Opinions

Dit is inderdaad een Actie / Avontuur film die misschien vooral bedoeld is voor kinderen (wel pas vanaf 10 jaar), die ik afgelopen vrijdagavond toevallig gezien heb op de betaaltelevisiezender "Film 1".

In dit verhaal draait het om terroristen en een corrupte bewaker (gespeeld door Ray Stevenson) van de Amerikaanse president (gespeeld door Samuel L. Jackson), die het voorzien hebben op hem en daardoor het vliegtuig "Air Force One" uit de lucht schieten met raketten, waarbij hij wel nog op tijd uit het vliegtuig weet te komen via een ontsnappingscapsule en daarbij terecht komt in de bossen van Finland, waar hij dan geholpen wordt door de 13-jarige jongen genaamd Oskari (gespeeld door Onni Tommila), die bezig is met een test om zijn volwassenheid te bewijzen aan zijn verwanten.

Het luchtige verhaal is misschien wel erg kinderachtig, clichématig, zeer voorspelbaar en zal President Poetin waarschijnlijk hebben beschouwd als een Komedie film (Amerika wordt hier namelijk slap neergezet, o.a. ook de president, met veel corrupte personen aan de macht. Dat een 13 jarig jochie Amerika al moet redden in deze film, zegt misschien al genoeg), maar wist mij desondanks toch nog wel te vermaken. Dat komt omdat het tempo best hoog is en daarbij ook veel gebeurt en visueel gezien werd zowel de natuur als de actie (was ook best spectaculair) fraai in beeld gebracht met o.a. het neerstorten van het vliegtuig "Air Force One" in de bossen van Finland.

Verder vond ik het leuk dat Samuel L. Jackson (in de rol van de Amerikaanse president William Alan Moore) meespeelde in deze film en hij is toch zeker één van mijn favoriete donkere acteurs en verder duurt deze film met circa 80 minuten ook niet lang, waardoor het zich allemaal best lekker wegkijkt. Je moet daarbij wel de nodige clichés op de kop toenemen en geregeld is het ook best flauw. Hoe deze film zal eindigen weet je eigenlijk al na een paar minuten, maar desondanks vond ik het einde (wel behoorlijk over de top m.b.t. de schietstoelen en het vanaf daar afschieten van een pijl, door het jochie Oskari, naar de corrupte bewaker van de Amerikaanse president die zich bevindt in een helikopter) best leuk. Het einde (gezien het complot, waar o.a. de vicepresident bij betrokken is, wat er achter deze terroristische actie zit) biedt zelfs een mogelijkheid tot een vervolg.

De cast speelt stuk voor stuk clichematige en stereotype rollen (vooral de slechteriken), maar desondanks deden ze het best leuk en moest ik ook soms om hun lachen en dat geldt vooral voor Samuel L. Jackson (speelt zeker niet zijn beste rol in een film en dat is een understatement) en Mehmet Kurtulus (in de rol van slechterik Hazar, waarbij ik vooral moest lachen om hem, hoe hij met de piloot van een helikopter omging en die hij uiteindelijk ook dood met een raket als hij de piloot adviseert om te vluchten). Beiden vond ik eigenlijk ook de leukste personages in deze film en in iets mindere maten ook Onni Tommila (in de rol van de 13-jarige Oskari). Degene die ik vreselijk slecht vond spelen in dit verhaal was Ray Stevenson (in de rol van corrupte bewaker Morris van de Amerikaanse president, die voor hem een kogel heeft opgevangen en op het punt staat om met pensioen te gaan. Hij vindt de Amerikaanse president maar een watje en vind hem niet capabel om president van Amerika te zijn).

Hoewel deze film waarschijnlijk vooral voor kinderen is bedoeld (hoe ze zich moeten beschermen tegen terroristen ), heb ik me toch ook weten te vermaken met deze kort durende en vermakelijke Actie / Avontuur film.

Deze Actie / Western film is te zien op "Film 1" en omdat Danny Trejo erin een rolletje heeft (alleen te zien tijdens de opening) heb ik hem gekeken.

"Big Kill" vertelt het verhaal van Jim Andrews (Christoph Sanders), een accountant die in het 19e-eeuwse Philadelphia werkt. Nadat zijn broer (K.C. Clyde) hem heeft geschreven over de wonderen van het leven in het stadje Big Bill in de staat Arizona, besluit Jim naar het westen te reizen om zich bij hem te voegen. Onderweg raakt hij ook bevriend met twee zwervende cowboys / gokkers, te weten Jake Logan (Scott Martin) en Travis Parker (Clint Hummel). Bij aankomst in Big Kill ontdekken ze echter met z'n drieën dat Jims broer nergens te vinden is en dat de stedelingen allemaal in de greep zijn van een sadistische moordenaar genaamd "The Preacher" (Jason Patric).

"Big Kill" presenteert zichzelf als een eerbetoon aan genreklassiekers. De komische opening, waarbij Jake en Travis geïntroduceerd worden tijdens een vuurgevecht in Mexico, bevat bijvoorbeeld een achtervolging en confrontatie die recht uit "Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)" lijkt te komen. Tegen het einde worden bovendien de laatste shoot-outs geschoten, die op een manier doet denken aan de langdurige, ongegeneerd melodramatische gevechten in de spaghettiwesterns van de Italiaanse filmregisseur Sergio Leone.

Hoe nostalgisch deze momenten je ook kunnen laten voelen, ze kunnen de vele gebreken van de film niet compenseren. Afgezien van het feit dat het verhaal vol gaten zit en vrij voorspelbaar is, eindigt het plot ook met een anticlimax. Bovendien heeft de film ook verschillende onderontwikkelde subplots, waarvan de meeste niet meer dan afleiding zijn. Soms zijn ze wel leuk en tevens hard, zoals met de imponerende grote en sterke donkere cowboy Jackson (Jermaine Washington) die op een racistische manier in de bar wordt lastig gevallen door een stelletje blanken en die daarna door zowel Jackson als ook door de corrupte en keiharde sheriff Johnny Kane (leuk gespeeld door Lou Diamond Phillips) worden gedood. En als het erop aankomt in de film, bestaan de meeste scènes eveneens gewoon uit afleiding en meeslepende en lange dialogen, die uiteindelijk nergens tot leiden.

Uiteindelijk zorgen twee dingen ervoor dat Big Kill nog het aankijken waard is. Ten eerste is de cinematografie van Mark Atkins prachtig en dat met weidse vergezichten waar John Ford trots op zou zijn geweest. En ten tweede, hoewel de meeste personages karikaturen zijn, krijgen verschillende acteurs duidelijk een kick van hun rol en met name Lou Diamond Phillips en Jason Patric. Verder zitten er met Stephanie Beran (als het hoertje Felicia Stiletto die haar naam eer aandoet) en Elizabeth McLaughlin (waar Jim Andrews verliefd op wordt) ook twee mooie vrouwen in om naar te kijken.

Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen en dan vooral vanwege de slechteriken Lou Diamond Phillips en Jason Patric, maar lang bijblijven zal deze Actie / Western film me niet en het zou ook fijn zijn geweest als hij circa 30 minuten korter had geduurd.

Zeer aparte humor film. Vooral John Goodman als gestoorde Vietnam veteraan vond ik geweldig. Het verhaal is goed gemaakt en er word prima in geacteerd. Ik wist niet dat Jeff Bridges humor had (normaal gesproken is hij super saai).

De eerste keer dat ik de film zag moest ik er heel vaak om lachen.

Verpakt in een zoetsappig Hollywood verhaal (de gebeurtenis heeft wel echt plaatsgevonden), maar ondanks dat was dit best een aardig drama. Het verhaal had me in ieder geval te pakken en de uitvoering was ook best aardig. Ook visueel (oogde soms wel wat nep) mocht de film er wel wezen en de beelden van de walvissen vond ik best aandoenlijk. Hoewel er best veel bekende acteurs en actrices in meespelen speelden ze wisselend van niveau. Zo was Drew Barrymore in vrijwel iedere scene irritant (dat geldt eigenlijk ook voor Kristen Bell) en speelden John Krasinski en Ted Danson best leuk. De echte beelden op het einde waren een leuke toevoeging. Al met al was dit een aardige film om gezien te hebben.

P.S. wel zielig dat de walvissen alsnog een jaar later zijn gevangen door Japanse walvisvaarders en dat ze belanden in de winkelschappen als Sushi

Inderdaad de zoveelste Martin Lawrence troep. Achterlijk verhaal en zeer flauwe kinderachtige humor. Ondanks dat was het eerste half uur nog best te pruimen inclusief Martin Lawrence. Maar veel was het helaas niet. Paul Giamatti zal zich ongetwijfeld achteraf geschaamd hebben om hierin te hebben meegespeeld.

Martin Lawrence is op zijn grappigst (cynisch bedoeld) in films die zich richten op de hele familie. De plot is niet meer dan een excuus om hem zo snel mogelijk weer in zijn fat-suit te krijgen.

Dit keer moet hij als FBI-agent Malcolm Turner undercover gaan bij het gezin van een man die de computers van de overheid probeert te kraken. Een kolfje naar de hand van zijn alter ego "Big Momma", die aan de slag gaat als Kinderoppas.

De makers bedachten een aaneenschakeling van seksueel getinte situaties, grappen over dikke mensen, combinaties daarvan en een enkele actiescène. Niets van dat alles is leuk, spannend of grappig, maar wel lucratief, want de film kwam dik uit de kosten.

Een echte tranentrekker was deze film. Niet omdat hij zo grappig is maar gewoon omdat hij zo bar slecht is. Deze film was gewoon zo vreselijk irritant om naar te kijken dat het pijn deed aan mijn ogen. Het flauwe cliché verhaaltje was zo achterlijk, onnozel, preuts (er waren voldoende mogelijkheden om wat bloot te laten zien, maar allemaal werd het zeer flauw teniet gedaan) en kinderachtig als maar wat en sloeg gewoon nergens op. Datzelfde geldt ook voor de uitvoering en humor (zoals de onzin met het poseren bij het schilderen). Net zoals bij de meeste films waarin Martin Lawrence speelt is hij ook in deze film totaal niet grappig. Dit is gewoon achterlijke humor van het laagste soort en ik heb dan ook geen enkele keer moeten lachen. Het meest lachwekkende is nog eigenlijk het belachelijke hoge gemiddelde voor deze film hier. Wat dat betreft zijn ze bij IMDb veel reëler want dit gedrocht van een film verdiend geen hoog punt. Het vreselijke gezang, of beter gezegd gekrijs, was ook niet om aan te horen en ook totaal niet grappig. Eerlijk gezegd schaam ik me kapot dat ik naar deze ellende heb gekeken. Na ca. 80 minuten heb ik hem overigens afgezet want het was gewoon niet meer te harden.

Leuke film met goede acteurs en mooie passende Italiaanse muziek. De sfeer zit er goed in en het verhaal is ook best leuk evenals Minnie Driver en Isabella Rossellini. Ik kreeg er overigens ook hunger van

Als klein kind zijnde, keek ik vroeger graag naar dit leuke komische duo waar ik ook regelmatig om heb moeten lachen. Dat geldt zeker ook voor deze film welke leuke in elkaar steekt en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Uiteraard stelen Stan Laurel en Oliver Hardy de show en zijn ze lekker opdreef. Opzicht ook bijzonder dat deze film is gemaakt tijdens de Tweede Wereld oorlog, waardoor de mensen toch nog vermaak hadden buiten de ellende die de oorlog teweeg bracht. Al met al gewoon weer een leuke komedie van dit komische duo die met name in de jaren 70 en 80 (toen ik dus kind was) te zien waren op de Duitse televisie.

Vroeger als kind zijnde vond ik dit wel een aardige oorlogsfilm, maar nu ik hem herzien heb moet ik mijn mening toch wat bijstellen, want het is niet meer dan een redelijke oorlogsfilm die nergens echt bijzonder is en bestaat uit losse stukken (er wordt steeds ergens anders kortstondig gevochten en ook op verschillende plaatsen).

Het verhaal van de Amerikaanse eenheid "The Big Red One", onder leiding van veteraan "The Sergeant" (best aardig gespeeld door Lee Marvin die destijds al 56 jaar oud was) die ook nog heeft gevochten in de Eerste Wereldoorlog (komt in het begin van de film nog even aan bod in zwart/wit), was best verdienstelijk en weet ook wel te boeien en er zit ook best veel actie in. Die actie is overigens wel niet indrukwekkend en in het algemeen ook best saai en eenzijdig. Maar qua uitvoering valt het allemaal wat tegen en de Duitsers (best goedkoop uitziend) spreken ook gewoon Engels en vechten zelfs met Amerikaanse tanks (ééntje moest zelfs een Tiger tank voorstellen ) waarop dan Duitse oorlogskruizen zijn geplakt. De cast, buiten Lee Marvin dan, weet ook bepaald niet te overtuigen en bevat toch niet de minste acteurs zoals Mark Hamill (vooral bekend vanwege zijn rol als Luke Skywalker in de "Star Wars" films) en Robert Carradine.

Het verhaal van de eenheid begint met de landing (bij iedere landing zie je overigens de "The Big Red One" eenheid steeds even in een boot zitten te praten) van de Amerikanen op een strand bij Algerije waar de Fransen (Vichy regime) gelegerd zijn. Daar vindt door min of meer toeval een kleine slag plaats tussen de Fransen en de Amerikanen, die al snel beëindigt wordt door een oproep van een Franse kapitein. Daarna verplaatsten we ons naar Tunesië, waar we kortstondig getuige zijn van de "Slag om de Kasserinepas" en waar de Duitsers vechten met Amerikaanse tanks (was best lachwekkend). Hierna vindt de landing plaats op Sicilië waar de eenheid vecht met de Italianen, een verstopte Duitse Tiger Tank uitschakelt en zich verstopt in een grot waar Duitse eenheden (weer met Amerikaanse tanks) langstrekken. Het gedeelte op Sicilië duurt relatief gezien best lang. Daarna vindt de landing op Normandië (D-day) plaats, die totaal niet indrukwekkend is, maar vooral saai en flauw is en er ook zeer goedkoop uitzag. Daarna bevindt de eenheid zich in Tsjecho-Slowakije (met een gevecht bij concentratiekamp Theresienstadt, wat nog een heel klein beetje aandoenlijk was) en Duitsland waar de film ook eindigt. De film eindigt min of meer zoals de film ook begon want op het einde steekt "The Sergeant" weer een Duitse soldaat neer met zijn mes terwijl die zich overgeeft en roept dat de oorlog voorbij is. Maar in dit geval gaat de Duitser wel niet dood en wordt hij gered.

Al met al niet meer dan een verdienstelijke oorlogsfilm welke leuk en vooral vermakelijk is om eens gezien te hebben, maar die niet bepaald indrukwekkend of bijzonder is. De film is destijds ook niet met een hoog budget gemaakt, want visueel is het allemaal povertjes (ook de verschillende landschappen) met hier en daar wat geïmproviseerde decors. Ook moet je geen grofheden verwachten in deze film, want alle gevechten zijn eigenlijk braafjes verfilmd en als iemand geraakt wordt door een kogel dan valt hij netjes neer zonder dat er bloed is te zien.

"Toen na de crash het stof was neergedwarreld, was 5 biljoen dollar in pensioengeld, onroerend goedwaarde, spaargeld en obligaties verdwenen. Acht miljoen mensen verloren hun job, 6 miljoen hun huizen. Dat alleen in de VS."

"The Big Short" (o.a. te zien op "Film1") neemt je mee terug naar het jaar 2005 en is een Drama / Komedie film over de financiële crisis en dat volgestopt met onbegrijpelijke economische termen (ondanks de leuke uitleg snapte ik het vaak toch niet). Dat klinkt niet als een fantastisch en vlot geschreven Drama / Komedie filmm maar toch serveert regisseur Adam McKay de taaie kost met veel plezier en elan, waardoor The Big Short een fraaie film is geworden. Ook de vier hoofdrolspelers, gespeeld door Christian Bale, Steve Carell, Ryan Gosling en Brad Pitt, zijn goed op hun plek in deze film.

"The Big Short" is gebaseerd op het waargebeurde verhaal over de fraude van de Amerikaanse banken vlak voor de crisis in 2008 . Vier outsiders proberen met hun team de banken te ontmaskeren en hier tegelijk veel geld aan te verdienen. Dr. Michael Burry (Christian Bale) begint hiermee nadat hij heeft ontdekt dat de meeste hypotheken niet zo zeker en veilig zijn als ze lijken. Door de meeste banken wordt hij voor gek verklaard en ze denken snel geld aan hem te verdienen. Er zijn maar een paar anderen die in hem geloven en net als hij speculeren over het verlies van de hypotheken.

Het verhaal in "The Big Short" is zeer interessant en wordt op een leuke manier gepresenteerd, maar het is met name de ijzersterke cast die "The Big Short" het aankijken meer dan waard maakt. De hoofdrolspelers zijn namelijk allen gevestigde namen in Hollywood en ook in deze film laten ze ons weer genieten van hun acteertalenten. Christian Bale speelt de hyperintelligente en excentrieke Dr. Michael Burry die één oog heeft, naar Heavy Metal muziek luistert (je hoort o.a. de nummers "Master Of Puppets" en "Eye Of The Beholder" van Metallica), de drum bespeeld en op blote voeten rondloopt, Steve Carrell is de arrogante en sociaal onhandige hedgefonds-manager Mark Baum (met als vrouw Cynthia Baum gespeeld door Marisa Tomei), Ryan Gosling is de gladde en gestoorde belegger Jared Vennett van de "Deutsche Bank" en Brad Pitt is de teruggetrokken Ben Rickert, die samenwerkt met de jongelingen Charlie Geller (John Magaro) en Jamie Shipley (Finn Wittrock).

Deze personages zijn allemaal goed uitgewerkt en alle vier hebben ze een haat / liefde verhouding met de financiële wereld en allemaal hebben ze hun redenen om toch aan deze deal mee te doen. Doordat hun persoonlijke verhaal zo goed is uitgewerkt, zijn hun keuzes goed te begrijpen. Ook zorgt deze verdieping ervoor dat het niet alleen een film over geld is, maar ook over de gevolgen van geld. Het verhaal is zo bijzonder dat je bijna vergeet dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Het is bijna niet te bevatten dat een beslissing van een relatief kleine groep mensen zo’n grote impact heeft gehad op bijna de hele wereld.

Adam McKay heeft duidelijk geprobeerd om van een wat droge materie een vermakelijke, leuke en spannende film te maken. Door het verhaal heen zijn er regelmatig leuke onderbrekingen waarin bepaalde ingewikkelde termen op een leuke manier worden uitgelegd. Zo legt Margot Robbie in een bubbelbad ingewikkelde economische termen uit (o.a. Subprime) en zegt ze op het einde:

"Begrepen ? Goed ! Ga nu maar weg."

Hetzelfde geldt voor Selena Gomez die de kijker aan een Blackjack-tafel nog meer economische termen probeert te voeren en hetzelfde geldt voor chef-kok Anthony Bourdain (die helaas te vroeg overleden is door zelfmoord en ik keek graag naar zijn televisieprogramma "No Reservations", die destijds te zien was op "Discovery Travel" en die zender is helaas niet meer te zien in Nederland sinds 2019) in zijn sterrenkeuken.

Dit zijn leuke onderbrekingen die ervoor zorgen dat het verhaal beter te volgen is. Ook wordt het verhaal soms onderbroken door videoclips van rappers en schaars geklede vrouwen (o.a. in een striptent waar Steve Carrell een stripster vragen stelt) en ook zijn er regelmatig momenten dat er achter elkaar stillevens worden getoond van het dagelijkse Amerikaanse leven. Dit geeft meteen goed weer wat de gevolgen van de crisis zijn en wie hierdoor worden geraakt.

De muziekkeuze is vaak ook schitterend, steeds als Christian Bale in beeld is hoor je Heavy Metal Muziek (o.a. Pantera) en halverwege de film komt het leuke nummer "Feel Good Inc." van de virtuele Britse band "Gorillaz" voorbij en verder hoor je o.a. "Lithium" van "Nirvana", "Milkshake" van "Kelis", "Sweet Child O' Mine" van "Guns N' Roses" en nog meer leuke en mooie muziek. Dus qua muziek was de film best een genot om naar te luisteren. Wel vreemd dat men niet gekozen heeft voor het nummer "The Wall Street Shuffle" van de Britse rockgroep "10cc".

Adam McKay is grotendeels geslaagd in zijn opzet de droge materie leuk en spannend te maken. Toch blijft het verhaal wat langdradig en ingewikkeld en is de film met zo'n circa 125 minuten ook aan de lange kant. Al met al is "The Big Short" wel een goede en interessante film. Hij zal niet door iedereen gewaardeerd worden, maar dit heeft vooral met het onderwerp te maken. Voor wie houdt van waargebeurde verhalen en zich bezig houdt met de financiële wereld of destijds met de financiële crisis te maken had (zoals ik met mijn spaarrekening bij de IJslandse bank "Icesave", waar je destijds circa 5% rente kreeg), is deze film zeker een aanrader. Het verhaal zit goed in elkaar en het acteerwerk laat de film optimaal tot zijn recht komen.

Deze was een tijdje geleden ook al te zien op Film 1. Was eigenlijk best wel een aardige film met leuke rollen van Rob Schneider en David Carradine. Vooral de laatste was grappig. Verhaal stelt weinig voor maar is wel leuk uitgevoerd. Ik moet zeggen normaal vervelen dit soort films mij snel maar deze kon ik tot het einde goed uitkijken.

Deze piepkleine Britse Misdaad film gaat wat mank aan de zwakke acteerprestaties, maar is verder redelijk spannend met een goede plot en ook is er best veel bloot te zien. Ik ben bij deze film terecht gekomen na het zien van de Horror / Thriller film "House of Whipcord (1974)", welke ook geregisseerd is door Pete Walker en die vooral Horror en Seks films heeft gemaakt.

In dit verhaal draait het om John Carter (Sebastian Breaks) welke een reclameman en playboy is en die een mooie blonde dame ontmoet, te weten Samantha (Erika Raffael). De twee zijn van plan elkaar in haar kamer te ontmoeten, maar wanneer John arriveert, vindt hij haar dood en wordt hij al snel beschuldigd van de misdaad. Het duurt niet lang voordat hij beseft dat de maffia achter de moord zat en nu moet hij het opnemen tegen hen, die een gevaarlijke uitgewezen gangster met zijn vrouw het land in willen smokkelen (die moeten dan plastische chirurgie ondergaan) en waarvoor ze hem willen gebruiken.

"Fransman" heeft zich zo te lezen niet echt vermaakt met deze film, maar ik vond hem nog best vermakelijk en ook valt er best veel mooi naturel jaren 60 bloot te zien en dat zelfs van twee vrouwen (die bezig zijn met een reclame foto schoot voor deodorant) die geschoren zijn tussen de benen, terwijl een tapijtje tussen de benen meer gebruikelijk was in de jaren 60 en 70. Zo'n tapijtje is overigens te zien bij de mooie Erika Raffael in de rol van Samantha, die in het begin van de film wordt doodgeschoten (althans daar lijkt het op) in de badkamer (daarbij is ze dan van top tot teen eventjes bloot te zien).

De film begint overigens met een vijf minuten durende scène waarbij een donkere blote (topless) stripper zit te dansen en te roken en dat laatste wordt heel veel gedaan in deze film en dat was ook gebruikelijk in de jaren 60. Ook wordt er eigenlijk niet heel veel gepraat, maar is er wel veel begeleidende muziek (loungemuziek) te horen bij de scènes. Een enkele scène is onbedoeld komische en dat is de scène waarbij John Carter wordt gemarteld met een sigaar, die door de ontblote Sally (Gilly Grant) een aantal keren op zijn ontblote bovenlichaam wordt geduwd en waarbij je goed kon zien dat het niet ging om een brandende sigaar.

Die Sally hoort overigens bij de maffia en ze wordt tijdens een spelletje poker geïntroduceerd, waarbij ze op een gegeven moment haar BH afdoet en zegt:

Well, this is worth a tenner

Het verhaal speelt zich in het begin af in Londen waar we op een gegeven moment ook kennis maken met Karen (Virginia Wetherell), die in hetzelfde schuitje zit als John, en verplaatst zich halverwege het verhaal naar de kustplaats Brighton, waar het einde (de laatste circa 5 minuten) van het verhaal zich afspeelt op een licht besneeuwde pier en waarbij er ook wat lachwekkende slechte actie te zien is in de vorm van pief paf poef geschiet (o.a. in een kermisattractie). In Brighton maken we overigens nog kennis met Cathy gespeeld door Julie Shaw en dat was best een mooie vrouw die ook bloot te bewonderen is en die helaas ook dood wordt geschoten op de pier. Het was opzicht best grappig om te zien dat ze bijna een paar keren uitgleed op de sneeuw.

Al met al best een vermakelijke Britse eind jaren 60 Misdaad film (B-film) om eens gezien te hebben en omdat hij maar 76 minuten duurt, kijkt hij ook best lekker weg.

Dit was in de jaren 80 meen ik best een hit. Het verhaal is best leuk en buiten de actie zit er ook redelijk wat humor in. Deze film is een soort van Indiana Jones film maar dan in Chinatown. De cast deed het ook best leuk en dan vooral natuurlijk Kurt Russell. Kim Cattrall was natuurlijk de schoonheid in de film. De beelden van Chinatown zagen er overigens best fraai uit.

Het mag dan wel een dertien in een dozijn verhaal zijn met ook nog eens een zeer voorspelbaar verloop en vol met clichés, maar toch heb ik me goed vermaakt met deze leuke film en heb ik ook regelmatig moeten (glim)lachen. Vooral het moment waarop de fraaie Ana Ayora (als Nuria) de opmerking maakte "kijk naar dat mens met het plastic gezicht" wat gericht was op Christine Ebersole (als Muffin) Het was sowieso altijd wel leuk hoe die "Muffin" afgezeikt werd.

Wat deze film vooral leuk maakte was de sterrencast die het leuk deden en er ook zichtbaar zin in hadden. Met name dan natuurlijk Robert De Niro, Diane Keaton en Susan Sarandon. Ook met de uitvoering was eigenlijk weinig mis en omdat de film maar amper 90 minuten duurde verveelde hij nergens.

Dat er natuurlijk ook veel fraaie vrouwen in meespeelde als Ana Ayora (zelfs eventjes volkomen bloot te zien), Katherine Heigl (ze is wel wat verandert, ietsje voller, sinds ik haar voor het laatst heb gezien in een film) en natuurlijk Amanda Seyfried (die ik altijd graag zie) met de aparte fraaie ogen.

"A Bigger Splash" is geïnspireerd op "La Piscine (1969)" van regisseur Jacques Deray, de erotische culthit uit Frankrijk met sixties-sterren als Alain Delon, Romy Schneider en Jane Birkin. De Siciliaanse regisseur Luca Guadagnino volgt de sfeer en gemoedsbewegingen van deze klassieker.

De zorgeloze vakantie van het celebritykoppel Paul De Smedt (Matthias Schoenaerts) en Marianne Lane (Tilda Swinton), die een popster is, op het zonovergoten Italiaanse eiland "Pantelleria" wordt opgeschud door het plotse opduiken van Harry Hawkes (Ralph Fiennes) en zijn tienerdochter Penelope (Dakota Johnson). Harry is een luidruchtige driftkikker. Bovendien is hij de ex van Marianne. Wat volgt is een broeierige wervelwind van jaloezie, passie, en uiteindelijk ook gevaar voor alle betrokken partijen...

De drijfveren zijn niet vanaf de eerste minuut duidelijk, maar worden beetje bij beetje onthuld en dat zorgt uiteindelijk voor de nodige onrust en opwinding. De vaart zakt in het midden van de film weg, maar het eind is boeiend genoeg om te blijven kijken. De uitbundige Ralph Fiennes steelt de show als haar ex, die haar eigenlijk nooit heeft kunnen vergeten. Visueel gezien zag het er allemaal niet onaardig uit (met name de beelden van het eiland Pantelleria als ook de villa met het zwembad) en daarbij tel ik dan ook de topless scènes van van Tilda Swinton, die bij mij ongeloofwaardig overkwam als popster, want daarvoor heeft ze niet het uiterlijk.

"You’re a grown-up, man. You got a house. You got a job. I don’t want that. I don’t care about none of that."

Regisseur Jeff Nichols, bekend van o.a. de films "Take Shelter (2011)" en "Mud (2012)", duikt met "The Bikeriders" opnieuw in een subcultuur die balanceert tussen vrijheid en destructie. Dit keer draait het om motorbendes in het Amerika van de jaren zestig, geïnspireerd door het fotoboek van Danny Lyon. Het resultaat is een ruige, melancholische en soms verrassend intieme film die meer zegt over identiteit en vervlogen dromen dan over motoren alleen.

Het verhaal volgt de opkomst en transformatie van de motorclub "The Vandals" onder leiding van Johnny (Tom Hardy). De film wordt verteld door de ogen van Kathy (Jodie Comer), die terugblikt op haar relatie met Benny (Austin Butler), een zwijgzame, charismatische jonge man die zich volledig onderdompelt in het leven van de motorclub. Via haar gesprekken met journalist en fotograaf Danny Lyon (Mike Faist) ontvouwt zich niet alleen een liefdesgeschiedenis, maar ook een kroniek van een subcultuur die steeds gewelddadiger en wettelozer wordt.

De kracht van "The Bikeriders" zit hem in de drie hoofdrolspelers, ondanks dat het enigszins voorspelbaar is wat er met de drie hoofdrolspelers gaat gebeuren. Tom Hardy schittert als Johnny, de oprichter en leider van "The Vandals". Hij is geïnspireerd door Marlon Brando in de film "The Wild One (1953)", maar Hardy geeft er zijn eigen draai aan. Zijn hese, bijna mompelende stem en gespannen lichaamstaal maken hem tegelijk dreigend en kwetsbaar. Hij is een man die droomt van kameraadschap en vrijheid, maar gaandeweg ziet hoe zijn eigen creatie ontspoort.

Hij wordt uiteindelijk neergeschoten door een jonger lid, bekend als "The Kid" (Toby Wallace), tijdens een afgesproken confrontatie met messen (maar The Kid brengt een pistool mee en schiet Johnny neer). Dat moment markeert het symbolische einde van het idealistische begin van "The Vandals" en luidt een verschuiving in van broederschap naar georganiseerde misdaad binnen de motorclub.

Austin Butler schittert eveneens als Benny, een jonge, zwijgzame man die aangetrokken wordt door de vrijheid van de motorclub. Zijn personage is charismatisch, maar ook moeilijk te doorgronden. Met zijn koele uitstraling (die wel wat weg had van Johnny Depp in zijn jonge jaren) en onverzettelijke houding belichaamt hij de romantiek van de outlaw, maar ook de leegte die daarachter schuilt. Hij zegt weinig, maar elke blik en elke beweging suggereren een innerlijke strijd tussen trouw aan Kathy en trouw aan de club.

En Jodie Comer als Kathy vormt het emotionele hart van de film. Met haar karakteristieke accent en krachtige vertelling maakt ze Kathy niet enkel een "biker girl", maar ook een vrouw die balanceert tussen fascinatie en frustratie. Ze is de toeschouwer die midden in deze wereld wordt gezogen, en tegelijk de stem van gezond verstand die beseft dat liefde alleen niet genoeg is om Benny los te weken van zijn motorfamilie.

Regisseur Jeff Nichols Nichols kiest voor een realistische aanpak, zonder de motorbendes te romantiseren. De film ademt sfeer met de leren motorjacks, de rokerige bars, het gegrom van motoren die als een soundtrack van vrijheid en dreiging door de scènes scheuren. Ook is de film een lust voor het oog, met sterk camerawerk van Adam Steen. En de sfeer is intens en bijna tastbaar. Je voelt bijna de geur van olie en zweet door het scherm sijpelen.

Hoewel de film betiteld staat als een Drama / Misdaad film, is de film niet echt actiegericht. Het tempo is bedachtzaam, soms zelfs dromerig. Lange stiltes en intieme gesprekken krijgen evenveel ruimte als de rituele bijeenkomsten en gevechten. Die keuze maakt de film menselijker en dieper, maar zal voor sommige kijkers traag aanvoelen. Nichols is meer geïnteresseerd in het portretteren van een tijdperk en een subcultuur dan in het serveren van spektakel.

Een belangrijk thema in de film is de vergankelijkheid van idealen. Wat begint als een broederschap rond motoren, bier en vrijheid, verandert langzaam in een gewelddadige bende waarin nieuwe generaties de toon zetten en vooral als Toby Wallace als "The Kid" in beeld verschijnt. Hij is een jonge nieuwkomer die zich aansluit bij de motorclub "The Vandals", wat Johnny niet wilt. Het is een verhaal dat parallellen oproept met de teloorgang van de Amerikaanse droom, namelijk rebellie die omslaat in chaos, en vrijheid die verwordt tot zelfdestructie.

Muzikaal leunt de film sterk op de klanken van de jaren zestig, wat bijdraagt aan de authenticiteit en de melancholie. De soundtrack versterkt het gevoel dat je naar een verloren wereld kijkt, waarin kameraadschap en ruigheid onafscheidelijk waren.

Buiten de drie hoofdrolspelers is de overige cast ook goed, met kleurrijke bijrollen die ieder hun eigen kleur toevoegen aan de bonte motorfamilie, zoals o.a. Boyd Holbrook, als Cal een trouw lid van de club, Damon Herriman, als Brucie een kleurrijk en soms komisch figuur binnen "The Vandals", Emory Cohen, als Cockroach één van de meer onstuimige bikers, Norman Reedus, als Funny Sonny een wat oudere en excentrieke motorrijder die zich bij de club aansluit, Karl Glusman, als Corky een jonger lid, loyaal maar kwetsbaar en beïnvloedbaar, Beau Knapp, als Wahoo een lid met een harde reputatie welke de ruige kant van "The Vandals" representeert en Michael Shannon, als Zipco een oudere biker die vaak voor scherpe observaties zorgt.

Al met al is "The Bikeriders" een sfeervolle, soms rauwe maar ook poëtische film die niet iedereen zal bekoren. Wie een keiharde motorfilm verwacht vol actie, krijgt eerder een reflectie op identiteit, mannelijkheid en vergankelijkheid. Maar wie zich laat meevoeren door de traagheid en de intensiteit, ontdekt een gelaagd portret van mensen die houvast zoeken in snelheid en kameraadschap, maar vaak verdwalen in hun eigen rebellie. Het is een ode aan een verdwenen subcultuur en tegelijk een waarschuwing. Vrijheid heeft een prijs, en die wordt in deze film ongenadig zichtbaar.

Meer drama dan komedie want ik heb nauwelijks moeten lachen (alleen om de charmeur van het stel). Dat betekent niet dat ik het een slechte film vond want het verhaal en de acteurs waren best goed en je kon je goed inleven in de verschillende karakters.

Precies dat had ik nu ook bij het kijken van deze film, een film zonder einde want wat is het einde ?

De cast van deze film vond ik overigens vrij goed en Aaron Eckhart en Elizabeth Banks deden het prima. De laatste genoemde zag er overigens ook heerlijk uit net zoals Jessica Alba die ook een leuke rol had in deze film. Jammer dat deze film nergens naartoe gaat want anders had ik hem waarschijnlijk leuker gevonden.

De vorige twee delen van Bill & Ted heb ik in de beginjaren 90 nog gehuurd in een videotheek en die vond ik toen best leuk, en zeker "Bill & Ted's Bogus Journey (1991)", mede door het nummer "Go To Hell" van de thrashmetalband "Megadeth". Maar dit na bijna 30 jaar uitkomende vervolg heb ik gewoon gepindakaasd en vond ik bar slecht. De film staat mede betiteld als een Komedie, maar gelachen of zelf glimlachen heb ik nergens om.

Bill (Alex Winter) en Ted (Keanu Reeves) zijn inmiddels al zo’n 25 jaar getrouwd met de middeleeuwse Britse prinsessen Elizabeth (Erinn Hayes) en Joanne (Jayma Mays). Ze hebben allebei een dochter gekregen, te weten Thea (Samara Weaving) en Billie (Brigette Lundy-Paine), maar eigenlijk hebben ze hun ultieme doel nooit bereikt, namelijk het schrijven van een nummer dat de hele wereld zal verbinden (en daarmee de mensheid redden). Dan komt er een bezoeker uit de toekomst, te weten Kelly (Kristen Schaal), die het duo vertelt dat hun lied letterlijk de wereld kan redden. Echter hebben Bill en Ted helemaal geen lied geschreven en daarom besluiten ze om naar de toekomst te reizen en het lied van hun toekomstige zelf te stelen. Op deze reis worden ze geholpen door hun dochters, die naar het verleden reizen om verschillende muzieklegendes mee te nemen.

De films van Bill & Ted waren altijd al van de flauwe kant, maar dit in mijn ogen overbodige en totaal niets toevoegende vervolg spant wat dat betreft de kroon. Het verhaal is helemaal niet leuk en grappig en is min of meer een combinatie van hun vorige twee films, waarbij je ook weer een aantal oude bekenden tegenkomt zoals Chief Logan (Hal Landon Jr.), oftewel de vader van Ted die bij de politie werkt, Missy (Amy Stoch), oftewel de aangetrouwde moeder van zowel Bill als Ted, Death (William Sadler) en Rufus (George Carlin) , maar de laatste zien we helaas alleen eventjes als een hologram omdat George Carlin namelijk al in 2008 overleden is. De middeleeuwse Britse prinsessen zijn ook weer van de partij, maar Annette Azcuy en Sarah Trigger (die Elizabeth en Joanne speelden in de originele films) zijn in dit vervolg vervangen geworden door twee actrices, te weten Erinn Hayes en Jayma Mays, die zeker tien jaar jonger zijn. Het kan natuurlijk zijn dat Azcuy en Trigger niet konden, of wilden, maar dit riekt natuurlijk naar ongelijkheid.

Opzicht was het natuurlijk leuk om Alex Winter en Keanu Reeves, weer terug te zien in hun rol van Bill en Ted, maar waar Bill en Teds sulligheid in de eerste twee delen nog heerlijk onschuldig aanvoelde, voelt dat nu totaal niet meer zo. In dit vervolg worden er ook wat nieuwe personages geïntroduceerd zoals de dochters van Bill en Ted, maar die vond ik eigenlijk alleen maar irritant en met hun ontmoetingen met muzieklegendes zoals Jimi Hendrix (DazMann Still), Louis Armstrong (Jeremiah Craft) en Mozart (Daniel Dorr) werd eigenlijk niets leuks meegedaan. Al deze muzieklegendes waren ook niet verbaasd met hun komst. Er speelt overigens wel een nog levende muzieklegende mee in deze film (wel maar eventjes) en dat is Dave Grohl die natuurlijk bekend is als drummer van de grungeband "Nirvana" en als voorman van de rockband "Foo Fighters".

Misschien wel het grappigste nieuwe personage in deze film is de onzekere killer robot Dennis Caleb McCoy (Anthony Carrigan) die Bill & Ted moet doden en die er alleen maar graag bij wil horen en per ongeluk andere mensen dood die dan in de hel terechtkomen en daar maken we dan natuurlijk weer kennis met Death. Maar het is gewoon allemaal heel flauw en niet leuk of grappig wat "Bill & Ted Face the Music" te bieden heeft. En nieuwkomers die voor het eerst een "Bill & Ted" film zien, zullen ongetwijfeld zeggen wat "schumacher" een jaar geleden al zei, namelijk:

"Wat was me dit zeg?"

Al met al is "Bill & Ted Face the Music" een totaal overbodig vervolg die niet leuk, vermakelijk of grappig is en enkel over de duur van 83 minuten (na de aftiteling volgt overigens nog een scène) ben ik positief gestemd. Maar de volle 83 minuten heb ik niet gehaald, want op het einde (als men na circa 70 minuten vanuit de hel terugkeert naar de aarde) begon de film me echt de keel uit te hangen en ben ik met sprongen van 30 seconden vooruit gaan spoelen.

Lijkt veel op het eerste deel maar deze is wel beter. De humor is beter en het verhaal is ook leuker. Ze zenden deze film nu regelmatig uit op MGM.

Keanu Reeves is min of meer na deze film uitgegroeid tot een ster maar van Alex Winter heb ik eigenlijk niets meer gehoord. De twee deden het overigens prima in deze film en vulde elkaar goed aan.

De Grim Reaper was overigens heel goed in deze film. Ik heb regelmatig om hem moeten lachen. Er zit ook goede muziek in van o.a. Megadeth.

Het waren inderdaad de voorlopers van Wayne's World. En vroeger vond ik dit ook best wel een leuke film maar tegenwoordig (ze zenden hem wel eens uit op MGM) vind ik er niet meer zoveel aan.

Deze zogenaamde Italiaanse Horror film lag al een tijdje bij mij op de plank en gisteravond heb ik hem dan eindelijk gekeken, waarbij ik wel "helaas" moet zeggen. Want dit is een draak van een film, ondanks dat er best veel naaktheid in is te zien van drie (mooie) vrouwen, te weten Mariangela Giordano (als een non / verzorgster), Jacqueline Dupré (als de dochter) en Marina Hedman (als de dode moeder), en dat zelfs inclusief wat porno (pijpen, aftrekken en neuken). Dat laatste geldt overigens als je de hardcore versie hebt gezien zoals ik.en is ook alleen van toepassing bij Marina Hedman, die in het echt ook een pornoactrice (actief in de jaren 70 en 80) is.

De film is geregisseerd door pornoregisseur Mario Bianchi en "Satan's Baby Doll" is een soort van remake van Andrea Bianchi's (geen familie overigens) "Malabimba (1979)" (met daarin ook Mariangela Giordano), die ik veel leuker vond en in april van dit jaar heb gezien. Het plot zelf is slechts een voorwendsel om zoveel mogelijk naakte huid te laten zien in de looptijd van 85 minuten en naakte huid (o.a. borsten en billen) is ook al gelijk tijdens de opening (de eerste twee minuten) van de film te zien als twee vrouwen met elkaar vrijen.

In dit verhaal draait het om de in een kasteel wonende familie Aguilar, waar onlangs moeder Maria Aguilar (Marina Hedman) is overleden aan een vermeende hartaanval. Haar man Antonio (Aldo Sambrell) is een jaloerse pestkop, Miria (Jaqueline Dupré) is haar maagdelijke jonge dochter, Ignazio (Alfonso Gaita) is de stomme broer van Antonio die in een rolstoel zit en verzorgt wordt door non / verzorgster Sol (Mariangela Giordano) waar hij seksueel over fantaseert en Isidro (Giuseppe Carbone) is de mysticus die de macht van de duivel vreest. Verder is dokter Juan Suarez (Giancarlo Del Duca) een frequente bezoeker van de familie, die Antonio o.a. voorziet van verdovende medicijnen.

Tijdens de begrafenisceremonie van Maria ontstaat er samentrekking van de spieren bij haar lijk, waardoor deze plotseling rechtop gaat zitten. Hoewel de dokter zegt dat ze echt dood is, is het voor iedereen angstaanjagend om te zien en dochter Miria begint zelfs hardop te schreeuwen. Kort daarna raakt Miria ook bezeten door de geest van haar moeder en doet ze er alles aan om de dood van haar moeder te wreken, omdat deze namelijk niet gestorven is aan een hartaanval, maar vermoord is geworden!

"Satan's Baby Doll" is een Italiaanse producties die, om voor de hand liggende financiële redenen, beperkt is tot slechts één enkele locatie, namelijk een zeer gotisch uitziend kasteel en ook slechts een kleine cast heeft van zeven clichématige personages, waaronder de disfunctionele familie Aguilar, een non / verzorgster, een dokter en een mysticus met dwalende ogen en één van hun is natuurlijk de moordenaar.

Het verhaal weet nauwelijks te boeien en te vermaken (op de naaktheid en de porno na dan), laat staan dat het ergens spannend of eng wordt. Er is wel een mummie (een vermomming van Maria) te zien die beweegt en ook iemand vermoordt, maar het meest enge om te zien was misschien nog wel Antonio, die op een gegeven moment in een loszittende nachtjapon door de gangen van het kasteel rent en waarbij dan zijn mannelijkheid in slappe toestand te zien is. Dat laatste geldt overigens niet voor zijn broer Ignazio, zijn mannelijkheid wordt wel een keer in slappe toestand gewassen door non / verzorgster Sol (waarbij hij dan seksueel over haar fantaseert), want ondanks dat hij niet kan praten en in een rolstoel zit, was zijn mannelijkheid na circa 58 minuten wel in stijve toestand te zien, waarna de geest van Maria (in eerste instantie zien we Miria, opent ook de broek van Ignazio, die dan dan verandert in Maria) deze in haar mond stopt en eraan begint te zuigen en te trekken, waarna Ignazio na circa vijf minuten klaarkomt.

Het verhaal leunt sterk op scènes waarin niets anders gebeurt dan het kijken naar de slepende blikken van mannelijke personages die stiekem vrouwelijke personages observeren (en sommigen fantaseren daarbij ook nog eens), terwijl dezelfde vijf tonen van de soundtrack van de film oneindig worden herhaald. Hier en daar zijn er wel wat aparte scènes te zien, zoals de mysticus die op een gegeven moment een soort van ritueel (inclusief een kip waarin hij ook bijt) uitvoert op een mummie zonder duidelijke reden en waarbij dan de slapende Miria opeens geil wordt en begint te masturberen in bed. En de slotscène met Sol en het naakte lijk van Maria, kan het best omschreven worden als naakte lesbische moorddadige (omdat Sol daarbij gedood wordt) seks met een lijk! Niet iets wat je tegenwoordig veel ziet in films en na die scène zien we nog even Miria in beeld en is de film gelukkig afgelopen.

Nog voor de slotscène wordt bekend wie de moordenaar is en dat het Antonio is, zal niet bepaald een verrassing zijn. Tijdens een ruzie heeft hij namelijk Maria gewurgd en dat is te zien tijdens een flashback scène terwijl hij aan het neuken is met de geest van Maria. Maria krijgt uiteraard ook haar wraak, want uiteindelijk rekent ze af met de dokter (steekt zichzelf met een balsemspuit die bedoeld was voor Maria), de mysticus (wordt gedood door de mummie), Ignazio (wordt gedood door de geest van Maria die hem weer laat lopen en in een gat laat vallen, maar hij wordt vlak voor zijn dood dus wel nog gepijpt en afgetrokken door Maria), Antonio (die van een bordes in het huis doodvalt en die voor zijn dood nog gepijpt en geneukt wordt door de geest van Maia) en uiteindelijk dus ook Sol waarmee ze een lesbische relatie had en waardoor Antonio jaloers was geworden en haar dus tijdens een ruzie wurgde.

Zoals aangegeven bestaat de cast uit zeven personen, waarvan vier mannen en drie vrouwen en de vrouwelijke actrices werden in ieder geval voornamelijk ingehuurd vanwege hun zinderende uiterlijk en hun bereidheid om hun kleren in een oogwenk te laten vallen. Een speciale vermelding verdient daarbij Mariangela Giordano, als Sol, die het meest fraaie en strakke lichaam (zag er atletisch uit) heeft ondanks haar leeftijd van 45 jaar (ze is nu overigens 84 jaar). Vorig jaar zag ik haar nog naakt in de films "Burial Ground: The Nights of Terror (1981)" en "Killer Barbys (1996)", toen was ze al bijna 60 jaar oud, en dit jaar in de al eerder genoemde film "Malabimba (1979)", waarin ze ook al de rol van non / verzorgster speelde). Ze is al tijdens de opening van de film naakt (niet volledig) te zien en na circa 14 minuten is ze voor het eerst volledig naakt te zien als ze zich gereed gaat maken om naar bed te gaan. Ignazio observeert haar dan stiekem en fantaseert over haar, waarbij we Sol dan in zijn fantasie zien masturberen (betast dan haar borsten en schaamstreek).

Pornoactrice Marina Hedman (die ik dit jaar al eerder zag in de films "Images in a Convent (1979)" en "Play Motel (1979)"), als moeder Maria Aguilar, mocht er opzicht ook best wezen (ze heeft wel wat weg van de bekende actrice Ursula Andress) en ze is ook degene die het meest naakt te zien is en ze is ook betrokken bij alle porno scènes, die allemaal in de laatste circa 30 minuten van de film te zien zijn. Voor Jaqueline Dupré, als dochter Miria Aguilar, was het haar enige rol in een film en van haar zie je ook alleen haar borsten (voor het eerst na circa 24 minuten te zien als ze wakker wordt in bed en opstaat), terwijl Mariangela Giordano en vooral Marina Hedman volledig naakt te bewonderen zijn.

De Engelse titel mag dan wel "Satan's Baby Doll" heten maar een babydoll is nergens te bekennen en zelfs geen baby of pop. En wat Satan betreft, er kan op hem worden gezinspeeld, maar hij verschijnt ook nooit persoonlijk, dus wat dat betreft is de filmposter ook nog eens misleidend. De Italiaanse titel van de film, te weten "La Bimba di Satana" (oftewel "Satans meisje"), is was dat betreft meer correct en zeker m.b.t. de vrouwelijke hoofdrol. De film staat ook bekend als "Orgasmo di Satani" en dat zal vooral betrekking hebben op de hardcore versie, gezien de aanwezige porno daarin.

Al met al is dit een draak van een Italiaanse Horror film (Eurotrash), waarvan het plot weinig interessant is voor iemand buiten het kleine niche-kamp van Italiaanse seks- / horrorliefhebbers. Ik heb me er eigenlijk nauwelijks mee vermaakt en dankzij de mooie Mariangela Giordano (0,5*), de naaktheid (0,5*) en de porno (0,5*), kom ik toch nog uit op 2,0* voor deze film en dat is inclusief de minimale 0,5* welke je kunt geven op MovieMeter.

Nadat ik vorig jaar in oktober de zeer vermakelijke Horror / Thriller film "Willy's Wonderland (2021)" had gezien, hoopte ik dat "Bingo Hell" van "Amazon Prime Video" ook zo'n vermakelijke film zou zijn, maar dat valt helaas wat tegen.

Het zal niet lang meer duren voor de rustige wijk "Oak Springs" ten onder gaat aan gentrificatie. Hoewel de meeste inwoners hun biezen gepakt hebben, houdt een klein groepje ouderen de omgeving nog draaiende. Vooral de 60-jarige buurtactiviste Lupita (Adriana Barraza) wil er alles aan doen om te voorkomen dat haar stadje ten onder gaat. Als op een dag hun geliefde bingohal verdwijnt en overgenomen wordt door de mysterieuze Mr. Big (Richard Brake) is de maat vol. Het prijzengeld bij de Bingo is fenomenaal hoog, maar geld is niet gratis. Bij deze bingohal is het verstandig om vooral geen rij compleet te hebben…

Een horrorfilm over bingo en gentrificatie? Dat klinkt enigszins saai toch? Maar dat is gelukkig niet helemaal waar. De film begint een klein beetje rommelig en je hebt niet zo zeer een idee waar het heen gaat, maar zodra de bingo na circa 26 minuten in beeld komt, raakt het gelukkig in een leukere stroomversnelling.

"Bingo Hell" is een aparte, ietwat buitenissige cocktail van (zwarte) humor, horror en licht drama. Die mix van genres zorgt soms voor leuke en verrassende momenten. Het is bijvoorbeeld best verfrissend om een groepje ouderen als ware wraakengelen op oorlogspad te zien gaan om hun wijk te redden (hoewel dat in "Death Wish 3 (1985)" ook al eens te zien was). In de meeste films van dit type zijn heroïsche daden en bruut geweld namelijk weggelegd voor jongeren.

Maar het mengen van een bont spectrum aan subgenres creëert ook disbalans. De subplot over de jeugdige Caleb (Joshua Caleb Johnson), wiens vader is weggelopen en emotioneel instabiele en shopzieke moeder Raquel (Kelly Murtagh) ook bepaald geen voorbeeldig rolmodel is, overtuigt bijvoorbeeld niet echt. Daarnaast missen veel van de satirische stukken net dat stukje scherpte. Het horrorgedeelte is redelijk verzorgd en zeker niet gespeend van bloed en de nodige visuele gruwel.

Er is veel slijm mee gemoeid en met het schuimbekken wat in de film gebeurt, is dat soms meer onsmakelijk dan gruwelijk. Niet dat de film ergens écht eng wordt. De bewoners die geteisterd worden door Mr. Big ondergaan een zware beproeving en bij twee van hen, te weten moeder Raquel en garagehouder Clarence (Grover Coulson), is dit goed en kleurrijk in beeld gebracht. In zekere zin was "Bingo Hell" nog enger geweest als er niets magisch aan Mr. Big was, maar dat hij enkel door miljoenenbedrijven gestuurd was om met de laatste oudjes af te rekenen. Dat had een interessante thriller op kunnen leveren. Nu is er alleen een verwijzing.

Richard Brake vertolkt wel op een heerlijk manier de rol van mysterieuze bingo-ondernemer Mr. Big en hij krijgt het zwaar met de even goed spelende Adriana Barraza als Lupita. Ook L. Scott Caldwell als Dolores, die de oma is van Caleb, deed het verdienstelijk.

Al met al is "Bingo Hell" een enigszins vermakelijke komische horrorfilm om eens gezien te hebben, maar meer ook niet want daarvoor wil "Bingo Hell" te veel en eigenlijk ook te weinig.

Erg melige en belachelijk slechte komedie met zeer flauwe grappen. Ook beide hoofdrolspelers Pauly Shore en Stephen Baldwin (die was echt intens triest) zijn een aanfluiting en zijn totaal niet grappig. In deze film heeft ook Kylie Minogue een rol maar gelukkig is ze blijven zingen en is ze niet verder gegaan in de filmwereld (hoewel ze zich daar af en toe nog laat misbruiken) want acteren kan ze niet. Deze troep zenden ze nu trouwens geregeld uit op MGM, dus heb je hem nog niet gezien kijk hem dan ook niet

Best wel een goede en boeiende Netflix Horror / Mystery film (dit soort genrefilms vind ik ook altijd leuk om te zien), of beter gezegd een Post-apocalyptische horrorfilm, die wel wat weg heeft van de films "The Happening (2008)" en de "The Mist (2007)". Het is niet de subtielste film van de Deense regisseuse Susanne Bier, maar wel een degelijke, die bij vlagen ook spannend is. Verder bevat de film een fijne cast en ook wat aardige symboliek.

Sandra Bullock is zeker ook niet één van mijn favoriete actrices en vooral in de vele flauwe Komedie films waarin ze speelt vind ik haar vaak tenenkrommend slecht, maar voor deze rol (waarin ze met verve een onwillige moeder speelt, die geblinddoekt op zoek gaat naar een veilige haven) vond ik haar goed geschikt.

Voor de beste kijkervaring moet je bij deze film niet al te veel kritische vragen te stellen over het plot, want dat helpt. Of je moet net zoals John Malkovich een stuk in de kraag drinken. Voor mij was overigens het eerste van toepassing, want i.p.v. drank heb ik er een kop kippensoep bij genuttigd

Deze film ik heb destijds in de bioscoop gezien. Vond het toen wel een vermakelijke film. Leuk gespeeld door Gibson en Hawn.

Ondanks dat het theaterverhaal origineel was en de uitvoering fraai in beeld werd gebracht met veel meelopende camerabeelden, kon deze film me niet helemaal bekoren.

Dat heeft vooral te maken dat ik het allemaal te druk en te hectisch vond. Ook is het allemaal behoorlijk langdradig en ietwat saai (ik heb soms steeds 30 seconden vooruit zitten te spoelen) en vond ik het verhaal (speelt zich voornamelijk af in het theater) eerlijk gezegd niet echt boeiend of pakkend. Dat heeft ook te maken omdat er veel karakters in de film meespelen en er bijna continue van de eerste tot de laatste minuut gepraat wordt (je krijgt nauwelijks de tijd om het te verwerken of er begint alweer een ander gesprek). De meeste dialogen daarvan vond ik persoonlijk ook niet echt interessant, hoewel het soms wel wat grappig was. Maar echt grappig in het geheel vond ik deze film niet, terwijl hij wel mede bestempeld staat als een komedie. De uitvoering van het verhaal was overigens leuk gedaan (ook trouwens de muziek, zoals de drummer die in beeld werd gebracht en waarbij men dan langsliep) en visueel werd alles fraai in beeld gebracht zoals o.a. het stuk waarbij Michael Keaton in zijn onderbroek (omdat zijn badjas is komen vast te zitten bij een dichtslaande achterdeur van het theater als hij even buiten staat te roken) over het drukke Times Square terugloopt naar de hoofdingang van het theater.

De bekende cast deed het goed en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Michael Keaton die in deze film behoorlijk hyperactief acteerde. Maar zijn rol als toneelspeler (in het theaterstuk), acteur (zeg maar het Birdman gedoe als superheld en de gemaakte films daarover) en persoon Riggan speelde hij voortreffelijk en is eigenlijk wel Oscar-waardig. Maar ook de rol van Edward Norton was goed en vooral leuk en hij zorgde soms ook voor de komische ondertoon in het verhaal (zoals het gedoe met de drank gin en als hij wilt neuken tijdens het theaterstuk en hij dan een stijve heeft ). Zach Galifianakis die normaal gesproken altijd in films de lolbroek uithangt, heeft in deze film min of meer een serieuze rol en dat vond ik eigenlijk niet echt passen bij hem. Vrouwelijk schoon is er ook aanwezig in de vorm van Naomi Watts (altijd goed en degelijk spelend), Emma Stone (ik vind haar persoonlijk niets met die grote ogen en vreselijke mond als ze praat, inclusief haar stem) en Andrea Riseborough die er qua uiterlijk zeker wezen mocht.

Al met al kon deze film me niet helemaal bekoren. Maar vanwege de uitvoering van het verhaal en vooral de sterke rol van Michael Keaton, krijgt deze film toch van mij een kleine voldoende.

Voor die tijd was het een spannende film. De scene met de kraaien was zeer goed.

Niet sterk maar wel vermakelijk. Het eerste gedeelte van de film is best leuk en ook romantisch maar als de familie langs komt en hem begint af te persen slaat de film om in een drama. Vond de cast het best nog redelijk doen en Nicole Kidman was natuurlijk ook best mooi om naar te kijken.