Opinions

Een vrij matige B.A. met een stom stukje over het afzweren van geweld (waar sloeg dat op?), een Liam Neeson die vreselijk overacteert en het ontbreken van een echte superevil slechterik: duidelijke minpunten.

Maar verder een leuk, modern eerbetoon aan The A-Team. Het is wat harder, wat grauwer, heerlijk over the top en gewoon een leuke achtbaanrit met prettige onzin.

3,5 sterren

"Are they trying to shoot down the other plane?"

- "No... They are flying the tank."

Echt weer zo'n film waarin ik als kijker enorm geboeid raak, terwijl er op het scherm eigenlijk erorm weinig gebeurt.

De openingsscène is al geweldig, dat gezicht van Nicholson als hij naar de klok kijkt. Die man hoeft gewoon niets te doen, alleen maar te zitten en naar een klok te kijken, en ik lig al dubbel.

Wat een man.

4 sterren.

Een verborgen pareltje op Netflix. Geen idee waar ik aan begon, plot samenvatting niet gelezen.
Blijkt het van de makers van Love Actually en Notting Hill, die ik beide erg leuk vond.
Blij verrast door het bovennatuurlijke tintje. Weer eens wat anders in het genre. Zeer aimabele personages.
Eigenlijk 3,5 sterren waard maar vanwege het einde, met het afscheid van de vader, om persoonlijke redenen een vol punt erbij. Man wat ik zou geven om te doen wat ze in de film nog één keer konden doen.

4,5 sterren

Gisteren zijn we na vele maanden van series koekeloeren weer eens echt voor een film gaan zitten. Details van The Accountant waren weggezakt, dus ik wist niet meer dat de agente, de broer en J.K. Simmons ook al in het eerste deel zaten. Maar de film veronderstelt deze voorkennis ook niet echt, dat scheelt.

Hoe dan ook, het is een goede mix van actie, spanning en een klein beetje humor, met name door het autisme van de hoofdpersoon. Ben Affleck zet dat heel aardig neer, zoals het vermijden van oogcontact en aangeleerde (maar niet gemeende) sociale conventies. De interactie tussen hem en zijn broer is soms alsof je naar Sheldon en Leonard uit The Big Bag Theory zit te kijken en levert leuke momenten op.

Het verhaal is redelijk, al is het plotlijntje rondom de vrouwelijke huurmoordenaar wat vergezocht.

3,5 sterren

The Accountant is een spannende film die anno 2017 nog heel goed weet te verrassen met diverse plotwendingen. De grootste verdienste van de film is dat het achtergrondverhaal van de hoofdpersoon (Ben Affleck) goed en rustig wordt verteld, zonder dat het gehaast of onduidelijk overkomt. Toch is naast deze prima opbouw nog voldoende ruimte voor enkele goede actiescènes.

Anna Kendrick vind ik persoonlijk niet zo'n sterke keuze, haar schattigheid en onnozelheid is ietwat karikaturaal en past niet helemaal in de toon van de film. Een iets 'serieuzer' personage was beter geweest. J.K. Simmons kennen we vooral als schreeuwende hoofdredacteur uit de eerste reeks Spider-Man films. Hij is voor de verandering eens niet de comic relief, maar zet een boeiend en gelaagd personage neer.

Ik vind het verhaal en de hoofdpersoon interessant genoeg voor een TV-serie. En dat is best een compliment als je je bedenkt dat de film 'slechts' 128 minuten duurt.

4 sterren

Wat een leuke Netflixverrassing, deze Franse actiefilm!
Hoofdrolspeler Guillaume Canet lijkt op een liefdesbaby van Patrick Dempsey en Adam Sandler. Dat is al een attractie op zich. Het verhaal is goed genoeg en de actie is heel lekker. De flashback die alles uitlegt is goed en bezorgt genoeg sympathie voor alle hoofdrolspelers, maar duurt eigenlijk iets te lang. Als we daarna weer teruggaan naar het heden staat er nog maar amper een half uur op de klok, maar die korte tijd zit wel boordevol actie.

4 sterren!

P.S. hierboven enkele commentaren van mensen zoals themanwiththeplan en Man of Steel die niet snapten waar het allemaal om ging. Echt heel merkwaardig want het wordt perfect uitgelegd. Bij deze nog een keertje: dat hotel met de schietpartij in de lobby is de locatie waar een Amerikaanse CIA-officier en zijn hulpje een kamer hadden. Ze hadden spullen bij zich voor een defensie-deal met Australiërs. De Franse geheime dienst was aan het spioneren. Ze werden betrapt door de twee CIA-mannen, doodden hen in een vuurgevecht en moesten daarna snel vluchten.
Toen kwamen ze onze hoofdpersoon Franck dus in de lobby tegen. Het bloed van één van de twee geheimedienst-Fransozen kwam op de badge van Franck terecht. Daarmee was die badge dus het DNA-bewijs dat de Franse geheime dienst in dat hotel aanwezig was geweest, en dat bewijs zou de geheime dienst kunnen linken aan de twee dode CIA-agenten, wat een internationale rel zou kunnen veroorzaken. Daarom moest dat bewijs gevonden worden (het lag in een locker met een sleutel, die Franck dus verstopte in zijn huis).

Wat een pret! Deze film raakte bij mij helemaal de juiste snaar. Werkelijk alles zit er in: tijdreizen, actie, humor, drama, rouw, hoop, een golden retriever, een jaren 80 E.T.-sfeer, verwijzingen naar Terminator en Back to the Future, een pestkop op school, een token black girl, een vrouwelijke schurk, een koelkast die niet goed sluit en eindeloos veel geweldig geschreven dialogen.

Dat laatste alleen al draagt de hele film. Het zij Ryan Reynolds vergeven dat hij alwéér gewoon zichzelf speelt, maar hij is gewoon ontzettend leuk en hij mag dat. Daar komt bij dat zijn jongere zelf buitengewoon goed wordt neergezet door de jonge Walker Scobell, wiens teksten misschien ietsiepietsie te volwassen zijn voor een jochie van 12, maar wel een perfecte match zijn met zijn oudere zelf. Alweer een goed acterend kind: je vraagt je af waarom het nu wel kan, en kinderen in de jaren 80 en 90 altijd zo vreselijk slecht acteerden.

Helemaal leuk wordt het als Mark Ruffalo ten tonele verschijnt en precies op dezelfde manier praat. De 106 minuten vlogen om.

Samen met Extraction, Dont Look Up en misschien The Irishman tot nu toe de beste Netflix original.

4,5 sterren

P.S. je ontkomt bij dit soort films niet aan enorme plotholes, maar dat Ruffalo er op staat dat hij zijn toekomst niet mag weten slaat natuurlijk nergens op als je ziet hoe extreem ingrijpend de toekomst al is gewijzigd. Dan kan het heus geen kwaad om hem te vertellen dat hij de komende tijd beter de bus kan pakken in plaats van de auto...

Nette film, maar geen echte topper.

Hoe komt dat?

Alles zit erin: een beetje spanning, romantiek, drama, goede acteurs, actie, snel verhaal. Het wordt alleen allemaal nogal formulematig door je strot gedouwd. De film zou gebaat zijn bij meer mystery waarbij de clou pas heel laat wordt prijsgegeven.

Ik ben een enorme liefhebber van alles wat riekt naar conspiracy-films. Eagle Eye vond ik dan ook geweldig: Shia LaBoeouf die door alles en nogwat achternagezeten wordt. Enemy of the State is nog zoeentje.

The Adjustment Bureau is duidelijk minder omdat het een schaakpartij is, waarbij na een kwartier al duidelijk is wie wit en wie zwart is en het schuiven met de schaakstukken kan beginnen. Het is wat te makkelijk en het ligt er wat te dik bovenop. De film heeft (dunne) raakvlakken met Inception, Deja Vu en meer thrillers met een supernatural tintje. Maar ook die zijn beter.

Prima vermaak, maar het zal me niet lang bijblijven.

3 sterren

Eindelijk een misser van Will Smith. Werd eens tijd

Will Smith heb ik tot nu toe nooit kunnen betrappen op een slechte film. Zelfs "Hitch" had nog iets van kwaliteit (maar niet mijn smaak). Maar in After Earth gaan een paar dingen mis waardoor deze film tot de slechtste in zijn repertoire behoort. De film heeft een overhaast plot en een totale minachting voor de kijker.

Met een overhaast plot bedoel ik dat in de eerste anderhalve minuut door een voice over een achtergrondverhaal wordt verteld met zoveel informatie, dat dit minimaal een half uur nodig zou hebben om goed uit de verf te komen. We worden in sneltreinvaart bijgepraat over een vergane wereld, Rangers, een verhuizing, een oorlog, aliens genaamd Ursas, ghosting, etc. etc. Ze presteren het zelfs nog om er een schuldgevoel van zowel vader als zoon voor de dood van de dochter in te verwerken.

Na deze spoedcursus zitten we ineens in een ruimteschip en whoop, het verhaal begint. Eeeehhhh, Ursa, Ranger, ghost... Wat?!!?

Je hebt ook andere SF-films met een complexe setting zonder uitleg, maar daar is het niet erg omdat de film focust op de actie en de setting puur een achtergrondverhaal is. In After Earth komen elementen uit de halfslachtige introductie continu terug in de film en daardoor interesseert 80% van de mumbo-jumbo over ghosting, Ursa en Rangers je als kijker geen ene flikker. En dat is dus het grote probleem.

Waarom dit zo is afgeraffeld weet ik niet, want de film duurt slechts 100 minuten terwijl de diepgang van de achtergrond eigenlijk wel 160 minuten rechtvaardigt. After Earth zou nog beter werken als het een deel was van een tiendelige miniserie ofzo.

Afgezien van een te oppervlakkige introductie van een te diepgaand verhaal, maakt de film zich schuldig aan een totale minachting van de intelligentie van de kijker. Met name de computers in de film denken echt dat wij totale idioten zijn. Voorbeeld:

Zuurstofmodules: 2

Aantal benodigd voor Route A: 4,0

Aantal benodigd voor Route B: 2,0

En dan, blauw knipperend onder route B: ONLY SURVIVABLE ROUTE

NO SHIT!! Denk je dat ik niet kan rekenen ofzo!? Er zitten nog veel meer van dit soort domme dingen in.

De film heeft prima special effects en is echt geen totaal verloren tijd. Maar sommige dingen zijn behoorlijk ergerlijk. De film dient duidelijk als springplank voor de acteercarrière van Jaden, maar echt overtuigend is hij (nog) niet. Maar goed, Will Smith is ook ooit als rappende slungel begonnen in het huis van Carlton Banks. Will Smith acteert hier wel aardig. Al met al is de film geen marteling maar is het nog geen 50% van wat het had kunnen zijn.

2 sterren

P.S. hoort M. Night Shyamalan niet altijd een twist te verwerken in het einde van zijn films, of is hij daar van afgestapt?

Luchtige film met wat (te weinig) best geestige grappen maar vooral heel veel shots van het decolleté van Hayek. Niet dat dat heel erg onaangenaam is, maar wel onaangenaam opvallend. Ook was er om de 5 minuten een scène waar Hayek Brosnan ging verleiden, en iedere keer had ik zoiets van: "daar gaan we weer". Werd gewoon saai. Haal die memmen er dan ook echt uit en zwaai niet alleen met je decolleté, frigide trut dat je bent.

De film lijkt ergens inderdaad op Ocean's Twelve, qua humor, qua (gebrek aan) plot, maar vooral omdat het een echte datefilm is: je weet zeker dat je nieuwe date, die je niet echt goed kent, hem in elk geval niet héél erg kut zal vinden.

2.5 sterren

Hoewel het een aanstekelijke film is, met leuke, goed geacteerde personages en een heerlijk tijdsbeeld, is het toch uitermate storend dat je zit te kijken naar mensen die doen alsof ze een medicijn tegen kanker uitvinden, terwijl ze in werkelijkheid proberen om over de rug van een basketballer zoveel mogelijk schoenen te verkopen.

Het epische gewicht dat hier gegeven wordt aan dit welhaast religieus aandoend ultrakapitalisme is soms onbedoeld komisch. In het epiloog zien we welke effecten de gebeurtenissen in de film hebben gehad op de sport en de sportmarketing en ook hier wordt gepretendeerd dat Nike eigenhandig een prestatie heeft geleverd die je mag vergelijken met Rosa Parks voor in de bus plaatsen of Neil Armstrong op de maan zetten.

De film vermijdt niet eens de schijn dat het één grote commercial is. Zelfs lullige feitjes worden zo opgelezen van de Wikipedia pagina: dat Knight begon met het verkopen met schoenen vanuit de kofferbak van zijn auto en dat het 'swoosh' logo 35 dollar kostte en hij het eerst niet eens mooi vond.

Ook vreemd is dat het personage van Michael Jordan nooit met zijn gezicht in beeld is, net als die buurman uit Home Improvement. Ik verwachtte dat dit zou veranderen zodra hij het kantoor van Nike binnenkwam - om te symboliseren dat zij hem wel zien als persoon in plaats van een wandelende zwarte geldboom, maar nee. Het gaat de hele tijd over hem, maar we zien hem nooit.

Het meest storend is de opzichtige 80s soundtrack. We horen van zeker 175 popsongs een paar seconden - alsof je in een jaren 80 skihutbar staat. Maar ondanks alle nonsens beklijft de aanstekelijkheid, positiviteit en de drive om succes te hebben en dat maakt dat ik met een lach 3,5 sterren geef. Maar een beetje dom is het allemaal wel.

"Airwolf" is op "Miami Vice" na de beste serie uit de jaren '80. De pilot kan heel goed als film op zich gedijen en heeft actie, humor, romantiek en een goed en spannend plot.

Het gehele laatste stuk in Lybië is een prachtige climax, zeker wanneer String aan Dom laat zien wat Airwolf kan, en Dom verbijsterd stamelt: "holy mother of god." en String lauw antwoordt met: "yeah."

"Standaard" is inderdaad de smaak die overheerst. Het scheelt dat ik die verwachting had toen ik de film ben gaan kijken, dus hoewel de film nergens de middelmaat ontstijgt, stelde hij me ook niet teleur.

Matthew Fox is leuk (en best goed) om te zien als maniak, na hem 6 jaar in de rol van brave dokter te hebben gezien in Lost. Tyler Perry kende ik niet, maar vond ik een beetje houterig.

Wel maf om die twee te zien knokken. De dikke Perry van twee kubieke meter hield nog knap stand tegen een afgetrainde dude die binnen vijf seconden een kooivechter kapotslaat, maar goed, het is een film he.

2,5 sterren

Ik wilde het niet geloven, maar Alexander is inderdaad de draak van een film die mensen zeggen dat het is.

- Enorm langdradig

- Irritante Angelina Jolie met Russisch accent

- Val Kilmer, Colin Farell en Angelina Jolie moeten mensen van twee generaties spelen, toch lijken ze allen even oud, zelfs als het leven van Alexander een sprongetje in de tijd maakt

- Slechte, zeikerige dialogen

- Onjuistheden in Griekste mythologie: Hercules is Romeins, Herakles is Grieks. En zo nog wel een paar dingen

- De hele tijd die gay boy in beeld

- Het gaat maar door

- En het gaat maar door

- En het gaat maar door

De actiescènes maken niets goed, daarvoor zit er teveel poep in deze film.

1 ster

Een romkom met verhaallijntjes die allemaal in elkaar passen is inmiddels een genre op zich geworden. 17 jaar na grondlegger Love Actually lijkt het nog steeds niet uitgemolken, maar hierdoor hebben we inmiddels voldoende materiaal om te vergelijken en het kaf van het koren te scheiden.

Alles is Liefde geldt als de eerste en nog altijd één van de betere Nederlandse probeersels en daarbij steekt ook All you need is love flets af. Alle acteurs persen het uiterste uit hun rolletje, maar die zijn vaak nogal cliché en oppervlakkig geschreven zodat het nooit veel diepgang krijgt. Daarbij passen de verhalen ook niet echt in elkaar. Pas op het allerlaatst is er een klein stukje overlap.

Het moet gezegd dat ik de film wel wat beter vind dan enkele andere Nederlandse romkoms van de laatste jaren zoals Mannenharten deel 1 en 2, Hartenstraat en Pak van mijn Hart (tering, die titels...).

Ster van de show was Yannick Jozefzoon, een donkere vent met een Overijssels accent. En niet alleen de tongval, maar ook uitspraken 'we gaan naar hem heen' in plaats van 'we gaan naar hem toe'. Leuke details.

Zonder alle personages verder afzonderlijk te bespreken vond ik één ding opvallend: juffrouw Jannie (van Jiskefet) was verliefd op een kerel in een ver land, die ineens niet kon komen omdat hij 'verkeerd had belegd'. Je voelt een Kees van der Spek-esque internet scam aankomen, maar dat blijkt dan toch niet zo te zijn.

Vooruit, nog één dingetje dan: voor het eerst heb ik me gestoord aan Frank Lammers. De beste man kan bij mij wel een potje breken maar waarom hij nou een Limburger moest spelen, geen idee. En zijn geheim had hij toch prima met zijn vrouw kunnen delen? Een nodeloos 'gezocht' verhaallijntje.

Krappe 3 sterren.

Tsja, ik heb natuurlijk een zwak voor Richard Chamberlain omdat ik van hem heb genoten in de miniserie Shogun.

Verder is dit inderdaad een behoorlijke Indiana Jones ripoff, compleet met hoed, tatatatata riedeltje op de achtergrond en de nodige clichématige sidekicks. Opvallend hierbij is de rol van James Earl Jones, die een stoere krijger speelt. Eén van de weinige rollen dat hij eens géén eminent grise speelt.

Ik vroeg me al af waarom deze film door SBS wordt uitgezonden op een pornofilm-tijdstip, maar de film is best wel slecht eigenlijk. De beeld-over-beeld scènes in de kano zijn gruwelijk. Het is zo overduidelijk dat ze in het luchtledige roeien, de roeispanen zijn niet eens nat.

Verder heb ik me wel aardig vermaakt hoor (tot nu toe, de film duurt nog effe, is nu reclame), maar dit soort avonturenfilms moeten toch een beetje een budget hebben om het leuk te maken.

2.5 sterren.

Totaal onbevangen heen gegaan en het was leuk, naar verwachting.

Wel had ik ergens iets opgevangen dat dit ook van Kim van Kooten was; daarbij is de titel min of meer hetzelfde en speelt Carice van Houten er weer in. Ik wist verder niet beter dan dan het het een vervolg was op Alles is Liefde.

Deze film gaat over 1 familie en niet over allemaal losse verhaallijntjes die op een creatieve manier met elkaar verweven zijn. Dat wist ik niet, maar is niet erg. Een vrij lange zit maar wel erg goed acteerwerk van vrijwel de hele cast en een erg mooie Carice van Houten als bonus.

Wel apart is dat niet, zoals gebruikelijk bij dit soort films, alle verhaallijntjes compleet tot in het mierzoete worden afgewikkeld. Een aantal personages blijft nogal bekocht achter. Maar dat maakt de film niet minder goed.

Ook grappig dat sommige vrij bekende acteurs minieme bijrollen hadden. Michiel Romeyn is beperkt tot een scène met een scheet, Rene van 't Hof heeft nauwelijks tekst en Chris Zegers was meer een cameo.

4 sterren

Leunt zwaar op Love Actually en weet die film nog te overtreffen ook. Het acteerwerk van, ik noem maar wat, Wendy Van Dijk en Valerio Zeno is natuurlijk minder dan dat van een Alan Rickman of zelfs Hugh Grant, maar het script en personages zijn veel leuker.

Het is een perfect, beetje Hollywoodachtig script, met veel aandacht voor detail en sfeer en een goed tempo. Maar vooral door Sinterklaas (Goedheiligman me hol!) is het toch echt een Nederlandse film. Erg geslaagd. Heb er vaak en hard om moeten lachen. Zitten veel leuke dialogen en quotes in, alleen al het "godvergodver KUT!!!' van Sinterklaas die op de pakjesboot zijn mijter kapotstampt is al grappig om te zien.

Het leukst waren die vreselijk over the top corpsballen vrienden van Valentijn (gespeeld door de vliegende panters hoorde ik).

4 sterren!

Ik heb een beetje een zwak voor de bolle wangetjes van Barbara Sloesen, dus daarmee zit je bij mij al snel goed. Maar goed, het is wel Nederlandse romkom numero zoveel, wederom zonder een element om het te onderscheiden van de honderden andere die ieder jaar gemaakt worden (zo voelt het wel).

De film is zowaar gebaseerd op een boek (!) van Daphne Deckers, die wanhopig haar best doet om de schijn op te houden dat ze meer is dan een ex-modelletje en Pleeboi griet die slim getrouwd is met de beste Nederlandse tennisser aller tijden. Ze heeft zelfs een cameo.

Het slechtste aan de film zijn de bijrollen die totaal niet uitgewerkt zijn. De twee blonde vriendinnen kon ik niet uit elkaar houden, ook omdat het allebei van die zeikwijven zijn. Verder nogal maf dat de consultatie-bureau-arts en de kraamzorg opduiken op de eerste verjaardag van de baby... Maar goed, zo'n "full circle met alle personages" is ook een typisch romcom cliché natuurlijk.

Nog een puntje van kritiek is dat de baby gespeeld wordt door zeker 65 verschillende baby's. Soms lijkt de baby zelfs binnen een scène van gedaante te wisselen...

Opvallend is dat er geen enkele excuusneger in de film zit. Zelfs geen knuffelturk of aai-ziaat.

2.5 sterren voor de wangetjes.

Beetje vlees noch visch. Het romantische gedeeltje is nou niet bepaald super romantisch en de film wordt pas vrij laat enigszins spannend / beklemmend. Kwalitatief goed. Prima gespeeld, goede sfeer, maar niet eentje die zal beklijven.

2,5 sterren

P.S.

Wel vreemd dat ze in deze film in 1942 spreken over een gebeurtenis is 1941 en dan zeggen "dat was in '41" en niet "dat was vorig jaar".

Tot zover gaan we gelijk op (ook ik heb het ding uit de grabbelbak).

Maar toen ik hem ging kijken viel hij mee noch tegen, want mijn verwachtingen waren behoorlijk laag. Ik verwachtte een whigger ripoff van "Boys 'n da Hood" of "Menace 2 Society" en verhip, die kreeg ik. De personages zijn stuk voor stuk om van te kotsen, en het feit dat ze allemaal - behalve nota bene Justin Timberlake - totaal ongeloofwaardig overkomen helpt ook niet. Stone en Willis staan op de cover om kijkers te trekken, hun rolletjes zijn verwaarloosbaar.

Is er dan iets goed? Ja, wel. Het verhaal is oké, de flashforwards geven het geheel wat extra cachet, maar op het einde is het enorm afgeraffeld. Je verwacht een enorme showdown tussen Truelove en die neonazi, maar na het spectaculaire gevecht dat laatstgenoemde levert op een feestje waar hij op zoek is naar Truelove, komt hij totaal niet meer in het verhaal voor. Huh??? Positief is de de keuze van wie dood gaat en wie niet, het is niet wat je zou verwachten.

Het is goed kijkbaar maar de film wordt verpest door een hoog "ik wil wel, maar ik kan niet" gehalte met acteurs die nèt niet goed bij hun rol passen en hippe visuele spitsvondigheden van de regisseur (het eerder genoemde "Witness # 12" gedoe) die de film alleen maar omlaag halen naar een inhoudsloos prul.

2 sterren

De naam Rami Malek deed mij vermoeden dat deze CIA-thriller wel eens bovengemiddeld kon uitpakken. Helaas voegt Malek weinig toe. Sterker nog, zijn continu moeilijk kijkende gezicht en oppervlakkige emotie maken het allemaal juist minder.

Gelukkig windt het plot er geen doekjes om en staat hij na een kwartier al in het kantoor van de baas om hem te chanteren, waarna alles in een stroomversnelling raakt.

Maar ik haakte af toen het weer zo'n film was waarin elke camera ter wereld voor de CIA gehackt kan worden simpelweg door deze aan te klikken in een overzichtelijke 3d-interface. Deze ultrasimplistische en ronduit kinderlijke voorstelling van zaken is gewoon de nekslag voor elke film. Wat dat betreft zou dit filmpje zo uit 2004 kunnen komen.

2,5 sterren

Ik heb deze hele reboot van de Spider-Man franchise nooit gesnapt. Vooral niet omdat het zo snel volgt op de originele trilogie (5 jaar!) en omdat deze films in feite helemaal niks nieuws vertellen. Het eerste reboot-deel gaf ik nog het voordeel van de twijfel. Andrew Garfield is veel minder leuk dan de sullige Tobey Maguire (een perfecte Peter Parker) en Emma Stone is minder leuk dan Kirsten Dunst. Maar het is wel Spider-Man, stiekem één van mijn favoriete superhelden. Dus, neus dicht en doorslikken dan maar.

In dit tweede deel is Spider-Man wel een beetje een totale flapdrol. Hij probeert continu lollig te zijn en dat maakt het allemaal erg kinderachtig. Hij is vergeleken bij Captain America en Batman een jonge knul, dat weet ik wel, maar je hebt jeugdige frivoliteit en je hebt imbeciliteit en de balans slaat hier vooral door naar het tweede. De openingsscène met een kale Paul Giamatti (wat deed die daar nou weer) was echt vreselijk en had de sfeer van de Turtles-tekenfilms uit de jaren '80: flauw, melig en de slechteriken worden aan het eind altijd voor schut gezet. Hij werd door Spider-Man nog net niet in zijn boxershort met hartjes vastgebonden aan een lantaarnpaal. Oh wacht, wel. Het waren alleen geen hartjes maar kleine neushoorntjes. Zucht. Het hoeft niet allemaal zo absurd donker, grimmig en misantropisch te worden zoals de beruchte Christopher Nolan-remakes van Batman, maar een beetje serieuzer mag wel.

Na een tijdje wordt het dan ook wat ernstiger, maar dan voert ineens een puberaal liefdesverhaaltje de boventoon. De romance tussen Peter Parker en Gwen Stacy wil maar nergens het bedenkelijke Twilight-niveau ontstijgen en deed me dan ook helemaal niets.

De naam Twilight noem ik niet toevallig, want Dane DeHaan (wie?) had in plaats van als Harry Osborn, dankzij zijn moeilijke emo-hoofd perfect gecast kunnen worden als vampier in voornoemde infantiele Twilight-trilogie. Net als Emma Stone trouwens, van wie zonder haar duimendikke plamuur ook weinig meer overblijft dan een verlept kassameisje van de Aldi. De onbekende Dane DeHaan veegt met zijn acteerwerk ironisch genoeg de vloer aan met de rest van de, veel bekendere, autopilot-cast. Hij lijkt sterk op Leonardo DiCaprio in zijn jonge jaren, net zoals Andrew "Unibrow" Garfield doet denken aan een jonge Colin Farrell (opvallend genoeg wordt die unibrow-grap ook daadwerkelijk gemaakt in de film).

Aan Jamie Foxx de ondankbare taak om voor schurk te spelen. Alhoewel: zoals vele badguys in het universum van striptekenaar Stan Lee, is ook Electro in de kern niet slecht. Stan Lee's booswichten zijn alleen door omstandigheden zo geworden. Deze ietwat confuciaanse filosofie waarbij je uitgaat van het gegeven dat ieder mens in zijn kern een goed mens is, mag in stripverhalen dan goed uit de verf komen, maar in een film is het nogal potsierlijk. Want terugkijkend op de film wilde Electro niet meer dan vriendjes worden met Spider-Man en toen hij niet voldoende aandacht kreeg, wilde hij wraak. Dat maakt hem met kop en schouders de meest pathetische idioot ooit vertoond in een superhero-movie. Echt, zo slecht.

Ik vond de actiescènes bij daglicht er eerlijk gezegd vrij beroerd uitzien. De CGI Spider-Man is heel lelijk in zijn omgeving geplakt en zijn pak reflecteert te veel of juist te weinig zodat het enorm fake lijkt. Later wordt dit iets beter (op de oerlelijke Jumbojets na) en de slotscène ziet er prachtig uit, hoewel het allemaal volslagen debiel is wat er gebeurt. Daarna wordt het domme verhaal dan ineens toch nog bloedserieus maar niet voordat we afsluiten met scène die nog debieler en cartoonesker is dan waar de film mee opende.

Nee, het is allemaal net iets te kinderachtig en visueel bij vlagen totaal niet overtuigend. Veruit het minste deel tot nu toe, de eerste trilogie meegerekend.

Overigens is er in tegenstelling tot vrijwel alle andere Marvel-verfilmingen bij deze film geen post-credits scène waarin wordt gehint naar een volgend deel. Kennelijk hadden de makers er niet zoveel fiducie in dat die er ook gaat komen

2,5 sterren

Een reboot binnen 10 jaar?

De leukste films in een superheldenreeks vind ik altijd het eerste deel, waarin de held zijn krachten ontdekt en probeert ermee om te gaan. Daarom vond ik Spider-Man 1 ook het leukst. De vervolgen konden me minder boeien. Dus vind ik het ergens wel leuk om juist dat leukste gedeelte nog eens te zien, maar dan net even anders.

Maar veel anders is er niet. En het is ook niet beter (maar ook niet veel minder).

Eigenlijk is alleen de badguy waar Spider-Man het voor het eerst tegen moet opnemen, anders. (oja, en de chick waar hij verliefd op is). Voor de rest volgt het precies het stramien van Spider-Man uit 2002.

Positieve punten zijn er zeker. Los van het feit dat ik een zwak heb voor Kirsten Dunst, draaiden zij en Maguire te lang om elkaar heen. Deze reboot is wat meer straight to the point. Stukken minder irritant. Daarnaast zagen de special effects er natuurlijk weer geweldig uit.

Als film op zich zeker een dikke 4 sterren waard. Prima vermaak. Maar als reboot doet de film echt nergens iets nieuws (behalve dan de katapult lancering in de kraan op het laatst, dat was erg leuk).

Ik ga een vervolg (waar na de aftiteling overduidelijk wordt gehint) wel weer kijken hoor, maar bij deze film had ik echt iets van "moest dat nou".

3,5 sterren

American Assassin is een film met een steengoede openingsscène en een weergaloos, absurd spectaculair slot. Alles daar tussenin is quatsch. Quatsch, met Taylor Kitsch.

We zien de transformatie van een doodgewone lul naar een superagent. Dat is niet nieuw. Wat wèl nieuw is, is dat de superagent in kwestie grotendeels autodidact is en dat dat nu JUIST hetgeen is wat de CIA blijkt te zoeken in een undercoveragent ("on soldiers, you can smell the bootcamp from a mile away"). Ze zoeken dus letterlijk een doodgewone lul, maar wèl eentje die dingen kan.

Dit gegeven wil er maar moeilijk in en de film heeft zwaar te lijden onder dit gebrek aan geloofwaardigheid. Dat Rapp in anderhalf jaar tijd de Arabische taal leert, de hele Koran van buiten kent en zich talloze andere vaardigheden eigen maakt is echt een brug te ver.

Maar goed, vooruit, for arguments sake, hij is blijkbaar buitengewoon getalenteerd. Let's go with it. De opleiding die hoofdpersoon Rapp krijgt van veteraan Hurley (Michael Keaton) behelst dan ook niet meer dan het zetten van de puntjes op de i. De training omvat amper meer dan twee scènes die vooral dienen om de 'eitjes' te leggen voor latere 'full circle' plotconcepten, dus de lessen die in hoog tempo over het scherm vliegen, worden later op cruciale momenten allemaal toegepast. De originaliteit is hier van het niveau "verstoppen in de bus na schoolreisje".

Het is niet allemaal kommer en kwel want het verhaal gaat lekker vlot zodat de kijker nergens genoeg tijd krijgt om zich te gaan irriteren. Dat is wel slim gedaan. Maar kijk hiermee wel uit. Het is een bierfilm, dus eentje waarbij je waardering evenredig stijgt met het promillage in je bloed. Maar zet de film wel even op pauze als je weer een koude kletser uit de koelkast gaat halen, anders mis je een ontmoeting met informant A die zegt dat de boeven inmiddels in B zijn en kom je terug, weliswaar mèt bier maar zonder enig idee waarom Istanbul er ineens uitziet als Rome.

Highlights zijn de cameo van een Opel Insignia die lijkt op de mijne (Opel in een film? Altijd +1) en een Alfa Romeo die in een tunnel een paar boeven onverwacht extreem bloederig doodrijdt. Maar de beste momenten zitten in de eerste paar minuten en het slotakkoord op zee. Het ene beklemmend, het andere met zeer knap gemaakte special effects.

2,5 sterren.

The power of intention.

American Hustle is een simpel misdaadverhaaltje dat maar niet weet te kiezen tussen de genres drama, misdaad en komedie. Deze verwarrende mix wordt enigszins bijeengehouden door een plakkerig 70's sausje maar een topfilm is het niet.

De leuke jaren '70 aankleding verdoezelt de inhoudelijke tekortkomingen enigszins en geeft de sterrencast een mooie gelegenheid zichzelf op debiele manieren uit te dossen. De kolossale comb-over van Christian Bale, of Bradley Cooper met krulspelden of Amy Adams die gedurende de hele film geen seconde een BH draagt. Ik vraag me af of het in die tijd ècht mode is geweest dat je borstjes bijna uit je minimalistische jurkje hangen, maar wat dat betreft knijp ik graag een oogje toe en neem ik deze twee kleine anachronismen voor lief.

Goed acteren kunnen ze allemaal en ook Jennifer Lawrence laat zien een wat meer volwassen rol aan te kunnen. Ze is duidelijk meer waard dan de rol van Katniss in de Hunger Games films - die qua doelgroep toch sterk aanleunen bij de infantiele Twilight trilogie. Nee, Jennifer Lawrence komt er wel.

In het begin van de film zien we, middels enkele flashbacks met voiceovers, een straatschoffie zichzelf langzaam opwerken tot boef. Het lijkt allemaal erg op Goodfellas. Later wordt de toon grimmiger en lijkt het een beetje de Casino-kant op te gaan. Met name de ijzersterke scène met de cameo van Robert DeNiro is een keerpunt in de film, alhoewel een deel hiervan rechtstreeks gestolen lijkt uit Inglorious Basterds ("bongiorrrrnooow.").

De stront raakt vanaf dat moment de ventilator en je verwacht dat de personages niet veel later elkaar de vingernagels gaan uitrukken, maar zo ruw wordt het allemaal niet. De film houdt het netjes, gladjes en gepolijst en laat je achter met het gevoel naar een misdaadkomedie te hebben gekeken. Het is allemaal net iets te onserieus.

Hoewel de grappige scènes op zich heel leuk zijn - het feestje bij de FBI met Bradley Cooper die zijn baas nadoet is erg aanstekelijk - had het iets serieuzer gemogen. Niet per se bloederiger, maar wel iets consistenter. De film schiet qua toon veel te veel heen en weer tussen Scorcese, Tarantino en Coen. Het resultaat leunt aan bij Oceans Eleven en is daarmee veel te luchtig - het had wat mij betreft meer mogen lijken op Donnie Brasco .

3 sterren

Ik weet niet of er nog een seizoen Narcos komt, maar voor wie de broeierige Zuid-Amerikaanse jungle en besnorde drugsbaronnen mist, is daar American Made. Het waargebeurde verhaal van Barry Seal, die ook al langs kwam in de serie, maar in deze film verder wordt uitgediept. Een beetje een a-typische rol voor Tom Cruise maar zeker niet onverdienstelijk gespeeld.

De highlight van deze film is toch wel de montage, het is super vlot en kijkt héérlijk weg.

Toch mis je wel wat diepgang en doet het hele CIA-gebeuren nogal fictief aan. Een oppervlakkig filmpje, maar wel een hele leuke.

3,5 sterren

P.S. hele rare absurd kleine bijrol van Jesse Plemons.

Dit was het eerste deel uit de serie die ik zag. Destijds op de Duitser. "Na wollen wir ein Paar Leuten in den Hintern treten" was het adagium in plaats van "Let's kick some ass" maar het mocht de pret niet drukken. Sterker nog, ik wilde ook ninja worden en maakte plannen om in mijn vader's schuurtje met wat blik en een ijzerzaag zelf werpsterren te maken, maar was te lui om het in de praktijk te brengen.

Dit soort films zijn zo cool als je 10 bent!

Dikke drie sterren dus.

Niet alleen het slechtste deel uit de American Ninja serie, maar zelfs één van de slechtste films aller tijden.

Echt waardeloos.

James Lew (die badguy) is daarentegen wel een beetje cool.

Even stem verhoogd naar 4 sterren, deze film is echt goed.