Opinions

"The Dude" als Ghostbuster.

R.I.P.D. had voor mij alle schijn tegen: negatieve reviews hier, op IMDB, Rotten Tomatoes, Wikipedia en waarschijnlijk zelfs in het clubmagazine van de bond van plattelandsvrouwen. En nee, het is geen meesterwerk maar je krijgt er nou ook weer niet onmiddellijk schurft van aan je oogballen. Maar misschien heeft dat een incubatietijd en komt dat nog - tot die tijd vind ik het oersimpele maar een vermakelijke film.

De film heeft een plot dat je na tien minuten al kan raden, mede door de typecasting van Kevin Bacon en het feit dat er drie grote namen in de film spelen. Je weet dat twee namen de helden zijn, dan moet de derde wel de boef zijn en ja hoor.

De leukste vondst in de film is tegelijkertijd eentje waar veel te weinig mee gedaan wordt, namelijk dat Roy eruit ziet als een blondje en Nick als een oude Chinees. De leukste grappen in de film komen hier dan ook vandaan, naast wat komische monologen van Roy. Roy wordt gespeeld door Jeff Bridges die er een leuk cowboy-personage van maakt - een kruising tussen Rooster Cogburn uit True Grit en The Dude uit The Big Lebowski. Ryan Reynolds is... Ryan Reynolds. Een inwisselbare pretty boy rol maar afijn, het is ook geen Schindler's List allemaal.

De special effects zijn acceptabel maar nergens hoogdravend maar het is vooral het voorspelbare plot dat doet denken aan films uit 1984 die ik keek toen ik 10 jaar was. Ghostbusters dus. Compleet met doomsday device en poort naar de hel. Roy houdt hier nog een mooie monoloog over: het cliché doomsday device dat je in dit soort films altijd tegenkomt - waarom zou iemand dat in godsnaam maken om vervolgens te verstoppen? Roy weet het niet en als kijker kunnen we ook enkel gissen naar de reden achter het domme verhaal.

Toch is de film even goed en slecht als je verwacht en misschien stiekem nog wel beetje een meevaller ook. Ik heb ze slechter gezien.

3 sterren.

Hoog tempo, humor, leuk geacteerd.

Heb het hardst gelachen om die scène dat zo'n arabier wild loopt te zwaaien met zwaarden op dat plein en dan de gortdroge reactie van Indiana Jones

Heel leuk, pretentieloos vermaak.

Wel jammer dat sommige sets wat nep zijn, en zware stenen dingen overduidelijk van polyester.

4 sterren

Vetste. Film. Ooit.

Maakte mijn verwachtingen meer dan waar. Ik ging naar de bioscoop met een goed gevoel en drie sceptische vrienden en na een uur kraaiden we alle vier van plezier. Ik heb ook nog NOOIT meegemaakt dat een film na afloop applaus kreeg van de zaal, dat zegt ook al wel genoeg.

De film John Rambo is niet schuw van clichés, maar doet ook dingen die we nooit eerder zagen. Ten eerste is de film bloederiger dan Starship Troopers. Volgens mij was dat ook de doelstelling van Stallone: een film met meer gore maken dan het hele oeuvre van Paul Verhoeven bij elkaar. Nou, dat was na een paar minuten al gelukt. De rest is bonus.

Ten tweede bevat de film ook superveel coole scènes, voor een deel te danken aan die kale SAS gast (Graham McTavish). "The boatman stays with the boat!", haha. Verder nog een aardige flashback, en natuurlijk de vele scènes dat Rambo opduikt achter badguys met een kwaaie grimas en dreunende synthesizers. Vergeet ook de scène met de claymore en de vliegtuigbom niet. Ik had al een vermoeden dat dat ding terug ging komen in het verhaal, maar het kwam toch onverwacht. En hoe

Ten derde worden vele honderden figuranten op de meest bizarre manieren afgemaakt. Hoe verder in de film, hoe gekker het wordt. Benen, armen, schedels, een sniper die twee mensen met 1 kogel afmaakt, ik denk dat je na vijf keer kijken nog steeds nieuwe dingen ziet. John Rambo is een hommage aan de vele one-man-army films uit de 80's en nog veel meer dan dat. Het is een achtbaan waar je geen genoeg van kan krijgen. DVD box, kom maar door...

Als het verhaal iets beter was geweest en/of de film een half uur langer kreeg hij de volle vijf sterren.

4.5 sterren, alleen al voor het oldskool 80's A-Team lettertype van de credits.

Lekkere ouderwetse actie met veel explosies en lekker veel "HUAAHHH" en "HHNNNNGGG" van Stallone.

Wat me wel stoorde was dat Rambo het kettinkje wat hij van zijn overleden vriendinnetje in Vietnam had, aan dat stomme Afghaanse ventje gaf.

De film schetst ook een mooi tijdsbeeld... Oh wat waren de Russen toch wreed en oh wat waren de Afghanen een vredelievend volk...

Rambo: Last Blood is lastig te beoordelen.

Ik zeg er alvast bij: ik zal een Rambo-film nooit lager dan 3 sterren geven, straks duikt hij achter mij op en rukt hij mijn adamsappel eruit als wraak. En behalve angst voel ik vooral een enorm jeugdsentiment.

Het is natuurlijk fantastisch dat inmiddels drie generaties hebben kunnen genieten van Rocky en dat Rambo nu ook al bijna 40 jaar meegaat. Hulde aan Stallone dat hij dit doet met een vrij hoge, constante kwaliteit, dus niet het Police Academy-effect zeg maar. In de laatste twee 'Rocky' films (Creed I en II) speelde hij een oude, broze Rocky, maar voor dit ogenschijnlijk laatste Rambo-deel heeft hij zich weer helemaal opgepompt tot kwieke, kwaaie zeventiger.

De reeks begon met het nog enigszins realistisch te noemen First Blood uit 1982. Rambo is een soldaat met PTSS die worstelt met zijn verleden en acceptatie in de maatschappij. Ondertussen schopt hij keihard kont, maar houdt hij zich wel in: Rambo doodt uiteindelijk niemand (rechtstreeks). Die dualiteit maakt hem fascinerend.

Bij Rambo II (en met name III) beleefde de serie zijn apotheose. Het realisme ging overboord en Rambo veranderde in het bekende éénmansleger stripfiguur. Zijn naam werd synoniem voor iedereen die met verbeten trek en gebalde vuisten maar vooral: helemaal in zijn eentje ten strijde trekt tegen een schijnbaar onoverwinnelijke overmacht.

Deel vier was zeer vermakelijk, opvallend bloederig maar in essentie een herhalingsoefening.

Bij dit vijfde deel mogen we wel spreken van de grootste metamorfose in bijna vier decennia. Rambo is een stuk gezelliger, praat in de eerste vijf minuten al meer dan in de voorgaande films bij elkaar en heeft zijn matje afgeschoren. Zijn oude, maar deels ook weer gebotoxte gelaat lijkt op een leeggelopen, platgedrukte voetbal.

Daarnaast kent het verhaal dit keer een opvallend lange opbouw. Gek genoeg verveelt het geen moment want... Rambo. Een iconisch personage. Hij woont op de ranch van zijn inmiddels overleden vader. Behalve de ranch, heeft hij ook de huishoudster Maria geërfd. Ze wonen samen, maar hebben geen relatie. Toch ziet hij de kleindochter van Maria als zijn eigen nichtje. Ja, Rambo heeft een soort familie gevonden.

Je bent als kijker blij dat Rambo de rust gevonden heeft waar hij zo naar op zoek was en je bent - net als hij - boos als die verstoord wordt.

Hoe de film verloopt, kun je al wel uitstippelen als je de trailer kijkt, in die zin kent de film vrijwel geen enkele verrassende wending. Is dat heel erg? Waren de scripts van de eerste vier films dan zo ingenieus? Nee.

Waar kom je voor? Rambo. En die krijg je. In het kwadraat.

"Rambo was the best", zo zei Trautman in First Blood. "His job was to expose of enemy personnel. To kill, period!" Rambo doet wederom waar hij goed in is, maar is bovendien dit keer heel erg boos omdat de boeven hem persoonlijk proberen te raken. Dat resulteert in extreem geweld waarbij Rambo nog steeds ijskoud en effectief is, maar bij vlagen ook bijna sadistisch.

Het gaat zelfs zo ver, dat het onbedoeld weer komisch wordt. Als hordes anonieme boeven in Rambo's hinderlaag lopen, klinkt een plaat van The Doors. Niet als soundtrack, maar op een cassettebandje, door Rambo zelf op een grote speaker aangesloten. Niet dat hij daar zelf veel van mee krijgt, hij heeft het te druk met het leegschieten van magazijnen op boeven die allang als kipsaté gespiest morsdood op de grond liggen.

De grote finale brengt dan ook een bizarre mix van spanning, afgrijzen, onbedoelde humor en spektakel. Elke minuut die je hebt geïnvesteerd in de lange opbouw, wordt uitbetaald met een royaal rendement.

Toch is het jammer dat er niet een tweede grote actiespektakel in zit, halverwege de film. De verhouding voelt niet goed.

Maar er is wel meer aan te merken op de film.

De scène dat Maria en Rambo er achter komen dat Gabrielle naar Mexico is gegaan, is onbedoeld hilarisch. Maria raakt in to-ta-le paniek en Rambo vertrekt halsoverkop om haar te gaan zoeken.

De schijn wordt gewekt, dat het zetten van een voetstap in Mexico al onmiddellijk je dood betekent - alsof het land bevolkt wordt door louter vleesetende zombies. Alsof er enkele meters voorbij de grens aan Mexicaanse zijde bergen lijken liggen van Amerikanen die het stupide plan hadden opgevat om dat verderfelijke land binnen te gaan. Het mag geen verrassing zijn dat het meisje in de problemen raakt, maar Rambo en Maria konden dat op dat moment helemaal niet weten.

Onbedoeld is de film een commercial voor de grensmuur van Donald Trump, als je ziet hoe makkelijk het is om de grens illegaal over te steken. Recensenten buitelen over elkaar heen met kritiek, hoewel Stallone niet eens op Trump gestemd heeft.

Ook de Mexicaanse boeven zouden tweedimensionale karikaturen zijn. Prima, maar waarom kreeg Narcos, een topserie met inmiddels vier seizoenen en exact dezelfde archetypes deze kritiek dan niet? Heetgebakerde besnorde boeven met gouden AK47's - ik stond er niet van te kijken.

Het is duidelijk dat men probeerde de film iets 'kleiner' te houden en trachtte de mens Rambo te verkennen, in plaats van een zoveelste deel met actie en avontuur. Het is daarom jammer dat de meeste dialogen (en monologen) niet bijzonder memorabel zijn.

Toch was het genieten geblazen. Einde van een tijdperk.

3,5 sterren

Niet een film waar je verwachtingsvol voor gaat zitten, maar leuk voor een kameraad en wat bier. Vrienden en kratjes bier worden vaak door leden van deze site aangehaald om dit soort guilty pleasures goed te praten. Om slechte films een bestaansrecht te geven. Bij Uwe Boll is het anders, ik denk dat hij doelbewust bierkameraad-films maakt. Sterker nog, ik denk dat hij films maakt onder invloed van bier.

Na zijn vorige meesterwerkje, Postal, die ik oprecht best vermakelijk vond, was ik best benieuwd naar deze film. Toch wel een lichte teleurstelling. De film is kort, en de helft daarvan wordt ook nog eens ingenomen door een veel te lange inleiding. Op een gegeven moment weet je het wel. Kom nu maar op met de actie. Als de film dan echt loskomt, verwachtte ik toch wel wat originelere, over the top actie. Het is allemaal recht toe, recht aan. Best jammer. De bingohal-scène steekt hier dan ietwat bovenuit, maar echt speciaal is het allemaal niet. Het plotwendinkje is wel leuk. De jachtige cameravoering en vele flashforwards en flashbacks doen een beetje potsierlijk aan en lijken een poging het niveau van de film te maskeren.

Al met al heb je steeds het gevoel dat er nog iets gaat komen, maar dan komt ineens het meest abrupte einde ooit.

Aardig, maar zeker geen topper, ook niet vergeleken met de rest van Boll's bonte oeuvre.

2 sterren

Schwarzeneggers minste film van de 80's. Hij acteert vrij houterig en die maffiosi zijn wel erg dom dat ze hem niet doorhebben.

2.5*

Als je je niet teveel laat afleiden door de dubieuze theezakjes en keutelkleurige tepels van Kate Winslet, valt er een heel aardige film te ontdekken.

Personages zijn goed ouder gemaakt en alle kleding, auto's, kapels en decors passen prachtig in de tijd (je maakt in de film ongeveer 5 sprongen in de tijd). Het verhaal is helaas wel behoorlijk voorspelbaar, maar het precieze hoe en waarom is toch nog een beetje verrassend.

3.5 sterren

Ready Player One is een film die ik zomaar gemist zou hebben als de naam "Spielberg" er niet op geplakt zou zijn. Gezien de inhoud van de film en de leeftijd van Steven Spielberg kun je je afvragen in hoeverre dit echt uit de ziel van Spielberg komt, maar terzijde.

Het staat natuurlijk buiten kijf dat dit een film is met CGI-effecten van de bovenste plank. Niet alleen van de VR-wereld maar ook de 'echte' wereld in de film ziet er geweldig uit. De scènes uit The Shining zijn ook een waar visueel kunststukje.

De film moet het niet hebben van een geniaal verhaal, diepgaande karakters of baanbrekend acteerwerk. De voornaamse gimmick is hier toch wel een enorme lading aan popcultuur verwijzingen, met name naar de jaren 80 en het begin van de jaren 90. Dat was leuk in de Guardians of the Galaxy films en dat is het nog steeds. Gewoon een heerlijk foute periode, mijn jeugd, mijn sentiment. Prachtig.

Het paradoxale hieraan is wel, dat ik het gevoel heb dat ik met mijn 36 jaar alles wel kan plaatsen... Maar de meeste verwijzingen zijn naar muziek, games en popcultuur fenomenen uit een periode die zeker 5-10 jaar vóór het geboortejaar van de doelgroep ligt. Ik bedoel... Atari? Back to the Future? Michael Jackson's Thriller outfit? A-ha? En, hier komen mijn persoonlijke favorieten: Chucky, de thumbs up van een robot in vuur (Terminator 2) en "Hadouken!!" uit StreetFighter. De gemiddelde Fortnite-spelende, op Enzo Knol geabonneerde tiener maakt hier anno 2018 geen chocola van.

Doordat een groot deel van de film zich afspeelt in een fantasiewereld waarin alles mogelijk is, blijft iedere afloop mogelijk en dat houdt de film zeker vermakelijk.

Dat Ready Player One tot aan de nok gevuld is met clichés, zal ik maar vergeven. Bijvoorbeeld een groep zwervers die strijdt tegen een machtig syndicaat (hallo The Matrix). Of de generieke avatars. Waarom is de hoofdpersoon niet een dikke kale trol? Waarom is 'het stoere meisje' een cyberpunk girl met paars haar en niet de liefdesbaby van een elf met lepra en een zombie-giraffe? Of ben ik de enige die een beetje fantasie heeft bij het aanmaken van een avatar in een game? COME ON!

Ik vond het personage van Halliday, gespeeld door een veel te oude Mark Rylance, dan ook alles behalve geslaagd. Het is een archetype van een archetype van een archetype nerd gereduceerd tot ééndimensionale mensenschuwe sociale mislukkeling. Zelfs Disney zou dit nog te cliché vinden. En dat lange haar? En die bril? Alsjeblieft. Ik weet trouwens 100% zeker dat deze rol naar Robin Williams was gegaan als hij nog had geleefd. Lijkt voor hem geschreven.

De badguy van dienst (Ben Mendelsohn) wordt hoe langer hoe meer een karikatuur van De Baron uit Bassie en Adriaan. Steeds als je jezelf als volwassene serieus genomen voelt, dan tovert de film weer een kinderachtige aap uit de mouw.

Toch heeft het - dankzij de naam Spielberg - een bepaalde lading. De film wil iets zijn wat over 30 jaar wordt gezien als een bepalende film in dit decennium. Wat ET was in 1982. Wat Jurassic Park was in 1993

.

Sorry Spielberg, dit keer lukt het niet.

Het is - naast een prachtige commercial voor de Oculus Rift VR-bril en de nieuwe HTC Vice Pro (schijnt momenteel de beste te zijn, gratis tip van mij, graag gedaan) een moraliserend verhaaltje dat we eigenlijk wat socialer moeten zijn, dat we eens met elkáár moeten lullen bij de bushalte in plaats van op ons smartphone schermpje te staren.

Ik snap het wel. Opa Spielberg wil gewoon nog eens bezocht worden in zijn verzorgingsflat en Scrabbelen met de kleinkinders.

3 sterren

Een mooi tijdsbeeld, en door zijn eenvoud is het toch vrij tijdloos.

Slechtste uit de film is die vrouw die na de dood van haar hondje een hele slechte stomme speech houdt tegen alle buren, beste uit de film is het einde. Qua spanning viel het me wat tegen, maar de film is toch boeiend omdat de tijd waarin het speelt me erg aanspreekt.

Ik wist dat Grace Kelly bekend stond om haar schoonheid, maar had haar nooit in een film gezien. En inderdaad, een prettig ogende en vooral elegante dame, heel wat beter dan die slettenbak van een Marilyn Monroe.

3.5 sterren

Vermakelijke onzin met een paar leuke vondsten (met name Willis die schietend uit een spinnende auto stapt) maar het meeste zit ook al in de trailer.

Script en dialogen zijn onzinnig en halverwege valt een dooie waarvan je denkt: die is vast niet dood, daarvoor ging hij op een veel te onzinnige manier dood" maar dan komt ineens de aftiteling en dan denk je: naahhhh... Is hij echt dood? Wat suf.

De paranoide Malkovich is nog wel het leukste personage.

2,5 sterren, vooral voor dat stukje met die auto. Maar daarvoor kan je ook de trailer kijken.

Jolly good!

Het eerste deel had iets charmants: oudere, uitgerangeerde spionnen die nog een keer hun kunstje doen. Daar moest natuurlijk een vervolg op komen.

Red 2 biedt meer van hetzelfde en hoewel het allemaal wel erg melig en losjes is, kun je af en toe een glimlach niet onderdrukken. Toch vind ik niet alle humor geslaagd. Er wordt nogal wat gemoord en de laconieke wijze waarop dat gebeurt toont weinig respect voor een mensenleven. Nou gaan er in andere actiefilms ook vele mensen dood, maar in Red 2 weet men dit minder goed te verkopen op de 1 of andere manier.

Daarnaast vind ik het personage van Malkovich, die in het eerste deel nog grappig was, dit keer echt drie keer niks. De humor in de film moet namelijk voor een groot deel komen van zijn obsessie met technologie, zijn constante paranoia en zijn idiote hoofddeksels. Maar ik vond het nergens echt grappig.

Tot slot viel me op wat een houten klaas die hele Bruce Willis eigenlijk is. Hij heeft continu dezelfde laconieke, smalende blik in zijn ogen (deze blik dus) en doet nergens moeite om zijn personage tot leven te brengen.

Lui, niet grappig, maar wel vermakelijk. 2,5 sterren

Kutfilm.

Wat mij het meest stoorde was dat één van de hoofdpersonen een andere hoofdpersoon zonder blikken of blozen neerschoot, waarna ik het spoor totaal bijster was omdat ik me niet meer kon inleven.

1.5 ster

De enigszins intelligente opening lijkt met een degelijk achtergrondverhaal over de geopolitieke situatie een solide basis te creëren, maar de film stelt als geheel wel teleur.

De cast is er eentje van het ensemble-type: vrij onbekende acteurs, dus het staat niet automatisch vast dat bepaalde bekende namen de aftiteling halen. Iedereen kan en mag dood. De film maakt hier dan ook goed gebruik van en is wat dat betreft niet voorspelbaar. Maar de "Wolverines" bestaan uit iets teveel personages die als individu te weinig screentime krijgen. Dus als er eentje het loodje legt, interesseert je dat eigenlijk geen flikker omdat je er geen band mee hebt opgebouwd.

De tegenstanders van dienst zijn dit keer niet de Russen maar een ander rood gevaar: de Noord-Koreanen. Die lijken echter meer geïnteresseerd in het optuigen van het stadje Spokane met rode banners, vlaggen en posters met hamers en sikkels, dan dat ze fatsoenlijk een opstand onder controle kunnen houden. De opperbadguy is - traditiegetrouw zoals in alle films met Aziaten als badguy - eentje met een snorretje (a la Rambo II).

De film vertelt gaandeweg - meer dan ik dacht - over de wijze waarop de Noordkoreanen de USA hadden overrompeld. Dat is wel goed gedaan. Maar de film faalt in het aannemelijk te maken dat je een land met Texas als deelstaat kunt overheersen. DAT KAN NIET. In Texas heeft iedereen twee machinegeweren en hun hond ook. Ik zou me wel drie keer bedenken om een land aan te vallen met Texas erin.

Hoewel verre van realistisch, is dat ook niet de bedoeling van de film. Red Dawn probeert te laten zien wat normale mensen doen wanneer ze in een volstrekt abnormale situatie belanden. En het appeleert ook aan het gevoel van de kijker: "wat zou ik doen?" Wat dat betreft doet de film het goed en zitten er maar weinig ergerlijke situaties in de film zoals je vooral hebt in horrorfilms, waarbij mensen zich losmaken van de groep en in hun eentje op onderzoek uitgaan.

Toch spreekt de cast niet aan. Alleen al de obligatoire etnische samenstelling met o.a. twee token blackguys, twee mooie meiden en twee Latino's. Daarnaast lijken (zeker aan het begin) de tieners erg op elkaar waardoor je nog minder geïnteresseerd raakt in hun lot. Het rammelende achtergrondverhaal en de incapabele Koreanen maken het af: een matige film, waarbij met name de luiheid de boventoon voert. En de onwil om er iets echt origineels van te maken.

Ook ben ik over het einde niet te spreken. Want niet alleen is het een min of meer open einde, maar die jongen (Daryl) die op het eind achterblijft omdat hij een zender in zijn pokkel heeft, offert zich compleet overbodig op. Want even verderop stond immers een helikopter die hen naar een vrij deel van de USA zou brengen, alwaar ze dat er wel uit zouden kunnen opereren. Maar in plaats daarvan blijft hij achter met een zaag?! Waarom?!

/edit: hierboven schreef ik "zaag" maar de pindakaasvertaling was heel slecht Er werd natuurlijk een SAW machinegeweer bedoeld... Maar desondanks was dat een onnodige keuze van Daryl.

Toch krijg je van deze remake van Red Dawn niet onmiddellijk oogschurft en is het leuker dan naar het behang staren. Maar geen topper.

2 sterren

Red Joan is een goedkoop filmpje met kleine, simpele sets zonder al te veel opsmuk. Dame Judi Dench weet nog wel te intrigeren als een oude dame waar meer achter schuil gaat dan je zou vermoeden, maar het verhaal is nogal fragmentarisch en gaat soms veel te snel.

We zien bijvoorbeeld twee mensen die intens verliefd op elkaar zijn, maar doordat de liefde wordt opgebouwd in amper anderhalve scène voel je dit als kijker totaal niet.

Ook is de hoofdpersoon in de ene scène nog eerstejaars student, maar loopt ze drie scènes later al tussen de staatsgeheimen.

Mehhh. 2,5 sterren

Film gezien.

En het orakel Cruijff bewijst weer eens: een zak geld maakt geen goal, en evenmin een baanbrekende film. Maar goed, de laatste keer dat 200 miljoen of meer een waanzinnige, revolutionaire film opleverde was ook meteen de eerste keer (Titanic). Daarna werd het budget steevast opgebrand aan dure computerbeelden. Of het nou ging om de blauwe mannetjes van Avatar of de verjongde computer-DeNiro uit The Irishman: vermakelijk, degelijk, maar niet meer dan dat.

Red Notice is zelfs niet eens meer degelijk, enkel vermakelijk. En op méér leek Netflix echt niet te mikken. Ook de hoofdrolspelers zijn veilige keuzes: drie sympathieke figuren, die de wind mee hebben qua werk en succesfilms. Die 200 miljoen is overigens goeddeels op hun bankrekening bijgeschreven, want er is geen enkele bijrol waarvan de naam een belletje doet rinkelen.

Ik blijf het wonderlijk vinden hoe Netflix zoveel miljoenen kan uitgeven op basis van een abonnement dat amper een tientje per maand kost. Het is de wet van de kleine getallen, ja - vermenigvuldig dat tientje met honderden miljoenen abonnees en je komt een eind. Maar ze moeten ook geld neerleggen om niet-original Netflix content te vertonen. (Blijkbaar krijg je als studio niet veel voor een weergave op Netflix, want ze beginnen onderhand stuk voor stuk hun eigen streaming platform.)

De film zelf is een gezellig wegkijkertje met in het begin enkele hoopgevende momenten, zoals wanneer Dwayne Johnson in een hele dikke Porsche stapt maar dat deze achtervolging, geheel tegen filmconventies in, al strandt na amper tien meter. Dit blijkt helaas geen voorbode van een lawine aan briljante grappen, want het niveau daalt daarna aanzienlijk.

Het dieptepunt is wanneer ze het in een afgeladen arena moeten opnemen tegen een lelijke computerstier. Niet alleen ziet de stier er beroerd uit, maar ook onthoudt de film zich van iedere vorm van kritiek op dit achterlijke 'volksvermaak'.

Het niveau wordt weer enorm opgekrikt als op zeker moment good old nazi's in het plot worden geschreven. De Indiana Jones vibe die dan ontstaat is aanstekelijk, getuige ook het feit dat Ryan Reynolds het bekende riedeltje uit die films begint te fluiten.

Uiteraard volgt er nog een twist, waarbij bepaalde zaken uit de film expliciet uitgelegd worden, maar sommige andere dingen worden angstvallig gemeden omdat de hele film dan in retrospectief enorm debiel en vergezocht is.

Ik geef hem, zoals verwacht, 3.02 sterren.

Ik vond de film aardig. Meer niet. Don Cheadle is geweldig, Sandler lijkt het typetje van Dustin Hoffman uit Rain Man na te doen (countin' the cards, countin' the cards...), compleet met dom stemmetje. Ik vond hem niet overtuigen. En dat haalt gelijk de hele film onderuit, want die leunt toch aardig op hem. Gelukkig krijgt Don Cheadle meer screentime dan Adam Sandler, wat de film goed doet. Er zit ook wel wat leuke humor in hier en daar.

3 sterren

Ja ach, ik vermaak me altijd prima bij VanDamme films, je moet er ook niet teveel van verwachten. Ik vind zijn films van 10 jaar geleden erg aardig en spannend en spectaculair, maar de laatste jaren kan hij me niet meer boeien.

"Replicant" vond ik niet een hoogstandje maar wel erg leuk om te zien hoe VanDamme een keer een heel ander soort personage neerzet dan de "ik vecht liever niet, dat is tegen mijn principes, maar jullie dwingen me ertoe, dus breek ik al jullie botten" figuren die hij doorgaans speelt.

Ik was hem al bijna weer vergeten maar er is kennelijk nog hoop. Deze film is best spannend en leuk tijdverdrijf, verdient wel 2.5 sterren.

Trouwens, ik wacht nog altijd op een film met Jean Claude van Damme en Steven Seagal in de hoofdrol. Wat een badassmovie wordt dat!

(Deze post bevat geen spoilers, maar enkel dingen je op basis van de trailer ook al kan raden.)

Replicas reduceert juridisch en ethisch complexe vraagstukken rondom klonen tot een wetenschapper die peperdure gestolen apparatuur in zijn garage stalt om dit klusje even te klaren en dan wat boeven achter zich aan krijgt. Dat was het wel, ongeveer.

Het uitgangspunt dat Keanu Reeves en zijn sidekick de menselijke geest inclusief geheugen kunnen klonen en daarnaast óók nog eens lichamen kunnen reproduceren, is natuurlijk al absurd. Ja, het is sciencefiction, maar desondanks is het wel héél toevallig dat twee wetenschappers, werkzaam op twee verschillende terreinen, binnen 72 uur allebei een doorbraak in hun onderzoek forceren. Maar soit.

Je zou verwachten dat dit deel van de film snel voorbij is en we beginnen met het verkennen van het "wat als..." vraagstuk.

Toch wordt ruim de helft van de speelduur besteed aan de opbouw, die desondanks de geloofwaardigheid geen stap vooruit helpt. Let hier goed op het verschil tussen "realistisch" en "geloofwaardig". Een volstrekt onrealistische film kan (en moet) nog altijd geloofwaardig zijn. En dat is het hier niet.

Met name omdat de apparatuur om grensverleggende wetenschappelijke trucs mee uit te halen gewoon in een garage functioneert en ja, zelfs op een openbaar toilet.

Als je dan eindelijk toe bent aan het verkennen van de gevolgen van klonen, is dat in een oogwenk voorbij. Keanu Reeves legt, geen grap, in drie seconden aan een kloon uit dat het een kloon is. Het zal je maar overkomen als kloon.

Wachtend op het stukje menselijk drama dat komt na de onvermijdelijke ontdekking, vraag je je de hele tijd af waarom ze in godsnaam houtenklaas Keanu Reeves hebben gecast. Als hij vlak na het ongeluk erg verdrietig is, lijkt zijn gehuil wel nagesynchroniseerd, zo slecht is het. Je houdt je hart vast.
Maar verrassend genoeg blijft menselijk drama geheel uit: na drie seconden uitleg, neemt de film een volstrekt andere wending en wordt het ineens een thriller.

En eerlijk is eerlijk, dat is wel een beetje de redding van de film, want Reeves moet gewoon rennen en springen en niet ècht gaan acteren, lieve help.

Er wordt ook maar weinig gelachen in Replicas. Als Bill gaat rommelen in telefoons en chats van zijn familie en hij erachter komt dat zijn dochter er een vriendje op na houdt, schrijft hij dat ze huisarrest heeft. Op de vraag tot wanneer dat dan is, antwoordt hij namens zijn dochter "Until I'm 18.". Een ietwat uit de toon vallend en uiterst spaarzaam grapje in een film die zichzelf hopeloos serieus neemt.

Tot slot is het mij een raadsel waarom dit zich afspeelt op Puerto Rico. Het is niet relevant voor het plot en met de omgeving wordt ook bijna niks gedaan, dus voegt het eigenlijk niets toe.

Slechte film.

2 sterren.

P.S. het is mij ook een raadsel waarom de sidekick (die krullenbol) niet weer tot leven werd gewekt. Ondertussen wordt de badguy deze mogelijkheid wel geboden, terwijl van hem al helemaal geen dreiging meer uitging.

De film houdt zich bij mijn weten redelijk nauwkeurig aan het boek en de documentaire, aangezien alles in grote lijnen echt gebeurd is. Prima.

Maar als je het als film bekijkt, vond ik het gevangenschap wat tam, het ergste wat er gebeurt is dat ze rare dingen moeten eten. De gemiddelde Vietnam film is wat dat betreft stukken wreder. Het gedeelte dat daarna komt is stukken beter waarbij je echt meeleeft met hetgeen zich op je scherm afspeelt. Waarmee ik niet wil zeggen dat een film wreed moet zijn om goed cq. geloofwaardig te zijn, maar het was me allemaal wat te 'steriel' in het kamp. Bale schijt in zijn broek, maar daar zie je niks van, bijvoorbeeld.

Desondanks een boeiende film met prima muziek van Badelt.

3.5 sterren

Someone wants us to relive our past, but to what dark end?

Ik heb onverwacht genoten van deze heerlijke zelfspot door Adam West en zijn minder bekende sidekick Burt Ward. Begin jaren '90 keek ik altijd naar de re-runs van Batman ("tudududududududu dududu Batmaaaannnn") bij Telekids. Destijds had ik nog helemaal niet door dat het allemaal niet zo serieus was en vond ik het onwijs spannend. Ik was iedere keer daadwerkelijk verrast dat er in de Batbelt wederom een vernuftige gadget zat waarmee Batman en Robin zich uit penibele situaties wisten te redden.

West en Ward spelen prachtig in op dit jeugdsentiment en nemen zichzelf, hun carrière en hun privéleven heerlijk op de hak. Ik houd daar wel van: zelfspot is de maatstaf van ware grootsheid. We krijgen veel flashbacks naar de jaren '60 waar onze helden worden gespeeld door twee relatief onbekende acteurs, maar die doen het heel erg leuk. Opvallend genoeg is deze film bij beide heren de laatste film in hun IMDB repertoire

De vele hints naar een mogelijk homo-erotische ondertoon in de serie zijn flauw maar wel grappig. Nog een leuk detail is dat Cesar Romero weigerde zijn snor te scheren voor zijn rol als The Joker en dat mij nu pas opvalt dat ze zijn snor dus wit geschminkt hadden destijds

3,5 sterren; meer kan ik er niet voor geven maar dat is ook niet waar de makers op mikten.

Ik heb geen idee wat het verschil is tussen cinematografie en regie, maar deze film ziet er prachtig uit en dat zal aan beide te danken zijn. Volgens mij hebben zowel de regisseur als de cinematograaf een Oscar gekregen. En dat is niet onterecht: na een half uur heb je echt het gevoel dat je samen met de personages in een totale, ongerepte wildernis bent beland.

Er is bijna geen shot waar niet een laag staande zon, lens flare of ander element in zit om het visueel extra interessant te maken. Een lust voor het oog. Je moet het wel kijken op een groot scherm om al dit moois echt goed tot zijn recht te laten komen.

De andere Oscar ging naar hoofdrolspeler Leonardo di Caprio. Hoewel ik zijn rol in The Wolf of Wall Street beter (en veel leuker) vond, is hij ook hier fenomenaal.

Een geloofwaardige omgeving en goed acteerwerk (van de hele cast overigens) kan niet verbloemen dat het verhaaltje wel erg simpel is. Het bronmateriaal (het boek) is hier debet aan, maar de ware gebeurtenissen waar dit verhaal op is gebaseerd zijn zo mogelijk nog oppervlakkiger (de echte Hugh Glass had niet eens een vrouw en kind). De film is spectaculair en meeslepend maar ook zeer voorspelbaar.

The Revenant is alsof je in een driesterrenrestaurant zit waar je diner door een sjieke Frans sprekende ober met witte handschoenen opgediend wordt, terwijl je onder de tafel gepijpt wordt door Scarlett Johansson, maar als je kijkt wat er nou op je bord ligt, is dat een Big Mac.

4 sterren

Weer een vakkundig filmpje van Clint Eastwood met een glansrol voor de mij onbekende Paul Walter Hauser als de dikke, naïeve maar aimabele beveiliger Richard Jewell.

Van de inhoud kun je van alles vinden, zo wordt Kathy Scruggs erg zwart/wit neergezet als totale bitch - terwijl zij zich niet meer kan verdedigen omdat ze in 2001 overleed. Het waarheidsgehalte van de discutabele methoden van de FBI ken ik niet, maar als het ook maar een beetje in de buurt komt van hoe het echt is gegaan, dan is dat behoorlijk schokkend. Let wel, dit ligt amper 25 jaar achter ons.

Het zal je maar overkomen dat de overheid, naarstig op zoek naar een zondebok om de gemoederen te sussen, achter je aan zit, gesteund door de rioolpers. In die zin is de film, als je even uitzoomt van de details, een aanklacht tegen de pers en willekeur van de overheid.

We zeiken in Nederland wel eens over de sensatiezucht en chocoladeletterkoppen van de Telegraaf, maar het kan echt veel en veel erger. In het buitenland maakt de pers mensen compleet kapot, met de opgejaagde Diana als bekendste voorbeeld.

4 sterren, gewoon degelijk, met een zeer overtuigende hoofdrolspeler.

Veel en veel beter dan je zou verwachten op basis van de trailer en gemiddelde beoordelingen her en der.

De grapdichtheid is hoog en de dialogen zijn vlot en snedig. 4 sterren!

Riddick is het derde deel in de SF-filmfranchise over een kale spierbundel die kan zien in het donker. Maar dat is niet eens zijn grootste gave: Riddick is vooral een bijzonder getalenteerde shitmagnet. Overal waar hij gaat of staat krijgt hij het aan de stok met de lokale flora en fauna en werkt hij noodgedwongen samen met zijn tegenstanders om de aftiteling te halen. Dit derde deel volgt wederom dit inmiddels vertrouwde stramien.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij, op hoofdlijnen na, niets meer herinner van de eerste delen. Dit deel begint waar het vorige deel (9 jaar geleden) ophield en Riddick bevindt zich als een soort leider temidden van allerlei duistere figuren - Necromongers - die hem uiteindelijk, traditiegetrouw, willen omleggen. En/of voor dood achterlaten. En voila, we hebben weer een nieuwe Riddick-film.

Het eerste gedeelte is een soort man-versus-natuur verhaal. Het personage Riddick bewijst nog altijd stoer maar vooral boeiend genoeg te zijn om naar te kijken. Geen onbelangrijk gegeven omdat hij lange tijd het enige personage in beeld is. Hij neemt het op tegen allerlei digitale monsters, die er aardig uitzien, maar dat kan voor de planeet waarop het zich allemaal afspeelt helaas niet worden gezegd. Sommige CGI shots zijn ronduit slecht en goedkoop. Later mengen zich diverse andere partijen in het verhaal en het grote tien-kleine-negertjes spel kan beginnen, zo nu en dan onderbroken met een oneliner van Riddick (mag je een oneliner die hooguit bestaat uit 1 of 2 woorden wel een oneliner noemen?). Ook hier overtuigt de CGI bepaald niet: met name de shots van de vliegende Harleydavidsons zagen er beroerd uit, maar gelukkig nog niet zo slecht als die van de ruimteschepen van de Necromongers die je in de beginscènes ziet. Het heeft allemaal een tamelijk campy, Escape from L.A.-achtig sausje.

Terwijl de film aan me voorbijtrok heb ik me niet verveeld. Nee, best geamuseerd. Toch heb ik echt moeite om die hele Riddick-franchise leuk te vinden. Het is allemaal meer van hetzelfde en we weten na drie films nog steeds geen reet over onze grote kale vriend. We horen nu dat er een planeet is waar hij graag naartoe wil (een wagenwijde open deur naar een vierde deel, dat inmiddels al door Vin Diesel is bevestigd) maar verder is het maar een vreemde vogel die zich keer op keer met bovenmenselijke trucjes uit hachelijke situaties redt. Juist omdat je niets weet over zijn achtergrond en skills, voelt iedere ontsnapping een beetje als een deux-ex-machina. Oh, hij kan kennelijk ook heel goed voetballen met een zwaard. Oh, hij kan ook zomaar een mes tussen zijn ribben verdragen. Etc. etc.

Tot slot nog eervolle vermelding voor het DTS-geluid: de film maakt lekker gebruik van alle speakers. Goed gedaan. De muziekloze aftiteling snapte ik dan weer niet helemaal.

3 sterren, hadden zomaar 3,5 kunnen zijn als die planeet er mooier uitzag.

Ride Along is een film die je onmogelijk als 'goed' kunt beoordelen. Het moderne blaxploitation druipt eraf en de film zit vol met clichés. De uitvoering van de overenthousiaste Kevin Hart is daarentegen wel aanstekelijk zodat je de film ook niet als 'bagger' kunt bestempelen.

Het verhaal is simpel: een wannabe-agent (Ben) wil een betere band met - en als het even kan indruk maken op - de broer van zijn vriendin (James), die hem als zwager niet ziet zitten. Ben heeft zich aangemeld bij de politieacademie maar James besluit door een dagje 'stage' voor Ben te organiseren, hem te laten inzien dat hij niet geschikt is als agent (en niet als man voor zijn zus).

Kevin Hart kende ik niet maar lijkt erg op een jonge Chris Rock of Chris Tucker. Ringbaardje, hoge stem, schreeuwen en de underdog spelen. En dat gaat hem, net als zijn voornoemde klonen, goed af. Het werkt aanstekelijk. Zo nu en dan kruipt hij naar de irritatiegrens maar blijft aan de goede kant. IJs Klont is daarentegen nogal een houten klaas. Nou is zijn rol ook die van norse agent maar iets meer 'schwung' had hij allicht wel aan zijn personage kunnen geven.

Het verhaal is, zoals dat hoort bij een buddy cop movie, simpel en voorspelbaar, maar de meeste situaties waarin het duo belandt (het lijken soms meer op sketches) zijn erg grappig en hebben leuke dialogen.

3 sterren

Lieve help, WAT een anticlimax.

13 jaar na het ge-wel-di-ge "Heat" zijn De Niro en Pacino weer samen te zien. Maar vanaf het begin is het al mis. Beide heren zijn te oud voor de rol die ze spelen zodat het nergens echt geloofwaardig wordt. De vertelstructuur is op zich niet te moeilijk, maar wel erg rommelig uitgevoerd. Het springt van de hak op de de tak waardoor de eerste 30-40 minuten slecht te volgen zijn.

Voeg daar een vreselijk voorspelbare plottwist en obligatoire shootout aan toe en wat je overhoudt is een hol karkas van een film die enkel omhooggehouden wordt door de grote namen die erin spelen. Zonder hen lag deze film allang waar hij hoort: achteraan in de videotheek.

Brr, gauw vergeten.

2 sterren

Leuke film die alleen totaal niets nieuws probeert, het is allemaal vreselijk braaf. Het typetje van Knoxville is leuk, de "echte" gehandicapten (al weet ik niet wie daadwerkelijk gehandicapt was en wie niet) deden het ook niet slecht.

Heb er wel om kunnen lachen, maar er had meer uitgehaald kunnen worden.

2,5 sterren

Erg onderhoudende en mysterieuze film, maar aan het einde blijf je met teveel vragen zitten. Misschien heb ik niet overal even goed opgelet, maar


- waarom werden juist DIE mensen vermoord?
- waarom werden ze op zo'n rituele manier toegetakeld?


Die vechtscène van Cassel is op zich geestig (met die vechtgame-geluiden op de achtergrond) maar wel te kinderachtig voor deze film.

3 sterren

Zeer aardige film, waarin de regisseur een prima sfeer creëert van een midwest-stadje waarin één man het voor het zeggen heeft.

Ster van de film is Sam Elliot, die oude vriend van Swayze (Wade heet hij in de film) die halverwege komt opdagen. Wat een toffe kerel is dat