Opinions

Geweldige pretentieloze actiefilm met goed gefilmde actiescènes. De personages krijgen net voldoende diepgang maar nergens wordt te lang bij stilgestaan. Na een rustige opening krijgt de film heel veel vaart en dat stopt pas bij de aftiteling. De plot hangt een beetje van toevalligheden aan elkaar maar wat maakt het uit. Als ik iets slechts zou mogen noemen zou ik eigenlijk wel Liam Neeson willen noemen, hij is een beetje een houten klaas.

4 sterren!

P.S.

Luc Besson heeft eraan meegewerkt!

P.P.S.

De naam 'Steven Seagal' valt wel vaak in deze comments, het is wel stof tot nadenken (voor ons, maar zeker ook voor Seagal) waarom deze film wel heel goed is, en de gemiddelde Seagalfilm niet. Want zoveel verschillen ze niet. Tuurlijk, Neeson is niet dik en traag, maar probeer de verschillen eens exact te benoemen.

Aardig vervolg.

De enorme positieve verrassing die deel 1 was, is er wel een beetje vanaf. Die film verraste met een supercool personage Bryan Mills (met name zijn telefoon-monoloog aan het begin: "I don't know who your are or what you want...") en een film met een zeer hoog tempo (in positieve zin!).

Deel 2 is redelijk spannend met enkele goede actiescènes. Wel af en toe wat stomme dingen in het verhaal, zoals:
1. ze hadden bij de ambassade ook gewoon kunnen stoppen bij de soldaten in plaats van door te jakkeren, dan hadden ze zich ook niet in de nesten gewerkt, en
2. terwijl Mills gevangen zit, laat hij Kim drie granaten gooien om zijn positie te bepalen en stuurt hij haar naar zich toe - naar het gevaar. Met als enige doel om een pistool te leveren, terwijl hij zichzelf en zijn vrouw al had losgemaakt. Je kunt mij niet vertellen dat hij het niet had gered zonder die pipa, met zijn vechtskills had hij die vast wel kunnen ontfutselen van 1 van de badguys.

Prima vermaak, geen topper.
3 sterren

Beter dan deel 2, maar daar is ook alles mee gezegd. Het is al een tijdje geleden dat ik deze film heb gezien en ik vergat er destijds een review over te schrijven. Dat gaat nu niet meer lukken omdat ik bijna alles van deze film alweer ben vergeten. Geen goed teken.

"Lieverd, ligt dit aan de film, of trekt je computer deze film niet?"

Geen rare vraag van mijn vriendin, want mijn vorige mediacenter was niet krachtig genoeg om 720p films af te kunnen spelen. Het effect was een soort diashow van 5 frames per seconde. Mijn nieuwe processor zou dit toch moeten kunnen? Terwijl ik me dit afvroeg, kwam het antwoord in beeld.

Directed by Tony Scott.

Nee lieverd, het ligt niet aan de computer. Het ligt aan een regisseur die het leuk vindt om zijn publiek acute schuimbekkende epilepsie te laten krijgen. Want wederom is het een overdreven flashy film die Scott aflevert. Ik weet niet welke filmmontage software ze hebben gebruikt, maar ze hebben echt op alle knopjes gedrukt.

Maar, eerlijk is eerlijk: ofwel went de ADHD montage na een tijdje, of past hij het enkel in het eerste halfuur overdreven toe en zwakt het daarna af. Want van zijn laatste handvol films, werkt de montage hier het minst op mijn zenuwen. Wat geen pluspunt is voor deze film, maar eerder mijn afschuw voor zijn vorige films weergeeft.

In de aanloop naar deze film hebben we een tijdje terug het origineel uit 1974 gekeken. En het moet gezegd, de Denzel/Travolta versie is een geslaagde vertaling naar een moderne versie. Grovere taal, meer actie, meer alles. We komen via twee subplots meer aan de weet over het verleden van de beide hoofdpersonen. Sommige details uit het origineel zijn gekopieerd, andere zijn op een goede manier geïnterpreteerd, weer andere behelzen enkel een knipoog:"Why didn't we bring the money by helicopter?", wat ik me bij de eerste film ook al afvroeg. Het is geen ijzersterke film die je nog dagen bijblijft, maar hij biedt volop vermaak.

3 sterren

Deze film illustreert dat een film niet altijd bombastisch hoeft te zijn om te kunnen boeien. En als dat niet genoeg is, ga deze film kijken en daarna de trailer van de remake met John en Denzel, die ook nog eens is geregisseerd door - of all people - Tony Scott, u welbekend van de epilepsie-montage. Eerlijk gezegd hoef ik die remake niet zonodig te zien (maar, Denzel-fan als ik ben, ga ik dat waarschijnlijk toch doen).

Deze film is eenvoudig, ingetogen, maar toch erg spannend. Geen subliem hoogstandje, want daarvoor is e.e.a. te voorspelbaar (na een kwartier wist ik al hoe de allerlaatste scene zou gaan). Maar over het algemeen heeft de film de tand des tijds redelijk doorstaan.

Beter dan de cast trouwens, want werkelijk de hele cast - met uitzondering van die kerel uit The King of Queens - is anno 2009 dood, trouwens. Wel apart.

3.5 sterren

Ik wist niks over deze film en zette me schrap voor een saai drama over een jongen die het net niet helemaal gemaakt heeft in het leven en dan moet schipperen tussen jetset en zijn eigen mislukte leven enzo. Maar halverwege komt de film ineens los en ontstaat er een compleet ander soort film - en het wist me wel te boeien. Het is echt zaak om helemaal niks te weten van deze film, anders wordt het eerste deel nog saaier om uit te zitten.

Uiteindelijk gaat de film nergens echt naartoe en gaan we van het ene lotgeval naar het andere, om tenslotte vaag te eindigen. Hoe zal het daarna verdergaan? Ach wat boeit het.

3,5 sterren

Een sterke Nederlandse film die gedragen wordt door Maassen en Smit en enkele spannende scènes, echter is niet alles even geloofwaardig. Ik vond het ook jammer dat er niet een twist binnen de twist zat en het einde is daarom een beetje jammer, maar doordat het einde ook niet heel conventioneel is blijft de film langer bij.

3 sterren

Mooie plaatjes en lekkere actie. That's it. Daar kom je voor, en dat krijg je ook.

Ik was dik tevreden.

Dat ben ik dus niet met je eens.

Ted is, compleet onverwacht, één van de leukste, bizarre, originele, over the top komedies van de laatste tijd. Sinds The Big Lebowski heb ik niet meer zo'n geestige film gezien. Niet alleen zijn de situaties erg grappig, ook de dialogen en eindeloze one-liners zijn geniaal.

De film is lekker grof, bij vlagen vies en komt op vele momenten onverwacht uit de hoek. Denk aan de bijzondere gast op het hilarische feest van Ted (toen de buurman verscheen had de tranen op de wangen), de bizarre loopbaan bij de supermarkt en de verknipte vader met dat dikke zoontje. Alle leuke wendingen en grappen worden afgewisseld met geestige dialogen.

Daarnaast zit er geen enkel personage in dat niet grappig is. Van de homo-collega tot de white trash vriendin van Ted (geweldige scène in het restaurant).

Als je er over nadenkt was de film niet minder leuk geweest als Ted gewoon een mens zou zijn. En ook dat is weer een verdienst van deze film. Het is geen disney crap.

4,5 sterren. Dikke aanrader!

"Is that a shit?"

Wat een fantastisch jeugdsentiment. Toen ik een jaar of 9 was, huurde ik deze met mijn beste vriendje en we deelden de kosten. Hij een paar gulden, en ik ook. Eerst samen kijken, en toen hadden we elk de film een paar dagen... Om hem nog minstens 8x te kijken, om het uiterste aan rendement uit die paar gulden te persen.

Mijn oudste zoontje (groep 4) had bij zijn CITO leesscore de vermelding dat hij ook ondertiteling zou kunnen lezen. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen, en gisteren hebben we samen deze cult klassieker gekeken. Hij kon het goed volgen en vond het geweldig.

En ik ook natuurlijk. Het acteerwerk, de choreografie en de sets, het is allemaal niet hoogstaand. Maar het was wel een mijlpaal wat betreft gekostumeerde acteurs, animatronics en poppen. En dat oogt vandaag de dag nog steeds meer dan prima.

Het grootste pluspunt is dat de film vooral teruggrijpt op de strips en de bekende, maar tevens volkomen onnozele, cartoon van eind jaren 80 links laat liggen.

3,5 sterren dik verdiend.

De Turtles behoren tot de striphelden met de meeste en ook meest diverse incarnaties in film, televisie, tekenfilms en videogames. De grote lijnen zijn altijd hetzelfde maar toch zijn er heel veel verschillen. Deze Teenage Mutant Ninja Turtles doet alvast één ding goed en dat is dat ze van alle varianten iets meenemen in een nieuwe, eigen versie van het verhaal.

De Turtles zijn bij het grote publiek vooral bekend van de infantiele tekenfilm uit 1987, waarin April O'Neil bijvoorbeeld een verslaggever is in een eeuwige gele jumpsuit. In vrijwel alle andere versies van het verhaal is zij een wetenschapper. Deze film mixt die dingen en kneedt het tot een Megan Fox die verslaggever is, vrijwel continu gehuld in een geel leren jack en wiens vader heel toevallig wetenschapper is. Het zijn dat soort leuke kleine dingen die de film tot een feest der herkenbaarheid maken met niet drie of vier, maar vele tientallen verwijzingen naar de diverse handelsmerken van de Turtles uit het verleden, van Vernon die zegt 'Heroes in a half shell' tot de claxon van de Turtles-bus die de bekende riff uit de tekenfilm intro speelt.

Dat gezegd hebbende is de film natuurlijk geen meesterwerk. De vader van April is dus wetenschapper, maar heel toevallig ook verantwoordelijk voor het muteren van de Turtles: hallo centraal plotelement van The Amazing Spider-Man 2. Het is allemaal net even te simpel. Megan Fox lijkt de aangewezen actrice om tekenfilms uit de jaren '80 tot leven te brengen (zie ook: Transformers). Als ze MASK ooit gaan verfilmen, kun je wel raden welk mooie snoetje ze daarvoor gaan bellen. De kinderen van toen zijn de dertigers van nu en toegegeven, het mist zijn uitwerking niet: ze is prettig om naar te kijken. Maar als actrice legt ze niet veel gewicht in de schaal. Iets meer 'screen presence' komt van William Fichtner maar zijn clichérol als megalomane wetenschapper annex rijkestinkerd annex boef is behoorlijk inwisselbaar met bijvoorbeeld de rol van Stanley Tucci in de nieuwste, hee daar zijn ze weer, Transformers film.

De grote troef van de Turtles is natuurlijk dat het de Turtles zijn. Je kunt ze niet haten, ook al is de film verder geen hoogvlieger. Alles wat ze doen is op de één of andere manier gewoon tof. De sneeuwscène heeft ongetwijfeld het grootste deel van het CGI budget opgeslokt en dat zag er dan ook goed uit. Net als veel andere scènes: de film is heel knap gemaakt en de grote, lompe Turtles weten te overtuigen. Het verhaaltje is helaas niet zo bijzonder en ook ben ik niet te spreken over de Shredder, die ze wel wat mysterieuzer hadden mogen maken. De film geeft in de eerste 20 minuten eigenlijk al alle troefkaarten weg, waarna je met je verstand op nul de achtbaanrit kunt uitzingen tot de aftiteling.

Los daarvan een geslaagde Turtles-film en zeker wel een vervolg waardig. Laat ze in plaats van alle losse flodders, nu eens een goede moderne franchise maken op basis van een serie redelijk tot goede films.

3 sterren

Toch maar even een berichtje bij deze film. Want op Commando (1985) na, heb ik geen enkele film ooit vaker gezien dan deze. Dat komt met name doordat ik hem destijds voor vijf gulden ofzo in de videotheek had gehuurd van mijn zakgeld en vond dat dat pas rendabel was, als je de film tien keer gezien had.

Jaren later heb ik hem op VHS opgenomen en wederom grijs gekeken. Je mag mij wel een Turtles-fan noemen denk ik

De film geef ik 2.5 sterren, maar daar komt bij deze een moddervette sentiments-ster bij.

Gisteren herzien met mijn oudste zoontje (7). De voorganngers - en dan met name het eerste deel - waren veel duisterder van toon, door de onheilspellende Shredder. Deze doet in dit deel niet meer mee en dat merk je: het is allemaal wat luchtiger.

De gevechten zijn echter wel veel beter dan in de eerste twee delen. Ook de vele popcultuur-verwijzingen van de early 90s zijn leuk.

Wat ik in mijn jeugd wel jammer vond is dat ik bijna niets in deze film herkende uit de strips en de tekenfilm (1987-1996). Het hele tijdreis-gebeuren is speciaal voor deze film verzonnen. Daarom heb ik hem in mijn herinnering gemarkeerd als "slecht". Maar zo slecht is het niet.

In tegenstelling tot het vorige deel, gebruiken de Turtles hier weer hun wapens volop. Dat was bij deel 2 vrijwel geheel afwezig door allerlei superbrave censuurcommissies. Blijkbaar waren nu ineens de regels anders?

2,5 sterren!

Tenet is een film die werd vergezeld door een weergaloze hype. Nu kwam dat ook deels omdat 2020 een jaar was met dun gezaaide grote bioscoop releases. Maar zo'n hype geeft toch verwachtingen.

Worden die verwachtingen waargemaakt? Ja, en nee. Na een half uur heb je door wat het 'trucje' is waar de film op drijft. En dat is buitengewoon origineel. Even simpel als geniaal. Maar daarna maakt Christopher Nolan een grote fout: hij wil veel teveel.

Vergelijk het met rijles: in de eerste rijles moet je even wennen aan de auto. Even rustig rondjes rijden op een industrieterrein. Dat is al spannend genoeg. Maar met Christopher Nolan als rij-instructeur moet je in de eerste rijles al achteruit inparkeren, driften en door een brandende hoepel springen.

Neem nou The Matrix. In het eerste deel ontdekt Neo dat de wereld eigenlijk nep is en vervolgens schakelt hij een paar keer heen en weer tussen de echte wereld en de nepwereld. Wow. Mind blown. Het is voldoende voor een eerste film. Pas in de volgende delen wordt dat gegeven verder uitgewerkt en komen allerlei uitzonderingen, trucs en andere gimmicks aan bod.

Tenet voelt als drie, wat zeg ik, veertien Matrix-films die in één film gepropt zijn. Het gaat razendsnel en ik had twee keer echt even een pauze nodig om met mijn echtgenote te bespreken of we nu snapten hoe het in elkaar zat. In de bioscoop heb je die luxe niet eens.

Het kan niet de bedoeling zijn dat je met een notitieblok op schoot een film moet kijken om middels schema's en tijdlijnen de film te kunnen volgen. Ja, het mag best wat moeilijker dan Back To The Future hoor, maar dit slaat alles.

De slachtoffers van deze volgepropte film zijn de personages. Er is geen tijd om iets over hen te vertellen. Dus komen we niets over hen te weten. En dat niets is niet om te overdrijven. Gewoon echt niets. Om de hoofdrolspelers uit Tenet van bordkarton te noemen is een belediging voor bordkarton. Vloeipapier, zou ik zeggen.

De acteurs kunnen er dan ook niets mee. Denzel Washington jr. heeft de hele film maar één gezichtsuitdrukking. Branagh is zó cliché als cliché-Rus dat het welhaast een parodie is op alle cliché-Russen. Een magere blonde griet die bij de eerste ontmoeting met Washington al compleet leegloopt over haar nodeloos gekunstelde relatie met voornoemde Rus.

En dan die vent uit Twilight die ineens uit de lucht komt vallen. Van hem leren we tenminste nog een naam: Neil. Daarmee weten we al 500% meer dan over Washington. En tegen het einde wordt een commandant met hipster baard nog belangrijk gemaakt, maar hoe hij heet, welke troepen hij eigenlijk aanvoert, of voor welke organisatie hij werkt, geen flauw idee.

Door dit alles geef je als kijker minder om de personages dan om poep onder je schoen.

Het is wel koddig om te zien dat de film heel intelligent wil lijken, maar zich op zeker moment alsnog verliest in het domste actiefilm cliché aller tijden: de hoofdpersoon verkiest het lot van een vrouw die hij amper kent, boven dat van de hele mensheid. Zelfs Jason Statham doet dat in zijn domste actievehikels niet meer.

Murw gebeukt door het moeilijke verhaal zie je op het laatst amper nog hoe knap het gefilmd is en dat is echt wel zonde. Wil tot slot nog even de opvallende, dreunende synthesizer-score vermelden, het paste er goed bij.

3 sterren, merendeels voor het concept.

Nou, ik ben blij verrast door Tom Hanks. Dit was niet een film met Hanks, maar met Viktor Novorsky.
Ik vond Catherine Zeta-Jones een beetje matig acteren, de rest van de cast was prima, in elk geval meer dan goed genoeg voor een feelgoodmovie.

Ik vond hem alleen te lang en de gebeurtenissendichtheid was veel te laag. Het hing tegen het saaie aan soms. Er gebeurden een hoop leuke dingen (de manieren hoe hij aan geld probeert te komen en wat hij verder nog voor geinig gevonden dingetjes doet), maar er waren ook een hoop "zucht" momenten zoals hierboven beschreven (dat zwarte vrouwtje liet zich wel erg makkelijk versieren, zelfs TEN HUWELIJK vragen, door die snorremans). Het einde viel ook erg tegen, ik had toch wel een wat spectaculairdere climax verwacht.

Verder vond ik dat de film, naast prima acteerwerk van Tom Hanks, niet genoeg biedt om meer dan 3 sterren te krijgen. Ook de leuke poster niet (hij doet daar een beetje zijn Forrest Gump typetje).

Ik roep niet snel meesterwerk maar deze film is echt briljant.

De plot heeft zo zijn gaten maar zowel Arnold als Robert Patrick zetten de beste performance uit hun carrière neer. Deze rol is Arnold op het lijf geschreven en zal ook de rol zijn waarin we hem over 50 jaar herinneren.

De sfeer is geweldig. Minder duister dan deel 1 maar nog altijd subliem. De special effects waren baanbrekend in '91, maar zien er ook nu nog prachtig uit.

5 sterren

Duidelijk minder dan T2 maar die was ook briljant, qua sfeer en casting.

De duistere sfeer is hier verdwenen en wat we er voor terugkrijgen is een zeer onderhoudende spektakelfilm met een aantal leuke oneliners.

Natuurlijk is het zo dat "Talk to the hand" het "Hasta la vista baby" van 2003 moest worden, maar dat boeit me niet.

Slechtste uit de film vond ik de scène met het gevecht op de militaire basis. Buiten liggen dan hier en daar hoopjes brandende autobanden (ofzo), dat lijkt erg fake.

Wat ook waardeloos was is dat ze de typische Terminator tune ("tata ta tatammm") bewaarden voor de aftiteling? Pfff...

Toen de aftiteling kwam zat ik beteuterd naar het scherm te staren omdat de verhaallijn die Cameron in 1984 begon een wel heel drastische wending krijgt. Pas na een tweede keer kijken kon ik dat beter waarderen.

4.5 sterren.

Terminator Genisys is voor de fans. En tegelijkertijd ook juist niet voor de fans.

Toch nog weer een keer Arnold als Terminator. Ik mag mezelf zeker wel één van zijn grootste aanbidders noemen. Ik jubelde natuurlijk bij het horen van het nieuws dat hij een nieuwe Terminator film zou maken, maar vroeg me ook af hoe de oude Governator dat wilde klaarspelen. Dat bleek niet moeilijk: het levende weefsel over zijn metalen skelet wordt ook ouder. Goed gevonden, beschouw dat als opgelost.

Maar toen moest er nog een plot uitgedokterd worden en getuige het ietwat rommelige resultaat, bleek dat nog het moeilijkst. De film is opgesmukt met de nodige grapjes, waarvan de meeste - en dat zeg ik eerlijk - matig zijn. Gelukkig zijn een paar momenten, zoals in bijna elke Arnie-film, weer ronduit briljant. De leukste heb ik helemaal onderaan deze review gezet*

De overdaad aan grapjes geeft de film wel een heel andere toon dan de eerste twee delen. Dat was superserieus, duister en onheilspellend. T1 had totaal geen geintjes, en T2 een paar. De enige humor kwam van de interactie tussen John Connor en de T-800, die nou eenmaal grappig was omdat John Connor een onbevangen jochie was die moest communiceren met een totale houten klaas. Nou ja, metalen klaas. Merk daarbij op dat ze in T2 de meligste scène zelfs eruit hebben geknipt: een stukje waarin John de T-800 leert lachen. Gezien de toon van T2 snap ik die keuze helemaal. Neemt trouwens niet weg dat het een briljante extra is op de DVD, ook wel op Youtube te vinden.

En het is nu juist dat lachje, of eigenlijk grimas, die met regelmaat terugkomt in Terminator Genisys en daarmee precies aangeeft van de sfeer in de film is. Het is niet meer donker en serieus. Het is niet meer een actiefilm met normale mensen die vechten tegen een schier onoverwinnelijke robot. Het is een soort Star Trek geworden, waar het vooral draait om tijdreizen en waar de robots bijna een bijzaak zijn. De verhaallijnen in het Terminator-universum hadden al meer gaten dan mijn pensioen en deze film maakt het er alleen maar erger op, want de focus wordt nu juist gelegd op het zwakste punt in de franchise en dat doet de film geen goed.

Het ingewikkelde verhaal en de nodige uitleg zorgt ervoor dat de film bepaald geen actie-rollercoaster is. Af en toe moest je best lang wachten op de volgende actiescène. Maar als de actie kwam, dan was die weer ouderwets gaaf. Ook de cast was prima. Ik ben alleen niet kapot van de keuze voor Emilia Clarke als Sarah Connor. Toen zij gespeeld werd door Linda Hamilton was het een manwijf. Niet aantrekkelijk maar wel geknipt voor de rol en bovendien 100% geloofwaardig. Clarke is teveel een mooi meisje zonder enige "gravitas". Iets dat ook haar manco is als koningin in Game of Thrones. Ze is geen koningin, maar een prinsesje.

Deze film staat zo bol van de verwijzingen naar de eerste twee delen, dat het vooral leuk is als je die ook gezien hebt. Dus het is echt een fan-product. Dat viel ook wel aan de bezoekersaantallen te zien, want bijster veel waren dat niet. Maar gezien de toon van de film, is het juist iets dat de fans helemaal niet aanspreekt. En dat is dan weer aan de reviews te zien.

Dus de precieze bedoeling van de film is even verwarrend als het verhaal zelf.

Eén van de promotiefilmpjes van Genisys was een interview met James Cameron, de regisseur van de eerste twee delen, die zijn lof niet onder stoelen of banken stak en het dus zijn "seal of approval" gaf. je vraagt je af hoeveel geld iemand krijgt voor zo'n filmpje en/of de royalties voor het gebruik van de door hem bedachte personages, als je ziet de film in alle aspecten precies het tegenovergestelde is van hetgeen hij tweemaal tot leven bracht.

Maar goed, alle gekheid op een stokje - het is wel ARNOLD ALS TERMINATOR.

Al doet de Terminator mee aan Heel Holland Bakt dan is dat nog steeds tof.

Bake with me, if you want to live.

3 sterren

*

Terminator Salvation: de positieve verrassing van 2009 tot nu toe.

Als diehard fan van Arnold, de Terminator franchise en dystopia-films in het algemeen, brengt deze films vele positieve dingen samen, gecombineerd met een lekker budget, Christian Bale en een erg goede Sam Worthington (nooit eerder van die kerel gehoord).

Alle kritiek op McG ten spijt, hij heeft bagger op zijn CV maar hij heeft zeker wel wat in huis. Eén van de beste scènes is met John Connor in de crashende helicopter aan het begin, alles is gefilmd in 1 shot. Fenomenaal.

En voor mij het belangrijkste: er zitten voldoende knipogen en verwijzingen naar eerdere films in, zonder ècht overdreven cheesy te worden. De tapes, de foto, I'll be... en Come with me..., om nog maar te zwijgen over de digitale Arnold die ten tonele verschijnt met de bekende TADADAM TADAM theme. En, voor de oplettende kijker, het litteken in wording, wat we in eerdere delen zagen in flashforwards.

Popcornvermaak pur sang, en daarbij nog een goede film ook, dus zeker een mooi plekje in de Terminator-franchise waardig, ook zonder Arnold. Maar mèt Arnold, dat valt niet uit te drukken in sterren. Gelukkig maar dat hij er niet in zat anders moest ik moviemeter hacken om meer dan 5 te kunnen geven.

4.5 sterren

James Cameron creëerde met het eerste deel uit de Terminator reeks een goede, spannende maar vooral duistere en belkemmende film. Dat laatste is wat de film zo goed maakt.

Het is niet Kyle Reese de goedzak, het is niet Linda Hamilton (met een geweldig 80's kapsel) die opgejaagd wordt, maar ook niet de gemeen kijkende Arnold Schwarzenegger. Nee, het is de donkere beklemmende sfeer in de film die je als kijker van begin tot eind zal boeien.

Echt een must-see, net als Terminator 2. Deel 3 is optioneel.

De reviews waren niet best. De titel Dark Fate leek dan ook vooral te slaan op het lot van de franchise zelf.

En dan dat uitgangspunt: drie vrouwen, waarvan eentje uit de toekomst, eentje uit Mexico en eentje uit een verzorgingsflat, moeten het opnemen tegen een kwaadaardige mannelijke robot uit de toekomst. Daarbij roepen ze halverwege de hulp in van een in ongenade gevallen, eveneens mannelijke, robot, die met hangende pootjes een eerdere fout mag goedmaken. Als het magazine "Opzij" een film was, dan was het deze.

De toon is gezet voor een bizar, inclusief, politiek correct, feministisch vehikel. En toch heb ik er van genoten. Ik zou bijna zeggen: sorry.

Weliswaar zit de film stampvol oestrogeen en Mexicanen, maar de actie is goed, de sfeer is passend en de toon is re-de-lijk duister met een heel klein vleugje humor. En een R-rating! Perfect.

Terminator: Dark Fate is natuurlijk sequel numero zoveel en dat uit zich vooral in het feit dat personages de bizarre dingen waarmee ze geconfronteerd worden, vrijwel direct accepteren zonder voor de hand liggende vragen te stellen. Ook het toekomstbeeld blijft tamelijk onderbelicht. Ditmaal is het niet "Skynet" dat de mensheid wil uitroeien, maar "Legion". Maar de kijker weet hoe het werkt: same shit, different name, uitleg overbodig. Daardoor blijft weliswaar het tempo er lekker in, maar logisch is het allemaal niet.

Neem nou Dani: een vrolijk Mexicaans meisje. We zien haar bloemen kopen op de markt en iedereen breed lachend groeten op weg naar huis. Ach, wat is ze toch gelukkig in haar eenvoudige, maar kleurrijke Mexicaanse leventje. Zij blijkt in de toekomst een belangrijke rol te vervullen en warempel, gedurende de film zien we haar reeds een transitie doormaken van bakvis naar vastberaden strijder. Tuurlijk joh.

Om haar te beschermen is het personage Grace gestuurd: een 'enhanced human'. Ja, ze moesten toch met iets nieuws komen en dit is het geworden. Toen de eerste foto's opdoken van Mackenzie Davis op de set van deze film, brak mijn hart. Een genderneutrale lesbienne met een moffenhoer-kapsel, de borstkas van een veertienjarig jongetje en het charisma van een stoeptegel, in een Terminator-film. Bah. Maar het viel me mee. Nee, tieten heeft ze nog altijd niet, maar Grace is grofgebekt en haar veelvuldig gebruik van 'fuck' en 'shit' (goddank R-rating!) zorgen zo nu en dan voor een glimlach.

Dat ze in de film twee keer kleding moet jatten en telkenmale voor mannenkleding gaat (terwijl in beide situaties ook een vrouw aanwezig is) is wel een teken aan de wand.

De overacterende Linda Hamilton maakt van Sarah Connor een agressieve bejaarde met Marlboro-stem. Ze balanceert op de irritatiegrens maar haar aanwezigheid roept voldoende nostalgie op om de film een serieuzere smoel te geven dan het, achteraf bezien, erg gelikte en Disney-achtige 'Genisys' uit 2015.

De slechterik van dienst is een Mexicaan, die in de trailer nogal flets overkwam maar in de film veel beter en dreigender is dan verwacht. Het niveau van de ijskoude Robert "T-1000" Patrick haalt hij uiteraard nooit, maar het zou naïef zijn om dat te verwachten.

Maar het hoofdingrediënt - of in elk geval: de smaakmaker - is natuurlijk Arnold en man, wat heb ik weer van hem genoten. Het achtergrondverhaal van zijn personage is tamelijk controversieel. Met een paar zinnen uitleg maakt hij zich er vanaf, maar vooruit. Zijn voornaamste verdienste is dat hij met enkele gortdroge opmerkingen de nodige humor in de mix gooit. Gelukkig spaarzaam genoeg om niet melig te worden.

De film raakt nog aan wat thema's over schuld en vergeving, zingeving en verlossing, maar houdt het gelukkig oppervlakkig genoeg want echt serieuze filosofie zou in een actievehikel zoals dit enkel potsierlijk aandoen.

Het is makkelijk om de makers te veroordelen dat ze in de eerste paar minuten het roer al zo rigoreus omgooien wat betreft de verhaallijn. Maar bedenk dat dit nu eenmaal de paradox is van tijdreis-films: iedere keer dat je de toekomst verandert, leg je de basis voor een nieuwe continuïteit. Dat doet elk vervolg tevens (nog) verder aan kracht inboeten, maar het zij zo.

De openingsscène zie ik echter vooral als een metafoor: Edward Furlong, het rebelse maar aimabele jongetje uit Terminator 2 (1991), is vervallen tot verslaafde volidioot die sinds voornoemde film nooit meer iets noemenswaardigs met zijn leven heeft gedaan.

De reden dat de film is geflopt is dat het teveel leunt op Arnold-faam. Een bejaarde Oostenrijker lijkt de Youtube-jeugd van tegenwoordig niet meer aan te spreken. Fans van weleer (waaronder ondergetekende) zijn inmiddels ook ouder en willen wel een keer iets nieuws zien. Misschien iets met minder overdreven stunts maar meer spanning en duistere cyberpunk sfeer, zoals het eerste deel uit 1984. Terug naar de basis?

Maar al met al: het is lang geleden dat ik zulke lage verwachtingen had en dat een film zo meeviel. Daarom een vol punt erbij:

4 sterren.

The Professor heeft een alternatieve titel: Richard Says Goodbye. Geen idee waarom een films twee titels zou moeten hebben, maar de makers konden blijkbaar niet kiezen, en dat is al een slecht voorteken voor wat betreft het verhaal. Want het is een vreemde mix tussen drama en komedie.

Dat een film met Depp twee jaar lang onder mijn radar is gebleven, is ook wel tekenend. Hij dook ineens op in een illuster rijtje B-films op Netflix.

Het moge duidelijk zijn: Richard, het personage van Depp, krijgt te horen dat hij terminaal is. Hoe maak je met dat uitgangspunt een komische film? Op het moment dat Richard zijn last wil delen, krijgt hij zelf ineens allerlei schokkende ontboezemingen te horen van zijn familie. Die scène is zo absurd dat het zware onderwerp direct een stuk luchtiger is geworden.

Het markeert het begin van een achtbaanrit van een personage dat in sneltreinvaart nog even een sex, drugs & rock n roll leven wil leiden en overal lak aan heeft. Helaas gaat het nooit echt ver of over the top en worden veel scènes ingetogen gehouden doordat meneer de hoogleraar tijdens al zijn escapades aan een select gezelschap archetypische studenten wat willekeurig bij elkaar geraapte filosofie bijbrengt (terwijl merkwaardig genoeg op het laatst blijkt dat hij het vak Engels doceert).

Nee, Breaking Bad wordt het bepaald niet. Tegen het einde is de komische noot eraf en wordt het allemaal best serieus. Als hij zijn 'geheim' tenslotte deelt met de laatste paar personages die het nog niet weten, reageren die op zo'n debiele en laconieke manier dat het de hele film compleet onderuit haalt. Logische vragen als 'hoe lang heb je nog' of 'wat heb je dan precies' worden niet gesteld.

Sterker nog: Richard laat uiteindelijk zijn geschokte dochter achter, in haar eentje in huis, luttele minuten nadat hij het haar heeft verteld. En waarom? Om met zijn Sovjetunie-Mercedes door een weiland te crossen. Nee.

De film wil het handelen van Richard aan de kijker verkopen als de juiste weg, of op zijn minst een verklaarbare keuze, maar nee, ik ergerde me dood.

Depp deed het aardig met wat hij kreeg, maar het scenario smaakte naar Noah Baumbach / Ben Stiller / Adam Sandler. En dat is een vieze smaak.

1,5 sterren

Een film die ik lange tijd heb genegeerd. Hoewel ik wetenschap interessant vind, had ik nooit echt zin in een film over een aftakelende wetenschapper. De ziekte ALS is een nare aandoening en op een avond na een drukke dag werken en nog drukkere kindjes op bed brengen, heb ik nooit echt zin in een film over zo'n onderwerp.

Maar afgelopen week kwam het er toch van. A Theory of Everything. En het was een prima film met een werkelijk geniale performance van de mij onbekende Eddie Redmayne als Stephen Hawking. Hoewel het mij wel wist te boeien, spetterde de film nergens echt van het scherm.

Terwijl e.e.a. zich voortsleepte ging ik me op Wikipedia wat verder verdiepen in de man en zag dat de opbloeiende romance op mijn TV voorbestemd was om te eindigen in echtscheiding in 1995. Wetende dat Hawking nog in leven was toen deze film uitkwam (meestal de doodsteek voor een biopic omdat rauwe randjes dan vrij snel taboe zijn), was ik benieuwd hoe dit verteld zou worden. En het wordt verteld zoals het was, zonder er omheen te draaien.

Hoewel Hawking makkelijk te persifleren is, zet Redmayne hem zeer realistisch neer als mens, op een respectvolle manier. Wat mij betreft een meer dan terechte Oscar.

4 sterren

Het ziet er allemaal leuk uit, maar de muziek werkte nogal op mijn zenuwen. Op een gegeven moment heb je wel door dat de muziek innerlijke gevoelens van personages uitdrukt en niet zozeer bij de rustige beelden hoeft te passen. Dat is op zich een leuke vinding.

Daar houdt het positieve wel een beetje op. Day Lewis acteert goed maar het neigt steeds meer naar overacting, en hij lijkt beter thuis op een toneel dan in een film. Het personage werd steeds onrealistischer en ongeloofwaardiger met zijn theatrale gedoe.

Het verhaal is op zich nog een beetje boeiend en de openingsscène, zonder woorden, doet qua eenvoud en onderhuidse spanning denken aan dat van Once Upon A Time In The West, maar verder... Brrr.

2.5 sterren

Vreselijk langdradige film.

Michael Mann, de man van de (nachtelijke) sfeershots, die ik waardeerde in Miami Vice (zowel serie als film) en Collateral, heeft hier duidelijk zijn draai nog niet gevonden. Hij neemt overal veel te veel tijd voor. Er zijn veel shots van bijv. iemand die uit een huis komt en dan buiten beeld in een auto stapt en wegrijdt. Ondertussen blijft de camera de hele tijd gericht op het het huis. Dat is een paar keer leuk, maar dit soort ultrastatisch camerawerk maakt de film onnodig traag.

Vandaag de dag zou het nog wel kunnen werken, maar mijn de beeldkwaliteit van mijn DVD was heel erg 1981, dus ietwat flets en dof. Hierdoor werkte het averechts, en leek het in plaats van bewust ingetogen regie, eerder op onbewust ouderwets saaie regie.

Wèl leuk is een vreemd soort realisme. Meestal zijn dief- en heist-films van die Thomas Crown of Italian Job achtige films met karikaturale good- en badguys en veel humor. Nou, humor heeft Caan niet in deze film, want hij zet een echte eikel neer. Een soort Scarface. Hierdoor komt de film wat grauwer en realistischer over.

Ondanks dat er vrijwel niets in deze film gebeurt, vond men het toch nodig om zonder dit visueel aan te geven, ineens enorme sprongen in de tijd te maken. Je ziet Caan een eerste date-afspraakje maken, en in de volgende scène hebben ze al vijf maanden een relatie.

Nee, geen bijster interessante film, doordat er weinig gebeurt, het tè traag wordt gefilmd en personages onlogische keuzes maken.

2.5 sterren

Best wel geniaal.

Hoewel de film op zich weinig vernieuwend is en qua verhaal ook nergens echt verrast, zitten er heel veel leuke scènes in met briljante dialogen en situaties. De film is inderdaad vrij lang maar daar merk je weinig van, omdat je van de ene leuke dialoog in de andere rolt.

Niet alleen zijn de hoofdpersonen goed, ook de rest van de cast is tof.

Als je deze film niet leuk vindt, moet je ook geen andere Apatow films gaan kijken, want die vind je dan ook niets.

"Don't play the Jew card, Larry. Seriously, it's used up."

- "You can't use up a Jew card."

"I can't afford to sit in my appartment, getting high, jerking off, and go to Tommies Chilly Burgers at three in the morning."

- "That's not even the order that happens in!"

4 sterren!

Een leuke film, met natuurlijk goede muziek, een aardige insight in de 'making of' van de hele show. Heel leuk om te zien. Jammer van de context (Michael Jackson is dood).

Hoe moet je dit beoordelen?

Als film? De beeldkwaliteit was matig, het camerawerk schokkerig. Maar goed, het is dan ook een veredelde homevideo die nooit echt bedoeld was als biosfilm.

Als deel van het grotere geheel? Een ode aan MJ, de concertreeks die nooit kwam, de manier waarop zich terug op de kaart zette en hoe hard hij daarvoor aan het werk was?

Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik me af en toe irriteerde aan de nederigheid van Ortega "is there anything else, Michael, can I suck your dick sir" en de manier waarop hij steeds met zijn bakkes in beeld is.

Als deel van het grotere geheel een 5, als film een 2, daarom gemiddeld 3,5 sterren.

Dit is een hele vreemde film. Boeiend en geinig. Het aparte is, dat de film gemaakt is in een tijd dat dit soort rocksterren zo ongeveer de maatstaf waren. Daarom komt het allemaal heel natuurlijk over.

Ik denk daarom dat deze film met de tijd alleen maar beter wordt, want als je hem nu zou maken, zou het allemaal al snel fake lijken. Tegenwoordig zou betere beeldkwaliteit, beter camerawerk en betere regie je al snel uit 1984 halen. Met deze film zit je er middenin.

Het is alsof de makers wisten dat muziek en mode uit 1984 ooit hopeloos belachelijk gedateerd zou raken. Wat een visie!

4 sterren!

Een enorme tegenvaller.

Ik ben best een fan van de Apatow-kliek. De films van de afzonderlijke acteurs bevatten allen dezelfde vergelijkbare humor: scherpe dialogen over vreemde onderwerpen, een beetje pipi-kaka en ze zijn stuk voor stuk een heel klein beetje taboe-doorbrekend.

This Is The End is, ondanks een eindeloze rij acteurs uit de Apatow-stal, hiervan helaas geen optelsom. De film heeft zeker zijn momenten (de diverse montages op muziek zoals de drugs-scène, de "camera confessions" over pis en de discussie tussen Franco en McBride over jizz zijn erg leuk). Ik had niet echt gore in de film verwacht, en misschien heb ik door de totale verrassing wel zo hard gelachen om de scène met het hoofd.

Maar vaak verzandt de film in situaties die grappig bedoeld zijn, maar de plank misslaan. Voodat de hel losbarst is de film bijvooorbeeld nog geen moment grappig geweest. De scène met het grote gat wordt voor geen meter benut qua humor. De Excorcist scène moet grappig zijn omdat de bezeten persoon zich de hele tijd met de discussie bemoeit, maar die scène werkt ook niet.

Toch is This Is The End geen totale flop. Het is een gewaagde crossover tussen horror, actie en komedie. Het is en merkwaardige combinatie: horrorkomedies zijn nooit zo grappig, en komedies met gore zijn nooit echt vies. Maar deze film pakt het beste van alle genres en voelt daarom aan als iets nieuws. De special effects zijn grotesk en boven verwachting goed.

Al met al een heel leuk idee waar te weinig uit werd gehaald.

2 sterren

Deze film lijkt over duidelijk een opmaat naar The Avengers. Dat komt door twee dingen:

1. De vele verwijzingen: SHIELD komt erin voor, Bruce Banner wordt (al is het niet bij naam) genoemd, Hawkeye verschijnt (uncredited);

2. Het feit dat deze film heel weinig om het lijf heeft qua verhaal of gebeurtenissen: het is nauwelijks meer dan een introductie van het personage Thor.

De hele Assguard (hihi) wereld had veel minder in beeld gemogen, al is het alleen maar omdat het er nogal nep uitzag allemaal. De film wordt leuk zodra Thor op aarde belandt en zich als een lomperik gedraagt.

Het lompe gedrag van Thor op aarde had ik graag wat langer gezien, maar het fenomeen "persoon uit andere cultuur/dimensie komt op aarde en moet zich aanpassen" is natuurlijk een plotelement wat al in 5000 andere films zit. De film blijft daar niet te lang in hangen.

Helaas vind ik de badguy niet heel interessant en kon die hele oorlog met de ijsreuzen me niet echt boeien. De romance met die chick op aarde kent ook nauwelijks diepgang waardoor de gevoelens van Thor voor het meisje ook nogal belachelijk overkomen.

Een superheldenhand is op romantisch gebied kennelijk nogal gauw gevuld: een lief lachje van een vrouw is voldoende motivatie om haar, de stad, haar ras of haar planeet te redden. Nou hoef ik Thor niet in een plakkerige threesome te zien met coke op de eikel, maar iets minder platonisch mag best. Dat geldt trouwens ook voor veel ander films waarin de liefde voor een vrouw een plotelement is.

Leuk om gezien te hebben omdat ik hoop volgende week The Avengers te gaan kijken; ergens deze week nog even Captain America uitzitten (schijnt matig te zijn) en ik ben er klaar voor.

3 sterren