet haalt. Dat doet natuurlijk niets af aan het oordeel want deze film steekt gewoon vanaf de eerste minuut goed in elkaar en weet te boeien tot het einde (is zelfs spannend).

Vaak zenden ze deze klassieker echter niet meer uit want het is toch al een behoorlijke tijd geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien. Best verrassend dat deze film niet in de Top 250 staat want daar hoort hij zeker in thuis.

Effen nog een woordje over de Top 250, ik zou het veel eerlijker vinden als films pas worden toegelaten vanaf 1000 stemmers (het tijdbestek van 2 jaar vind ik best goed maar zou van mij mogen worden verlaagd naar 1 jaar). Want nu staan er een aantal totaal onbekende films in die net 250 stemmen hebben ? En dat soort films blokkeert juist dit soort film die gewoon in de Top 250 horen te staan.

Gisteravond heb ik deze door Sony en Peugeot (beiden merken werden regelmatig opzichtig en groot in beeld gebracht) gesponsorde Sciencefiction / Thriller film (oftewel het vervolg op "Blade Runner (1982)") film met twee goede vrienden in de bioscoop bekeken en één vriend vond de film wel aardig en de andere vriend vond de film al snel saai (tempoloos) en langdradig en hij viel daarbij ook nog eens vlak voor de pauze (rond 21:15) heel even in slaap (na het halen van een latte macchiato kon hij er weer na de pauze tegenaan, ik pakte overigens ook een Latte macchiato, maar dan met tevens erbij een dubbele espresso met extra schuim ).

Zelf zit ik een beetje tussen deze twee meningen in (dus niet goed maar ook niet echt slecht) want visueel gezien vond ik het er allemaal fraai uitzien (inclusief de zeer fraaie Cubaanse Ana de Armas) en het is ook allemaal best sfeervol (mede door de muziek), maar qua verhaal vond ik het ook regelmatig saai, langdradig en traag.

In dit verhaal draait het om LAPD-agent KD6-3.7 (Ryan Gosling), die zichzelf Joe noemt, die in 2049 wordt ingezet als "Blade Runner". Blade Runners worden speciaal ingezet om jacht te maken op androïde robotten, die zonder toestemming zich op aarde bevinden, waarbij deze androïde robotten dan uitgeschakeld moeten worden. Als agent KD6-3.7 tijdens het werk iets ontdekt wat bij hem vragen oproept, begint voor hem een grote speurtocht naar de antwoorden en tevens een speurtocht naar voormalig "Blade Runner" Rick Deckard (Harrison Ford), die al dertig jaar vermist is.

Het verhaal is opzicht best aardig en weet eigenlijk ook wel te boeien en te vermaken, maar het verhaal verloopt wel in een slakkengang en bovendien zitten er heel veel langgerekte scenes (al dan niet overbodig) in, waardoor het hele verhaal bij mij als langdradig is overgekomen. Ook zit er relatief weinig actie (komt vooral op conto van Sylvia Hoeks) in en circa 150 minuten kijken naar een Ryan Gosling met steeds dezelfde gelaatsuitdrukking (in eigenlijk alle films waarin hij meespeelt), ook als een bloedmooie vrouw zich uitkleedt voor zijn ogen, word je ook snel beu.

Visueel (ook best kleurrijk en dat ondanks de sobere omgevingen, waarvan ik hoop dat het nooit realiteit zal worden) gezien mocht deze film er zeker wezen qua gekozen locaties, decors, kledingdracht (zo had onze eigen Nederlandse Sylvia Hoeks in een bepaalde scène best aparte en tevens mooie schoenen aan) en vrouwen. Zo vond ik de virtuele (hologram) vrouw Joi (die de vriendin is van Joe), gespeeld door de bloedmooie Ana de Armas, in iedere scène van het scherm spatten, waarbij ze ook nog eens regelmatig sensueel en lustopwekkend in beeld werd gebracht. In eerste instantie dacht ik dat ze haar nooit topless in beeld zouden brengen (terwijl er wel mogelijkheden voor waren), maar op het einde is dat gelukkig onverwachts wel even het geval, maar daarbij is ze wel enorm groot (ze wordt dan namelijk groot geprojecteerd voor reclame). Degene die Ana de Armas in een andere film topless willen zien, moeten anders maar eens kijken naar de matige Thriller / Mystery film "Knock Knock (2015)".

Het laatste gedeelte van het verhaal (vanaf daar komt ook pas Harrison Ford voor het eerst in beeld) speelt zich o.a. af in verlaten Las Vegas en daarbij vond ik het visueel zeer fraai gedaan om een als hologram zingende Elvis (inclusief begeleidingsband en danseressen) te zien optreden in grote lege zaal van een hotel en eveneens een als hologram zingende Frank Sinatra, maar de laatste dan wel in het klein en dan ook nog eens in een glazen stolp. Het einde van het verhaal was best aardig en mooi en is misschien ook wel tragisch en daarin zit ook de meeste actie, waarbij ik het gevecht tussen Luv (Sylvia Hoeks) en Joe wel fraai vond.

De cast doet het best goed tot verdienstelijk en vooral alle vrouwelijke actrices, die er eigenlijk ook allemaal mooi uitzagen en die ook allemaal een verschillende rol hebben in het verhaal en dan doel ik op de al eerder genoemden Ana de Armas en Sylvia Hoeks (die een knappe prestaties levert als slechte en sterke androïde robot Luv, zoals Famke Janssen dat al eerder deed in de James Bond film "GoldenEye (1995)"), maar toch zeker ook de oudere Robin Wright (in de rol van LAPD-luitenant Joshi, die de baas is van LAPD-agent KD6-3.7) met haar strak naar achteren getrokken kapsel en ook Mackenzie Davis (in de rol van hoertje Mariette, waarbij vooral de scène apart is waarbij hologram Joi op haar lichaam wordt geprojecteerd, zodat het net lijkt of Joe zit te vrijen met Joi i.p.v. Mariette). De laatste is overigens ook even topless te zien.

De twee hoofdrolspelers waar het verhaal omdraait, te weten Ryan Gosling,en Harrison Ford (zijn whiskey scène met de hond was wel geinig), vond ik het eigenlijk niet meer dan verdienstelijk doen en verder vond ik het leuk dat er ook nog andere bekende (en minder bekende) acteurs te zien waren, zoals Dave Bautista (in de rol van Sapper Morton, die een illegale androïde robot is op aarde en die tijdens de opening van het verhaal wordt uitgeschakeld door LAPD-agent KD6-3.7, die daarbij tot een belangrijke ontdekking komt), de apart (vooral zijn ogen) uitziende Jared Leto (als Niander Wallace, die de slechterik en schepper, van androïde robotten, is in het verhaal en die achter de ontdekking, te weten de dochter van Rick Deckard die geboren is geworden door androïde robot Rachael uit de eerste "Blade Runner" film, van LAPD-agent KD6-3.7 aanzit en daarbij o.a. de hard en dodelijk optredende androïde robot Luv voor gebruikt), good old Edward James Olmos (o.a. bekend van de populaire jaren 80 serie "Miami Vice (TV Series 1984–1990)") en Barkhad Abdi. De laatste twee hebben maar een piepkleine rol in het verhaal.

Al met al mocht dit sfeervolle vervolg er visueel gezien zeker wezen, maar qua verhaal vond ik het saai en langdradig, waarbij alles ook nog eens in een slakkengang verloopt. Daarom is circa 150 minuten eigenlijk ook een veel te lange zit. Zou ik deze film thuis bekeken hebben, dan zou ik hem zeker regelmatig hebben zitten vooruit te spoelen. Wat dat betreft vind ik dat deze film ook niet kan tippen aan het eveneens visueel sterke "Blade Runner" uit 1982, die minder dan 120 minuten duurt en waarbij het tempo hoger is en ook met meer actie. Die film heb ik dan ook rijkelijke beloond met 4,5* (moet ik eigenlijk nog eens herzien), waarbij deze film het met 2*-en minder moet doen, namelijk 2,5*.

Misschien doe ik er verstandig aan om de volgende film van regisseur Denis Villeneuve over te slaan, want ook zijn vorige film (helaas ook gezien in de bioscoop), te weten de Sciencefiction / Mystery "Arrival (2016)" viel niet echt in goede smaak bij mij en vond ik eveneens traag, saai en langdradig.

Deze zeer matige Italiaanse Actie / Misdaad film (de filmposter geeft ook een vertekend beeld, want veel van de actie op de filmposter is niet te zien in de film en ook zien we geen helikopter en donkere vrouw met Kroeshaar, het enige wat klopt op de poster zijn de vrouwen in de cel die een man vasthouden) heb ik gekeken vanwege het meespelen van Laura Gemser, alias de "Black Emanuelle" (deze film heeft ook verschillende Emanuelle titels zoals "Emanuelle in Prison"), en ik verwachtte eigenlijk een soort van "Women in prison" (genre dat zijn hoogtepunt in de jaren 70 had met o.a. films met Pam Grier) film met veel naaktheid en natuurlijk ook van Laura Gemser. Maar dat viel dus vies tegen. Er valt wel wat naaktheid te zien van vier vrouwelijke gevangenen en de gevangenisdirectrice, maar van Laura Gemser is geen naaktheid te zien en zelfs geen volledig blote benen of voeten.

In dit verhaal draait het om Journaliste Emanuelle (Laura Gemser), die net iets te dichtbij komt bij bij het ontmaskeren van de corrupte functionaris Attorney Robinson (Jacques Stany), waardoor ze met valse beschuldigingen in de vrouwengevangenis "Santa Marta" opgesloten wordt voor vijf jaar. In deze gevangenis worden de gevangenen voortdurend vernederd en gemarteld door het corrupte personeel, waaronder directrice Colleen (Lorraine De Selle). Hoewel Emanuelle haar mannetje staat in de gevangenis, krijgt ze te maken met een vijand, namelijk de gestoorde gevangene Albina (Ursula Flores) die de gevangenis runt. De situatie wordt nog erger wanneer vier manlijke gevangenen, onder aanvoering van 'Crazy Boy' Henderson (Gabriele Tinti), in afwachting van hun executie terechtkomen in de vrouwengevangenis en die overnemen.

"Women's Prison Massacre" begint opzicht interessant, aangezien een trio van veroordeelden (waaronder Laura Gemser) een toneelstuk opvoert in de gevangenis dat bedoeld is om een ​​beetje kunst in hun sobere omgeving te brengen. Zodra hun spel wordt onderbroken door gevangene Albina (die o.a. een tomaat in het gezicht van Laura Gemser gooit), gaat het al snel bergafwaarts en door een gebrek aan naaktheid en martelingen wist deze film me ook nauwelijks te vermaken en ook weet de film nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt.

Zoals eerder gezegd zie je dus van Laura Gemser geen naaktheid (ze wordt in de gevangenis wel verkracht door 'Crazy Boy' Henderson, maar daarbij valt er niets te zien), maar wel zie je haar handje drukken met Albina, een aantal keren vechten met Albina (die o.a. een mes heeft, welke Emanuelle in haar been steekt), Russisch roulette spelen met Albina (die natuurlijk verliest) en ook moet ze regelmatig haar hoofd onder water houden in een wasbak voor het plezier van twee vrouwelijke bewaaksters die haar ook slaan met een gummiknuppel.

Voor de rest zie je ook nog wat geweld van de vier manlijke gevangenen, die onder bewaking van de stoere agent Harrison (Carlo De Mejo) in de vrouwengevangenis terecht komen (vraag niet waarom de mannen in een vrouwengevangenis terecht komen i.p.v. een mannengevangenis) tijdens een mogelijk ontsnapping (met een hinderlaag, een auto achtervolging en geschiet). Daar doodt o.a. Helmut "Blade" von Bauer (Pierangelo Pozzato) met een scheermesje een bewaakster (daarna nemen ze ook de gevangenis over), laat hij opblaaspop Bobby Seloni van de vrouwelijke gevangene Irene (Antonella Giacomini) leeglopen en snijdt hij daarna Irene in het gezicht omdat zij hem in het gezicht sloeg. Ook zit er nog wat geschiet in (o.a. als de politie in de gevangenis komt) met redelijk wat doden en daarbij komen o.a. twee mannelijke gevangenen en de corrupte Attorney Robinson om het leven, die teleurgesteld is dat Emanuelle nog leeft.

Qua naaktheid (borsten, behaarde schaamstreken en billen) moet je het in deze film doen met de gevangene María Romano (als Laura) en Antonella Giacomini (als Irene), die vrij grote borsten had, die samen ook een lesbisch koppel vormen (o.a. te zien tijdens een badkamer scène). En verder zie je naaktheid van een naamloze gevangene gespeeld door Flo Astair en verder van Ursula Flores (als Albina) als ze gaat neuken met één van de vier manlijke gevangenen en van Lorraine De Selle (als gevangenisdirectrice Colleen) als deze zich moet uitkleden voor één van de vier manlijke gevangenen.

Echte schoonheden waren het overigens niet (en zeker niet Ursula Flores, die ook rondloopt met een pruik die tijdens een gevecht met Laura Gemser van haar hoofd getrokken wordt), maar María Romano mocht er best wezen (zeker qua lichaam) en ze neemt ook heerlijk wraak op Helmut "Blade" von Bauer als ze een scheermesje van hem in haar vagina verbergt (ze stopt deze wel eerst in een kurk), waarna ze hem verleidt om seks met haar te hebben. Hij raakt daarbij natuurlijk gewond (aan zijn penis ) en Laura moet dat helaas wel met de dood bekopen, want als wraak wurgt hij haar dan met zijn handen. Die scène was misschien wel het hoogtepunt van de film en vooral omdat dan María Romano poedelnaakt te zien is (ze ligt dan op bed).

Het einde van het verhaal vond ik enigszins flauw en voorspelbaar, omdat Emanuelle dan haar wraak krijgt m.b.t. de corrupte Attorney Robinson, men afrekent met 'Crazy Boy' Henderson en Emanuelle weer belandt in de gevangenis. Daarna is de film ook na circa 87 minuten afgelopen. Buiten dat het verhaal nauwelijks wist te vermaken, geldt dat ook voor de cast. Hoewel Laura Gemser duidelijk haar mannetje stond in deze film, vond ik haar dit keer wel enorm preuts en de vier manlijke gevangenen vond ik vooral irritant en met name Helmut "Blade" von Bauer, die gelukkig wel boontje om zijn loontje kreeg.

Al met al een zeer matige Italiaanse Actie / Misdaad film, die waarschijnlijk alleen bedoeld is voor de diehard fans van onze exotische Laura Gemser en waarbij het je dan niets uitmaakt dat er geen naaktheid van haar te zien is.

P.S. wel grappig dat we net zoals bij "Erotic Nights of the Living Dead (1980)" we wederom vier op een rij hebben met Fransman, joolstein, alexspyforever en Theunissen en eerlijk gezegd verrast me dat niets

Helaas de minste van de 3. Het leuke was er wel vanaf en echt vernieuwend was het ook niet. De film is zeker niet slecht en zat ook nu weer boordevol actie, maar helaas kan het niet tippen aan deel I en II.

Best wel een boeiende film die op een gegeven moment best wel spannend werd ondanks dat er eigenlijk niets gebeurde. Het einde vond ik wel een domper.

Leuke komedie met vooral een sterk eerste deel van de film. Ik vond vooral Christopher Walken goed in deze film.

Deze Drama / Thriller (met de nadruk op Drama) film heb ik puur en alleen bekeken vanwege het meespelen van Angeliki Papoulia (die ik recent ook al zag in de films "Alpeis (2011)" en "The Lobster (2015)", maar ze is vooral bekend vanwege haar rol in de film "Kynodontas (2009)", welke genomineerd werd voor een Oscar) en zij maakt deze film ook vooral het aankijken waard, waarbij ze ook nog een aantal keren bloot te bewonderen is en dat o.a. in een aantal spetterende seksscènes, zoals "Fransman" dat hierboven al aangeeft.

Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de financiële crisis in Griekenland en het draait daarbij om de goedgebekte (bij vlagen ook uiterst agressief) blonde Maria (Angeliki Papoulia). Maria heeft het perfecte Griekse gezin, een man die eruit ziet als een afbeelding van een Griekse god, drie schatten van een kinderen en geen financiële zorgen, omdat haar gehandicapte moeder (Themis Bazaka), zit in een rolstoel, een kruidenierswinkeltje heeft, waarin ze werkt en waarvoor ze haar studie heeft opgegeven. Haar man Yannis (Vassilis Doganis) is kapitein op een tanker en verdient goed, maar is wel steeds weg en daar kan Maria niet goed mee omgaan. Dan belt de boekhouder van de familie en krijgt Maria te horen dat haar familie een enorme schuld heeft.

Het verhaal begint met een spookachtige autorit in het donker (je ziet dan alleen de hobbelige landweg), waarbij je via de radio te horen krijgt dat er een brand in het bos van Agia Triade woedt, die aangestoken is door iemand uit de buurt. Daarna verschijnt de filmtitel groot in beeld en verplaatst het verhaal zich in het verleden, waarbij we Maria met haar zus Gogo (Maria Filini), die het lelijke eendje is van het gezin, in badpak en bikini op het strand zien discussiëren en waarbij de twee nog hoopvol zijn over het geluk dat hen in hun leven ten deel zal vallen.

Het verhaal is opgedeeld in vele korte fragmenten (waarbij ook met de tijd wordt gespeeld), die het verhaal tot een legpuzzel maken en waarbij je als kijker de taak hebt om de puzzelstukjes op de juiste plaats te leggen. Omdat dit niet zo’n eenvoudige taak is, boet het verhaal met name aan emotionele waarde in. Dat ligt zeker niet aan het goede spel van Angeliki Papoulia, want zij toont de lust en onlust van Maria met verve en zeker ook op seksueel gebied en dat werd ook nog eens fraai in beeld gebracht (eerste keer na circa 10 minuten, waarbij Maria en Yannis op spetterende wijze met elkaar vrijen).

Maria, een impulsieve vrouw in moeilijke omstandigheden, geeft zoals gezegd haar studie op en gaat helemaal voor de liefde van de knappe Yannis. Haar relatie gaat echter de vernieling in, door beelden van Yannis (die ook nog eens biseksueel blijkt te zijn), die Maria op een sekssite op het internet ziet (geweldige scène overigens, want ze bekijkt die beelden in een internetcafé, waar ook nog eens andere mensen aanwezig zijn) en waarbij hij volkomen los gaat wat betreft zijn lusten. Dat de gehandicapte moeder (Maria twijfelt overigens over de de invaliditeit van haar moeder en de moeder pleegt naderhand ook zelfmoord) van Maria veel schulden heeft opgebouwd met haar kruidenierswinkeltje, werkt ook al niet mee om enig houvast in haar leven te vinden. Maria komt ook in contact met een vastgoedondernemer, die suggereert dat ze aan geld kan komen als haar vader een perceel land in zijn oude dorp aan zee plat brandt, zodat daar een hotel op gebouwd kan worden.

Op het einde van het verhaal (die ook al in puzzelstukjes is versnipperd), brengt Maria haar kinderen naar Gogo (die zelf geen kinderen kan krijgen) en gaat ze er met een jeep vandoor. Daarbij schudt ze een politiewagen van zich af, nadat ze een slagboom op de tolweg kapot heeft gereden, en denkt ze steeds aan de eerdere verklaring van Yannis, die tegen haar heeft gezegd dat als zij niet meer van haar zou houden, hij wel nog steeds van haar zou blijven houden. Het is overigens ook Yannis die zich op het einde ontfermd over de kinderen (haalt deze ook weg bij Gogo en haar man Costas, die vuilnisman is en een aanhanger van extreem rechts is), als zijn vrouw er vandoor is gegaan. In de laatste beelden van het verhaal, zien we Maria crashen met de jeep, waarna ze ongedeerd naar het strand begint te lopen, waar het verhaal ook min of meer mee begon.

Hoewel dit zeker geen grappige film is, moest ik wel een keer lachen (na circa 60 minuten) toen Maria samen met haar vader (Giorgos Biniaris) soep aan het eten is en waarbij ze dan opeens tegen hem zegt:

"Je bent alleen maar een last. Dat ben je geworden"

Al met al is dit best een aardige Drama / Thriller film (die met circa 75 minuten niet al te lang duurt) en vooral vanwege Angeliki Papoulia. Omdat het verhaal als een legpuzzel in elkaar steekt, is het wel moeilijk om te volgen.

Nadat ik afgelopen weekend de in mijn ogen tegenvallende komische film "Young Frankenstein (1974)" had gezien van de bekende regisseur Mel Brooks, was ik toch benieuwd naar deze film (die hier ook best een verdienstelijk "stem" gemiddelde heeft) en mede ook omdat daarin de eind vorige maand overleden Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder in meespeelt (wel niet als hoofdrolspeler) en waar ik afgelopen weekend veel films van heb gezien (vooral veel herzien).

Hoewel deze film me beter beviel vanwege het leukere verhaal en hogere tempo, zal ik waarschijnlijk nooit een echte fan worden van regisseur Mel Brooks, want zijn vooral flauwe en onnozele humor is niet echt weggelegd voor mij en is nu misschien ook wel gedateerd/oubollig, terwijl men dat in de jaren 70 wel kon waarderen. Ik geef toch meer de voorkeur naar grovere (hoe grover, hoe leuker ik het vaak vindt) humor en dat zat er bij deze film eigenlijk ook wel een beetje in en dan m.b.t. "Neger", waar veelvuldig naar gerefereerd werd in dit verhaal. Dat kwam natuurlijk vooral door de donkere hoofdrolspeler Cleavon Little (in de rol van spoorwegarbeider Bart, die wordt aangesteld als nieuwe sheriff van het stadje Rock Ridge, waar men een spoorweg door wil aanleggen en waarvan de inwoners, die niets ophebben met "Negers", weggejaagd moeten worden vanwege financieel oogpunt), waar het in dit verhaal ook om draait.

Het verhaal zit opzicht wel leuk in elkaar (er gebeurt ook genoeg) en weet ook wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten). Ook met de uitvoering zat het wel goed, met misschien wel als hoogtepunt het cabaret optreden van Madeline Kahn (in de rol van de Duitse Lili Von Shtupp) en dat mede door de begeleiding van de Duitse dansende soldaten. Hier en daar is de film misschien wat langdradig, flauw en saai, maar echt storend vond ik het eigenlijk niet. Visueel zag alles (locaties, decors en aankleding) er fraai uit (dat kan je ook wel overlaten aan regisseur Mel Brooks) en dat geldt zeker ook voor de destijds al rijpe en rondborstige Robyn Hilton in de rol van domme en sexy secretaresse Miss Stein van de eveneens domme gouverneur William J. Lepetomane. De laatste werd overigens wel leuk en seksistisch (met name van toepassing op Miss Stein) gespeeld door Mel Brooks zelf, die ook rondliep met de tekst "GOV" van gouverneur (op zijn Engels is dat natuurlijk dan "Governor") op zijn rug. Het laatste gedeelte (de laatste 10 minuten) van het verhaal was best goed en leuk met o.a. een tolhuisje, kunstmatig nagebouwd stadje Rock Ridge (inclusief houten figuranten) als val, gevecht tussen de inwoners van het stadje Rock Ridge met de slechteriken, overgang naar de filmstudio in het heden (met o.a. een Hitler karikatuur waar ik om moest lachen) waar ook (verder) gevochten wordt en de bioscoop waar het verhaal eigenlijk ook eindigt.

De cast doet het leuk en goed en vooral de sympathieke hoofdrolspeler Cleavon Little (dus in de rol van Bart), die voor mij eigenlijk een onbekende acteur is, want ik had nog nooit van hem gehoord en ik kan me hem ook niet herinneren van andere films. Gene Wilder (komt overigens pas na 30 minuten voor in het verhaal) deed het overigens ook leuk als Jim (alias "Waco Kid"), die vroeger de snelste schutter was van het Wilde Westen (of "wereld" zoals hij het omschrijft) en nu behoorlijk aan de drank is, maar snel is hij nog steeds en dat levert ook een aantal leuke scenes op. Ook Slim Pickens (in de rol van slechterik Taggart, die de rechterhand is van de de officier van justitie met de naam Hedley Lamarr, die leuk gespeeld werd door Harvey Korman) deed het leuk en hij is natuurlijk vooral bekend van zijn legendarische rol als bomenwerper piloot in de geweldige komische film "Dr. Strangelove (1964)". Ik moest vooral om hem lachen toen hij de bespraakte officier van justitie aan het wassen was in bad en toen tegen hem zei:

Verrek, meneer Lamarr, u gebruikt uw tong beter dan een hoer van 20 dollar

Hoewel dit misschien ook wel een flauwe en gedateerde film is van regisseur Mel Brooks, heb ik me er wel aardig mee vermaakt en is deze film van hem zeker ook leuk om eens gezien te hebben. Misschien dat ik me binnenkort nog eens aan één van zijn films ga wagen.

P.S. het was ook leuk om John Hillerman (vooral natuurlijk bekend van zijn Higgins rol in de populaire jaren 80 televisieserie "Magnum, P.I.") weer eens terug te zien als inwoner Howard Johnson van het stadje Rock Ridge, waar iedereen eigenlijk als achternaam "Johnson" heeft.

Deze aparte Duitse Oorlog / Drama film heb ik vroeger als kind/tiener (in de leeftijd van circa 10 - 12 jaar) zijnde voor het eerst gezien via de televisie (ik meen via de omroepvereniging VPRO) en omdat hij toen veel indruk op mij maakte (o.a. door een aantal bizarre scenes), is deze film me eigenlijk altijd bijgebleven en zodra hij ergens op de televisie te zien is (meestal ergens rond het einde of begin van het jaar), dan kijk ik hem ook meestal.

In dit verhaal draait het om de jongen Oskar Matzerath (David Bennent), die in 1924 in een voorstad van Danzig wordt geboren. Omdat zijn moeder Agnes Matzerath (Angela Winkler) niet alleen met haar man Alfred Matzerath (Mario Adorf) slaapt maar ook met haar neef Jan Bronski (Daniel Olbrychski), is niet helemaal duidelijk wie de vader van Oskar is. De pientere Oskar ergert zich aan de hypocrisie van de volwassenen en op zijn derde verjaardag krijgt hij een blikken trommel waar hij heel blij mee is. Tegelijkertijd kondigt hij aan niet meer te willen groeien (waarbij hij zich van de keldertrap laat vallen), omdat hij niet hetzelfde wil worden als de volwassenen om hem heen en eveneens als reactie op het opkomende Duitse Nationaal Socialisme. Als Oskar iets niet behaagt, dan slaat hij op zijn blikken trommel en slaakt hij een gil die glas doet breken.

Hoewel de film behoorlijk langdradig is, weet deze film me altijd vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 140 minuten) te interesseren, vermaken en te boeien. Het verhaal zit ook gewoon goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw en uitvoering), waarbij je o.a. op fraaie wijze de opkomst en ondergang te zien krijgt van het Duitse Nationaal Socialisme. Visueel gezien mag deze film er zeker wezen (was destijds ook de duurste film ooit in Duitsland gemaakt) en ook zitten er veel aparte scenes in, die regelmatig ook best bizar en seksueel getint zijn. Vanwege dat laatste was deze film op bepaalde plaatsen ook verboden zoals in het Canadese Ontario en in de Amerikaanse staat Oklahoma.

Dat komt natuurlijk door de scenes waarbij de destijds 12-jarige hoofdrolspeler David Bennent (in de rol dus van Oskar), seks heeft met de destijds 24-jarige Katharina Thalbach, die zijn stiefmoeder Maria Matzerath (komt werken voor Alfred Matzerath die een kok is) is in dit verhaal. Zo begint de opgewonden Oskar bij de aanblik van het blote lichaam van Maria in een kleedhuisje op het strand haar opeens te likken tussen de benen en naderhand neukt hij haar zelfs in bed. Maria lust er best pap van (zowel letterlijk als figuurlijk ), want ze neukt ook met de vader van Oskar (die dat niet leuk vindt en ook jaloers is), te weten Alfred Matzerath, waardoor ze zelfs zwanger raakt, omdat op het moment dat Alfred wilt klaarkomen, Oskar hem tegen zijn billen duwt, zodat hij in de vagina van Maria klaarkomt i.p.v. dat hij klaarkomt op haar lichaam.

Die scene is overigens ook best geinig en vooral daarna als Oskar Maria (die haar vagina aan het schoonmaken is) probeert te troosten met zoetstof die Maria moet oplikken van hem, waarna Maria woedend wordt en dan tegen hem zegt:

Jij vieze dwerg !
Jij vies happende dwerg !
Je behoort een muilkorf te dragen !
Smeerlap !

Buiten de seksueel getinte scenes met Katharina Thalbach (die best rondborstig was), mocht een bepaalde scene met de moeder (lust er ook wel pap van met o.a. haar man Alfred Matzerath, haar neef Jan Bronski en Sigismund Markus, die de Joodse eigenaar is van de speelgoedwinkel waar Oskar zijn blikken trommel van krijgt en die naderhand zelfmoord pleegt vanwege het Duitse Nationaal Socialisme) van Oskar, te weten Agnes Matzerath, er ook best wezen en dan doel ik op de scene waarbij haar neef Jan Bronski haar vagina met de hand aanraakt terwijl ze staat, waarbij ze dan kreunend in elkaar zakt van genot. Die Angela Winkler mocht er destijds best wezen, maar ze was bepaald geen liefhebber van paling (die gevangen werd met een paardenkop), die haar uiteindelijk (omdat ze zich ermee volpropt) ook het leven koste op het toilet.

Behalve de hierboven genoemde seksuele scenes, maken ook andere scenes indruk, zoals de scenes waarbij Oskar met zijn trommel en gegil nazi marsen en nazi bijeenkomsten verstoort, als die in 1933 aan de macht komen. Dat gegil gebruikt Oskar ook op school tegen een lerares met een bril. Ook de lilliputters in het circus, die naderhand terug te zien zijn als optredende nazi's, waren wel apart en met één van deze lilliputters, te weten de zekere Roswitha (Mariella Oliveri), had Oskar zelfs een relatie. Helaas voor hem overlijdt ze wel door een granaatinslag, terwijl ze koffie aan het drinken is.

Soms gaat het er ook best hard aan toe (vooral oorlogsgeweld) en dat o.a. bij een scene op het einde van het verhaal, waarbij een Russische soldaat een Duitse vrouw gaat verkrachten en natuurlijk ook de scene die vlak daarna volgt en in dezelfde ruimte (kelder) afspeelt en daarbij gaat het om vader Alfred Matzerath (die een nazi aanhanger is) die een hakenkruis speldje (die hij in de handen geduwd krijgt van Oskar) in zijn mond probeert te verbergen voor de Russische soldaten, waarna deze in zijn keel terecht komt en hij wild begint te reageren (omdat hij aan het stikken is), waarna een Russische Mongoolse soldaat hem met een machinegeweer doodschiet.

Het einde was ook best apart, waarbij Oskar tijdens de begrafenis van zijn vader Alfred Matzerath in het graf valt, omdat het zoontje van Alfred Matzerath en Maria Matzerath per ongeluk een steen tegen zijn hoofd gooit, waarna hij weer besluit om te gaan groeien. Daarbij wordt dan ook gezegd "Toen hij 3 jaar was viel hij van trap en groeide hij niet meer. Nu is hij in het graf gevallen en begint hij weer te groeien". Maar echt goed komt het niet meer met Oskar.

Zoals de film begint (vlak voor de Eerste Wereldoorlog) zo eindigt (vlak na de Tweede Wereldoorlog) de film eigenlijk ook, namelijk met de zoektocht naar aardappelen in de grond door de oma van Oskar, te weten Anna Koljaiczek (gespeeld door Tina Engel tijdens de Eerste Wereldoorlog en Berta Drews tijdens de Tweede Wereldoorlog), die vooral tijdens de opening van het verhaal leuk geïntroduceerd werd en die daarbij iemand verbergt onder haar rok, te weten Joseph Koljaiczek (die een meervoudige brandstichter was en uiteindelijk zal verdrinken als de politie jacht op hem maakt), die haar zwanger maakt, waarna ze uiteindelijk zal bevallen van dochter Agnes Matzerath.

Vooral het goede spel van de destijds 12-jarige David Bennent (zag er best apart uit als Oskar en vooral zijn hoofd) maakt indruk, maar toch zeker ook de overige cast in de vorm van de al eerder genoemden Angela Winkler (als moeder Agnes Matzerath), Mario Adorf (als eerste aannemelijke vader Alfred Matzerath), Daniel Olbrychski (als tweede aannemelijke vader Jan Bronski, die voor de Polen gaat vechten en daarbij wordt gedood, beter gezegd geëxecuteerd, door de Duitsers), Katharina Thalbach (als stiefmoeder Maria Matzerath) en Berta Drews (als oma Anna Koljaiczek). Overigens is Karl Heinz Tittelbach als oudere lilliputter Felix (goede vriend van Oskar) ook het noemen waard.

Al met al gewoon een aparte, maar tevens ook gewoon een goede Duitse Oorlog / Drama film, die misschien niet voor iedereen is weggelegd, maar waar ik me wel altijd goed mee vermaak en die me ook altijd zal bijblijven.

Ondanks dat het verhaal me wel wist te boeien, vond ik deze film zeer verwarrend (ik snapte er op een gegeven moment nog maar weinig van), raar, saai en ook langdradig.

De film begint eigenlijk best aardig (o.a. zelfs met wat pornografische beelden), maar al snel komen er bizarre plotwendingen die nauwelijks te volgen zijn en waarbij je je afvraagt of het werkelijkheid is of juist de fantasie van Ingrid (verdienstelijk gespeeld door Ellen Dorrit Petersen die ook soms bloot is te bewonderen). Zeker naarmate het einde naderde snapte ik nog maar weinig van het verhaal (ik moet zeggen dat ik er ook een paar keren bij inslaap ben gedommeld).

Het verhaal draait eigenlijk om vier hoofdrolspelers die een bepaalde connectie met elkaar hebben. Zo hebben we te maken met Ingrid die recentelijk blind is geworden door een ongeluk, Morten (verdienstelijk gespeeld door Henrik Rafaelsen) in de rol van man van Ingrid die tevens eenaffaire heeft met de geïsoleerde eenzame moeder Elin (verdienstelijk gespeeld door Vera Vitali) en verder hebben we nog de eenzame buurman Einar (gespeeld door Marius Kolbenstvedt) die geobserveerd is van Elin en haar observeert en begluurd vanuit zijn appartement en haar ook volgt. In het begin zijn de verhaallijnen van de vier hoofdrolspelers nog goed te volgen maar naderhand niet meer en toen ontging me ook de logica van het verhaal. Visueel werd het verhaal wel aardig in beeld gebracht en dat leverde een aantal fraaie plaatjes op, zoals bij de scene waar Ingrid zich uitkleedt en haar blote lichaam tegen het raam drukt (zie ook de poster).

Nee, deze Drama film was niet bepaald voor mij weggelegd en ik heb me er dus ook niet echt mee vermaakt (op het begin na).

Redelijke romantische film met hier en daar wat komische momenten maar soms ook wat licht dramatische momenten. Het verhaal is eigenlijk niet echt bijzonder, vrij voorspelbaar en bevat ook veel clichés, maar de uitvoering was best aardig en leuk gedaan. Dat kwam vooral door de cast die het leuk deed en natuurlijk ook door het hoog aantal vrouwen in deze film. M.u.v. van mevrouw Jane Seymour die er eigenlijk niet uitzag (ze zag er ook ouder uit dan ze werkelijke is) in deze film. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Vandaag nog eens gekeken na heel lange tijd geleden omdat er werkelijk niets anders op de TV was.

Dit had ik beter niet kunnen doen want de film is echt bar slecht. Rutger Hauer speelt de rol van een blinde man met een samoeraizwaard (in een stok) die de strijd tegen de maffia aangaat om een man en diens zijn te redden. Maar als je ziet op wat een belachelijke wijze de tegenstanders hem te lijf gaan dan springen je de tranen in de ogen. Het jongetje in de film is vreselijk irritant en het is des te jammer dat de maffia hem niet in het begin van de film uitschakelde.

Dan zullen jullie waarschijnlijk zeggen "maar dan had je ook geen film". Klopt maar dat zou beter zijn geweest. Geen film is beter dan deze onzin.

Ik moet dan ook bekennen dat ik de film na 45 minuten heb opgezet want ik kon het niet meer volhouden om mezelf zo te martelen.

De film is in het begin ook effen heel eng. Want als je Meg Foster ziet dan denk je "WTF is that for a creep". De ogen van haar zien er gewoon niet uit. Gelukkig heb je buiten het begin van de film weinig last van haar.

Het is dat Rutger Hauer nog enigszins leuk acteert want anders had ik de film waarschijnlijk al bij het zien van Meg Foster afgezet.

Het verhaal was best aardig (wel niet origineel) maar helaas zat er geen spanning in. Het verhaal hield wel de aandacht. De acteer prestaties zijn niet echt van zeer hoog niveau, zeg maar op niveau van automatische piloot. Het is zeker geen slechte film maar met zo'n cast had men er meer uit moeten halen.

Inderdaad een uitstekende feel good movie waar ik het in het begin moeite mee had om het droog te houden. Vooral de eerste 80 minuten vond ik ijzersterk van de deze film. Ook de laatste 15 minuten van de film waren mooi en in de aftiteling zie je zelfs de echte personen waar het om gaat. De film voelt aan als een sprookje en je zou dat ook geloven als je niet wist dat het echt gebeurt was. Deze film zou trouwens uitstekend passen bij de EO (en dat bedoel ik dan niet negatief).

Van Sandra Bullock walg ik nornaal en ik kan me dan ook geen film herinneren waar ze echt goed in speelt (in Speed 1 en Crash ging het nog wel) maar hier vond ik haar echt in schitteren. Ze speelde de rol van Leigh Anne Touhy schitterend en ze was zelfs regelmatig grappig. Dat laatste komt overigens regelmatig terug in de film want ook Ray McKinnon (als de Coach) zorgde regelmatig voor grappige momenten.

Behalve Sandra Bullock vond ik overigens ook de rest van de cast behoorlijk goed en realistisch spelen.

Zijn er dan ook minpuntjes in deze film ? Het antwoord is "Ja" want Micheal Oher had best Leigh Anne Touhy en haar familie meer mogen bedanken voor al wat zij voor hem gedaan hebben.

Matige Misdaad / Drama over een stel tieners (voornamelijk vrouwelijk), welke me hier en daar qua uitvoering wat deed denken aan de misdaadfilm "Spring Breakers" welke ook over vrouwelijke tieners ging. Die film is echter een stuk beter dan deze en eigenlijk ook totaal anders.

Het verhaal (niet echt slecht gevonden) kon me eigenlijk van begin af aan niet echt bekoren en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Door het vele jonge vrouwelijke schoon (inclusief de oudere Leslie Mann die ik altijd leuk vindt om te zien) kreeg ik wel nooit de neiging om naar iets anders te gaan kijken. Het waren overigens wel vervelende en oninteressante tieners en die Rebecca (gespeeld door Katie Chang) en Nicki (gespeeld door Emma Watson) hadden ze ook niet allemaal op een rijtje.

Het is overigens wel leuk gedaan dat de beroemdheden waar ze bij inbreken (overigens op een niet al te slimme manier) ook echte bestaande beroemdheden zijn zoals o.a. Paris Hilton (wat heeft ze toch grote schoenen, maat 44, als ze haar enorme schoenencollectie zien ), Lindsay Lohan en Megan Fox. Hoe de film zal eindigen is natuurlijk best voorspelbaar, want zoals gezegd deden ze het niet echt op een slimme manier.

Vanwege het vele vrouwelijke schoon is deze film opzicht nog best te doen (duurt ook maar iets van 80 minuten), maar echt veel stelt het helaas allemaal niet voor.

Typische jaren 80 pulp Horror / Sciencefiction film, welke zich wel lekker wegkijkt en vermaakt.

Het verhaal zit gewoon leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief het visuele aspect zoals de beelden van de omgeving, het kleine stadje, de decors en natuurlijk het wezen "The Blob") ervan. Ook zit het wel goed met de sfeer en de goor (inclusief best wel goede effecten voor die tijd) en het tempo is best hoog en er gebeurt meer dan genoeg. Het verhaal weet zelfs te boeien en hier en daar (voornamelijk in het begin) bevat de film zelfs wat humor. De cast is zeker niet hoogstaand en bestaat eigenlijk ook alleen maar uit onbekende acteurs en actrices, maar ze deden het wel allemaal leuk en verdienstelijk en dan vooral hoofdrolspeler Kevin Dillon in de rol van de losbandige Brian Flagg. Omdat de film precies 90 minuten duurt en het tempo ook best hoog is, kijkt de film zich lekker weg en weet hij ook nog eens te vermaken.

Gewoon een leuke en vooral vermakelijke Horror / Sciencefiction film om eens gezien te hebben.

Misschien wel één van de beste film van het geweldige komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy. Het verhaal was buitengewoon komisch en zat ook leuk in elkaar. Het was gewoon heerlijk en hilarisch hoe onbewust Stan Laurel deed of hij maar één been had en Oliver Hardy trapte er met alle zijn goede bedoelingen onbewust in. Het gedoe in het trappenhuis met dat kind en de bal is legendarisch en misschien wel het hoogtepunt van de film. Ik heb echt in een deuk van het lachen gelegen bij die scene. De vrouw (Minna Gombell) van Oliver Hardy was ook geweldig opdreef en het was geweldig om te zien hoe zij hem kleineerde en hoe hij ze over de kloten kreeg (de vrouwen van Stan Laurel en vooral Oliver Hardy waren altijd enorme bitches in de films)

Hoewel ik absoluut geen fan was van André Hazes en ook niet van Nederlandstalige muziek in het algemeen, is André Hazes natuurlijk wel een icoon in de Nederlandse muziek en wat dat betreft vond ik deze Drama film (waarschijnlijk grotendeels gesponsord door het biermerk Heineken, want in heel veel scenes zie je wel een flesje, blikje of een bierglas voorzien van het merk Heineken voorbijkomen) over zijn leven wel goed, want alle facetten komen daarin voor (niet in chronologische volgorde, maar door elkaar heen) namelijk zijn zware en moeilijke jeugd (vanwege zijn harde vader Joop Hazes die losse handjes had en ook niets zag in de zangtalenten van zijn zoon André), zijn muzikaal succes (zeg maar de jaren 80 periode samen met muziekproducent en vriend Tim Griek, die helaas op tragische wijze in 1988 om het leven is gekomen, waarbij hij met zijn auto te water raakte) en zijn laatste levensmaanden, waarbij zijn gezondheid (o.a. zijn oren) enorm snel achteruit ging en dat kwam vooral natuurlijk door zijn ongezonde levensstijl met enorm veel drank (bier) en sigaretten.

Ik vond het verhaal over André Hazes in ieder geval interessant (o.a. dat hij vreemd ging met een 15-jarig meisje, daarbij zal wel helaas "Bloed, Zweet & Sperma" bij te pas zijn gekomen), boeiend en zeker ook tragisch (vooral m.b.t. zijn vader) en ook met de uitvoering van het verhaal zat het wel goed en dat is vooral te danken aan de goede en overtuigend spelende cast. Zo speelt Martijn Fischer de rol van André Hazes gewoon geweldig en hij leek er ook nog behoorlijk op en hetzelfde geldt voor de 8-jarige André Hazes (die in eerste instantie ontdekt werd door Johny Kraaijkamp en natuurlijk ook in dit verhaal voorkomt) gespeeld door de talentvolle Matheu Hinzen.

Ook de mooie en rondborstige Hadewych Minis in de rol van zorgzame Rachel Hazes kon me wel bekoren en hetzelfde geldt voor Fedja van Huêt in de rol van muziekproducent Tim Griek en Raymond Thiry in de rol van Joop Hazes en dan heb je eigenlijk wel zo'n beetje alle hoofdrolspelers in het verhaal gehad. Over de zangtalenten van Martijn Fischer m.b.t. de liedjes van André Hazes in deze film, daar valt natuurlijk over te twisten, maar dat had ik eigenlijk ook altijd met André Hazes (zodra ik hem op de radio en/of televisie hoorde of zag, dan zette ik gelijk iets anders op) zelf, hoewel ik zijn muziek in zijn laatste levensjaar een klein beetje begon te waarderen (komt vooral door zijn optreden bij Barend & Van Dorp op het voetbal EK Portugal in 2004 en dat was nota bene een paar maanden voor zijn dood). Hoewel je weet hoe de film zal eindigen, vond ik zijn dood best tragisch. Van zijn dood krijg je geen beelden te zien (je ziet hem wel ineenzakken in een stoel, waarna hij twee dagen later overlijdt), maar wel nog echte beelden van de indrukwekkende afscheidsbijeenkomst in de Amsterdam Arena, waar 6 miljoen Nederlanders naar hebben zitten te kijken (ik zelf overigens niet).

Gewoon een uitstekende Drama film (beter gezegd biografie) over het leven van Nederlands muziek icoon André Hazes, die natuurlijk met 53 jaar veel te vroeg is gestorven.

Nederlandse letterlijke remake van de Britse Thriller / Misdaad film "The Disappearance of Alice ..." en opzicht heeft men dat goed gedaan omdat men hier in Nederland zelden instaat is om een fatsoenlijke film te bedenken. Ook heeft men daarvoor de juiste film gekozen, want met maar drie hoofdrolspelers is de film natuurlijk lekker goedkoop en mede ook omdat het verhaal zich vooral afspeelt in één ruimte in een huis. Gelukkig houdt men zich ook strikt aan de formule van het origineel en bevat deze Nederlandse verfilming niets nieuws (m.u.v. een blote piemel die ik meen in het origineel niet gezien te hebben). Dus heb je eerst het leuke origineel gezien, dan weet je precies hoe deze film zal verlopen en eindigen. Tsjonge, jonge, jonge, wat is Nederland toch een flut filmland.

Ondanks dat heb ik me toch nog een heel klein beetje weten te vermaken met deze film en dat lag voornamelijk aan de fraaie Sarah Chronis die regelmatig bloot te bewonderen was (dat was niets nieuws en heeft ook niets met Nederland te maken, want in het origineel wat dat ook het geval met Gemma Arterton). Ze kan overigens wel niet tippen aan Gemma Arterton. Omdat ik dus het origineel al had gezien, was deze film niet meer boeiend en of spannend voor me en was het verloop ook bekend. Van de hedendaagse Nederlandse acteurs en actrices heb ik niet bepaald een hoog pet op, maar de drie hoofdrolspelers Tygo Gernandt (rondlopend met een soort van hanenkam), Marwan Kenzari en Sarah Chronis deden het nog verdienstelijk.

Inderdaad een totaal overbodige film en deze film hoef je eigenlijk alleen te kijken als je geen Engels kunt verstaan of Nederlands kunt lezen. Kan je één van de twee wel (dat kan eigenlijk 99% van de Nederlandse bevolking), kijk dan gewoon het origineel en laat deze letterlijke Nederlandse remake mooi links liggen.

Omdat dit een Netflix film is en de filmposter er verschrikkelijk uitziet, dacht ik dat het wel eens zou kunnen tegenvallen. Maar de film is me juist heel erg meegevallen en vond ik zelfs iets leuker dan "Sisu (2022)", welke ik vorige week zag. Deze Duitse film van regisseur Peter Thorwarth (vooral bekend van de Actie / Horror film "Blood Red Sky (2021)") speelt zich af in Duitsland en iedereen praat dus gewoon Duits en in "Sisu" (is wel een Finse productie) was dat juist anders, want daarin praten de Duitsers Engels. Net als "Sisu" is dit ook een Spaghettiwestern-achtige oorlogsfilm, waarbij zowel actie als ook drama te zien is.

"Blood & Gold" (toepasselijke titel voor deze film) speelt zich af in Duitsland in het voorjaar van 1945. Duitsland is oorlogsmoe en soldaat Heinrich (Robert Maaser) besluit te deserteren, maar dat met desastreuze gevolgen. Hij wordt opgespoord en opgehangen aan een boom door een groep SS’ers onder leiding van SS-Obersturmbannführer Von Starnfeld (Alexander Scheer). Terwijl de nazi’s vertrekken en denken dat Heinrich wel zal sterven, schiet boerin Elsa (Marie Hacke) hem te hulp.

Ze snijdt Heinrich los en laat hem onderduiken in haar boerderij, waar ze samenwoont met haar broer Paule (Connor Long), die het downsyndroom heeft en zeer begaan is met de dieren op de boerderij, waaronder koe Rita. Al snel blijkt dat Heinrich niets meer met de oorlog te maken wilt hebben en dat hij naar zijn jonge dochter wil (zijn vrouw en zoontje zijn namelijk gestorven tijdens de oorlog), terwijl Von Starnfeld in het nabijgelegen dorp Sonnenberg op zoek is naar een Joodse schat in de vorm van goud. Hij stuit daarbij op verbitterd verzet van de dorpelingen, die de schat voor zichzelf willen houden. Al snel worden Heinrich en Elsa ongewild meegesleurd in deze jacht op het goud.

Het begin van de film doet denken aan de Drama / Oorlog film "Der Hauptmann (2017)" en dat m.b.t. de Duitse achtervolging op een Duitse soldaat en over de chaos en het bloedvergieten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het begin had me gelijk in de ban van de film en wist me ook tot het einde prima te vermaken. Het verhaal is relatief eenvoudig en heeft een vrij voorspelbaar verloop, maar bevat wel de nodige actie, drama, zwarte humor, veel wendingen (zeker m.b.t. wie het goud allemaal in zijn handen heeft) en ook sneuvelen er enorm veel personages (alleen Heinrich en Elsa weten het te overleven en Heinrich vindt uiteindelijk ook zijn dochtertje Lotje) en geregeld op grove wijze (o.a. met een hooivork, een bijl, een schop, een boobytrap en een Amerikaanse tank).

En dat o.a. in de boerderij van Elza en in en rond de kerk in het dorp Sonnenberg. In de kerk vindt diverse keren actie plaats (o.a. in de kerktoren, waar Paule heldhaftig aan zijn einde komt en waar hij een SS-er uit de kerktoren duwt, die dan te pletter valt), met als hoogtepunt de bloedige confrontatie op het einde, waarbij er o.a. met een Panzerfaust wordt geschoten.

De SS-ers worden in de film ook als echte smeerlappen neergezet (doden dieren op de boerderij, willen daar ook Elza verkrachten, steken de boerderij in de fik, nemen Paule mee en vernederen hem in het openbaar als Untermensch en schieten burgers dood zoals een pastoor) en vooral de akelige SS-Obersturmbannführer Von Starnfeld met zijn half verminkt gezicht en diens harde rechterhand Dörfler gespeeld door Florian Schmidtke. Beiden komen overigens op een meer dan dik verdiende wijze om het leven. Von Starnfeld krijgt op sluwe wijze (schitterende in beeld gebracht) een cyaankali-pil (welke hij in zijn ring had en welke top-nazi's gebruikten, zoals Heinrich Himmler, Hermann Göring en zelfs Adolf Hitler, om zich van het leven te beroven) toegediend door Elsa en Dörfler krijgt een goudstaaf door zijn mond geramd door Heinrich, waarbij hij ook tegen hem zegt:

"Wil je het goud? Vreet maar op."

Hoewel de burgemeester van het dorp, te weten Richard gespeeld door Stephan Grossmann, geen SS-er is, liep hij wel rond als een soort van Hermann Göring en was hij ook een smeerlap en zeker wat hij het Joodse gezin in het dorp aandeed (tijdens de Kristallnacht) en omdat hij het goud wilde hebben. Hij wordt op gruwelijke wijze om zeep gebracht door dorpelingen (o.a. door de zekere Sonja gespeeld door Jördis Triebel) met een schop (wordt helaas wel niet expliciet in beeld gebracht). Het goud komt uiteindelijk op het einde in handen van Sonja, die de shout-out in de kerk weet te overleven, maar als ze met het goud in een Volkswagen Kübelwagen wegrijdt, wordt ze omver geschoten door een Amerikaanse tank en krijgen de Amerikanen het goud in handen, zoals in de Oorlog / Actie film "Kelly's Heroes (1970)".

De onbekende cast speelde overigens goed en leuk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Robert Maaser en Marie Hacke. Maar ook Connor Long (die ook in het echt het downsyndroom heeft), Florian Schmidtke, Jördis Triebel en Petra Zieser (als de behulpzame Irmgard die goed kan schieten) zijn het vernomen waard.

Al met al heb ik me prima vermaakt met deze leuke, vermakelijke en actievolle genrefilm, welke ook niet al te lang duurt met circa 93e minuten. En visueel gezien zag het er ook allemaal mooi uit. Van mij mogen meer van dit soort films (de Spaghettiwestern, maar dan tijdens de Tweede Wereldoorlog) gemaakt worden en sowieso omdat ik een liefhebber ben van Tweede Wereldoorlogsfilms en zeker de films waarin Duitsers centraal staan. "'Blood & Gold' is gewoon een goede film en misschien wel de beste in zijn soort na "Inglourious Basterds (2009)".

Zeer mooie en boeiende beelden. Het verhaal is spannend en boeiend vanaf de eerste minuut en zowel Leonardo DiCaprio en Djimon Hounsou spelen geweldig in deze film. De beelden zijn vaak ook prachtig en laten goed zijn hoe het er in Afrika soms aan toe kan gaan.

Jezus, net zoals Tom Cruise met zijn achterlijk John Reacher "Never Go Back (2016)" film ver is teruggevallen, geldt dat zeker ook voor Mil Gibson (zag er vanwege zijn baard in het eerst uur van het verhaal behoorlijk verwilderd uit, zijn uiterlijk op de poster is pas in de laatste minuten van het verhaal van toepassing) met deze eveneens slechte en flauwe dertien in een dozijn clichematige Actie / Thriller film, die gelukkig wel maar iets van 80 minuten duurt, maar desondanks langdradig aanvoelt.

Dit eenvoudige verhaal (draait om het beschermen van dochter Lydia, die in de problemen is gekomen, door vader John die vroeger een dronkaard, drugsverslaafde, ex-gevangene en een crimineel was) is al tig keren verfilmd geworden, waardoor deze film gewoon nergens weet te boeien of vermaken, laat staan dat het ergens spannend werd. Omdat het verhaal totaal niet origineel is, is het verloop ervan ook nog eens zo voorspelbaar als maar wat en dat inclusief het clichematige einde (waarbij John Link overlijdt en dat op een zeer clichématige manier), clichématig is deze film overigens van de eerste tot de laatste minuut. Hier en daar bevat de film wel wat actie, maar bijzonder is deze nergens. Ook bevat het verhaal een aantal overbodige scenes, waarvan je eigenlijk verwacht dat daar misschien iets leuks gaat gebeuren, maar dat juist niet het geval is zoals de scene in de de bar voor motorrijders en de scene waarbij John Link een vriend uit het verleden gaat opzoeken (o.a. om zijn motor op te halen), te weten een zekere Preacher (gespeeld door Michael Parks) die o.a. handelt in Nazi spullen, die John Link in het verleden beschermd en niet verraden heeft, waardoor hij niet in de gevangenis terecht kwam.

De cast weet ook nergens te overtuigen en dat is helaas ook van toepassing op Mel Gibson (in de rol van vader John Link), die dit soort rollen in het verleden al vaker heeft gespeeld en dan ook beter en leuker. Hij is overigens wel de enige reden, om deze film nog te bekijken. De cast is sowieso beperkt in deze film en draait buiten Mel Gibson eigenlijk alleen nog om Erin Moriarty (in de rol van irritante dochter Lydia) en Diego Luna (in de rol van clichematige slechterik Jonah, die wil afrekenen met Lydia, die hem iets heeft aangedaan).

Al met al niet meer dan een slechte en flauwe dertien in een dozijn clichematige Actie / Thriller film (die waarschijnlijk ook voor een appel en een ei is gemaakt), waarvan je al na een paar minuten weet hoe het verhaal zal gaan verlopen. Dankzij Mel Gibson en omdat de film maar circa 80 minuten duurt, valt deze film wel nog te bekijken (zeker als je geen hoge eisen stelt aan een film), maar veel stelt het allemaal niet voor (en dan druk ik me nog zacht uit) en waarschijnlijk ben ik hem ook weer snel vergeten.

Typische pulp Actie / Thriller film, waarmee vroeger de videotheken vol mee lagen en qua verhaal deed me deze film inderdaad ook wat denken aan de film "Deliverance (1972)" (met name vanwege de brute verkrachtingsscène) en eigenlijk ook aan de film "Southern Comfort (1981)".

Wanneer het meiden honkbalteam "Babe and the ballgirls" een groep rednecks uit een klein stadje in de bossen verslaat tijdens een honkbalwedstrijd, worden ze de prooi in een dodelijk premiejacht. Nu spelen ze echter voor hun leven i.p.v. voor geld.

Het eenvoudige verhaal waarbij het draait om "wraak" (niet omdat de rednecks ruim verloren tijdens de honkbalwedstrijd, waar voor 1000 dollar op gewed werd, maar omdat één van de rednecks, te weten de irritante en seksistische Roy Collins (Gregory Scott Cummins) gedood wordt door de meiden en dat is toevallig de zoon van de leider, te weten Mino Collins (Ken Carpenter), die vroeger gevochten heeft in de Vietnamoorlog) stelt natuurlijk weinig voor en heeft een heel voorspelbaar verloop en zowel de meiden (in totaal negen) van het honkbalteam (onder leiding van honkbalcoach Midnight, die tevens de vader is van Babe) als de rednecks worden enorm stereotype neergezet.

Zo dragen de sexy meiden tijdens de honkbalwedstrijd (waar het verhaal ook gelijk mee begint) enorme korte broekjes en T-shirts met veel inkijk (één van de rednecks zegt op een gegeven moment ook tegen iemand die aan de beurt is om te slaan "Laat je niet afleiden door die memmen") en de rednecks worden zowel seksistisch (zo kunnen ze tijdens honkbalwedstrijd niet met hun handen van de meiden afblijven en ook erna niet), agressief en als een stelletje bierdrinkende idioten neergezet.

Desondanks wist deze film me toch nog best te vermaken, want hier en daar valt er wat bloot (vooral naturelle kontjes en borstjes) te zien van de meiden (uiteraard tijdens het douchen na de wedstrijd, waarbij ze ook nog eens begluurd worden door een redneck) en zit er ook best veel actie in en op bepaalde momenten is deze actie ook best grof en met name de scène waarbij een viertal rednecks zich vergrijpt aan de meid Louise (Paula Manga), waarna deze ontbloot en verkracht (o.a. op "doggy style" wijze) wordt en dat werd best heftig en gedetailleerd in beeld gebracht.

Buiten deze brute verkrachtingsscène zit er in het begin van het verhaal nog een verkrachtingsscène (met name handtastelijk) in en dat is de scène waarbij de rednecks Roy en Holt (Don Dowe) zich vergrijpen aan de meiden Mickey (Lisa Zambrano) en Connie (Sabrina Hills), die daarbij topless zijn te zien als hun T-shirt wordt opengescheurd, en waarbij Roy (die schiet op de meiden) uiteindelijk wordt gedood door de bus waarmee de meiden reizen en waarna de meiden worden opgejaagd door de rednecks. Ook het ophangen van de bierdrinkende en idiote redneck Vern (George 'Buck' Flower) mocht er best wezen en dat was tevens de gluurder tijdens het douchen van de meiden.

Ook is het wel leuk om te zien dat de meiden er niet alleen mooi en sexy uitzien, maar ook dat ze dodelijk kunnen zijn (daarbij gebruiken ze zelfs hun ontblootte lichaam als val) en dat resulteert uiteindelijk dat alle rednecks door hun worden gedood en Mino Collins als laatste (die in een silo vanaf grote hoogte naar beneden valt). Maar dat was natuurlijk zeer voorspelbaar. Zelf komen de meiden ook niet ongeschonden uit de strijd, want vier van hun worden gedood (drie worden er doodgeschoten en eentje wordt gedood met een kruisboog) door de rednecks en hetzelfde geldt voor coach Midnight (Ross Hagen).

De cast bestaat natuurlijk allemaal uit dertien in een dozijn acteurs en actrices en voor velen van hun is het ook bij deze ene film gebleven, maar desondanks vond ik Laura Albert (in de rol van Babe, die die "pitcher" is van het honkbalteam) en de iets oudere Shelley Abblett (in de rol van Donna, die afrekent met een aantal rednecks) nog best verdienstelijk spelen en ze zagen er ook best leuk uit en dat geldt eigenlijk voor alle meiden in deze film.

Al met al een vermakelijke en typische jaren 80/90 Actie / Thriller film die leuk is om eens gezien te hebben (duurt met circa 85 minuten ook niet bepaald lang) en ook ik heb deze film gezien op de leuke televisiezender "AMC HD".