Opinions

Snap niet waarom men er een animatie van heeft gemaakt. Deze film had je net zo goed met de echte acteurs kunnen maken. Dan was hij volgens mij een stuk beter en had hij ook meer impact.

Ondanks de zeer beroerde en eveneens goedkope uitvoering (het visuele aspect was om te huilen zo slecht), heb ik me nog aardig vermaakt met deze film. Dat kwam eigenlijk alleen omdat het verhaal (mengeling van andere films zoals o.a. "Battleship (2012)" en "Independence Day (1996)") wel leuk gevonden was (het kon me zelfs nog een beetje boeien) en ook omdat er veel gebeurt.

Had men dit verhaal met een groot budget verfilmd en een fatsoenlijke cast, dan had je misschien wel een blockbuster gehad. Qua cast spelen er zeker niet de minste in met o.a. Linda Hamilton (in de rol van admiraal van de vloot) en John Savage (in de rol van president), maar helaas bakken ze er net zo weinig van als de andere B-acteurs/actrices.

Omdat de vaart hoog is, er veel gebeurt en de film gelukkig niet lang duurt, kijkt hij wel nog aardig weg. Deze film heb ik gezien op de zender Syfy, waar ze dagelijks van dit soort goedkope B-films uitzenden.

Deze film vandaag nog eens bekeken en het blijft gewoon een heerlijke komedie waarbij de hondeneigenaars vooral centraal staan. Het verhaal zit zeer leuk in elkaar en de uitvoering ervan is vaak hilarisch. De eigenaars (o.a. het homokoppel, vent met zijn bloedhond, het gestoorde koppel met hun bumble bee en natuurlijk ook het koppel bestaande uit Eugene Levy en zijn vrouw die in het verleden met honderden mannen heeft gedaan en sommige gedurende het verhaal ook weer tegenkomt) waren geweldig en werden ook leuk geïntroduceerd/voorgesteld in het verhaal. Degene die toch wel een beetje de show steelt in deze film is presentator Buck Laughlin (geweldig gespeeld door Fred Willard) die op zeer eigenwijze en vaak zeer hilarische wijze commentaar geeft tijdens de Mayflower honden show. Het gedeelte op de Mayflower show is overigens het hoogtepunt van de film. Ondanks dat het een tijd geleden is dat ik deze film voor het laatst heb gezien blijft hij staan als een huis.

P.S. Parker Posey als de fraaie Meg Swan speelde ook zeer sterk, geweldige scene van haar is als ze een toy voor hun hond gaat kopen.

Best een aardige thriller hoewel het verhaal wel erg cliché is. Maar ondanks dat keek de film zich wel lekker weg en wist hij ook nog enigszins boeien. De cast deed het best aardig en Reese Witherspoon zag er best fraai uit.

Typische jaren 80 dertien in een dozijn cliché Actie / Thriller (inclusief typische jaren 80 elektronische muziek) die enkel en alleen overeen blijft door het goede spel van James Woods (met name hem) en mister Rambo Brian Dennehy. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de uitvoering inclusief het cliché einde. De film duurt gelukkig niet al te lang, waardoor hij wel nog goed te bekijken valt. Ik heb deze film overigens bij toeval gezien op de leuke filmzender "MGM".

P.S. wel geinig dat Allison Balson (vooral bekend als Nancy Oleson uit de jaren 70-80 serie "Little House on the Prairie") ook een rol heeft in deze film.

Ik heb al veel "Nazisploitation" films gezien (de afgelopen twee weken heb ik er nog zes gezien / herzien welke afkomstig waren uit de "Nazi Cult Collection" box), maar deze Italiaanse was toch wel de ziekste tot nu toe en het is waarschijnlijk ook de meest aanstootgevende. De scènes van verkrachting en marteling zijn expliciet, dus het is geen wonder dat de film destijds wereldwijd verboden werd (het is momenteel nog steeds verboden in het Verenigd Koninkrijk en Australië).

In dit verhaal draait het om Italiaanse partizanen, onder leiding van Lupo (Xiro Papas) en Moreno (Alfredo Rizzo), die een belangrijke spoorwegbrug, te weten de "Lambertoni Bridge", van de nazi's opblazen, waardoor de Duitse nazi kapitein Hardinghauser (Edilio Kim) de opdracht krijgt van generaal von Kruessen om met harde hand af te rekenen met de partizanen. Hij krijgt daarbij hulp van de kwaadaardige Dr. Ellen Kratsch (Macha Magall), die hem moet helpen bij het vangen en martelen van de partizanen en hun vrouwen en daarbij gebruikt ze o.a. een genetisch gecreëerd monster, te weten "The Beast" (Salvatore Baccaro), om de vrouwelijke krijgsgevangenen te folteren en te misbruiken.

Het is nogal een ingewikkeld verhaal over de Italiaanse partizanen met dubbele agenda's en er heerst zelfs onenigheid onder de eigen gelederen. Er worden ook heel veel partizanen (zowel mannen als vrouwen) geïntroduceerd, die vaak maar een korte rol hebben en die dan worden gedood door de Duitsers of door de partizanen (bij verraad). De belangrijkste partizanen in het verhaal zijn de leiders Lupo en Moreno, munitiedeskundige Drago (Gino Turini) die de brug heeft opgeblazen en de sympathieke priester Don Lorenzo (Brad Harris). Tijdens het verhaal worden er ook beelden (van oprukkende Duitsers die gaan afrekenen met de partizanen) getoond uit een andere film van regisseur Luigi Batzella, namelijk uit de soortgelijke oorlogsfilm "When the Bell Tolls (1970)".

Gedurende het verhaal is er veel naaktheid, zowel vrouwelijk (iedere vrouw die uit de kleren gaat is volledig naakt te zien, op dominatrix Dr. Ellen Kratsch na dan, waarvan alleen de borsten en de billen te zien zijn) als mannelijk (dus je ziet veel slappe penissen), geweld en martelingen te zien en zoals al eerder aangegeven wordt dit expliciet getoond. Zo wordt na circa vier minuten een volledig naakte vrouw in opdracht van Dr. Ellen Kratsch in de kooi van het monster gegooid, waar deze dan vier minuten lang wordt verkracht en mishandeld (tot bloedens toe) door het monster en dat onder toezicht van de genietende Dr. Ellen Kratsch, haar twee vrouwelijke helpers (van eentje is naderhand ook wat bloot te zien), een andere dokter (Andrea Fantasia) en nog wat Duitse soldaten en daarbij vraagt ze aan één van die soldaten (met de naam Schultz):

"Do you find the spectacle exciting, Private Schultz ?"

Waarop deze dan antwoord:

"Yes, of course. Who wouldn't be excited ?"

En waarop zij dan weer antwoord:

"Spineless fool. A soldier of the Third Reich isn't supposed to get excited at any spectacle."

Die Macha Magal als de kwaadaardige Dr. Ellen Kratsch is duidelijk geïnspireerd op Ilsa (Dyanne Thorne) uit de Oorlog / Erotiek film "Ilsa: She Wolf of the SS (1975)" en ze hebben beiden zo hun specialiteiten (Dyanne Thorne met name haar flinke borsten). Maar persoonlijk vond ik Macha Magal wat meer gestoord en ook mooier (ze heeft een mooier gezicht, Dyanne Thorne was destijds natuurlijk ook een stuk ouder), maar ze heeft niet echt een filmcarrière gehad (van 1975 t/m 1982 en ook maar in een handjevol films).

Maar in deze film gaat ze lekker tekeer in haar zwarte SS-uniform (inclusief zwarte leren laarzen en rode nazi Duitsland armband) en daarbij martelt ze al dan niet zelf zowel mannelijke als vrouwelijke gevangen en bij de mannelijke gevangen (die volledig naakt zijn vastgebonden) kleedt ze zich ook gedeeltelijk uit, waarbij dan haar borsten na circa 49 minuten voor het eerst te zien zijn. Ze zegt dan ook tegen een gevangene (te weten Stefano):

"Did you know we've also got your little fiancee here ? Would you rather be with her, or do you find me more exciting ?"

Waarop de gevangene dan antwoord:

"You're just a bitch on heat."

Als een andere gevangene dan wat geluiden begint te maken, snijdt ze diens penis eraf met een mes / dolk (daarbij moest ik even denken aan de Cannibal Corpse klassieker "Fucked With a Knife").

De vier vrouwelijke gevangenen (die allemaal volledig naakt te zien zijn) inspecteert ze eerst persoonlijk na circa 46 minuten (eentje spuugt ook haar ook in het gezicht), waarna ze na circa 58 minuten allemaal gemarteld worden op verschillende manieren en deze omvatten verkrachting door "The Beast", vingernagels afrukken (zag er best goor uit), elektroshockbehandeling op de schaamstreek, vleesetende ratten (zitten onder een emmer die op de buik van een vrouw is gezet en bovenop de emmer brandt een vuurtje) die zich tegoed doen aan ingewanden en geseling (dit betrof wel een man die daarbij ook regelmatig met zijn hoofd onder water wordt gehouden).

Voor Dr. Ellen Kratsch loopt het echter niet goed af als op het einde de partizanen hun grootschalige aanval op de Duitsers beginnen, want daarbij komt ze zelf terecht in de kooi van "The Beast", die zich aan haar vergrijpt (daarbij zie dan voor de tweede keer haar borsten en ook voor het eerst haar billen), waarna zij en "The Beast" uiteindelijk worden doodgeschoten door de partizanen (door Lupo en Drago), die verbijsterd aan het toekijken zijn en daarbij smeekt ze ook aan hun:

"Help. Shoot him, help. Do something. Help me. Oh no. Get him away from me. Oh, help me."

Het verhaal van de acteur die "The Beast" speelt (in drie scènes te zien en daarbij zit hij steeds in een kooi en verkracht en vergrijpt hij zich aan een mooie vrouw), is eigenlijk best grappig, want Salvatore Baccaro was overtuigend genoeg om dat personage te spelen zonder make-up, kostuums en speciale effecten en geregeld maakt hij ook belachelijke gelaatsuitdrukkingen. Hij maakt met zijn lelijke uiterlijk best indruk en zeker als hij bij een vrouw de vagina afscheurt met zijn tanden en die samen met het schaamhaar begint op te eten. Dus "The Beast" verkracht zowel de vrouwen die hij krijgt en hij eet ze tegelijkertijd ook met huid en haar (in dit geval schaamhaar) op. Je moet echt gestoord / ziek zijn om zoiets te kunnen bedenken.

Ziek waren overigens ook de daden die de Duitsers, onder leiding van luitenant Müller die opdrachten krijgt van kapitein Hardinghauser, deden tijdens Razzia's (als wraak op de partizanen) in het dorp waar de vrouwen van de partizanen wonen. Want als de Duitsers bij de eerste razzia vrouwen gaan oppakken, verzet zich daarbij een oude vrouw met een baby in haar arm, waarna de Duitsers de baby afpakken, in de lucht gooien en erop beginnen te schieten met een machinegeweer Bij de tweede Razzia gaan ze ook een huis binnen waar ze opzoek zijn naar een partizaan, te weten Stefano, en waar ze dan zijn moeder en zus aantreffen. Als ze dan niet de gewenste antwoorden geven, vergrijpt luitenant Müller zich aan de zus, te weten Susanna, en verkracht hij haar. Daarna stopt hij een revolver in haar vagina en schiet hij, waarna Susanna sterft.

Ook kapitein Hardinghauser (de eerste keer dat hij in beeld te zien is, na circa 13 minuten, is hij een vrouw aan het neuken die volledig naakt te zien is en die vrouw maakt deel uit van de partizanen) was bepaald geen lieverdje, want op een oude gevangene man met een kind laat hij Russische roulette uitvoeren en omdat de oude man steeds geluk heeft, schiet hij uiteindelijk hoogstpersoonlijk de oude man door het hoofd dood.

Voor de Duitsers loopt het eindelijk allemaal slecht af (o.a. door een vliegtuig welke hun beschiet en bombardeert) en dat geldt ook voor veel partizanen zoals Drago, wiens vrouw en zoontje om het leven komen, waarna hij door de straten loopt met het dode lichaam van zijn zoontje in de handen en waarbij hij dan geraakt wordt door een bom van het vliegtuig. Daarna is de film ook afgelopen.

De mij onbekende actrice Macha Magall als überbitch is een genot om naar te kijken. Tevens zorgen de vreselijke experimenten voor een goede pulpbeleving. Deze zieke "Nazisploitation" film kan ik dan ook aanbevelen aan de "die hard" liefhebbers van dit genre.

"Oh Peter, why can't you love me the way you used to when we were children? You haven't forgotten our little bed, have you, and how you comforted me."

Deze Italiaanse Thriller / Erotiek film, met de bekende Duitse acteur Klaus Kinski, wilde ik eigenlijk tijdens de "Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025" bekijken, maar daar kwam niets van terecht en daarom heb ik hem maar bij gebrek aan beter gisteravond gekeken.

Kort door de bocht draait het in deze film om een luxe psychiatrische vrouwenkliniek waarin een reeks moorden plaats met middeleeuwse martelwerktuigen, die inderdaad in een ruimte (niet de balie ) voor het grijpen liggen.

Dat is gelijk al tijdens de opening van de film te zien, als een zwart geklede en gemaskerde moordenaar op een avond / nacht de vrouwenkliniek binnengaat, een middeleeuwse martelwerktuig pakt (in dit geval een bijl) en naar de kamer gaat waar patiënt Cheryl Hume (Margaret Lee) naakt op bed (dus dan zien we Margaret Lee volledig naakt) ligt te dromen. Ze wordt echter niet gedood, want als de moordenaar wilt toeslaan drukt ze tijdens haar slaap op een knop op het nachtkastje en gaat het licht aan in de kamer en komt er personeel van de kliniek aangelopen, waarbij de moordenaar de kamer al verlaten heeft.

Daarna krijgen we de opening credits te zien met o.a. de hoofdrolspelers, waarna de film begint. Deze onzinnige en onzindelijke psycho- thriller film laat de misdaadintrige los voor (erotische) hallucinaties / dromen (waarbij je een herhaling van beelden te zien krijgt die je al eens eerder gezien hebt) van de patiëntes gefilmd met opzichtige camera-effecten. Het is één van de films waarmee Klaus Kinski (die een flut rol heeft) destijds zijn eigen tijd en die van zijn fans verknoeide, zonder zich in te spannen en je ziet hem inderdaad op een bepaald moment op een gang in de kliniek door de camera / kijker lopen

Veel stelt het allemaal niet voor en boeiend en spannend wordt het nergens, ondanks dat er een aantal vrouwen gedood wordt met middeleeuwse martelwerktuigen. Soms werd dat wel bruut in beeld werd gebracht en vooral op het einde als de moordenaar (die dan inmiddels ontmaskerd is en op de vlucht slaat in de kliniek) een kamer binnengaat waarin de vrouwelijke verpleegsters van de kliniek zich bevinden en die dan allemaal doodgeslagen worden met een middeleeuwse strijdknots / strijdvlegel. Daarna wordt de moordenaar herhaaldelijk en zeer overdreven doodgeschoten door de ingeschakelde politie (kort van te voren als de moordenaar de kamer binnengaat, slaat hij met de middeleeuwse strijdknots ook nog twee politieagenten neer). Daarna is de film ook na 87 minuten afgelopen.

Wie de moordenaar is wordt pas na circa 83 minuten duidelijk als hij ontmaskerd wordt door patiënt Cheryl Hume, die door de politie wordt gebruikt als lokaas en uiteindelijk blijkt de moordenaar de man van Cheryl te zijn (gezien de opening en het gebruik van Cheryl als lokaas was dat eigenlijk niet echt een verrassing), te weten Mr Hume (Piero Nistri), die we na circa 22 minuten voor het eerst in de film zien als hij Cheryl bezoekt. Hij heeft Cheryl laten opnemen in de kliniek vanwege een zelfmoordpoging door haar stressvolle baan als hoofd van hun bedrijf.

Wie de moordenaar is boeide me eigenlijk niet echt (ik dacht overigens dat het Klaus Kinski was, omdat hij vaak de rol van slechterik speelde in films en ook had hij veel aandacht in deze film voor Cheryl), want ik heb deze film natuurlijk vooral gekeken voor het erotiek gedeelte en dat stelde eigenlijk niet teleur met een drietal mooie vrouwen, die ook nog eens compleet naakt (dus borsten, billen en vagina's) te zien zijn en soms neigt het zelfs een heel klein beetje naar porno en dan doel ik op de close-ups van vagina's (waar waarschijnlijk een body double voor is gebruikt), die een paar keren een beetje geopend worden en zelfs een keer gevingerd wordt.

De vrouwen / patiëntes zijn ofwel in ontklede staat (o.a. als ze liggen te slapen / dromen) of aan het krijsen en soms allebei tegelijk. De drie mooie vrouwen zijn overigens Rosalba Neri (als patiënt Anne Palmieri die een broer heeft met als naam Peter en met we ze als kind zijnde een hechte band had), Margaret Lee (als patiënt Cheryl Hume die een man heeft) en de donkere Jane Garret (als patiënt Mara). Vooral Rosalba Neri vond ik een hele mooie vrouw en ze is na circa 22 minuten voor het eerst naakt te zien als ze onder de douche gaat, die inderdaad wel wat weg had van een marteldouche Ze wilt graag de kliniek verlaten en doet dat op een gegeven moment ook op een avond na circa 33e minuten, waarbij ze dan naar buiten loopt en naar een tuinkas / broeikas loopt. Daar wacht ze dan tot de tuinman (Giangiacomo Elia) binnenkomt, waarna ze zich na circa 36 minuten uitkleedt (dan zien we dus Rosalba Neri volledig naakt) tussen de planten en loopt naar de tuinman, met wie ze gaat vrijen op de vloer.

Als haar broer Peter haar na circa 24 minuten komt bezoeken in de kliniek, zegt Anne mijn openingszin tegen hem en ook zegt ze nog tegen hem:

"When I became a woman you stopped loving me. And I began to look to other men for what I'd found in you. But there's nobody like you, Peter. Only you calm my passion that I feel burning, scalding the very heart of me."

Het hoogtepunt van Rosalba Neri valt overigens na circa 66 minuten te zien, als ze op een avond / nacht naakt in bed ligt te dromen waarbij ze dan masturbeert. Als de camera dan na circa 69 minuten een close-up van haar behaarde vagina laat zien, opent ze die een beetje en begint ze ook te vingeren. Helaas is het hoogtepunt van Rosalba Neri ook het dieptepunt, want terwijl ze naakt in bed ligt en met haarzelf speelt, wordt ze na circa 73e minuten doodgeslagen met een middeleeuwse bijl

Een andere mooie vrouw was de donkere Jane Garret die best fraaie rondingen had (o.a. haar flinke billen die ook gemasseerd worden) en mooi lange zwarte haren had, maar dat bleek uiteindelijk een pruik te zijn, die ze ook afdoet als ze in bad gaat op haar kamer. Jane Garret zien we overigens voor het eerst naakt na circa 28e minuten, als ze op haar buik op bed ligt en haar billen en lichaam wordt gemasseerd door een verpleegster, die snel wordt afgelost door verpleegster Helen (Monica Strebel die mooie ogen had) die een verhouding heeft met haar in de kliniek.

Als Mara na circa 60 minuten zich gaat uitkleden en haar pruik afdoet op de badkamer, gaat ze in bad liggen en begint ze zich te wassen. Niet snel daarna komt ook verpleegster Helen de badkamer binnen, die zich dan ook uitkleedt (ze houdt wel haar zwarte BH en slipje) en Mara in bad gaat wassen. Als op een gegeven moment Helen dan de badkamer verlaat, stapt Mara uit bad en gaat Helen in de slaapkamer van Mara op een stoel zitten en begint ze zich te masturberen na circa 75 minuten en daarbij krijgen we dan ook de vagina in close-up te zien, die ook weer eventjes een beetje wordt geopend.

Als Mara dan de slaapkamer binnenkomt, gaat ze dansen op muziek en Helen doet dat op een gegeven moment ook, waarna ze na circa 78 minuten op bed met elkaar gaan zoenen / vrijen en waarbij Mara op het punt staat om gebeft te worden door Helen. Maar dat krijg je niet te zien omdat Mara op een gegeven moment opstaat en voor een raam gaat staan en dat had ze beter niet kunnen doen, want ze wordt dan namelijk na circa 80 minuten door haar keel doodgeschoten met een pijl uit een middeleeuwse kruisboog.

De laatste mooie vrouw in deze film is Margaret Lee en haar zien we gewoon een aantal keren naakt (zoals tijdens de opening), maar ze heeft verder geen bijzondere erotiek scènes en dat was opzicht jammer. Wel is is er nog een andere andere vrouw die nog een enigszins bijzondere erotiek scène heeft en dan doel ik op patiënt Ruth (Gioia Desideri) die in het begin van de film door haar man (Enzo Spitaleri) in een sportieve auto naar de kliniek wordt gebracht en waarbij ze nog probeert om de auto te laten crashen. Als zij in de kliniek aankomt (waar ze dan nog een dokter probeert neer te slaan met een stok), gaat ze op een gegeven moment slapen na circa 50 minuten en dan komt op een gegeven moment de moordenaar haar kamer binnen, die een middeleeuws mes in haar hand stopt.

Als Ruth dan wakker wordt, schrikt ze niet van de moordenaar en doet ze ook niets met het mes. Maar de moordenaar begint haar dan te wurgen en steekt haar ook met het mes in de buik. De moordenaar gaat dan met het mes over Ruth's lichaam naar beneden tot haar witte slipje. Hij snijdt dan met mes een bandje door van het slipje en trekt dan het slipje van haar lichaam, waardoor we eventjes de behaarde vagina van Gioia Desideri te zien krijgen.

Dan hebben we ook alle vrouwen genoemd, waarvan er naaktheid te zien valt in deze film Wel hebben we nog niet alle moorden genoemd, want buiten het doden van de drie eerder genoemde vrouwen, wordt verder na circa 35 minuten (als Anne zich in de tuinkas / broeikas bevindt) in de avond buiten een verpleegster (Lina Franchi) onthoofd met een zeis, welke eerder nog gebruikt werd door de tuinman, die niet veel later ook de tuinkas / broeikas binnengaat waarin Anne zich bevindt. En verder wordt ook de chauffeur van de kliniek nog gedood na circa 57 minuten als hij een beeld van een vrouw wordt geduwd waarin zich scherpe pinnen bevinden die de chauffeur doodsteken. Die scène was opzicht nog wel geinig, want van te voren drinkt de chauffeur nog alle glazen met alcohol leeg van een festiviteit in de kliniek.

Ondanks dat Klaus Kinski meespeelt in deze film, moet je niet veel verwachten van zijn acteerprestaties. Hij speelt in deze film de rol van dokter Francis Clay, maar meer dan rondlopen in en buiten de kliniek, een praatje maken met patiënten (vooral met Cheryl Hume), een bordspelletje spelen met een patiënt en discussiëren met Professor Osterman (John Karlsen) doet hij niet en lijkt er inderdaad stoned bij te lopen. Ook de overige cast stelt niet veel voor qua acteerprestaties.

Een aantal keren wordt de kliniek (waar het hele verhaal zich in afspeelt) fraai van buiten in beeld gebracht en daarbij zie je dan de patiënten ook buiten een spelletje spelen met een bal die ze met een stok door kleine hoepeltjes (die in de grond steken) slaan. Daar zien we dan ook meestal patiënt Mara in een stoel zitten / liggen die niet meedoet aan het spelletje en die dan praat met verpleegster Helen.

Al met al stelt "Slaughter Hotel" als Thriller film weinig voor, maar als Erotiek film is het nog wel enigszins vermakelijk en dan vooral door een aantal mooie vrouwen (zoals Rosalba Neri) en een aantal erotische scènes.

Opzicht wel een aardige film met goede rollen van Debra Winger en Tom Berenger. Het einde was wel redelijk voorspelbaar helaas. Ze draaien hem nu regelmatig op MGM.

Met de vorige low-budget film, te weten "Don't Fuck in the Woods (2016)", van regisseur Shawn Burkett heb ik me nog best goed mee vermaakt, maar deze low-budget Horror film was niet meer dan verspilling van tijd. De film duurt maar circa 70 minuten, maar de aanpak zorgt ervoor dat de film minstens een half uur langer aanvoelt en waardoor ik me zeer regelmatig verveeld heb.

In dit verhaal draait het om Betsy (Kelci C. Magel), welke een jonge vrouw is, die op straat wordt aangevallen en gebeten door een weerwolf, terwijl ze laat in de avond naar huis loopt.

Als ik had geweten dat het in deze film zou draaien om weerwolven, dan was ik er misschien niet aan begonnen, want weerwolven vind ik na "Frankenstein" het minst interessante thema in het Horror genre.

Als regisseur Shawn Burkett nu de film voorzien had van veel "blood, boobs, gore, genitalia and more !" (zoals je dat te zien krijgt in "Don't Fuck in the Woods"), dan had ik het waarschijnlijk nog vermakelijk gevonden. Maar deze film bevat eigenlijk niets. Er zit wel wat "blood, boobs and gore" in ("more" echter niet), maar het stelt gewoon niets voor en het is ook nooit lang in beeld te zien.

Er gebeurt ook weinig interessants en er wordt vooral veel gepraat (o.a. via Groepstherapie) en veel acteurs zijn niet geloofwaardig als de personages die ze moeten spelen. Zo voelt de politie (twee agenten) niet als politie en de groepstherapeut voelt niet als een groepstherapeut, etc. De schaarse pogingen tot gruwel (o.a. een hele korte verkrachtingsscène waarbij de verkrachter wordt gespeeld door regisseur Shawn Burkett) welke op één hand zijn te tellen, maken ook totaal geen indruk en zijn vooral flauw en saai.

Er zit ook totaal geen humor in het verhaal en het is ook allemaal zeer clichématig en o.a. ook de twee extra scènes welke je nog te zien krijgt na het einde, waaruit blijkt dat Betsy (die natuurlijk is verandert in een weerwolf) alsnog niet dood is en dat haar behulpzame vriendin (ook een soort van moeder) Kayte (Marylee Osborne) ook verandert is in een weerwolf (Betsy heeft haar namelijk per ongeluk gekrast nadat ze een nachtmerrie had). De vele tekortkomingen in het verhaal, komen vooral voort uit de afwezigheid van een spannende toon, want alles wat op het scherm gebeurt heeft dezelfde sombere sfeer en dat van het eerste beeld tot het laatst beeld.

Het enige wat me ervan weerhoudt om deze film geen 0,5* te geven is hoofdrolspeelster Kelci C. Magel, die ook een paar keer (als ik het goed geteld heb drie keer) topless is te zien (o.a. rond de 65e minuut als ze begint te veranderen in een weerwolf en dan haar shirt opentrekt, waarbij dan haar borsten heel eventjes vol in beeld te zien zijn). Ze is zeker geen geweldige actrice en zeker ook niet de mooiste actrice, maar ze speelde haar rol van Betsy nog best verdienstelijk en haar gebroken geest en de veranderingen (transformatie) die ze doormaakt, zijn verreweg het minst slechte in deze film. Overigens deed Marylee Osborne als de zorgzame Kayte (die een koffieshop runt met de naam "Kayte's CUP") het ook nog verdienstelijk. Maar de rest van de cast vond ik maar een stelletje houten klazen.

Al met al een zeer matige low-budget Horror film, die vooral saai, traag, vervelend, niet effectief en vergeetbaar is.

P.S. volgens mij houdt regisseur Shawn Burkett wel van mollige vrouwen, want net zoals in "Don't Fuck in the Woods" zijn de meeste vrouwen in deze film ook mollig en dan doel ik op Kelci C. Magel en Marylee Osborne.

Deze Drama film zag ik toevallig voorbij komen op "Film1" tijdens het zappen en toen heb ik hem ook maar afgekeken en vooral omdat ik zag dat Demián Bichir erin speelde en die kan ik vooral vanwege zijn leuke rol in "Machete Kills (2013)".

In dit bitterzoet drama rond een illegale Mexicaanse immigrant in Los Angeles, draait het om de sympathieke Carlos (Demian Bichir) die lange dagen maakt als tuinman en hij slaapt op de bank om zijn tienerzoon Luis (José Julián) een beter leven te bieden. De vader-zoonrelatie is wankel, totdat ze de handen ineen slaan om Carlos gestolen pick-uptruck terug te vinden.

Een verhaal groter dan de afzonderlijke delen, over de negatieve gevolgen van ego, dadendrang en patriarchaat, maar bovenal over opoffering, schuld en vertrouwen. Boeiende doorsnede van de snel groeiende latino gemeenschap in de Verenigde Staten. De wat meer doorgewinterde filmkijker kan vanaf de eerste minuut vrijwel de hele film voorspellen. De wendingen zijn vrij standaard en de personages maken een doorsnee ontwikkeling door.

De filmstijl is rustig en ingetogen en registreert op accurate wijze datgene waar het echt om gaat, namelijk het acteerwerk. Vader en zoon doen het allebei goed en niet in de laatste plaats hebben ze bovendien veel chemie met elkaar. Je gelooft echt dat ze familie zijn en een sterke band hebben.

Voor de liefhebber van de beter dramafilm is "A Better Life" er één om niet te missen. De originaliteitsprijs mag dan niet gewonnen zijn, de vertolkingen zijn ijzersterk. En dat is toch waar het allemaal om draait in een degelijk drama.

Als tussendoortje was deze Komedie / Drama wel redelijk om te doen. Het verhaal, een soort van luchtig drama, is best leuk (wel geen echte lachmomenten maar vooral glimlach momenten) en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Degene die deze film vooral genietbaar maken zijn de drie hoofdrolspelers in de vorm van Sam Rockwell, Olivia Wilde en Michelle Monaghan. Sam Rockwell vind ik eigenlijk altijd een leuke acteur om naar te kijken en ook in deze film doet hij het weer leuk en verdienstelijk. Olivia Wilde zit vooral voor het visuele aspect in deze film en dat doet ze uitstekend met haar blonde kapsel. Michelle Monaghan mocht er ook wel wezen en ze speelt ook nog een keer leuk. Omdat de film maar iets van 85 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.

Omdat Kerstmis weer voor de deur staat (waar ik tegenwoordig weinig meer om geef, behalve dat het een aantal vrije dagen oplevert), leek me deze onbekende Thriller film (die zich afspeelt rond de kerstdagen) wel leuk om te bekijken als een tussendoortje.

In dit verhaal draait het om de jonge babysitter Ashley (Olivia DeJonge) die tijdens de Kerstdagen wordt ingehuurd door vader Robert Lerner (Patrick Warburton) en moeder Deandra (Virginia Madsen), om op hun 12-jarige zoon Lucas (Levi Miller) te passen, die een oogje heeft op Ashley. Weldra wordt ze gedwongen om hem te beschermen wanneer er in het huis ingebroken wordt door een groep figuren. Of althans, dat denkt ze.

De film "Better Watch Out" deed me op bepaalde momenten denken aan films als "Home Alone (1990)" (zeker m.b.t. het verfblik, waarbij deze film ook werd genoemd), "The Strangers (2008)" en "Funny Games U.S. (2007)". Hoewel ik de eerste 30 minuten van het verhaal best flauw vond, wordt het daarna nog enigszins vermakelijk en zeker als de 12-jarige Lucas verandert in een psychopaat met een gespleten persoonlijkheid.

Dat de film na 30 minuten verandert van toon, komt omdat Ashley erachter komt dat het allemaal opgezet spel (de zogenaamde inbrak) was en Lucas en zijn beste vriend Garrett (Ed Oxenbould) daarvan deel uitmaken. Ashley kan het niet bepaald waarderen en zegt dan tegen Lucas:

"Welk verward kind denkt dat een inbraak in scene zetten ervoor zorgt dat hij seks krijgt ? Egoistisch rot joch zonder inlevingsvermogen en je hebt therapie nodig. Heel veel".

Dat vindt Lucas niet leuk om te horen, waarna hij Ashley met de hand neerslaat (rolt tevens van de trap af) en daarna aan een stoel vastbindt met ducttape. Daarna ontstaat er een dodelijk kat en muis spel tussen Lucas, Garrett, Ashley en twee vriendjes van haar, te weten Ricky (Aleks Mikic) en Jeremy (Dacre Montgomery), waarbij ze moeten zien te overleven en waarbij het er ook best hard en grof aan toe gaat.

Zo wordt namelijk het vriendje Ricky met een honkbalknuppel neergeslagen door Lucas, die daarna nog een potlood (wordt normaal op de deurklink van zijn slaapkamer gelegd, omdat Lucas aan slaapwandelen doet) in zijn wang steekt. En als dat nog niet genoeg is, wordt er vanaf hoogte ook nog een verfblik tegen zijn hoofd geslingerd, waardoor zijn hoofd explodeert (daarvan zijn helaas wel geen expliciete beelden te zien). Het andere vriendje (beter gezegd ex-vriendje) van Ashley, te weten Jeremy, wordt opgehangen aan een boom en Garrett wordt doodgeschoten met een geweer, als hij Ashley wilt bevrijden en haar een kusje geeft. Ashley lijkt de dans te ontspringen maar krijgt uiteindelijk een mes in haar keel.

Lucas wist daarna alle sporen naar hem en doet het overkomen dat het ex-vriendje Jeremy het allemaal heeft gedaan uit jaloezie en hij lijkt er in eerste instantie ook nog mee weg te komen, totdat hij te horen krijgt dat iemand het toch heeft overleefd, namelijk Ashley, want die heeft haar wond weten te dichten met ducttape. Terwijl ze in de ziekenauto wordt gelegd, steekt ze nog haar middelvinger op tegen Lucas, die dan natuurlijk weet dat het voor hem over is. Dat laatste wordt overigens wel niet zichtbaar getoond, maar spreekt natuurlijk voor zich en daarna is de film ook gelijk afgelopen.

Hoewel het allemaal zeker niet hoogstaand en geloofwaardig is (misschien ook wel wat clichématig), kijkt de film zich wel lekker weg (duurt ook maar circa 85 minuten) en zitten er ook wat leuke scènes in zoals de scène waarbij men het spel "Truth or Dare" (oftewel "Waarheid of Doen") gaat spelen en waarbij er o.a. gevraagd wordt:

"Ik daag je uit om haar tiet aan te raken"

Ashley kan dat wederom begrijpelijk (een gevalletje van #MeToo ) niet waarderen en als Lucas tegen haar zegt "Best wel lekker, hè ? Hoe voelt dat", antwoord zij:

"Als een klein jongetje wat me aanraakte"

Wat ik ook wel grappig vond, is dat tijdens het verhaal regelmatig een Panasonic DECT telefoon wordt gebruikt en dat is precies dezelfde telefoon die ik thuis ook heb, maar dan wel zonder het antwoordapparaat.

De cast speelt niet bepaald hoogstaand en overtuigend, maar desondanks deden de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Olivia DeJonge, Levi Miller en Ed Oxenbould, het nog best verdienstelijk en de pas 19 jarige Olivia DeJonge was best een leuke verschijning. Gezien haar achternaam zou je kunnen denken dat ze uit Nederland komt, maar ze is afkomstig uit Australië (misschien heeft haar vader wel Nederlands bloed in zich).

Verder was het ook leuk om Patrick Warburton (die ik vooral kan van de leuke en populaire komedie serie "Seinfeld (TV Series 1989–1998)") en Virginia Madsen weer eens terug te zien en de laatste ziet er nog steeds leuk uit. Zo was op een gegeven moment ook zelfs grappig als haar man tegen haar zegt "Schat, Mijn ornamenten (o.a. vrouwen schoentjes) ontbreken opvallenderwijs aan de kerstboom", waarop zij dan antwoord:

"Weet je zeker dat je nog nooit een andere man hebt gepijpt ?"

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze Thriller film en dan vooral tijdens de kerstdagen waar dit verhaal zich ook afspeelt. Met betrekking tot de kerstdagen zijn in deze film een aantal typische kitscherige Amerikaanse kerstversieringen te zien (dat geldt helaas ook in Nederland) en ook een aantal sfeerinvloeden daarvan zoals zingen en typisch kersttruien.

Omdat ik eigenlijk geen andere films voorhanden had en ik een liefhebber ben van oorlogsfilms, heb ik deze ouderwetse Drama / Oorlog film maar bekeken, waarin de bekende Amerikaans film- en televisieacteur Robert Wagner (ik kan hem vooral vanwege de leuke televisieserie "Hart to Hart (TV Series 1979–1984)" en vanwege zijn rolletje in de komische "Austin Powers" reeks) de hoofdrol speelt als de lichtzinnige landeigenaar (handelt in katoen via pachters, welke hij slecht behandeld) Sam Francis Gifford uit het zuiden, die volwassen wordt door zijn ervaringen in het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog en daarna ook anders met mensen omgaat.

Hoewel dit zeker geen hoogstaande (het verhaal is best clichématig) Drama / Oorlog film is, zit het verhaal best aardig in elkaar en weet deze film zeker ook te vermaken. Verder kijkt de film wel lekker weg (mocht er visueel gezien ook best wezen) en valt er ook genoeg te genieten van de actie, welke best fraai in beeld werd gebracht. Omdat deze film afkomstig is uit de jaren 50, moet je wel geen bloederige actie verwachten en degene die doodgaan tijdens de gevechten, die sterven vooral in schoonheid. Het verhaal speelt zich overigens af in 1945 ergens op een eiland in de Stille Oceaan en wordt niet chronologisch verteld (springt regelmatig terug in de tijd, wat te maken heeft met het verleden van Sam Francis Gifford).

Met uitzondering van Robert Wagner, bevat de rolbezetting verder geen grote namen, maar de groep acteurs (en ook één actrice, namelijk Terry Moore) doet het bijzonder goed in dit conventionele verhaal en met name natuurlijk hoofdrolspeler Robert Wagner, maar ook Broderick Crawford (in de rol van de gestoorde kolonel "Waco" Grimes en misschien is de rol van Marlon Brando als kolonel Walter E. Kurtz in de Oorlog / Drama film "Apocalypse Now (1979)", daar wel een beetje vanaf gekeken) en Buddy Ebsen (in de rol van legerchauffeur Willie Crawford, die continue op pruimtabak kauwt en waar Sam Francis Gifford mee bevriend raakt).

Al met al een vermakelijke ouderwetse Drama / Oorlog film, welke leuk is om eens gezien te hebben (zeker voor liefhebbers van films over de Tweede Wereldoorlog) en welke met precies 90 minuten ook niet al te lang duurt.

Prima Actie / Komedie met ook nog eens leuk verhaal. De film kijkt zich prima weg en dat komt vooral natuurlijk door Eddie Murphy maar ook door het leuke politie duo Judge Reinhold en John Ashton. Buiten dat er best wel komische momenten inzaten zat het met de actie ook best goed. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor de muziek van Harold Faltermeyer. Op deze film zijn best veel parodieën gemaakt maar die konden eigenlijk allemaal niet tippen aan deze. Helaas heeft men na het succes op deze film ook nog twee vervolgdelen gemaakt maar die zijn het aankijken nauwelijks waard.

Alleen door Chris Farley nog enigszins te bekijken maar de rest is gewoon triest. Met veel pijn en moeite kunnen uitkijken. Het eerste gedeelte van de film waar hij getraind wordt is nog het leukste daarna gaat het snel bergafwaarts met deze film.

Deze documentaire over de aparte roodharige drummer (zijn stijl bevat o.a. jazz, blues en Afrikaanse invloeden) Ginger Baker heb ik een aantal weken geleden gezien bij de publieke omroep en eerlijk gezegd was hij voor mij een onbekende. Na deze documentaire is dat wel verandert en zal hij me waarschijnlijk altijd bijblijven met zijn fraaie muziek, maar ook door zijn opvliegend temperament die veelvuldig aanbod komt in deze fraaie documentaire over hem.

Ginger Baker was (door lichamelijke ongemakken nu niet meer, welke o.a. veroorzaakt zijn door drugs en alcohol) als drummer een groot muzikant met een geweldig gevoel voor muziek en ritme. Maar buiten dat was hij ook een vat buskruit wat zeer regelmatige ontplofte en de interviewer van deze documentaire zal dat aan de leidende hand ondervinden als hij namelijk klappen krijgt van Ginger Baker. De interviewer is overigens niet de enige want Ginger Baker heeft eigenlijk moet iedereen problemen waaronder nu ook met zijn zoon (die zelf ook drummer is) die hij afkraakt als drummer.

Ginger Baker heeft zijn sporen in de muziekgeschiedenis duidelijk achtergelaten en zijn hoogtij tijdperk (in de tweede helft van de jaren 60) was met de band Cream (o.a. Psychedelische rock) met buiten hemzelf als drummer natuurlijk Eric Clapton als gitarist en zanger en Jack Bruce (vorig jaar overleden) als bassist en zanger. Zowel Ginger Baker als Jack Bruce waren de belangrijkste kapiteins bij Cream en men respecteerde elkaar, maar men had ook een hekel aan elkaar wat resulteerde dat Ginger Baker hem begon te slaan Hierdoor is mede ook Cream uit elkaar gevallen. Eric Clapton geeft in de documentaire aan dat hij veel respect heeft voor Ginger Baker als muzikant.

Na de periode met Cream komen nog zijn andere muziekprojecten (o.a. Hawkwind waarin ook Lemmy van Motörhead heeft gespeeld, maar ook Steve Winwood waar in eerste instantie Eric Clapton naar gegaan was na het uit elkaar vallen van Cream. En Eric Clapton was ook eigenlijk niet echt blij dat Ginger Baker erbij was gekomen) aan bod, zijn levensstijl (hij gaf o.a. het geld net zo snel uit als hij het kreeg) met drank en drugs en zijn familie. Al met al gewoon een heerlijke documentaire om naar te kijken en vooral natuurlijk vanwege het opvliegend temperament van Drummer Ginger Baker waarom ik regelmatig heb moeten lachen. Muzikaal was hij overigens geweldig maar tegenwoordig is hij niet meer dan een lichamelijk wrak die op alles en iedereen afgeeft.

Best een vermakelijk vervolg op het eveneens vermakelijke eerste deel, te weten "Skyline (2010)", en dit vervolg gaat min of meer verder waar de vorige film was gebleven, namelijk met de wereldwijde buitenaardse invasie.

In dit vervolg dat wederom begint in Los Angeles, draait het om de aan drank geraakte politieagent Mark Corley (Frank Grillo), vanwege de dood van zijn vrouw Rose, die alles op alles zet om zijn losbandige zoon Trent (Jonny Weston) uit de handen te houden van de aliens, die zowel zijn zoon als hemzelf en ook anderen hebben opgezogen naar hun buitenaards oorlogsschip.

Na een hele korte inleiding (daardoor hoef je eigenlijk niet perse het eerste deel te hebben gezien) waarbij Mark en Trent geïntroduceerd worden, wordt je gelijk getrakteerd op actie en dat eigenlijk tot de laatste minuut (de film duurt circa 100 minuten) van het verhaal. Buiten dat het verhaal behoorlijk actie vol is, weet het verder te vermaken en te boeien, maar echt spannend wordt het helaas nergens.

Het verhaal zit wel leuk in elkaar en speelt zich af op drie verschillende locaties (ook in die volgorde), namelijk Los Angeles (vond ik persoonlijk het leukste gedeelte van het verhaal), het buitenaards oorlogsschip en Laos. De laatste locatie verklaard natuurlijk ook waarom deze film mede geproduceerd is door Aziatische landen en vanaf het gedeelte in Laos (na circa 50 minuten), hebben Aziaten ook een belangrijk aandeel in het verhaal, zoals Pamelyn Chee, Iko Uwais en Yayan Ruhian, die o.a. goed kunnen vechten en vooral de laatste twee.

De film zit zoals gezegd vol met actie (soms ook best hard, want zo worden er bij de mensen hersens uit hun hoofd gezogen/gerukt die de machines, beter gezegd hun slaven, van de aliens aansturen, verder wordt er iemand met een mes in zijn maag en keel doodgestoken, waarbij het bloed eruit spuit en en ook wordt er bij iemand, die overigens goed kan omgaan met messen, zijn armen en benen eraf gerukt) en de special effecten daarbij mochten er best wezen en zeker m.b.t. de aliens en hun wapentuig. Wat ook leuk is gedaan is dat de twee hoofdrolspelers van het vorige deel, te weten Jarrod (wiens hersens geplaatst zijn in een Alien machine) en Elaine, ook weer eventjes te zien zijn in dit vervolg en de laatste baart daarbij zelfs nog even een kind (die snel groeit) in het buitenaards oorlogsschip en dat terwijl ze pas drie maanden zwanger is.

Hoewel deze film vooral een pure Sciencefiction / Actie film is en zich ook daarop richt, zitten er een paar luchtige scènes in zoals de scène waarbij Trent en de zekere vrouw Audrey (Bojana Novakovic), die de bestuurster is van een metro in Los Angeles waarin ook Mark en Trent zitten, letterlijk en figuurlijk hangen in het buitenaards oorlogsschip en er dan het volgende gezegd wordt.

Trent: Heb je een lampje ? Ik hoop het van harte.
Audrey: Ja, er zit een vuurpijl in mijn achterzak. Maar ik kan mijn armen niet bewegen.
Trent: Laat mij maar.
Audrey: Andere achterzak, gladjanus.
Trent: Sorry

Ook moest ik even glimlachen toen men terecht kwam in Laos (doordat het buitenaards oorlogsschip neerstort) en ze daar te maken krijgen met drugshandelaars, waaronder de zekere Amerikaan Harper (Callan Mulvey), die het snel groeiende kind moet onderzoeken, en er dan op een gegeven moment gezegd wordt:

Harper: Ik ben eigenlijk een wetenschapper.
Mark: Omgeschoold tot apotheker, gok ik zo

Na het actievolle en best spectaculaire einde, volgen er verder nog wat bloopers en grappige momenten.

De cast bestaat eigenlijk allemaal uit dertien in een dozijn acteurs en actrices, maar desondanks deden ze het nog best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Frank Grillo. Bojana Novakovic vond ik overigens wel een leuke verschijning om naar te kijken. Verder was het leuk om Antonio Fargas (in de rol van de blinde bedelende Vietnamveteraan Sarge) weer eens terug te zien in een film en hij is vooral bekend vanwege een aantal blaxploitation films uit de jaren 70, zoals "Shaft (1971)", "Cleopatra Jones (1973)" en "Foxy Brown (1974)".

Al met al is dit een vermakelijke Sciencefiction / Actie film die zich lekker wegkijkt en het is tevens een geslaagd vervolg op de eerste film. Gezien de laatste minuut van het verhaal (die tevens de eerste minuut van het verhaal verklaard), kan er eventueel nog een vervolg komen.

Best een vermakelijke kat en muisspel Thriller, waarvan het verhaal eenvoudig is (ook goedkoop gezien de beperkte cast en de locatie, Mojavewoestijn, waar het verhaal zich grotendeels afspeelt) maar de uitvoering wel geslaagd is.

Ondanks dat het verloop van de film vrij clichématig is, wist de film me wel te boeien en was hij op bepaalde momenten zelfs een beetje spannend. Dat deze film zich mede lekker wegkijkt komt met name door Michael Douglas (wat een geweldige off-road auto had hij die voorzien was van alle gemakken ), die lekker gemeen de rol speelt van de rijke zakenman Madec. Hoofdrolspeler Jeremy Irvine in de rol van Ben de gids bij de jacht deed het niet meer dan verdienstelijk. Het einde was best aardig, maar helaas ook erg voorspelbaar waardoor het geen echte verassing was. Verassingen zitten er sowieso niet in deze eenvoudige thriller, omdat Michael Douglas gelijk alles doorheeft en ook steeds op de juiste plek is (dat was best flauw en saai). De beelden van de Mojavewoestijn mochten er overigens wel wezen.

Al met al gewoon een vermakelijke film om eens gezien te hebben (duurt ook maar iets van 85 minuten) en dan met name vanwege Michael Douglas.

Dit soort Sciencefiction / Mystery films over ontvoeringen door buitenaardse wezens vind ik altijd wel leuk om naar te kijken en deze heb ik dan ook gisteravond bekeken via "Film1" on demand.

In dit verhaal draait het om documentairefilmer Chris Norton (Ryan Carnes), die eens en voor altijd wil bewijzen dat buitenaards leven een mythe is en dat ontvoeringen door aliens een nevenproduct zijn van het "False Memory Syndrome", een mentaal afweermechanisme van het onderbewustzijn dat getraumatiseerde mensen tegen al te pijnlijke herinneringen beschermt, zoals bij zijn vader Peter (Peter Stormare) die denkt dat zijn vrouw Nell (Danielle Burgio) ontvoerd is door aliens. Samen met zijn cameraman en boezemvriend Brent (Claude Duhamel) trekt hij naar het beruchte Roswell in New Mexico om er een "alien convention" bij te wonen en zogenoemde slachtoffers te interviewen. Hun nuchtere kijk krijgt echter een ferme knauw wanneer Chris valt voor de mooie Emily Reed (Jordan Danger), die stellig gelooft dat ze om de zeven jaar, op haar verjaardag, ontvoerd werd. En binnen enkele dagen wordt ze 28 !

"Beyond The Sky" begint in de stijl van een documentaire en dat is wel interessant. Maar als Chris eenmaal in contact komt met Emily, transformeert "Beyond The Sky" meer in een spannende sciencefictionfilm die helaas op een aantal vlakken tekortschiet. Zo is het acteerwerk matig tot slecht te noemen en vooral Jordan Hinson overtuigt nauwelijks in de rol van slachtoffer Emily, maar ze zag er gelukkig wel leuk uit. En het is bijzonder lastig om "That '70s Show (TV Series 1998–2006)" acteur Don Stark in de rol van het geniepig personage Bill Johnson te zien. Wel was het leuk om de vrij bekende acteur Peter Stormare (o.a. bekend van "Fargo (1996)", "Armageddon (1998)" en "John Wick: Chapter 2 (2017)") te zien in een kleine rol als vader Peter Norton, die o.a. tijdens de opening van de film zijn vrouw slaat (waarbij de destijds jonge Chris toekijkt vanaf de trap en het ook filmt met een camera), die daarna het huis verlaat en nooit meer gezien wordt.

"Beyond the Sky" probeert je als kijker voortdurend op de verkeerde voet te zetten met found-footage, mysterieuze plotwendingen en zogenaamde overtuigende personages, zoals Emily en een zogenaamde indianen medicijnman (Milton Chee) met de typische naam "John Great Beer", maar slaagt daarin zelden en echt boeiend of spannend wilt het eigenlijk ook nooit worden. En daar helpt de wending op het einde ook niet echt bij, waarbij het eerst lijkt dat het allemaal bedrog is geweest, en waar Bill Johnson achter zit, maar uiteindelijk komt er toch een UFO / Ruimteschip langs met twee aliens die Emily en Chris meenemen en Chris o.a. laten zien wat er met hem en zijn ouders vroeger is gebeurt en daarna kramen ze ook nog wat onzin uit m.b.t. de menselijke evolutie na verloop van heel veel jaren.

Op het einde als ze weer terug zijn op de aarde, geloofd niemand hun (net zoals Chris dat voorheen ook deed), vallen Chris en Emily in elkaars armen en zoenen ze elkaar, trouwen ze uiteindelijk ook en maken we nog korte tijdsprong van 8 jaar in de tijd, waarbij hun zoontje (Kai Thomas) zeven jaar wordt !

Voor de liefhebbers van Sciencefiction en ontvoeringen door buitenaardse wezens is "Beyond The Sky" wel een aardig filmpje om mee te pakken. Je kan de film misschien nog het beste vergelijken met een aflevering uit de populaire "The X Files (TV Series 1993–2018)" televisieserie. Hoewel dit waarschijnlijk een B-film is, zijn de speciale effecten nog van een goede kwaliteit.

Al met al vond ik deze Sciencefiction / Mystery film niet meer dan leuk om eens gezien te hebben en hij duurt gelukkig ook maar iets van 80 minuten.

Sex (best veel), drugs (redelijk wat) en Rock and Roll (ook best veel maar niet echt mijn smaak) daar draaide deze film om en dat in combinatie met bedrog, jaloezie en waanzin. Het verhaal was eigenlijk best wel leuk en de manier waarop het gefilmd (o.a. opening met aftiteling) was ook. Wel de diverse overgangen waren soms bizar en te snel. Wat ook bizar was, was einde wat ook best grof was. Lachwekkend was echter de boodschap na het einde

De cast deed het best leuk en de vele vrouwen zagen er best fraai uit. Zeker Cynthia Myers (bandlid Casey Anderson) met haar mooie decolleté en Kelly Mac Namara (leadzangeres van de band en hoofdpersoon in de film) mochten er wezen. De komische noot in deze film kwam vooral van Otto de barman met zijn Nazi verleden. Hij werd ook wel Martin Bormann genoemd (waarop hij ook wel leek). De dialogen omtrent hem waren hilarisch o.a. "we konden je (nadat iemand gevochten heeft) goed gebruiken tegen het Russisch front of "Laat de ovens branden waarop hij zegt jawohl mein führer" Hij liep ook gewoon rond in een nazi-uniform

Deze film was ook het debuut van Pam Grier maar eerlijk gezegd heb ik haar niet gezien. Ze stond wel op het einde bij de aftiteling vermeld als "4e vrouw". Wat ik daar onder moet verstaan mag Joost weten (en die weet het waarschijnlijk ook niet).

Niet meer dan een dertien in dozijn Actie / Oorlog B-film, waarbij ik het niet verrassend zou vinden als deze eerstdaags al te zien zou zijn op een televisiezender als RTL7.

Hoewel het eenvoudige verhaal weinig voorstelt (ook qua uitvoering) en eigenlijk ook niet weet te boeien, weet de film wel nog wat te vermaken en dat komt omdat het tempo best hoog is en er relatief ook veel actie (lees "pief poef paf" geschiet) inzit. Deze actie is wel niet spectaculair (soms wel wat hard) en ziet er ook best nep uit en dat geldt al zeker voor de toegepast goedkope special effecten, gemaakt met de computer. Goedkoop is ook overal van toepassing in dit verhaal en daarom is dit ook niet meer dan een B-film. Dat goedkope druipt o.a. of op de Duisters die gewoon de hele tijd Engels praten. De film kent geen hoogtepunten op de fraaie Julie Engelbrecht (in de rol van Elke Schroeder) na en zeker wat betreft haar striptease scene voor Sturmbannführer Karl Krauss (gespeeld door Michael Epp, die de slechterik is in dit verhaal), waarbij ze ook topless is te bewonderen Na het einde van het verhaal krijg je nog wat waargebeurde feiten te lezen m.b.t. "Nazi-officiers die naar Zuid-Amerika zijn gevlucht" (zoals Josef Mengele) en dat het daarbij naar schatting ging om 9000 personen.

De cast (bestaat o.a. uit uitgerangeerde acteurs, zie filmposter) weet van deze film ook niets te maken, maar het was wel leuk om onze eigen Rutger Hauer (in de korte rol van Oskar Halminski) te zien meespelen in deze film. De meeste bekende acteurs in deze film hebben overigens allemaal maar een kleine rol (zeker wat betreft Tom Sizemore in de rol van Master Sergeant O'Malley) en wat dat betreft is de poster van deze film best misleidend. Degene die me nog het meest kon bekoren in dit verhaal, was de eerder genoemde Julie Engelbrecht, maar dan niet voor haar acteerprestaties, maar vanwege haar schoonheid.

Al met al niet meer dan een dertien in een dozijn Actie / Oorlog B-film die niet veel voorstelt (duurt ook gelukkig maar circa 90 minuten), maar wel nog enigszins weet te vermaken (met name door de actie en Julie Engelbrecht).

Het gezang had van mij niet gehoeven, maar ondanks dat vond ik dit best een redelijk film om naar te kijken. Dat kwam overigens enkel en alleen vanwege de fraaie Ludivine Sagnier die ik altijd graag zie in films. Zonder haar had ik de film waarschijnlijk al bij het eerste de beste gezang afgezet. Qua verhaal stelt het eigenlijk niet zoveel voor maar visueel is het wel allemaal fraai en kleurrijk in beeld gebracht. Het begin (met Ludivine Sagnier in de rol van Madeleine) is inderdaad het sterkste gedeelte van de film, daarna wordt het best een saaie en langdradige bedoeling.

Best wel een vermakkelijke film met een aantal leuke momenten (vooral in de eerste 60 minuten). Leuk gespeeld door Tom Hanks.

Best een leuke (veel humor) en vooral vermakelijke Horror / Sciencefiction was dit, die ook nog eens vanwege de duur van slechts 76 minuten nergens echt vervelend wordt. We hebben hier weliswaar te maken met een B-film, maar wel eentje die veel beter is dan de gemiddelde meuk welke men op de zender "SyFy" uitzendt (m.u.v. "Sharknado (2013)). Dit zal ongetwijfeld ook met het budget te maken hebben want deze film zag er visueel niet eens onaardig uit.

Het verhaal vond ik best leuk gevonden en zeker de eerste helft (met ook een fraaie opening in combinatie met de muziek) van de film is best goed en eigenlijk ook wel wat spannend en creepy. Pas als de spin reusachtig groot wordt (de tweede helft van de film) wordt het allemaal wat flauwtjes. De spin gaat dan overigens wel lekker tekeer en zag er visueel ook best aardig uit. De special effecten zijn natuurlijk niet hoogstaand en ogen geregeld nep of computerachtig, maar vergeleken met soortgelijke films welke men zeer regelmatig uitzendt op de zender "SyFy" was het wel een verademing. Deze film bevat overigens ook best veel humoristische momenten en dat is vooral te danken aan de cast welke het leuk deed en dan met name Lombardo Boyar als de Mexicaan Jose Ramos die de perfecte sidekick was voor hoofdrolspeler Greg Grunberg (als de verdelger Alex Mathis). Ook noemenswaardig is de muziek in deze film welke best goed is en soms ook wat apart (rock in combinatie met klassiek).

Al met al gewoon een zeer leuk tussendoortje welke zich lekker wegkijkt en waarmee ik me prima vermaakt heb.

P.S. in deze film zitten ook geregeld wat shots van rondborstige vrouwen zoals het schaars geklede vrouwelijke volleybal team in het park. Een van dit soort rondborstige vrouwen genaamd "Chaton Anderson" staat bij IMDb beschreven als "Girl with the rack"

Dit keer speelt de film zich niet af in een gevangenis maar in een kamp. Uiteraard wel weer hetzelfde concept namelijk brute vrouwen gevangenis gevolgd door een ontsnapping. Maar ondanks dat feit vond ik deze film eigenlijk beter dan de andere delen omdat het iets meer op een echt verhaal leek en ook boeiender en komischer was. Ook de cast deed het beter. Verder zitten er best wel wat fraaie beelden in. En dan doel ik niet alleen op het vele fraaie bloot maar ook op de beelden van de omgeving. De cast is ongeveer hetzelfde (wel meer blanke en zwarte vrouwen dit keer) als in de andere delen echter dit keer aangevuld met de fraaie Anitra Ford. Ze kon wel niet echt acteren want in iedere situatie waarin ze belandde moest ze vrijwel altijd lachen maar ze zag er wel wulps uit. Geweldige rol trouwens ook weer van Sid Haig die er in dit deel al verdomde veel leek op Captain Spaulding inclusief baard (wel nog zwart) en trekjes. Hij zorgde uiteraard ook weer voor de komische noot in deze film. Wat een geweldig acteur is het toch eigenlijk.

Het onnozele gevecht ergens in het begin tussen Sid Haig (met een kip in de hand ) en Pam Grier (met een mes in de hand) eindigend in een modderbad was wel lachwekkend want bij dat gevecht vliegt er uiteraard een melkfles uit het shirt van de schaars geklede Pam Grier. Wat een heerlijk lichaam had Pam Grier toch.

Een paar leuke scenes en een zeer mooie Sara Foster maar de rest van de film stelt erg teleur. Als je ziet wat voor een cast hierin meespeelde o.a. Owen Wilson, Morgan Freeman, Charlie Sheen en Vinnie Jones dan vraag je je af "kon daar niets beter van gemaakt worden".

Nergens echt bijzonder of super leuk maar in het algemeen wel aardig om eens gezien te hebben. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor, is redelijk cliché en ook voorspelbaar (hoewel het einde) maar dat is meestal het geval bij dit soort komedies. De rol van Adam Sandler is best geslaagd en de scenes samen met het kind (wel regelmatig irritant) zijn best geinig (vooral de wat smerige). Er spelen ook aardig wat bekende actrices (o.a. Leslie Mann die ik altijd leuk vindt) in mee dus het oog heeft ook wat in deze film. Omdat de film niet echt lang duurt (behalve dan als je hem op een commerciële zender bekijkt met al die reclames erdoor) is hij best goed te doen.

Vrijwel hetzelfde soort filmpje als de eerder bekeken film "Women in Cages", zelfs de cast is vrijwel identiek alleen hebben sommigen hier een iets andere rol. Zo speelt Pam Grier niet meer de gemene gevangenisbewaarder maar speelt ze de rol van gevangene die niet door iedereen geliefd is. De opzet is natuurlijk wel hetzelfde namelijk brute gevangenis gevolgd door ontsnapping. De cast vond ik wel beter en dat kwam puur en alleen door de aanwezigheid van Sid Haig (alias Captain Spaulding). Hij deed het best leuk en hij zorgde ook voor humor. Bij deze film vond ik de actie toegenomen (was wel vaak lachwekkend slecht en erg nep) t.o.v. "Women in Cages" maar het bloot gehalte daarentegen was juist afgenomen en dat is natuurlijk een slechte zaak. Er zat wel nog wat bloot in maar veel was het niet. Maar al met al heb ik me wel vermaakt met deze film en dat kwam eigenlijk vooral door Sid Haig maar ook een beetje door de douche/gluur scene.

Aardig en kleurrijk schildersdrama, welke gebaseerd is op ware gebeurtenissen en waar ik eerlijk gezegd nooit van heb gehoord en hetzelfde geldt voor de kunstwerken die Margaret Keane heeft gemaakt (ik ben dan ook een beetje een cultuurbarbaar, hoewel ik schilderijen van Salvador Dalí wel mooi vindt).

In deze film draait het om de bescheiden schilderes Margaret Keane (goed gespeeld door de mooie Amy Adams) en haar echtgenoot Walter Keane (goed en overtuigend gespeeld door Christoph Waltz die wederom een leuk en irritant typetje neerzit), waarbij de laatste op een zeer commerciële manier schilderen/posters/kaarten verkoopt waarop kinderen te zien zijn met grote ogen. Margaret Keane maakt ze en Walter Keane verkoopt ze en eist ook alle krediet op voor het artistieke proces (hij ondertekent ze alleen en verkoopt ze dan alsof hij ze heeft gemaakt). Zo wilt hij o.a. erkenning krijgen in de kunstwereld die het echter geen kunst vindt, maar eerder kitsch. Margaret Keane vindt het in eerste instantie niet erg dat haar man haar schilderen verkoopt (wordt namelijk aardig wat geld mee verdient) onder zijn naam en houdt zich ook netjes op de achtergrond. Maar op een gegeven moment begint het op haar geweten te werken en wilt ze zelf erkenning hebben, welke zelfs leidt tot een rechtszaak en daar draait het dan allemaal om in deze film.

Het verhaal is opzicht wel interessant en vermakelijke en ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed. Dat komt sowieso door de vele kleurrijke beelden (iets waarin regisseur Tim Burton natuurlijk goed in is), fraaie landschappen en omgevingen, decors en de aankleding, maar ook door beide hoofdrolspelers Amy Adams en Christoph Waltz die gewoon goed en leuk acteren. Het is jammer dat Krysten Ritter maar een kleine rol heeft in deze film, want ik vind haar altijd een fraaie verschijning om te zien. Het einde van de film vond ik goed en leuk (was zelfs komisch) en het was ool mooi om na het einde nog een beetje te weten te komen wat er met Margaret Keane en Walter Keane (hield tot zijn dood vol dat hij de schilderijen met de kinderen met de grote ogen heeft gemaakt) is gebeurt.

Hier en daar is de film misschien wat saai en langdradig, maar al met al was dit een aardige en vooral een vermakelijke Drama film om eens gezien te hebben.

Wat kan regisseur Tim Burton toch mooie verhalen vertellen, waaronder dit prachtige drama vol fantasyelementen. Zeker zo aanstekelijk als de door Albert Finney gespeelde oude Edward Bloom, die iedereen inpakt met zijn sterke verhalen of is hij juist een fantasierijke leugenaar ?

In deze raamvertelling draait het om Will Bloom (Billy Crudup), die een slechte relatie heeft met zijn vader Ed Bloom (Albert Finney). Iedereen vindt Edward een toffe peer, omdat hij altijd fantastische verhalen vertelt over zijn belevenissen met reuzen, Siamese tweelingen en rondreizende circussen. Hij verbergt zich achter zijn verhalen en Will heeft nooit serieus met hem kunnen praten. Zelfs op zijn bruiloft, vertelde zijn vader verhalen over zichzelf. Will had er genoeg van en vertrok naar Parijs om daar journalist te worden. Maar als Ed een beroerte krijgt, gaat Will terug naar Alabama en hoopt hij eindelijk gewoon met zijn vader te kunnen praten. Maar meteen krijgt hij weer fantastische verhalen (die we zien met Ewan McGregor als de jonge onweerstaanbare Edward) te horen. Dat zorgt voor teleurstelling en zelfs woede, maar uiteindelijk besteft Will dat hij misschien wel meer op zijn vader lijkt dan hij denkt.

Tim Burton heeft de visuele kant van de film tiptop in orde (o.a. de scène met een veld vol narcissen), en in deze film schildert hij knap een fantastische wereld, waarin bijna alles mogelijk is, zonder dat het te gek wordt. Het is een niet cynische zelfs lieve en sentimentele film geworden over de noodzaak van fantasie in het leven. Het verhaal gaat een beetje stroef van start, maar het moment van betovering breekt onherroepelijk aan. De muziek van Tim Burton's vaste componist Danny Elfman, was best mooi en werd zelfs genomineerd voor een Oscar.

Tim Burton heeft voor deze film een karrenvracht van bekende acteurs en actrice aangetrokken, waaronder Helena Bonham Carter (in de rol van Jennifer Hill en verder speelt ze ook een oude heks die de jonge Edward Bloom een visioen geeft van zijn dood), die vrijwel altijd in films van Tim Burton is te bewonderen en daar meestal ook vaak in schittert. Verder zien we buiten de al eerder genoemde cast Jessica Lange (als Sandra K. Bloom, die Edwards vrouw is), Steve Buscemi (als Norther Winslow, die een dichter is) en Danny DeVito (als Amos Calloway, die een circusartiest is). Ook is het wel leuk om te zien dat Miley Cyrus ook een rolletje had in het verhaal als de 8-jarige Ruthie.

Een bijzondere rol in het verhaal is die van de reus "Karl the Giant", gespeeld door de 2,29 meter lange misvormde Matthew McGrory, die een paar jaar later in 2005 overleed. Ada Tai en Arlene Tai als de Siamese tweeling Ping en Jing, die optreden voor militairen in Korea, waren wel fraai om te zien. Buiten dat Edward Bloom werd gespeeld door Albert Finney en Ewan McGregor, werd hij ook gespeeld door Perry Waltson, die hem speelt als kind.

Al met al een mooie ontroerende Drama / Fantasy film van de bekende Amerikaanse regisseur Tim Burton, waarvan het verhaal eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) weet te vermaken, te boeien en te fascineren.