Opinions

Ik ben deze Drama film (met Thriller heeft deze film niets te maken en Komedie is meer op zijn plaats) open ingegaan en dat had ik misschien beter niet moeten dan, want anders was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen. Het verhaal is misschien wel origineel en leuk gevonden, maar de uitvoering van het verhaal stelt na de best leuke en komisch opening weinig voor en naarmate het verhaal vordert, vond ik juist steeds minder (flauwer en clichématiger) worden.

In dit verhaal dat zich afspeelt in Los Angeles, draait het om de vrouw Jill Hart (Marianna Palka), die bezwijkt onder de druk van het leven en de psyche aanneemt van een valse hond. Haar flirtende en afwezige echtgenoot Bill Hart (Jason Ritter) wordt hierdoor gedwongen om opeens te zorgen voor hun vier kinderen en krijgt daarbij hulp van Schoonzus Beth (Jaime King). Bill probeert om samen met Beth het gezin bij elkaar te houden tijdens deze crisis.

De opening van het verhaal waarbij Jill Hart zich probeert op te hangen met een riem aan een lamp (die uiteindelijk afbreekt) en waarbij Bill Hart een vrouw aan het bevredigen is op zijn kantoor, was best leuk en ook was het wel leuk om te zien als Jill Hart opeens verdwenen is en Bill Hart er dan alleen voorstaat en niet weet wat hij moet doen, maar daarna vond ik het al snel bergafwaarts gaan met het verhaal en vond ik het vooral flauw en clichématig worden en van het einde (waarbij het lijkt dat Jill Hart weer mens is geworden) weet ik eigenlijk niet wat ik ervan moet denken.

Toen men na circa 25 minuten erachter kwam dat Jill Hart gewoon in de kelder van het huis zat en zich daar aan het gedragen was als een hond (bevuilt zichzelf, loopt op handen en voeten en is poedelnaakt om in hondentermen te spreken ) en daarbij ook vreselijke geluiden maakte, dacht ik heel eventjes dat het misschien nog wel eens een spannende film zou kunnen worden, maar dat is dus niet het geval. Eigenlijk slaat vanaf dan het verhaal om van "Komedie" naar "Drama" en krijg je vooral te zien hoe Bill Hart omgaat met de situatie en daarbij ook verandert (mede ook door invloed van de familie) van flirtende en afwezige echtgenoot naar liefdevolle en zorgzame vader en zeker ook echtgenoot.

De cast doet het eigenlijk best verdienstelijk en met name hoofdrolspeler Jason Ritter, die op het einde van het verhaal zich ook nog even gedraagt als een hond (zag er wel geinig uit) in een hondenpark. Verder vond ik het wel leuk om Jaime King weer eens terug te zien in een film, omdat ik haar altijd wel een mooie vrouw vond. Marianna Palka (die tevens de regisseuse is van deze film en ze heeft ook best een lange relatie gehad met Jason Ritter) doet het in het begin ook nog wel leuk, maar zodra ze zich gaat gedragen als een hond (komt o.a. omdat een herdershond haar steeds zit aan te staren vanuit de tuin), stelt haar rol eigenlijk niet meer zoveel voor.

Degene die eigenlijk ook nog wel het noemen waard is, is Roger Guenveur Smith in de rol van Steven, die de baas is van Bill Hart en hem vond ik vooral komisch en zeker op het moment dat hij 180 personen moet ontslaan en Bill er eentje van probeert te redden en dat is natuurlijk de vrouw, te weten Annabelle (gespeeld door de mooie Sol Rodriguez), waarmee hij flirt (mede daarom bezwijkt zijn vrouw) op zijn werk. Ook op het moment dat hij uiteindelijk Bill Hart moet ontslaan, vond ik hem wel geinig en ook als hij wat telefonisch inspreekt.

Ondanks dat deze originele Drama film nog best leuk begon, heb ik me er verder weinig mee vermaakt, waardoor ik deze 90 minuten durende film vooral heb ervaren als zonde van de tijd.

P.S. ik vond het wel leuk om te weten dat de politiecode 51/50 staat voor een persoon met een onbekend psychiatrische ziekte.

Vandaag in HD gezien en de dames zien er inderdaad mooi en kinky uit (vooral de meid in de goud kleurige jurk) maar dan heb je ook gelijk het beste van deze film gehad. Acteren kunnen ze uiteraard niet. Het verhaal is lachwekkend slecht en hetzelfde geldt voor de special effects. Deze film is min of meer een soort Sin-City rip-off maar wel een slechte. De film duurt naar mijn mening ook veel te lang, 80 minuten was meer dan voldoende geweest voor deze B-film.

"Do you like to fuck, Ricky?"

Deze Drama / Misdaad / Erotiek film zag ik vorige week voorbijkomen op een pindakaas site / app en sprak me wel aan vanwege de filmposter en het meespelen van Joan Collins en dat omdat ze in deze film naakt te zien is. Vroeger keek ik in de jaren 80 als kind / tiener thuis altijd samen met mijn moeder en broer naar de populaire Amerikaanse soapserie "Dynasty (1981 - 1989)", die destijds de grote concurrent was van "Dallas (1978 - 1991)". En in "Dynasty" speelde Joan Collins eveneens de rol van bitch (net zoals in deze film met eveneens de gelijknamige titelnaam) en dat deed ze leuk. Ze was wel niet mijn favoriete vrouw in "Dynasty", want dat waren Catherine Oxenberg en Heather Locklear die veel jonger en mooier waren.

Ik ben "The Bitch" open ingegaan en wist niet (het staat overigens wel op de filmposter ) dat dit een vervolg is op het jaar eerder uitgekomen "The Stud (1978)". Of dat een gemis is weet ik dus niet en misschien dat ik de "The Stud" komend weekend nog ga bekijken (ik heb die film in ieder geval al gepindakaasd). "The Bitch" heeft hier op MovieMeter een enorm laag gemiddelde en dat kan voor deze film twee dingen betekenen, namelijk de film is erg slecht of er valt veel naaktheid in te zien. Dat eerste vond ik nog wel meevallen en dat laatste is inderdaad volop te zien via borsten (vooral die), behaarde vagina's (het is immers een jaren 70 film) en billen.

Kort door de bocht draait het in deze film om eigenares Fontaine Khaled (Joan Collins) van nachtclub "Hobo" die in financiële problemen komt vanwege andere meer populaire nachtclubs. Fontaine stort zich daarom op alles om aan geld te komen, van smokkel tot paardenraces en het laatste blijkt doorgestoken kaart te zijn door de Maffia, die haar nachtclub proberen over te nemen.

Veel stelt het verhaal niet voor, maar ik heb me er opzicht nog wel redelijk mee vermaakt (vooral vanwege de vele naaktheid) en de film duurt ook maar 90 minuten en eindigt min of meer met een open einde. De film begint met beelden van New York (dan zien we ook even de "Twin Towers") in de ochtend, waarna we in bed belanden bij Fontaine die in bed ligt met een man genaamd Paul (Maurice Thorogood) en die haar bloemen (rozen) laat bezorgen. Als Fontaine dan naar de badkamer gaat om te douchen, stapt Paul ook de douche in en gaan ze met elkaar vrijen en zien we na circa vier minuten voor het eerst de borsten van Joan Collins.

Daarna krijgen we de opening credits waarna we ons na circa 6 minuten begeven op een vliegveld van New York en komt Fontaine binnengelopen om in te checken naar Londen waar ze woont. Haar oog valt dan op de charmante Italiaanse man Nico Cantafora (Michael Coby), die ook een oogje heeft op Fontaine, die naast haar komt zitten in het vliegtuig en met wie ze veel plezier heeft (ze gaan o.a. samen naar de bar boven in het vliegtuig waar ze iets drinken en een spelletje Backgammon spelen voor geld). Als Fontaine dan op een gegeven moment ligt te slapen, legt Nico haar bontjas over haar heen en stopt hij een gestolen diamantenring in een jaszak. Nico blijkt namelijk een oplichter te zijn (dat kom je eigenlijk al te weten op het vliegveld) en op deze manier kan hij de diamantenring binnensmokkelen in Londen (want Fontaine wordt namelijk niet gecontroleerd bij de douane en hij wel) voor de maffia.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld in London na circa 12 minuten, maken we kennis met Polly Logan (Carolyn Seymour), die PR doet voor Fontaine's nachtclub, en chauffeur Ricky (Peter Wight). Samen met hen rijden ze dan naar haar nachtclub (waar je o.a. bekende jaren 70 discomuziek te horen krijgt), waarna Ricky haar naar huis rijdt. In haar woning verleidt ze Ricky en zegt ze o.a. mijn openingszin na circa 23 minuten tegen hem, waarna Fontaine zich gaat omkleden en terugkomt in haar bontjas met daaronder alleen lingerie (daarin zag Joan Collins er overigens sexy in uit).

Na circa 26 minuten begint Fontaine zich dan uit te kleden en dan zien we voor de tweede keer (en ook niet de laatste keer) de borsten van Joan Collins, waarna ze in bed duikt met Ricky. Als ze weer uit bed stapt zien we weer haar borsten en ook haar billen als ze naar de badkamer loopt waar ze in bad gaat. Als Ricky dan na circa 27 minuten naar de badkamer gaat, zien we haar op fraaie wijze in bad, waar ze dan met een spons een been aan het wassen is en daarbij zien we dan ook weer de borsten van haar.

Omdat we tot nu toe alleen Joan Collins naakt hebben gezien, dacht ik dat ze waarschijnlijk de enige vrouw zou zijn die naakt te bewonderen is (dat had ik opzicht niet erg gevonden), maar dat had ik dus mis, want in de rest van de film zie je nog veel meer vrouwen naakt, waarvan een aantal ook mooier en jonger zijn dan Joan Collins en van sommige zie je dan ook hun behaarde vagina. Maar het duurt wel nog even voordat je een andere vrouw naakt te zien krijgt, want eerst gaat Fontaine nog dansen met Nico in een nachtclub en daarna thuis met hem vrijen en daarbij krijg je helaas geen naaktheid van Joan Collins te zien

Na het vrijen en als het inmiddels ochtend is, loopt Nico dan naar de kledingkast van Fontaine en pakt hij uit de bontjas de diamantenring die hij eerder in het vliegtuig erin had gestopt en dan komt Fontaine erachter dat Nico gewoon een oplichter is en wordt ze ook boos op hem en zeker als hij haar de diamantenring wil verkopen. Ze zegt dan ook na circa 46 minuten tegen hem:

"You bastard. You're a cheap, hustling conman."

Ze zet hem daarna ook boos haar woning uit, waarbij ze o.a. tegen hem zegt:

"You just take your cheap Italian ass and hustle it somewhere else."

Dat laatste doet hij overigens vrij snel als hij in een casino de mooie vrouw Lynn (Pamela Salem) ontmoet, met wie hij ook na circa 49 minuten in een hotel het bed mee induikt (dan krijg je ook fraaie onder de witte lakens opnames te zien) en dan krijgen we ook de borsten van Pamela Salem te zien. Als daarna Lynn zich gereed maakt om weer te vertrekken (dan zien haar o.a. een nylonkous aantrekken), krijgen we te horen dat de maffia haar gestuurd heeft. Nico staat namelijk bij hen in de schuld. Als ze daarna de hotelkamer verlaat, zegt ze nog tegen hem:

"Alright loser, but don't forget your playing for us and if your luck runs out they'll cut your balls off, and I might even do it myself".

We zien Lynn daarna nog even in de hotelgang lopen in een fraaie doorschijnende jurk zonder BH, waardoor je haar borsten nog enigszins kan zien.

Ondanks dat Fontaine boos was op Nico, heeft ze toch een zwak voor hem en belt ze hem op en nodigt ze hem uit voor een liefdadigheidsmodeshow met jonge en sexy modellen en dat krijgen we dan na circa 54 minuten te zien, waarbij we een aantal vrouwen topless te zien krijgen (ik weet helaas niet hun namen), waaronder een donkere vrouw. Daar maken we ook kennis met het rijke stel Vanessa (Sue Lloyd) en Leonard Grant (Mark Burns) en Vanessa is een goede vriendin van Fontaine, die ook paarden bezit en waarmee ze ook meedoet aan paardenraces via jockey Sandy Roots (George Sweeney).

Ondertussen wordt Nico door Lynn, John-Jo (Maurice O'Connell) en Luke (Anthony Heaton) van de maffia meegenomen en als hij dan probeert te ontsnappen, krijgt hij wat klappen van John-Jo en Luke, waarna hij na circa 58 minuten gebracht wordt naar maffiabaas Thrush Feathers (Ian Hendry), die via een diaprojector (een typisch jaren 70 multimedia apparaat) naar foto's van naakte vrouwen zit te kijken. Nico staat dan voor het diascherm (hierdoor zie je helaas niet altijd even goed de naakte vrouwen op de dia's) en wordt hij ondervraagt door Feathers en hij moet ook een klusje voor hem doen.

Dan gaat opeens na circa 60 minuten een deur open en komt een mooie naakte blonde vrouw (ik weet helaas haar naam niet) op hakken en in een geopende kimono, waardoor we haar borsten en behaarde vagina zien, de kamer binnen, die tegen Feathers zegt:

"Thrush, are you going to be long?"

En waarop Feathers antwoordt:

"Not now dear and put some clothes on."

Daarna zien we Fontaine en Nico weer samen in een nachtclub, waarna ze weer samen gaan vrijen na circa 65 minuten en dan zien we ook Joan Collins voor het laatst naakt (haar borsten). Daarna gaat ze samen met Nico naar het huis van Vanessa en Leonard Grant, waar we Vanessa's paarden te zien krijgen, waar we kennis maken met jockey Sandy en waar ook een extravagant feest wordt gegeven. Dit feest speelt zich o.a. af in een zwembad en in een sauna en daarbij krijgen we ook een aantal mooie vrouwen naakt (borsten, billen en behaarde vagina's) te zien, wiens namen ik helaas niet weet. Eén van die vrouwen is overigens Vanessa, die samen met jockey Sandy het zwembad inspringt en daar met hem gaat vrijen (haar man Leonard vindt het niet erg) en tegen hem zegt:

"Is this how you're going to ride tomorrow?"

En dan zien we na circa 75 minuten ook de borstjes van Sue Lloyd.

Ook Nico gaat naakt het zwembad in en als Fontaine dan ziet dat hij plezier heeft met andere naakte vrouwen, wordt ze boos en rent ze weg. Daarna krijgen we nog wat fraaie onderwater opnames te zien van een naakte Nico die aan het spelen is met twee andere naakte vrouwen. Als jockey Sandy dan in de avond wilt vertrekken, wordt hij aangesproken door Nico, die tegen hem zegt dat hij morgen de paardenrace moet verliezen en daarbij chanteert hij hem met foto's (waarbij hij vreemd is gegaan) en de maffia. En Fontaine hoort dat allemaal op een afstandje zonder dat Nico dat weet. Ze is dan Nico ook helemaal beu en maakt dan een deal met maffiabaas Feathers.

De laatste circa 10 minuten van de film spelen zich dan af rond een paardenrace, waarbij jockey Sandy zich vlak voor de finish bewust van zijn paard Plato laat vallen en dus bewust de race verliest. Fontaine doet dan net alsof ze haar hele fortuin op Plato heeft verwed om te winnen en nu blut is. Maar Nico is dolblij omdat hij op het winnende paard heeft gewed en nu denkt dat hij de maffia voor eens en altijd van zich af kan schudden. Maar de maffia heeft echter andere plannen met hem (ze sturen hem namelijk terug naar Amerika) en nadat hij Fontaine zijn winnende loten heeft gegeven om namens hem te innen, wordt hij afgevoerd door de handlangers (Lynn en John-Jo) van Feathers. Fontaine gaat ondertussen een dubbele uitbetaling innen, namelijk met Nico's winnende loten en haar deal met Feathers omdat ze meedeed aan zijn zwendel.

Met het geld en de deal maakt ze van haar nachtclub weer een succes en is ze van de financiële ondergang gered. Maar wanneer ze op een avond in haar club aankomt, ziet ze daar Feathers, die iedereen vertelt dat hij nu de nieuwe baas van de club is. Daarna is de film ook na 90 minuten afgelopen en heeft de film dus een open einde en weet ik niet of er nog een vervolg is gemaakt?

Hoewel "The Bitch" natuurlijk geen hoogstaande film is, heb ik me er wel redelijk mee vermaakt en vooral natuurlijk vanwege de vele naaktheid van een aantal vrouwen zoals Joan Collins, Pamela Salem en Sue Lloyd en nog andere vrouwen van wie ik helaas de namen niet weet Joan Collins is de hoofdrolspeelster (ze was destijds 46 jaar oud) en ze deed het best leuk en een "Bitch" vond ik haar eigenlijk niet. Eigenlijk was Michael Coby als Nico Cantafora de "Bitch" in deze film en ook hij speelde best leuk.

Muzikaal mocht de film er ook best wezen, want iedere keer als we naar een nachtclub gaan, krijgen we ook typische jaren 80 discomuziek te horen zoals "You Make Me Feel Like Dancing" van Leo Sayer, "Dennis" van Blondie, "Can You Feel the Force?" van The Real Thing en natuurlijk de titelsong (die je op het einde te horen krijgt na circa 89 minuten) "The Bitch" van Olympic Runners. Hoewel ik geen fan ben van discomuziek, was het wel leuk om te horen.

Ik kan me voorstellen dat degene die gestemd hebben deze film een laag punt hebben gegeven, maar ik kijk toch anders naar deze film dan hun, omdat ik een liefhebber ben van Erotiek films uit de jaren 70, 80 en 90. En in "The Bitch" valt er gewoon veel naaktheid en erotiek te zien en het verhaal vond ik eigenlijk ook nog niet eens zo slecht. Kortom, ik heb me er best mee vermaakt en ik zal dan ook de eerste stemmer zijn die "The Bitch" een voldoende geeft.

Deze Oorlog / Drama film (waarbij het draait om de Oekraïense vrouwelijke sluipschutter Ljoedmila Pavlitsjenko) mag dan wel waargebeurd zijn, maar dit verhaal en de uitvoering ervan maakte totaal geen indruk op mij en is ook nog eens zeer saai en langdradig en zeker wat betreft het eerste uur. Het verhaal springt ook regelmatig in de tijd en dat komt het verhaal en het tempo ook niet ten goede en waardoor deze film zich mede ook niet lekker wegkijkt.

In dit verhaal draait het eigenlijk puur en alleen om studente Lyudmila Pavlichenko (gespeeld door Yuliya Peresild), die tijdens de Tweede Wereldoorlog een vrouwelijke sluipschutter (daar blijkt ze namelijk een natuurtalent in te zijn) is in het Rode Leger en die tijdens de slag om Sevastopol (1941-1942) 309 Duitse personen (fascisten zoals zij ze noemt) weet te doden. Voor de Duitse Nazi top vormt zij een grote bedreiging en wordt er het bevel gegeven om haar zo snel mogelijk te elimineren en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het verhaal zit qua uitvoering (o.a. omdat men veel heen en weer springt in de tijd en dat eigenlijk ook maar in een korte tijdsperiode van 1937 - 1942) slecht in elkaar en weet daarom ook nauwelijks te boeien of te vermaken, laat staan dat het ergens spannend werd. Het verhaal is zoals aangegeven ook behoorlijk saai en langdradig en pas vanaf het tweede uur van het verhaal wordt het ook pas een beetje interessant en weet het verhaal nog wat te vermaken. Dat de Duitse Nazi top haar wilt elimineren via hun bekende Duitse sluipschutter Otto von Singer (die alleen in beeld te zien is), komt eigenlijk pas op het einde van het verhaal aan bod en duurt ook maar een paar minuten en is niet bepaald indrukwekkend of spannend. Ik vond het zelfs verwarrend omdat het qua beelden juist lijkt dat de bewust opstaande Ljoedmila Pavlitsjenko wordt geraakt (wat ook het geval is) door Otto von Singer, maar in de volgende opname zie je opeens Otto von Singer dood op de grond liggen.

Omdat ik een groot liefhebber ben van Tweede Wereldoorlog films (daarvan staan er ook de nodige films van in mijn persoonlijke "Top 10"), had ik gehoopt om veel actie (in de vorm van gevechten) te kunnen zien, maar dat is juist niet veel aanwezig (wat dat betreft zijn de filmposter en de trailer eigenlijk best misleidend) en de actie die erin zit maakt ook niet bepaald veel indruk (zeker niet aangrijpend of schokkend) en het ziet er ook vaak te geanimeerd uit (o.a. de actie op het water). De enige actie die me nog wel kon bekoren, was de sluipschutter actie van Lyudmila Pavlichenko, die vooral is te zien in het laatste uur van het verhaal en die ook best fraai in beeld werd gebracht. De slag om slag om Sevastopol zelf, wordt ook maar zeer karig in beeld gebracht en daardoor krijg je er eigenlijk helaas ook maar weinig informatie over te weten. Dat is eigenlijk ook van toepassing op Lyudmila Pavlichenko, want normaal gesproken volgt er na het einde van dit soort films nog wat informatie over de hoofdrolspelers in de vorm van een aantal regels tekst, maar dat is in deze film dus niet gedaan.

Hoewel deze film betiteld staat als een Oorlog / Drama film, vond ik het meer een Drama film omdat het vooral draait om de relaties van Lyudmila Pavlichenko met verschillende mannen in het Rode leger en met Eleanor Roosevelt (gespeeld door Joan Blackham). De laatste is natuurlijk de vrouw is van president Franklin D. Roosevelt, waar Lyudmila Pavlichenko in 1942 een poosje verblijft als ze naar Amerika gaat met een Russische delegatie. Eleanor Roosevelt raakt tijdens de eerste kennismaking (op een conventie in New York) met haar onder de indruk (mede omdat vrouwen normaal gesproken geen mensen doden en zeker niet zoveel) van haar en ze wilt dan ook meer over haar te weten komen en ook hoe ze zo'n dodelijke vrouw is geworden.

De onbekende cast, bestaande uit vooral Oekraïense en Russische acteurs en actrices, weet van deze film eigenlijk ook niets te maken en dat geldt helaas ook voor hoofdrolspeelster Yuliya Peresild (in de rol van de Russische vrouwelijke sluipschutter Ljoedmila Pavlitsjenko), die me totaal niet kon overtuigen en waar ik ook totaal geen band meekrijg. Wat er met haar gebeurd en wat ze allemaal meemaakt (o.a. haar relaties met mannen in het Rode Leger, die ook allemaal doodgaan) in dit verhaal, kon me dan ook eigenlijk weinig interesseren. Wat dat betreft is het eigenlijk wel jammer dat deze rol niet werd gespeeld door de zeer mooie Oekraïense Olga Kurylenko, want dan kon je tenminste nog naar wat moois kijken. Yuliya Peresild mag er in het echt ook wel wezen, maar in deze film valt daarvan maar zeer weinig van te zien. Het enige leuke van Yuliya Peresild in deze film m.b.t. haar rol als Ljoedmila Pavlitsjenko, was het leuke Amerikaanse anti fascistische folkliedje "Miss Pavlichenko" over haar, welke geschreven en uitgevoerd werd door muzikant Woody Guthrie (die op zijn gitaar had geschreven "This machine kills fascists") en welke gaat over de meer dan 300 nazi's die zijn gedood door het geweer van Ljoedmila Pavlitsjenko.

Al met al is dit helaas niet meer dan een zeer matige Oorlog / Drama film, die totaal geen indruk weet te maken en die vooral ook saai en langdradig is. Wat dat betreft verdient Ljoedmila Pavlitsjenko toch zeker een betere verfilming dan deze, want het doden van 309 Duitse personen (vooral officieren) is zeker indrukwekkend en dat mede ook omdat ze vrouw is.

Australisch experimenteel drama in zwart-wit, waarin alleen maar gepraat wordt en dat circa 93 minuten lang. Het concept is opzicht leuk gevonden en de dialogen zijn zeker niet slecht, maar ik vond het toch vooral saai en langdradig en volgens mij had men deze film ook kunnen afdoen in circa 60 minuten.

We zien een regisseur (Matthew Holmes) met diens hele crew in de filmstudio (omringt door camera's) staan om de prostituee Angie (gespeeld door Katherine Hicks, Anya Beyersdorf, Valerie Bader, Roxane Wilson, Michelle Vergara Moore, Dina Panozzo, Saskia Burmeister en Maia Thomas), die zichzelf introduceert als "I'm Angie, and I'm a sex worker", tegen betaling te interviewen over alle facetten van haar vak voor een film in zwart-wit (oftewel we kijken naar een film die gaat over een film die gemaakt gaat worden). Angie is buiten een prostituee ook een kameleon en een vlinder. Terwijl ze zichzelf laag voor laag onthult, ontmaskert ze ook de man die haar interviewt.

De acht verschillende actrices die de intelligente, welbespraakte en onbeschaamde prostituee Angie spelen, deden het goed en leuk en de meeste ervan zijn ook mooie vrouwen om naar te kijken. Hoewel de vrouwen in uiterlijk en leeftijd (Valerie Bader is de oudste) en kleding sterk verschillen spelen ze dezelfde persoon. De overgang van de ene Angie naar de andere Angie (om de zoveel minuten) was daarbij leuk gedaan en elke nieuwe actrice brengt ook nieuwe dynamiek in het Angie personage. Zo is Angie jong, oud, blond, brunette, lief, brutaal, rijk, arm, zwart, blank en al het andere dat mogelijk is. Zeg maar een beschrijving van het aantal vrouwen dat je op een bepaalde dag over straat ziet lopen.

Ook gaan sommigen uit de kleren en dan heb ik het vooral over Maia Thomas (als Angie 8, oftewel de laatste Angie), die je na circa 74 minuten volledig naakt ziet (op haar schoenen met hakken na dan), en dat een aantal minuten lang, als ze haar sexy jurk uittrekt met daaronder niets aan. Ze heeft ook op de rug een kleine tatoeage van een vlinder en die vlinder zie je ook in kleur op de filmposter en is naderhand ook tijdens de aftiteling bewegend te zien in kleur.

Ook van Katherine Hicks (als Angie 1), die verkleed als Marilyn Monroe de kale filmset oploop, valt er wat naaktheid te zien (borsten en billen) en de rest van de vrouwen houdt netjes hun kleren aan. Sommigen trekken wel wat kleding uit, maar naakt zul je hen niet zien. Opzicht jammer, want van Roxane Wilson (als Angie 4) en Saskia Burmeister (als Angie 7) had ik het niet erg gevonden als zij ook uit de kleren waren gegaan.

Overigens gaat ook de interviewer (Matthew Holmes) op een gegeven moment uit de kleren als dat wordt geëist door Angie 7 (Dina Panozzo), het overig filmpersoneel moet dan ook van haar de filmset verlaten, en ze zegt dan op een gegeven moment ook tegen hem:

"Play with yourself"

Wat de interviewer uiteindelijk ook doet. Maar niet naar tevredenheid van Angie 7, want deze zegt op een gegeven moment tegen hem:

"You don't even know how to wank properly. You can stop. I'm getting bored."

De interviewer zie je overigens nooit van dichtbij en ook steeds van achteren. Je ziet dus nooit zijn gezicht. Over de interviewer kom je te weten dat hij Angie al eens eerder ontmoet heeft (en het toen ook heeft gedaan met haar) en dat zijn vrouw (die Matilda heet) vroeger ook een prostituee was en dat zij hem dat pas verteld heeft een jaar nadat ze getrouwd waren. Ze zijn inmiddels uit elkaar en zij is inmiddels hertrouwd en zwanger. Hij vindt het nog steeds erg dat ze uit elkaar zijn. Ook zegt hij op een gegeven moment over haar:

"She used to like to strap on a dildo and penetrate men."

De interactie tussen de interviewer en de acht Angie's was opzicht leuk en daarbij veranderen de verhoudingen ook steeds, want beiden dagen elkaar uit. De film betrekt ook de kijkers erbij, want soms kijkt Angie in de camera en zegt ze iets tegen de kijker en noemt ze de kijker (waarbij ze er vanuit gaat dat alleen mannen kijken) ook "Mr. Raincoat" (oftewel meneer regenjas met daaronder niets aan) De film zet je als kijker ook aan het denken over de betekenis van seks. Of vooral het gebrek aan één betekenis, namelijk "seks is nooit zwart of wit".

De film eindigt met een "Happy Ending", waarbij de verschillende Angie's zichzelf met een vinger een orgasme bezorgen, afscheid nemen (door een o.a. een kus te blazen en te zwaaien met hun hand) en daarna weglopen van de filmset. "Black & White & Sex" lijkt in eerste instantie op een casting, vervolgens op een interview, maar aan het einde heb je dan toch het idee dat je naar een film hebt zitten kijken. Maar het was geen film voor mij (ik heb ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en zonder de "Black-white filmchallenge" had ik de film ook nooit gekeken.

Deze superheldenfilm (de eerste met Dwayne Johnson) heb ik helaas afgelopen dinsdag in de bioscoop gezien. Ik wilde eigenlijk naar de Horror / Thriller film "Smile (2022)", maar omdat een vriend van ons niet van horrorfilms houdt, werd het dus noodgedwongen deze, waarvoor ik afgelopen zondag kaartjes (kostte gelukkig maar 6,50 euro, want de bioscoop in Sittard is op dinsdag altijd goedkoper dan op andere dagen) gereserveerd had. Maar afgelopen maandagavond melde de vriend zich opeens af omdat hij Corona positief was getest en daarom is de oudste zoon van mijn broer maar meegegaan. Had de vriend zich maar eerder afgemeld, want dan had ik geen kaartjes gereserveerd en was ik ook nooit naar deze film gegaan. Toen de aftiteling begon zijn we ook gelijk vertrokken uit de zaal en ik weet dus niet of er ook nog een extra scène te zien was.

Duizenden jaren geleden liet de boze koning King Ahk-Ton (Marwan Kenzari) van het rijk Kahndaq zijn volk keihard voor zich werken, totdat slaaf Teth Adam (Dwayne Johnson) wordt omgetoverd tot een bijna onverwoestbare wreker. Dat betekent het einde van de tiran maar ook Teth Adam verdwijnt tijdens zijn verwoestende wraakactie in een tombe. Als schatgravers anno nu op zoek gaan naar de verloren kroon van de koning, bevrijden ze per ongeluk Teth Adam uit zijn lange slaap. Dat komt goed uit, want schurken willen met de kroon de tijden van de oude tiran laten herleven. Helaas is daar ook de superheldenpolitie van de "Justice Society" die het ongeleide projectiel wil beteugelen.

"Black Adam" is een recht voor zijn raap spektakel film, dat weinig geeft om plot en inhoud, maar je wel trakteert op veel CGI actiescènes. Vrijwel alles wat je moet weten wordt als expositie (uitgebreide uitleg) erdoorheen gehaast in de eerste circa 15 minuten, zodat wanneer Black Adam ontwaakt uit zijn eeuwenoude slaap al het geweld meteen kan starten. De opkomst van ons titelpersonage laat duidelijk zien wat je de komende twee uur kunt verwachten, namelijk explosies, slowmotion-effecten, rake klappen en de bliksemkrachten van Black Adam.

Vervolgens doet de film wat pogingen om een verhaal bij elkaar te knopen, maar dit is toch weer clichématig slap. Verschillende partijen die allemaal achter een voorwerp (de kroon van de koning) aanzitten én tussendoor moeten ze met elkaar in conflict raken zodat er grootschalige gevechten kunnen plaatsvinden. Een paar mensen worden verplicht in het plot verwikkeld om het allemaal wat in de realiteit te gronden, maar je leeft nooit met iemand mee. Voornamelijk de tienerjongen, te weten Amon Tomaz (Bodhi Sabongui), die Black Adam probeert aan te sporen om de stad te redden, werkte niet voor mij. Hij is eerder irritant dan inspirerend. Na circa 75% van de film zit er een soort einde in de film, maar dat is helaas niet het echte einde, want daarna volgt nog een half uur extra verhaal (met daarin ook wat drama zoals de dood van Dr. Fate / Kent Nelson) met actie.

Het is echter niet alleen het einde van de film dat tegenvalt. Het duurt ook een erg lange tijd om op gang te komen. De introductie van Black Adam zelf is opzicht nog goed gedaan, alleen zit er vervolgens erg weinig momentum achter het verhaal. Tot tegen het einde van de film heeft ons hoofdkarakter namelijk compleet geen motivatie. Hij heeft geen behoeftes, geen doel, hij bestaat gewoon in de film. Dat is één van de grootste fouten die de film begaat. Het plot zelf springt zo ook heen en weer. In eerste instantie is het plot om Black Adam te stoppen, maar de makers kiezen al snel een hele andere route, die niet echt werkt voor de film. Dit is met name de reden waarom het einde zo verwarrend aanvoelt, en waarom de film niet lekker doorloopt. Er is geen momentum, geen drang om een conflict op te lossen. Het voelt als een verzameling van gebeurtenissen.

Ook is het acteerwerk niet helemaal op niveau. Hoofdrolspeler Dwayne Johnson speelt een erg emotieloos karakter met een mix van woede, onderdrukte pijn en sluimerende daadkracht en de film heeft ook last van een schrijnend gebrek aan eigen karakters. Dat komt het sterkst naar voren bij de "Justice Society", bestaand uit nieuwe helden die stuk voor stuk tweederangs versies zijn van collega’s van Marvel. Leider Hawkman / Carter Hall (Aldis Hodge), die erg serieus en stereotypisch werd gespeeld, is een zeurende variant op Falcon, de wijze Dr. Fate / Kent Nelson (Pierce Brosnan), hij voelde compleet thuis in de film en was een leuke toevoeging, lijkt wel heel erg op Doctor Strange, Atom Smasher / Al Rothstein (Noah Centineo) is een minder spitsvondige kopie van Ant-Man en Cyclone / Maxine Hunkel (Quintessa Swindell) heeft veel weg van X-Men-lid Storm.

De laatste twee leden zorgen soms voor een luchtige grap en Atom Smasher heeft ook veel oog voor Cyclone, maar ze voegen inhoudelijk weinig toe aan het verhaal. Tijdens de climax spelen ze amper een rol in het hoofdconflict en zou je ze uit de film weglaten, dan verandert er bijna niks aan de film. De gelijkenissen van het team zijn nog tot daaraan toe, erger is dat de "Justice Society" met hun misplaatste autoritaire gedrag (met name Hawkman) een stoorzender is binnen het verhaal en Teth Adam vooral op een irritante manier in de weg zit.

Buiten Black Adam en "Justice Society" zien we ook een aantal gewone mensen in de film waaronder moeder Adrianna Tomaz (Sarah Shahi), die deel uitmaakt van de schatgravers, haar al eerder genoemd zoontje Amon Tomaz (Bodhi Sabongui) die fan is van superhelden (waaronder Superman) en oom Karim (Mohammed Amer), die ook deel uitmaakt van de schatgravers. De laatste zorgde ook voor wat humor in de film.

Al met al vond ik "Black Adam" maar een matige superheldenfilm, waarbij de focus ligt op actie, actie en nog meer actie. Zowel Dwayne Johnson als de technische hoogstandjes weten film niet te redden. De slechte structuur, de nog slechtere karakters en waardeloze montage zwakken de filmervaring af. De doorsnee fan van actiefilms zal zich vast vermaken met een bak popcorn, ik had overigens chips, maar naar mijn mening hoef je deze film niet in de bioscoop te zien en kan je hem beter thuis op de bank bekijken via een televisie en dan kan je hem tenminste ook regelmatig vooruitspoelen of uitzetten.

Dat deze Actie / Drama (een verkrachtingswraakfilm) pas één stem heeft en nog nul recensies (nu dus niet meer) heeft, dat verbaasd me niets en ook ik ben zeer toevallig via een "Google" zoekopdracht op deze film uitgekomen. Ik heb deze film alleen gekeken omdat er veel naaktheid in te zien zou zijn (wat ook klopt) en omdat de Zweedse rondborstige legende Uschi Digard (ik noem haar altijd Uschi Dickhard ) erin meespeelt. Qua borstvolume wordt ze in deze film overigens wel voorbijgestoken door pornoster Marsha Jordan, die destijds al redelijk op leeftijd was.

In "The Black Alley Cats" draait het om vier jonge vrouwen (twee blanke en twee donkere), te weten Pamela (Sunshine Woods), Vivian (Sandy Dempsey), Marsha (Charlene Miles) en Melissa (Johnnie Rhodes), die verkracht worden door een straatbende. Ze willen wraak nemen op hen en nemen daarom "Kung Fu" lessen, leren schieten en vormen een bende genaamd "The Black Alley Cats". Daarna gaan ze op zoek naar de bende die hen heeft aangevallen en verkracht.

Bij de opening van de film zien we de vier jonge vrouwen in identieke outfits lopen over straat en lopen ze langs een rondzwervende bende bestaande uit vijf mannen in spijkerbroeken. De mannen gaan dan achter de vrouwen aan, waarbij ze niet veel later worden gepakt, bedreigd (met een mes) en verkracht (waarbij er veel naaktheid, borsten en behaarde schaamstreken, te zien is) in een magazijn waar ze inbreken. Meteen nadat de bende is vertrokken, zegt één van de vrouwen (Marsha):

"We're gonna learn how to fight back!"

Daarna zie we groot de titel van de film in beeld (inclusief het hoofd van zwarte kat), waarna we de vier vrouwen zien trainen in gevechtskunsten (waarbij we hier en daar wat van hun borsten zien) en ook zien we ze schietlessen nemen op een schietbaan. De meiden krijgen dan hun zwarte leren jacks (compleet met gele "Black Alley Cat" logo's op de achterkant), sporen de straatbende (ze rijden in een auto) op die hen verkracht heeft en lokken ze in de val. Ze slaan de straatbende dan met houten planken bewusteloos en ontdoen ze van al hun kleren. De wraak is dan compleet?

De eerste circa 12 minuten van deze film zijn dan voorbij en eigenlijk ook het verhaal. Vanaf daar gaan "The Black Alley Cats" in burgerwachtkostuums (bestaande uit zwarte leren jassen, geen broeken, nylonkousen zonder slipje en een nylonkous op hun gezicht / ogen) door met het straffen en beroven van criminelen en kwaadwillige mensen en hangen ze daar ook vaak wat rond en kijken ze hoe mensen seks hebben (dat dwingen ze wel de mensen om te doen). Het is namelijk moeilijk om precies te zeggen wat ze eigenlijk aan het doen zijn en dat vooral omdat de meeste dialogen onbegrijpelijk zijn. Dit betekent dat het slecht is opgenomen en moeilijk te verstaan is.

In de rest van de film zien we hoe ze er een nieuw vrouwelijk lid bijkregen, te weten de donkere Jamaicaanse Joanna St. Clair (Eve Crawford), zien we een naaktgevecht met tien blote meiden in de douche van een kostschool (waar de meiden verblijven) waarbij Joanna lichtjes gewond raakt. Zien we hoe de lesbische directrice Miss Woods (Betty Mitchell) opgewonden raakt door de bloedige wond van Joanna die ze dan persoonlijk verzorgt (dat verzorgen houdt o.a. in het aanraken van de borsten en de schaamstreek). Zien we een dokter, te weten Dr. Wayne Kincade (Dr. Wayne Kincade) en zijn vrouw (Marsha Jordan) één van hen (Pamela) hen verkrachten (waarbij ze eerst iets in haar drankje doen waardoor ze opgewonden raakt) en chanteren (door het maken van foto's).

Zien we hen een club overvallen, waarbij ze een zwarte man, te weten Rufus (Charles Ranger) die door hen "pink toes" wordt genoemd, onder schot vernederen door hem te laten uitkleden en seks te laten hebben met drie vrouwen, waaronder Uschi Digard (haar zien we dan in circa de 38e minuut ook volledig naakt). Eerlijk gezegd kan ik dat niet echt een vernedering noemen Zien we hoe Pamela gedwongen wordt om weer naar Dr. Wayne Kincade en diens vrouw te gaan (anders maken ze de gemaakte naaktfoto's van haar openbaar), die bezoek hebben gekregen van een bevriend stel, te weten Frank Murray (Keith Erickson) en Joan Murray (Angela Carnon). Met dat stel kijken ze naar foto's en een zelfgemaakte pornofilm en daarna hebben ze seks met elkaar en daarbij wordt ook Pamela (ze loopt in eerste instantie rond in een sexy Franse meid-outfit die ze van Mrs. Kincade moet aantrekken en ook moet ze weer een drankje drinken met iets erin) betrokken (of beter gezegd "geneukt"). Dan zien we ongeveer vijf minuten lang een groepsseks scène.

Zien we hoe ze een illegale speelhal (waarin ook naakte vrouwen in rondlopen) overvallen en waarbij ook wat geweerschoten vallen en waarbij Joanna geraakt wordt. De meiden komen dan op het slimme idee om haar naar een dokter te brengen en gaan dan langs Dr. Wayne Kincade! Daar laten ze haar dan achter, waarna de dokter haar verzorgt (haar wond wordt schoongemaakt en ook krijgt ze een verdovingsspuit), uitkleedt en verkracht. Daarna vertelt Pamela over haar gebeurtenis met Dr. Wayne Kincade tegen de meiden en gaan de meiden wraak nemen op de dokter en diens vrouw.

Als ze naar hen toegaan, houden ze de dokter en diens vrouw onder schot en binden ze hen vast op de bank. Daarna worden ze gedwongen om een drankje te drinken met daarin het middel afrodisiacum (wordt gebruikt met het doel de geslachtsdrift te stimuleren). Hierdoor worden ze enorm geil en plagen de meiden de dokter met hun borsten in zijn gezicht, terwijl zijn handen zijn vastgebonden. Uiteindelijk maken ze hen los en omdat ze dan inmiddels zo geil zijn, neuken de dokter en zijn vrouw erop los. Als de meiden de gemaakte foto's van Pamela hebben gevonden en ze wat gestolen sieraden (bij hun eerdere overvallen) neerleggen, bellen ze de politie en vertrekken ze weer. De politie treft het stel dan neukend aan, waarbij ze dan gearresteerd worden (ze worden verdacht van de overvallen die "The Black Alley Cats" natuurlijk hebben gedaan) en ze niet van elkaar los zijn te krijgen. Daarna is de film na circa 80 minuten afgelopen.

Hoewel het verhaal weinig voorstelt en eigenlijk ook plotloos is (op de eerste circa 12 minuten na dan), is het wel nog vermakelijk om naar te kijken vanwege de constante naaktheid, domheid en de sociale hervorming onder het mom van zwarte borsten die in witte gezichten worden geduwd. Ondanks dat het allemaal slecht verstaanbaar is, waren de dialogen vaak van een bedenkelijke niveau, zoals bijvoorbeeld:

"A bunch of fucking gamblers are running number games and such — let’s stop ’em!"

De vrouwelijke hoofdrolspelers zijn ook van een bedenkelijke niveau (geldt eigenlijk voor alles in deze film), maar gelukkig zijn ze wel regelmatig naakt te bewonderen, ondanks dat het niet de mooiste vrouwen waren (zeker wat betreft de donkere Charlene Miles met haar hazetanden). Buiten hen zijn er nog meer vrouwen naakt te bewonderen, waaronder dus de al eerder genoemde Uschi Digard en Marsha Jordan. Uschi Digard met haar grote borsten zien we wel maar helaas in één scène naakt (wel gelukkig volledig naakt), terwijl we Marsha Jordan met haar nog grotere borsten in een drietal scènes naakt zien. Ze zijn overigens ook samen te zien in de Horror / Sciencefiction film "The Toy Box (1971)", welke ik in 2019 zag.

Al met al is "The Black Alley Cats" een zeldzame "sexploitation" film uit de jaren 70 zonder budget, die verwachtingen oproept en dat ook waarmaakt qua hoeveelheid naaktheid. Ben je een liefhebber van naaktheid in films dan kan je deze film gerust kijken en anders moet je deze film mijden als de pest.

Niet echt een boeiend of aangrijpend drama. Het verhaal was saai en ook niet echt boeiend of pakkend. Bovendien kan Carice van Houten een film zoals deze totaal niet dragen en haar accent was ook vreselijk irritant in deze film. Met veel pijn en moeite deze film toch kunnen uitkijken.

Dit was dan mijn voorlaatste korte Horror film welke ik heb gezien/herzien uit de leuke en vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie. Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering (ook visueel stijlvol in beeld gebracht, waarbij de kleur zwart de boventoon heeft en het rood van bloed geaccentueerd wordt), waarbij het er regelmatig grof (vooral van toepassing op de zwarte kat Pluto) aan toe gaat. Maar na 30 minuten (als Virginia voor de eerste keer dood gaat aan de gevolgen van tuberculose) wordt het eigenlijk wel allemaal wat belachelijk omdat je dan niet meer weet wat realiteit en fictie is, met als gevolg dat het verhaal een aantal vreemde en bizarre wendingen heeft en dat tot de laatste minuut.

In dit verhaal draait het om de beroemde horrorschrijver Edgar Allen Poe, die zwaar aan drank verslaafd is en wiens muzikale (zingt en speelt piano) vrouw Virginia lijdt aan tuberculose. Omdat Edgar behoorlijk in de financiële problemen zit, moet hij een goed verhaal schrijven om geld te verdienen. Maar door de drank lukt dat maar niet (hij kan zich niet meer concentreren en hij verliest de greep op de realiteit) en tevens raakt hij afgeleidt en geïrriteerd door de zwarte kat Pluto, die het lievelingshuisdier is van zijn vrouw en die een hekel heeft aan hem (krabt hem o.a.). Naarmate Virginia steeds zieker wordt, krijgt Edgar een steeds grotere hekel aan de zwarte kat Pluto en zeker als deze zich vergrijpt aan de andere huisdieren, te weten een goudvis en een kanarie. Edgar wil daarom afrekenen met de zwarte kat Pluto, die hij ook nog eens de dood van zijn vrouw verwijt.

De opening van het verhaal was wel leuk en met name de weddenschap om "staan op één vinger" met de barman in een café (deed me denken aan de mop die Quentin Tarantino vertelde over een weddenschap aan de barman in de geweldige Actie / Komedie film "Desperado (1995)"). De barman kon deze weddenschap echter niet waarderen Daarna draait het verhaal eigenlijk alleen nog maar om Edgar Allen Poe, zijn zieke vrouw Virginia en de zwarte kat Pluto en vanaf dan wordt zowel grof en raar, met een aantal vreemde en bizarre wendingen, waarvan je dus niet weet of het realiteit of fictie is. Qua grofheid (met name zeer dieronvriendelijk) gaat het er hard aan toe met o.a. het dood knijpen van de kanarie, het oog uitsteken van de kat en het ophangen van de kat die ook nog eens in brand vliegt. Die scenes waren niet plezierig om naar te kijken en het werd ook best gedetailleerd in beeld gebracht. Dus bij deze een waarschuwing voor dierenliefhebbers (met name kattenliefhebbers), die deze film nog moeten zien.

Wat overigens ook gedetailleerd in beeld werd gebracht, was het ophoesten van bloed door Virginia ten gevolge van de tuberculose, wat er niet bepaald smakelijk uitzag en later moet Virginia het ook nog eens ontgelden als Edgar Allen Poe haar per ongeluk met een bijl in het gezicht slaat (wel fraai in beeld gebracht), hij wilde eigenlijk de kat raken, waardoor ze voor de tweede keer dood gaat. Desondanks keren Virginia en de zwarte kat Pluto weer steeds heelhuids en gezond terug en dat is tevens ook het vreemde en bizarre aan dit verhaal omdat alles schijnbaar fictie is en dat tot de laatste minuut. De cast is eigenlijk maar beperkt tot Jeffrey Combs in de rol van Edgar Allan Poe en de mooie Elyse Levesque in de rol van Virginia Poe en ze spelen beiden hun rol aardig, hoewel ik me soms stoorde aan Jeffrey Combs, maar dat hoorde natuurlijk bij zijn rol.

Gewoon een vermakelijke maar wel vreemde korte (duurt circa 55 minuten) Horror film, waarbij het er tevens niet bepaald diervriendelijk aan toegaat. Deze film is geregisseerd door Stuart Gordon en die heeft met name in de jaren 80 een aantal goede en leuke horrorfilms gemaakt (o.a. "Re-Animator (1985)", "From Beyond (1986)" die ik recent nog heb gezien en toch ook "Dolls (1987)").

Na eergisteren de best leuke en vermakelijke Kerst / Horror film "Don't Open Till Christmas (1984)" (met veel moorden en ook wat naaktheid) te hebben gezien, wilde ik vandaag wel eens de moeder van het Slasher genre zien (ook een Kerst / Horror film), namelijk "Black Christmas" van regisseur Bob Clark (vooral bekend van de "Porky's" films). Zo gaf John Carpenter namelijk aan dat hij zijn film "Halloween" uit 1978 in eerste instantie als een vervolg op deze film zag. Oftewel "Black Christmas" is de eerste Slasher in het genre.

"Black Christmas" speelt zich af rond kerstmis in een vrouwelijk studentenhuis, waar de circa tien meiden obscene telefoontjes krijgen van een angstaanjagende hijger die hun ook bedreigt. Wanneer deze begint met het moorden van de meiden en daarbij het eerste slachtoffer vermist raakt, wordt al snel de politie ingeschakeld onder leiding van luitenant Ken Fuller (John Saxon). De dader blijft spoorloos, maar stopt niet met moorden...

Ondanks dat dit de eerste Slasher film is, vond ik het allemaal wat tegenvallen. Er is zeker genoeg sfeer, er heerst ook enige spanning (zeker op het einde) en de opening (inclusief de kerstliedjes) opgenomen vanuit het oogpunt van de slasher die inbreekt in het studentenhuis was ook best aardig, maar het is ook behoorlijk saai en langdradig en het aantal moorden (op één hand te tellen) valt behoorlijk tegen en van een paar moorden zie ook niets. De eerste moord (via wurging op een studentenkamer) vindt plaats na circa 10 minuten en dat is best snel, maar de tweede moord (via een haak op de zolder) vindt pas plaats na circa 40 minuten en dat is veel te lang wachten. Daarna vindt er nog een moord (via doodsteken in bed) plaats na circa 65 minuten en de laatste twee moorden (waaronder de schijnbare dader) worden niet eens meer in beeld gebracht.

Wat ook niet in beeld wordt gebracht is de moordenaar / hijger (die geen kenmerkende wapen- of moordstijl heeft en ook geen iconisch masker of gezicht heeft) die zich op de zolder van het studentenhuis verstopt en vanuit daar de telefoontje pleegt. Je hoort alleen zijn stem als hij zijn obscene telefoontjes pleegt en hij zegt dan o.a.:

"Let me lick your pretty piggy cunt !"
"I'll lick your pretty pig clit. I'm like a tuna farm, baby !"
"Suck on my juicy cock !"

En ook zie je soms een oog van hem als hij zich ergens verstopt heeft. Het meest voor de hand liggende is dat de moordenaar een vriendje is van één van de meiden die zwanger (ze wilt abortus plegen, maar dat wilt het vriendje juist niet en die wilt ook trouwen en stoppen op het conservatorium) blijkt te zijn, maar na het einde (als ze hem gedood heeft) blijkt dat niet het geval en hoor je weer de telefoon overgang waarna de film is afgelopen.

Omdat de film zich afspeelt in 1974, was het wel grappig om te zien welke techniek de politie gebruikt om de verdachte op te sporen door de telefoon van het studentenhuis af te luisteren. Dat gebeurde namelijk via een gigantische telefooncentrale, waar één persoon langs alle telefoonlijnen loopt om te kijken vanuit waar de verdachte belt. Zo komt de politie erachter dat de beller waarschijnlijk Bill Graham (degene die belt noemt ook zeer regelmatig de naam Billy) is, maar op het einde (als ze erachter komen dat de verdachte belt vanuit het studentenhuis) stappen ze van die theorie af en verdenken ze iemand anders, te weten Peter (Keir Dullea) die het vriendje is van de zwangere Jess (Olivia Hussey), die dus niet de moordenaar blijkt te zien. Wie de moordenaar uiteindelijk is, kom je dus nooit te weten en ook niet wat zijn motivatie is.

De cast maakt deze film het kijken nog enigszins waard, want buiten de bekende John Saxon (hem vind ik altijd leuk om te zien in films) die dit jaar overleden is, zien we verder nog de bekende actrice Margot Kidder (twee jaar geleden overleden en ze is vooral bekend vanwege haar rol van Lois Lane uit de Superman-reeks uit de jaren 70 en 80 met Christopher Reeve als Superman) als de grof gebekte studente Barb (die astma heeft) die zeker niet op haar mondje is gevallen en een politiesergeant, te weten Nash (Doug McGrath), voor schut zet met het doorgeven van een telefoonnummer, waarbij ze als kengetal "Fellatio" doorgeeft en de politiesergeant niet weet wat fellatio betekent (hij wordt naderhand ook uitgelachen door andere agenten).

Ondanks dat de film zich afspeelt in een vrouwelijk studentenhuis en je in het begin ook best veel meiden ziet (o.a. als de telefoon overgaat), draait het in deze film maar om vier studentes, te weten Barb, Jess, Phyl (Andrea Martin) en Clare (Lynne Griffin) en dat aangevuld met een oudere vrouw, te weten Mrs. Mac (Marian Waldman), die in het studentenhuis overal drank heeft verstopt (o.a. in een boek en in een toilet) en daar stiekem steeds van drinkt.

Normaal zou je ook verwachten dat in een Horror film die vooral draait om meiden, dat je dan ook wat naaktheid ziet (bijvoorbeeld als ze zich gaan omkleden, douchen of met hun vriendje gaan vrijen) en zeker omdat het om een jaren 70 film gaat, maar dat is dus niet het geval en de vriendjes van de meiden zijn vooral ruimdenkend, aardig en hebben geen seksuele lusten (de enige die dat wel heeft is Barb, maar zij heeft juist geen vriendje). Toegegeven vriendje Peter had ze ook niet helemaal op een rijtje en zeker niet toen hij de concertpiano aan het vernielen was.

Al met al vond ik deze moeder van de Slashers tegenvallen en heb ik me er dus ook niet echt mee vermaakt. Sowieso valt het aantal moorden behoorlijk tegen en van een paar moorden zie je dus niets, behalve dat je opeens hun dode lichaam ziet liggen. En verder vond ik het dus ook behoorlijk saai en langdradig. Het enige leuke aan deze film vond ik het zien van John Saxon en Margot Kidder en de laatste is vooral in het begin van de film te zien (ondanks dat ze pas in de circa 65e minuut wordt vermoord), waar ik haar vooral irritant vond. Op naar "Christmas Evil (1980)", welke mijn laatste ouderwetse Kerst / Horror film zal zijn die ik bekijk dit jaar.

De eerste 45 minuten van de film zijn best aardig, maar zodra ze in het dorp terecht komen wordt het zeer matig en hunker je naar het einde. Het is leuk dat er twee Nederlandse personen in meespelen in de vorm Carice van Houten en Tygo Gernandt. De laatst genoemde heeft overigens maar een kleine rol (hij zegt geen woord in de film). Carice van Houten is best een aardige actrice maar hier weet ze helaas totaal niet te overtuigen en wordt ze compleet weggespeeld door Sean Bean. Het is jammer dat de film na het aardige begin zo in elkaar zakt (mede te danken aan Carice van Houten) want er had meer in gezeten.

Nee geef mij maar Flesh+Blood met o.a. onze Nederlandse Rutger Hauer, die film gaat ook over de pest maar is wel velen malen beter dan dit prul.

Deze humor is niet echt aan mij besteedt, te flauw en te onnozel. De verwijzingen en het eerbetoon naar de soort gelijke goedkope jaren 70 films (daar heb ik vorig jaar nog een aantal van gezien) ten spijt maar die films waren toch leuker en beter dan deze flauwe bedoeling. Ik moet wel zeggen dat ze de jaren 70 sfeer heerlijk hebben weergegeven ook qua muziek. Je want je bij deze film even terug in de jaren 70. Het verhaal stelt bitter weinig voor en wist ook nauwelijks te boeien. Zoals al eerder gezegd is de humor me totaal ontgaan want het is me gewoon te flauw en te onnozel. Omdat de film gelukkig niet al te lang duurt is hij wel nog redelijk te doen (ondanks dat heb ik hem hoofdzakelijk op 2x speed gekeken).

Nadat ik een dag eerder de vermakelijke Oorlog / Horror film "Love Camp 7 (1969)" had gezien, was ik benieuwd naar ander materiaal van regisseur Lee Frost en toen ik zag dat in deze Drama / Actie film (een nazi-blaxploitation film) van hem de rondborstige Uschi Digard (vooral bekend om haar rollen in Russ Meyer-films) meespeelde, was de keuze snel gemaakt.

Het is best een onzinnige film over een groep militante zwarten, oftewel "People's Army", in de wijk Watts van Los Angeles, die met Gestapo-manieren de maffia de baas probeert te worden. Daarbij ontstaan er ook onderlinge meningsverschillen wie er nu eigenlijk de baas is bij de militante zwarten.

De film maakt een vergelijk met de opkomst van het "Derde Rijk" en na de opening (waarbij twee maffioso een donkere man treiteren) zie je ook wat beelden van een marcherende nazi's en Hitler tijdens de begintitels. Na een tijdje (halverwege de film) zie je zelfs militante zwarten, in zwarte uniformen, marcheren door de straten van Los Angeles, waarbij ze toegesproken worden door zwaar besnorde negers (het woordje "Nigger" wordt ook regelmatig gebruikt in deze film) met nazi-petten. En het hakenkruis (swastika) is vervangen door een ballende zwarte vuist. Ze roepen op een gegeven moment ook allemaal "revenge", waarbij je er dan tussendoor hoort "Sieg Heil".

De film (waarbij het in eerste instantie draait om "Zwart" versus "Blank") weet opzicht nog wel te vermaken en dat komt mede door een aantal leuke personages (met name de maffioso), het aanwezige bloot, de humor (zwarte humor ) en de actie en dat laatste neemt op het einde Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger-achtige vormen aan (deed me soms denken aan de actie in de film "Commando (1985)"), maar dan met Rod Perry (als generaal Ahmed) in de hoofdrol.

Met name het maffialid Vito (Phil Hoover) was wel een leuk en grof personage die de zwarte bevolking lastigvalt (afperst) en dat is gelijk al bij de opening te zien. Ik moest vooral om hem lachen toen hij samen met zijn partner Ernest (Wes Bishop) naar een blank hoertje (Donna Young) ging die voor hun werkt (maar geld achterhoudt) en die op bed ligt met een roze deken. Vito trekt dan op een gegeven moment de roze deken naar beneden (waarbij je haar dan poedelnaakt ziet) en zegt dan:

"Nice tits, nice legs, nice bush" (wat ook wel klopt )

Daarna vraagt hij aan haar of ze geld achterhoudt, waarop zij "No" antwoordt en hij dan zegt :

"Otherwise Ernest and I going to remove your tits, shorten your legs and set your bush on fire."

Natuurlijk doen ze dat niet, maar ze wordt wel door Vito in het gezicht geslagen en ook bonkt hij haar hoofd (grijpt haar dan bij de haren) regelmatig hard tegen de muur. Vito heeft ook een oogje op de donkere zuster Marsha (Angela Brent), die hij regelmatig lastigvalt (o.a. te zien na de opening), waarbij hij dan o.a. tegen haar zegt:

"How about five bucks for a blowjob"

Als Vito dan ongepast haar borst aanraakt en zij hem slaat (hij slaat natuurlijk harder terug), komen drie militante zwarten haar helpen, maar die worden in elkaar geslagen en geschopt door Vito en Ernest, waarna Vito tegen Ernest zegt (als ze de laatste persoon in elkaar slaan):

"Now there's a real happy nigger."

Naderhand neemt hij zuster Marsha ook onvrijwillig mee in de auto, ontbloot hij haar, slaat hij haar en verkracht hij haar. Dat had hij echter beter niet kunnen doen, want de militante zwarten (als tegenreactie voor de actie van Vito vraagt kolonel Kojah aan generaal Ahmed van het volksleger om een kleine groep van weerbare mannen en hij krijgt van hem zes man, die hij in strakke nazi-uniformen kleedt) nemen dan wraak in zijn huis waar hij net in bad zit, door zijn ballen eraf te snijden met een scheermes, die ze dan doortrekken via het toilet. Daarna zien we Vito ook niet meer terug (bloed dood in het bad) in de film en neemt Ernest zijn rol over, totdat hij ook vermoord wordt door de militante zwarten.

Het bloot is natuurlijk ook redelijk aanwezig in deze film en dat is voor het eerst te zien (na circa 15 minuten) bij de al eerder genoemde Donna Young als het hoertje. Naderhand (na circa 70 minuten) is ze overigens weer bloot te bewonderen en ook dan ligt ze weer in bed en wordt het roze dekentje omlaag getrokken (dit keer door een zwarte militant, die haar daarna met vijf personen gaan nemen als achterstallige betaling). Maar dit keer zie je haar dan volledig bloot van top tot teen (dus dit keer ook haar "nice bush") i.p.v. alleen haar borsten.

Verder zie je Angela Brent twee keren bloot (één keer in de auto en één keer als ze in bed ligt te vrijen met generaal Ahmed en daarbij zie je dan zowel haar borsten als haar mooie billen) en natuurlijk ook Uschi Digard, als de vriendin van kolonel Kojah (Charles Robinson) die zich beschouwd als de baas van de militante zwarten. Ze heeft opzicht een rol van niets (voor het eerst te zien na circa 40 minuten), maar de paar keren dat ze in beeld is, is ze wel mooi om te zien en ze is ook een keer komisch. En dat is tijdens de auto scène (tussen twee rijdende auto's) waarbij ze haar rechterborst laat zien door het raam (ze is de bijrijder van een auto) aan Ernest (die in de andere auto rijdt en er om moet lachen), waarna ze hem van de weg rammen en waarna uiteindelijk de auto ontploft (wordt ook nog beschoten door militante zwarten) en Ernest dus het loodje legt. Dat was eigenlijk ook min of meer het einde van de maffioso in de film, want na circa 45 minuten komen ze er niet meer in voor en draait het alleen nog maar om de onderlinge strijd tussen de militante zwarten.

Naderhand (na circa 65 minuten) zie je overigens beide enorme borsten van Uschi Digard in volle glorie als ze in bed rechtop gaat zitten (nadat ze ligt te neuken met kolonel Kojah en waarbij ze dan gestoord worden door Delmay en waarop Kojah dan tegen Uschi zegt "Cover yourself"). En verder zien we nog de vrouw (Susan Randolph) van maffiabaas Vincent (Lee Frost) bloot in bed liggen en haar borsten mochten er ook wel wezen (zagen er best stevig uit). Die maffiabaas Vincent heeft overigens ook een typisch jaren 60 / 70 tapijtje, maar dan niet tussen zijn benen maar op zijn hoofd, want hij loopt namelijk rond met een toupetje (zet hij ook een aantal keren op zijn hoofd, waarbij zijn vrouw dan moet glimlachen)

In het laatste gedeelte (vond ik persoonlijk het minste gedeelte van de film) van het verhaal draait het dus alleen maar om de militante zwarten (een deel van hun is inmiddels net zo corrupt als de maffioso en handelt ook in drugs en prostitué) en hun onderlinge strijd, waarbij het eindelijk uitloopt in een legertrainingskamp (dat voorzien is van een zwembad, mooie vrouwen en veel drank) op een onderling gevecht tussen generaal Ahmed (die vlak van te voren is neergeschoten door Delmay, waarna zuster Marsha hem verzorgt) en kolonel Kojah en de laatste wordt daarbij geholpen door Delmay (Edward Cross). Tijdens dat gevecht doodt kolonel Kojah per ongeluk Delmay met een scheermes, waarna hij samen met generaal Ahmed in het zwembad belandt (waar een geweer op de bodem ligt). Kolonel Kojah wordt dan uiteindelijk doodgeschoten door generaal Ahmed, die dan uit het zwembad klimt en wegloopt (tevens einde van de film).

Van de cast vond ik Phil Hoover als maffialid Vito nog het leukste en eigenlijk was ook Lee Frost als maffiabaas Vincent wel leuk en zeker als hij op een gegeven moment maffialid Joe (Charles Howerton) compleet gaat afzeiken (dat is tevens de laatste scène waarbij de maffia te zien is) en o.a. tegen hem zegt:

"See, it's just that I think you the dumbest fuck in the world."

Waarna Joe zegt "Thanks Vincent" en waarop Vincent dan weer zegt "Your welcome Joe"

Van de overige cast deed vooral Rod Perry het verdienstelijk als de toch wel sympathieke generaal Ahmed (zegt op een gegeven moment ook tegen een zwarte militant, die enigszins verstopt zit met een machinegweer tussen de bomen, "Okay monkey in the tree") en Charles Robinson als kolonel Kojah en Edward Cross als Delmay vond ik vooral vervelende personen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze nazi-blaxploitation film (uniek in zijn soort en typisch jaren 70), die met net geen 90 minuten ook niet al te lang duurt. Ondanks dat ik de tweede helft van het verhaal wat minder vond dan de eerste helft, geef ik hem toch nog een nipte voldoende.

De eerste paar minuten is deze film nog vrij rustig maar daarna is het gewoon een al schieten wat de klok slaat. De kogels vliegen je werkelijk ruim 2 uur langs de oren. Leuk voor de buren als je een home-cinema set hebt waarvan het geluid hard staat

De film was verder dik in orde (boeiend en spannend) en de gevecht scènes zien er schitterend uit. De veel bekende acteurs spelen zeer overtuigend in deze film.

Ik zie dat vanavond mijn lievelingsfilm met mijn favoriete acteur Martin Lawrence (oh wat ben ik toch leuk en grappig ) alweer wordt uitgezonden op TV. Zo meteen mijn geweer maar weer eens veilig opbergen want anders overleef ik de avond niet.

Jezus deze was wel erg slecht. Het begin van de film leek wel op een erotische gevangenis film, dat was misschien nog het plus punt van de film want de rest was echt bar slecht. Slecht verhaal, slecht geacteerd en slechte actie. Deze film krijgt nog 1 punt vanwege de borsten van Pam Grier, die zagen er wel aardig uit. Voor de rest snel vergeten deze film.

Bij een nieuwe Nederlandse film heb ik vaak het gevoel te kijken naar de zoveelste mislukte uitzending van Nederland op het songfestival. Ook deze zogenaamde moderne Nederlandse film mist de plank volledig want het is gewoon min of meer allemaal gejat van Guy Ritchie met een vleugje Robert Rodriguez erin. Dus de originaliteit is al ver te zoeken in deze film. De humor in de film is me vanwege de hoge flauwheid van het verhaal vrijwel geheel ontgaan. Het beste van de film vond ik nog eigenlijk dat men de film tijdens de aftiteling (gelukkig duurde de film niet echt lang) gewoon liet doorlopen, maar voor de rest kon me deze flut film me weinig bekoren.

Men had deze film best wel eens mogen ondertitelen want niet iedereen was echt duidelijk verstaanbaar. De cast vond ik eigenlijk niet echt bijzonder en niemand kon me ook overtuigen (Alex van Warmerdam was nog de beste). Vooral hoofdrolspeler Raymond Thiry vond ik maar een saaie piet. Het was leuk dat de zussen Schuurmans (de een met en de een zonder) erin meespeelden, vooral Katja natuurlijk, maar hun rol stelde eigenlijk weinig voor en er werd ook veel te weinig meegedaan. Oua uiterlijk heb ik ze ook wel eens beter gezien (en daarmee bedoel ik niet de Playboy).

Nee net zoals de score voor Nederland op het songfestival de laatste jaren geldt ook voor deze film eigenlijk "zero points", maar vanwege het geringe vermaak toch nog een één puntje. Een advies voor veel Nederlandse regisseurs, ga eens om de hoek kijken in België. Daar heeft men in het algemeen wel verstand van goede, originele en leuke films maken.

A.s. dinsdagavond ga ik naar de bioscoop voor de nieuwe "Avengers: Infinity War (2018)" film en om een beetje bij te blijven qua superhelden (Black Panther speelt er namelijk ook in mee), heb ik gisteren deze blaxploitation Actie / Sciencefiction film bekeken. Althans dat zou gelden als deze film in de jaren 70 was uitgekomen Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien, want ik vond het maar een flauwe bedoeling met een slap verhaal en snap eigenlijk ook niet waarom deze film zo'n goede recensies kreeg.

In dit superheldenverhaal draait het om T'Challa / Black Panther (Chadwick Boseman) die terugkeert naar Wakanda, welke een technologisch hoog ontwikkeld Afrikaans schaduwland is en welke rijk is aan Vibranium (kruid / grondstof voor superkrachten). Daar wilt hij de troon bestijgen, maar een rivaal met een verleden, te weten Erik Killmonger (Michael B. Jordan), is uit op wraak en brengt het land en de wereld in gevaar.

Dit is de eerste "Marvel" bioscoopfilm waarbij de belangrijkste personages van Afrikaanse komaf zijn en tevens de eerste keer dat een superheldenfilm zich in Afrika afspeelt. Bovendien zijn de vechtscènes (o.a. met speren en dieren of juist mensen verkleed als dieren) in de film gebaseerd op Afrikaanse vechtkunst. Het dertien in een dozijn eenvoudige en slappe voorspelbare verhaal, deed me soms denken aan "Star Wars" (qua decors en technologie) en "James Bond" (met name het gedeelte in Zuid-Korea) films en het verhaal mag dan wel een politiek tintje hebben, ik vond het echter vooral saai, flauw, langdradig (duurt circa 120 minuten en na de aftiteling volgt nog een extra scène, die zoals zo vaak eigenlijk niets toevoegt), clichématig en voorspelbaar (o.a. gevecht om de troon en het einde).

Niet alles (wel veel) vond ik overigens slecht aan deze film, want visueel gezien (en dan doel ik vooral op de kleurrijke Afrikaanse kledij en landschappen) mocht deze film er best wezen en het verhaal bevat ook de nodige actie (wel niet bijzonder spectaculair of indrukwekkend, hoewel de neushoorns op het einde er wel fraai uitzagen) en humor. De laatste is soms wat aan de flauwe kant, maar soms ook best leuk, zoals bij de opening (wat zich eventjes afspeelt in 1992) van het verhaal waarbij er twee kale vrouwen aanbellen bij een deur en waarbij iemand (die door het kijkgaatje van de deur kijkt) dan zegt:

"Het zijn twee meiden die op Grace Jones lijken"

Om die opmerking leuk te vinden, moet je waarschijnlijk wel minimaal ergens in de 30 zijn, want anders weet je waarschijnlijk niet wie Grace Jones is. Ook vond ik het wel geinig dat de enige blanke persoon in het verhaal met een rol van betekenis, te weten Martin Freeman (in de rol van CIA-agent Everett K. Ross), zwaar gewond raakt bij het beschermen van de donkere vrouw Nakia (Lupita Nyong'o) en dat dan een andere donkere vrouw, te weten Shuri (Letitia Wright) zegt:

"Top, weer een gebroken blanke om te fiksen. Dit wordt leuk"

De voor 90% bestaande donkere cast (de 10% blanke cast met een rol of rolletje zijn Martin Freeman, Andy Serkis, Francesca Faridany en natuurlijk Stan Lee), bestond voor mij vooral uit onbekende acteurs en actrices zoals Chadwick Boseman, Michael B. Jordan, Lupita Nyong'o (in de rol van Nakia, die een spion is van Wakanda), Danai Gurira (in de rol van Okoye, die een bewaakster is van Wakanda) en de irritante Letitia Wright (in de rol van Shuri, die zeg maar de vrouwelijke jonge "Q" is uit de James Bond films) en eerlijk gezegd vond ik niemand daarvan echt overtuigen en de vrouwen waren ook niet bepaald schoonheden (dan vond ik de eerder genoemde blanke Francesca Faridany in het kleine rolletje van museum directeur, misschien nog wel de mooiste vrouw in deze film).

Gelukkig spelen er ook een tweetal bekende donkere acteurs in mee en dan doel ik op Forest Whitaker (in de rol van Zuri, die zich maar de ceremoniemeester is op Wakanda) en Angela Bassett (in de rol van Ramonda, die de moeder is van T'Challa en Shuri) en zij deden het nog best verdienstelijk. Dat laatste geldt overigens ook voor de blanken Martin Freeman en Andy Serkis (in de rol van slechterik Ulysses Klaue) en zij zorgden ook nog voor wat humor.

Zoals de vermakelijke film "Wonder Woman (2017)" de superhelden bioscoopfilms een broodnodige feministische injectie gaf, zo voorziet "Black Panther" het hoofdzakelijk witte "Marvel" universum eindelijk van wat kleur (het is alleen nog wachten op een Aziatische superheld), alleen vond ik er niet zoveel aan en ik zit ook niet op een vervolg te wachten.

P.S. ik snap wel niet waarom een bepaalde Afrikaanse stam, te weten de Jabari stam onder leiding van M'Baku (Winston Duke) perse apen (Gorilla's) moesten voorstellen, die ook nog eens apengeluiden maakte. Dat vond ik eerlijk gezegd een beetje op het randje (of moest het zelfspot voorstellen) voor een film gemaakt door grotendeels zwarte cast en crew.

Waar "The Black Phone" uit 2021 nog een goede film was, is dit overbodige vervolg gewoon matig. Het verhaal wist me nauwelijks te boeien en te vermaken en echt spannend werd het eigenlijk nergens en voor de pauze was de film ook nog eens slaapverwekkend. Het hoogtepunt volgde eigenlijk in de pauze met een lekkere Pumpkin spice latte macchiato. Na de pauze werd de film wel iets beter en gebeurde er ook meer (o.a. op het bevroren meer). Visueel zag het er wel fraai uit met de sneeuw- en wintercamp-setting en ook zien we weer de originele castleden (nu wel vier jaar ouder) en bij het zien van Jeremy Davies, moest ik steeds denken aan Charles Manson, welke hij ook speelde in de goede film "Helter Skelter (2004)".

Toen ik de filmposter zag van "The Black Phone", dacht ik even dat dit een nieuwe "The Purge" film was, maar gelukkig was dat niet het geval. Horrorliefhebber Scott Derrickson is de regisseur en hij is o.a. bekend van de horrorfilms "The Exorcism of Emily Rose (2005)" en "Sinister (2012)". In die laatste film speelde acteur Ethan Hawke een hoofdrol en dat we hem nu weer in deze horrorfilm (hoewel ik het meer een Thriller film vond) terugzien is geen toeval. Leuk om te weten is dat de "The Black Phone" een verfilming is van een kort verhaal van de Amerikaanse schrijver Joe Hill, die de zoon is van Stephen King. En hij was de schrijver van het horrorboek "It" (welke o.a. verfilmd is geworden in de vorm van "It (1990)") en daar heeft deze film bepaalde overeenkomsten mee.

Finney Shaw (Mason Thames), een slimme maar verlegen jongen van dertien, wordt ontvoerd door een sadistische moordenaar met de naam "The Grabber" (Ethan Hawke) die hem opsluit in een geluidsdichte kelder. Om hulp schreeuwen heeft dus weinig zin, maar als een kapotte telefoon aan de muur ineens rinkelt, ontdekt Finney dat hij de stemmen van eerdere slachtoffers van de moordenaar kan horen. Zij zijn vastbesloten om ervoor te zorgen dat wat hen is overkomen Finney bespaard blijft.

"The Black Phone" lijkt op het eerste gezicht op het zoveelste spookverhaaltje dat we al tig keren hebben gezien en toch heeft het heel wat onverwachte wendingen wat alles des te fascinerend maakt. De film wordt omschreven als een bovennatuurlijke horrorfilm, maar in mijn beleving is dit voornamelijk een thriller met bovennatuurlijke elementen. Al helemaal omdat het, los van de visioenen van overleden kinderen en voorspellende dromen, best realistisch is geschreven en vormgegeven. Niet alleen toont deze film de gruwelijke en uitzichtloze momenten van kinderontvoering, maar het tackelt ook traumatische thema’s als zware pesterijen en kindermishandeling. Hoewel dit verhaal zeker een ijzingwekkende vertoning is, had de film toch wel wat meer achtergrondinvulling mogen hebben voor een nog sterker plot.

De slechterik van dienst in "The Black Phone" is bekend met de weinig verhullende naam "The Grabber", een psychopaat die kinderen ontvoerd, een beetje zelfs zoals het "It" karakter Pennywise en die op zich een stadslegende begint te worden. Hij bestuurt een zwart busje gevuld met zwarte ballonnen (i.p.v. rode zoals in "It") en hij noemt zichzelf een parttime goochelaar en verleidt jonge jongens om met hem te kletsen op de stoep met het aanbod van een goocheltruc (ook al iets wat Pennywise deed), voordat hij ze knock-out slaat met een soort spuitbus en meeneemt naar zijn huis.

Het verhaal speelt zich af in een rustige buitenwijk van Denver aan het eind van de jaren 70 en de film pikt het verhaal op wanneer "The Grabber" al enige tijd actief is. Overal in deze buitenwijk van Denver hangen posters van vermiste kinderen en iedereen kent hun namen. "The Grabber" heeft duistere plannen met de jongeren, maar deze film zet de klemtoon op het paranormale en dat maakt van dit alles wel een zenuwslopend verhaal met een Ethan Hawke die we zelden zien zonder zijn masker. En dat was misschien wel jammer omdat hij eigenlijk geen masker nodig had om eng te zijn.

Het masker lijkt overigens op een grijze mimespeler met een hele sterke kin en duivelshoorntjes. Het masker voegt ook een extra laag toe aan de onstabiele mentaliteit van "The Grabber". Het mondstuk kan namelijk telkens vervangen worden, namelijk een lachend gezicht als hij de kinderen wil opjagen, een verdrietig gezicht als hij boos is en een mondloos gezicht die griezelig genoeg niet veel weggeeft van wat "The Grabber" op dat moment denkt. Het masker zag er fraai uit en geeft een onwennige sfeer rondom Ethan Hawke’s personage.

"The Grabber" en Finney zijn overigens niet de enige hoofdrolspelers, want Finney heeft ook nog een jongere zus genaamd Gwen (Madeleine McGraw). Zij beschikt over een speciaal soort helderziende vermogens, die een belangrijke factor lijkt te gaan spelen in het vinden van Finney. Dit was een erfenis van de overleden moeder van de kinderen, wiens voorspellende dromen haar tot een tragisch einde hebben geleid. Als gevolg hiervan is de vader van Finney en Gwen, te weten Terrence (gespeeld door Jeremy Davies, die ik in deze film enigszins vond lijken op Charles Manson) een gewelddadige dronkaard geworden die zijn kinderen ook slaat (zo zien we een heftige scène waarin Gwen een pak slaag krijgt van haar vader met zijn riem). Maar deze kleine verhaallijn, wordt hier niet verder uitgewerkt.

Ondanks dat Ethan Hawke nauwelijks herkenbaar is, speelde hij de rol van "The Grabber" wel sterk en zag hij er er ook regelmatig imponerend uit met zijn masker en vooral als hij op een gegeven moment met dat masker en met ontbloot bovenlichaam in een stoel zit. We leren van "The Grabber" dat hij een broer heeft, te weten Max (James Ransone), en dat hij van spelletjes houdt. Maar verder ontbreekt deze onstabiele maniak aan gelaagdheid of identiteit. Ethan Hawke is zeker niet de ster in deze film, want al die eer komt toe aan de uitstekend spelende en getalenteerde kindacteurs Mason Thames en Madeleine McGraw als broer en zus wiens leven opgeschud wordt door toedoen van "The Grabber".

Sowieso is een sterk element van deze film de hechte broer / zus relatie tussen Finney en Gwen. Finney is een introverte jongen die conflict het liefst vermijdt, terwijl Gwen een extroverte vuurvonk is die geen hand voor haar mond neemt. Dit contrast is vermakelijk om te volgen en al helemaal omdat dit hun band totaal niet in de weg zit, maar juist sterker maakt. Ze vullen elkaar aan, komen voor elkaar op, en dat was mooi om te zien. Beiden dragen zeker bij aan de aantrekkingskracht van deze film.

Ook zien we nog verschillende andere kinderen in verdienstelijk rollen, waarvan we een aantal naderhand als vermoorde geestkinderen (o.a. een vriend van Finney) terugzien in de kelder waar ze Finney helpen en dan horen we ook hun stemmen door de telefoon. En verder hebben E. Roger Mitchell en Troy Rudeseal nog verdienstelijke rollen als de politiedetective Wright en Miller.

Al met al is "The Black Phone" een perfecte nachtmerrie. De film is niet alleen eng maar het brengt ons ook naar plaatsen wat we niet verwachten. Dit alles geregisseerd door een bekwame regisseur met een geweldige aandacht voor details die resoneren met het macabere. De kindacteurs tillen deze film naar een hoog niveau en het emotionele, sterke en verdiende einde mocht er zeker wezen.

Vermakelijke maar ook boeiende actie/misdaad film, goed gespeeld door Michael Douglas en Andy Garcia. de Japanse maffia werd wel goed neergezet in deze film.

Wat een matige bedoeling was deze dertien in een dozijn flauwe Horror (laatste gedeelte van het verhaal) / Thriller.

Het goedkope (locatie en de zeer beperkte cast) verhaal stelt weinig voor en weet ook nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. De gebeurtenis die lijdt dat de drie vrouwen worden opgejaagd was zo clichématig (en tevens lachwekkend) als maar wat en de reactie van de jagers daarop was totaal belachelijk. Als de jagers (ex-soldaten) nu overtuigend waren geweest, dan had het misschien nog wat kunnen worden. Maar de jagers zijn juist zo achterlijk als maar wat (leek wel inteelt) en vooral die Jay Paulson (als Derek) met zijn achterlijke nerd-achtig hoofd. De drie vrouwen doen het ook niet echt veel beter, maar ze zagen er niet onaardig uit (zeker Kate Bosworth) en twee van hun zijn zelfs een bepaalde tijd poedelnaakt te bewonderen (het is wel allemaal in het donker opgenomen, dus je moet het doen met hier en daar een glimp).

Het einde van het verhaal is ook niet bepaald geweldig (zeg maar gerust zeer flauw), maar is tenminste wel nog lekker hard en grof (het horror gedeelte van het verhaal). Nee, deze zeer matige bedoeling, die gelukkig ook maar iets van 75 minuten duurt, kun je beter niet kijken.

Deze film staat genoteerd als een "Horror" film, maar het is natuurlijk een "Komedie/Horror" film, met vooral de nadruk op "Komedie". Overigens is "Erotiek" eigenlijk ook van toepassing, want er is best veel bloot (voornamelijk borsten) in te zien (o.a. gelijk bij de introductie van het verhaal) en dat is maar goed ook want dat is eigenlijk ook het enige waardoor ik deze flauwe "Komedie / Horror" film helemaal heb kunnen uitkijken en natuurlijk ook vanwege wat "stinissen" al aangeeft, namelijk het mooie lichaam van Natasha Henstridge (vooral bekend van de Sciencefiction / Horror reeks "Species"), welke voorzien zijn van enorm grote borsten (die zijn helaas wel niet bloot te bewonderen ).

In dit verhaal draait het om het getrouwd stel Paul (gespeeld door Lukas Hassel) en Jennifer (gespeeld door Natasha Henstridge), wiens nieuwe droomhuis verandert in een nachtmerrie wanneer ze erachter komen dat er een kwaadaardige, wellustige (oftewel geile) geest in de kelder zit.

Hoewel het verhaal gewoon bar slecht en belachelijk is, heb ik me er toch nog enigszins mee vermaakt en dat komt vooral zoals eerder al aangegeven door het vele bloot en Natasha Henstridge, maar toch ook door de vele flauwe humor, die vooral op conto komt van hoofdrolspeler Paul en met name als hij bezeten raakt door de geile geest. Vooral de hele scene als hij samen met zijn vrouw Jennifer en diens jongere gothic uitziende zus Karen (gespeeld door Augie Duke) gaat uit eten in een restaurant was best geinig en met name zijn interactie met het personeel en vooral het vrouwelijke.

Ook zijn veel seksueel getinte scenes zijn best geinig, zoals de introductie van het verhaal waarbij de geile geest zich amuseert met de tepels van een vrouw (de fraaie Alex Rinehart), die scene deed me overigens denken aan de goede "Horror" film "The Entity (1982)" (voor deze film is het vooral "En Titties" ), Jennifer die een orgasme krijgt in bad en met een wasmachine en waarbij de wasmachine over haar klaarkomt, serveerster in restaurant wiens borsten opeens op de rug zitten, Paul die Karen op een duivelse manier dood neukt (daarbij is Augie Duke dan ook topless te zien), loodgieter die verkracht wordt door Karen (die inmiddels al dood is en bezeten is) en die hem daarna met de deur van de wasmachine onthoofd en het einde met het nieuwe ras, bestaande uit het uiterlijk van een mens (in dit geval de volledig blote Milena Gorum) en het innerlijk van een demon. Het einde was overigens best flauw en mede omdat naderhand blijkt dat ook Jennifer bezeten is.

Bij de cast staat o.a. de bekende actrice Lin Shaye (vooral bekend van de Horror / Thriller reeks "Insidious") vermeld, maar zij is eigenlijk alleen te zien tijdens de introductie van het verhaal (waarbij ze de oma is van de vrouw die te maken krijgt met de geile geest) en op het einde. De cast speelt zeker niet hoogstaand, maar de hoofdrolspelers Natasha Henstridge en Lukas Hassel deden het nog best leuk en vooral de laatste. De overige cast moet het vooral hebben van hun schoonheid zoals de kleine Augie Duke en Dominique Swain (in de rol van Stacey, die samen met haar man Howard op bezoek gaat naar Paul en Jennifer en daarbij ontkleed wordt door Paul, waarna ze alleen nog een BH, slipje en hakjes draagt en dat allemaal in het zwart).

Al met al een bar slechte "Komedie/Horror" film qua verhaal en uitvoering, maar door het vele bloot, Natasha Henstridge en de vele flauwe humor (de toon wordt gelijk gezet tijdens de introductie van het verhaal), is deze film toch nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en met circa 90 minuten duurt deze natuurlijk film ook niet lang.

Hoewel het verhaal van deze Avontuur / Thriller film wel leuk gevonden was (daar had men ook een Horror film over kunnen maken), vond ik de uitvoering op zijn zachtst gezegd beroerd, want het is het ene cliché na het andere en alle plotwendingen zijn ook nog eens flauw, geforceerd, voorspelbaar (o.a. Russen in de clinch met de Britten) en inderdaad ook ongeloofwaardig. Bovendien weet het verhaal ook nauwelijks te boeien (ik ben letterlijk tot twee keer toe inslaap erbij gevallen) en wordt het ook nergens spannend. Omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in een oude versleten Russische onderzeeboot, had ik eigenlijk een beklemmende/claustrofobische sfeer (zoals dat perfect is gedaan bij de legendarische en onovertroffen onderzeeboot Oorlog / Drama film "Das Boot (1981)") verwacht, maar daar is geen sprake van en alle ruimtes in de onderzeeboot lijken ook nog eens onrealistisch groot (o.a. het slaapvertrek). Wat ook onrealistisch in beeld is gebracht in deze film, is het varen, duiken en de opgelopen schade aan de onderzeeboot.

Dat de uitvoering van het verhaal (draait om een legendarische gezonken Duitse onderzeeboot in de Zwarte Zee, welke beladen is met goud verkregen van Rusland) ook tegenvalt, komt mede door de cast die tenenkromend slecht speelt en het waren eigenlijk ook nog eens allemaal stereotypes. De bekendste acteur van de cast is natuurlijk Jude Law en hij was ook de hoofdrolspeler (in de rol van duikbootkapitein Robinson, die zijn baan verliest bij een bergingsbedrijf waar hij al zijn hele leven voor werkte en waardoor hij ook zijn gezin, vrouw en zoon, heeft verloren) in dit verhaal. Persoonlijk vond ik hem ongeschikt voor deze rol, want hij heeft geen uitstraling voor een duikbootkapitein en bovendien was zijn overdreven aangedikte accent best irritant. Hij speelde zijn rol door ervaring en routine, wel nog enigszins verdienstelijk. Dat laatste geldt overigens niet voor de overige onbekende stereotype (o.a. een 19 jarige jongen die mee mag en de Russen) cast, want die speelden eigenlijk allemaal matig tot beroerd en zijn daardoor ook het vernoemen niet waard. De cast zorgt ook voor veel tenenkrommende dialogen en discussies/ruzies.

Persoonlijk vond ik de duur van de film wat aan de lange kant (100 minuten was lang genoeg geweest), waardoor de film geregeld wat langdradig en saai is. Dat laatste mag eigenlijk in een film die zich grotendeels afspeelt in een onderzeeboot niet gebeuren. De dingen die in dit verhaal gebeuren vond ik ook vaak onrealistisch of te toevallig. Zo stort (de manier waardoor was zeer flauw) hun onderzeeboot op een gegeven moment neer en belandt deze toevallig vlak in de buurt van de legendarische gezonken Duitse onderzeeboot. De manier hoe men dan in deze Duitse onderzeeboot komt, vond ik zelfs lachwekkend slecht en onrealistisch en wordt ook niet getoond. De korte scene die zich afspeelt in deze Duitse onderzeeboot, vond ik persoonlijk wel het hoogtepunt van het verhaal. Het einde van het verhaal is zowel slecht als clichématig en de manier hoe men alsnog een gedeelte van het goud boven water krijgt was wederom lachwekkend en niet realistisch i.v.m. het gewicht van het goud. De film was toen ook gelijk afgelopen en men toont niet meer (het was een behoorlijke afstand tot de kust en er was geen boot in de buurt, laat staan dat er een reddingsactie gaande was) hoe men aan land belandt met dit goud.

Al met al gewoon een zeer matige dertien in een dozijn clichematige flauwe Avontuur / Thriller film, waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb en die ook neigt naar een B-film (daar lijkt Jude Law ook steeds meer naar af te glijden). Kortom een film om weer snel te vergeten.

Dit was min of meer het vervolg van Tommy Boy alleen was deze stukken minder. Er zitten nog wel een paar leuke scene's in (het headbangen op de autoradio met een los contact was geweldig) door Chris Farley maar het verhaal is gewoon niet leuk of grappig.

Heb maar 1 woord over voor deze film namelijk "stront".

Wie komt er in godsnaam op het idee om zo'n onzin film te maken. Ik kan me alleen maar voorstellen dat de regisseur zwaar onder de drugs moet zijn geweest om zo'n stront te bedenken.

Black Snake oftewel "Zweep" wordt bij de best wel lange inleiding van deze film verteld. De zweep wordt ook veelvuldig toegepast in deze film o.a. door de schone Anouska Hempel. Met deze film wijkt Russ Meyer behoorlijk af van zijn gebruikelijke omgevingen en vrijwel blanke cast. Omdat het verhaal vooral gaat om Afrikaanse slaven krijgen die er soms goed van langs van hun blanke bazen (gebruiken ook racistische taal zoals "black bastards", "nigger bastards", "nigger" en natuurlijk "boy") die er ook zichtbaar van genieten m.u.v. eentje die het er niet mee eens is.. Natuurlijk komen de slaven in opstand en nemen ze wraak. Het verhaal is best serieus en zit ook wel aardig in elkaar maar echt boeiend was het allemaal niet en ook niet schokkend (het geweld viel vies tegen en was ook nauwelijks zichtbaar). Vanwege het gebruik van authentieke kleding en de grote personele bezetting zal dit waarschijnlijk één van de duurste films zijn die Russ Meyer heeft gemaakt. Maar al met al vond ik dit toch de minste van hem die ik gezien heb.

Wel grappig bij de bloot scène van Anouska Hempel heeft men een body dubbel gebruikt want je zag nooit haar gezicht Ze was wel een taaie tante maar kwam wel bruut aan haar einde.

Vond alleen Christina Ricci leuk in deze film. Hoogtepunt vond ik dan toen zij aan de ketting de veel jongere klusjesman verkracht

De rest van de film vond ik maar saai. Samuel L. Jackson vind ik normaal prima in films maar hier vond ik hem niet geweldig. Vooral toen hij begon te zingen en gitaar te spelen. Justin Timberlake vond ik totaal overbodig in deze film want hij acteerde als een zak hooi.

Van deze film had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen maar na hem gezien te hebben is hij me reuze meegevallen. Het verhaal was best aardig (deed me soms wat denken aan The Wrestler) en de uitvoering ook. Natalie Portman deed het goed als paranoïde balletdanseres en de bijrollen van Mila Kunis en Vincent Cassel waren ook dik in orde.

Ondanks dat de krokodil er erg nep uitzag was dit een prima film want hij was zeer realistisch en geloofwaardig. De film was ook gebaseerd op een ware gebeurtenis.

Na de eerste aanval van de krokodil wordt het effen wat saaier, maar gelukkig is dat van korte duur.

Inderdaad zoals hierboven ook al gezegd "Open Water" maar dan met een krokodil, maar wel wat beter.