Opinions

Een goede, boeiende film in de stijl van "Crash" waar ook weer van alles misgaat en waar dingen heel anders in elkaar blijken te zitten als je dezelfde gebeurtenissen vanuit een ander oogpunt ziet.

Aan de ene kant is het einde wat abrupt, aan de andere kant past het ook wel weer bij de film.

Aanrader.

4 sterren

Aardige film die door sterke acteurs en goed camerawerk net even boven het maaiveld uit wordt getild. Jammer dat er niet wat meer diepgang in de personages zit, het zijn toch een beetje archetypes.

Willis zag er desondanks overtuigend uit als slome dranklap agent (de snor deed het hem!) en Mos Def was weliswaar irritant, maar toch overtuigend.

"You can't be lucky all the time."

- "But you can me smart everyday, though."

Een goed script met wat geinige twists hier en daar maken het af: 3.5 sterren.

Is iedereen hier high???

Een paar mensen zeggen dat Zac Efron goed acteert. Nou, als het goed was, was er wel iets van het neurotische personage van Matthew Perry in hem te zien. Je ziet zijn trekjes totaal niet terug.

Verder is het een vreselijk voorspelbare flutfilm die werkelijk NERGENS verrast. Op zich niet erg dat je het verhaaltje kunt dromen, ware het niet dat de film ook totaal niet grappig is. Enkele leuke scènes en dat was het.

Matthew Perry komt er bijna niet in voor, het is een veredelde cameo. En daarbij nog een vreselijk slechte ook, want hij acteert als een natte handdoek.

Zonde, zonde, zonde.

1.5 ster

Een film die beter is dan de trailer doet vermoeden.

De trailer belooft een cheesy buddyflick met de gebruikelijke haatliefdeverhouding die heel losjes door een plot met drugs, kartels en wetsdienaren heen banjeren. Toegegeven, dat gebeurt ook wel een beetje. Maar de dialogen, situaties en visuele stijl geeft de film nèt dat beetje extra.

Ik mag zowel Denzel als Markymark graag zien spelen. Beide spelen nooit in een intens slechte film, dus compleet weggegooide tijd zou het niet worden. Integendeel, het verhaal zit hier en daar leuk in elkaar en beide heren hebben er plezier in.

Er zit redelijk wat humor in, wat zeker niet storend is, maar op het moment dat het verhaal een serieus randje krijgt, realiseer je je dat dit geen impact op je heeft doordat de balans toch iets teveel naar comedy uitslaat.

3,5 sterren

"Geen verhaal is nog beter dan een kutverhaal"

Special effects maken geen film. Zelfs niet als ze zo mooi zijn als in 2012. Er moet altijd een verhaal als kapstok zijn om de effecten aan op te hangen, en in deze film is die kapstop erg gammel.

Er wordt een aardig plausibele quasi-wetenschappelijke verklaring gegeven, daar zit het hem niet in.

Wat me bij deze film mateloos irriteerde was de aaneenrijging van cliché scenes en situaties waarin de hoofdpersonen belanden. Alles lijkt geschreven door (en misschien ook voor) een twaalfjarige puber die net Armageddon, Deep Impact en Poseidon heeft gezien. Het gebrek aan verrassingen in het plot maakte het laatste halfuur ondraaglijk. Met water ondergelopen kamertjes, mensen die zich opofferen om anderen te redden, het waterpeil dat toevalligerwijs op 10cm onder het plafond blijft steken, verzin het maar of het zit in 2012. Alle hoofdpersonen zijn archetypes die ook in 1000 andere films zitten. De uiteraard gescheiden hoofdpersoon, de kinderen die uiteraard een jongen en een meisje zijn, de uiteraard nobele wetenschapper, de uiteraard egoïstische adviseur van de president, de uiteraard decadente Rus die absoluut niet kon acteren, en Woody Harrelson's hippie die een kopie is van "The Truth" uit GTA San Andreas. Zucht.

Danny Glover's houterige acteerwerk stonk zoals bierschijt op zondagmorgen. De vreselijke Cusack die maar één gezichtsuitdrukking ("huh, ik hier?") heeft in de hele film. En, ik noem hem nogmaals, de dikke Rus die niet kon acteren. Hoe KOM je aan zo'n slechte acteur (hoe kom je er vanaf!). Wat een ramp. Amanda Peet de Maria Shriver-lookalike met haar wenkbrauwen en constant bang kijkende dopogen. Bah. Die zwarte wetenschapper deed het nog redelijk.

Ook de vele "subtiele" hints lagen er te dik bovenop, zoals die twee opa's die een liedje genaamd "It's not the end of the world" ten gehore brengen. Of de supermarkt-scène met: "ik heb het gevoel dat er een kloof tussen ons ontstaat" en dat er dan daadwerkelijk een kloof ontstaat van 30 meter diep. Zucht.

De parallellen met echte wereldleiders (zwarte president van de VS, vrouwelijke kanselier van Duitsland, Queen Elizabeth, etc) hadden ook niet echt gehoeven. De "cameo" van Arnold Schwarzenegger is dan wel weer zeer grappig (inclusief het commentaar van Cusack op hem).

En dan het onophoudelijke sentimentele gezeik, vooral aan het eind. Wij nuchtere Hollanders hebben daar niet veel mee. Op deze site worden daarom films als Deep Impact, Armageddon en Independence Day de grond in geboord, al kon ik me daar niet storen aan het emotionele geleuter. Maar bij deze film wordt mijn grens bereikt, en ver overschreden.

Er is trouwens ook een verschil tussen realisme en geloofwaardigheid, die dingen zijn niet hetzelfde. Deze film is niet realistisch, maar binnen dat kader kan je je film nog wel geloofwaardig maken. Dat is hier niet gelukt. In 2012 worden door de gapende plotholes zoveel vragen opgeroepen, dat ik niet weet waar te beginnen. Ik doe dat dan ook maar niet. Op één ding na, dat is het opnieuw beginnen van de jaartelling: day 27, month 01, year 0001. Strikt genomen zijn er dan 1 jaar en 27 dagen voorbij, maar getuige de Chinees op krukken is dat niet wat de makers bedoelden (ze bedoelden denk ik 27 dagen). Maar goed.

Rest mij te zeggen dat de makers met het einde wel een grappige ironische twist aan het verhaal geven. Of all places, blijft er één plaats gevrijwaard van rampspoed. Kijk nu eens wie bij wie aanklopt voor hulp...

Het is niet alleen kommer en kwel, maar er is werkelijk zoveel fout aan deze film dat ik nu echt moet ophouden. Tuurlijk, de film is wel entertainend en de 2,5 uur vliegen voorbij. De special effects maken de clichéscenes draaglijk, maar het laatste halfuur is zo misselijkmakend dat ik deze film niet meer kan geven dan

2.5 sterren

Beter dan verwacht. De film trapt niet in de "overdreven flashy montage" valkuil. Alleen dat was al een meevaller.

Het verhaaltje is wat cliché en voorspelbaar, maar een slechte film is het niet .

3 sterren

21 Jump Street is een film die werkelijk alle schijn tegen heeft en dan zeer verrassend uit de hoek komt. Twee sullige agenten die zich onder scholieren mengen voor een undercover opdracht. Vreselijk. Maar vanaf minuut 1 weet de film te verbazen door de ene snedige dialoog na de andere en dat zakt geen moment in.

Natuurlijk gaat er met de opdracht het nodige mis, wat al begint als de sullige agent de undercoverrol krijgt toebedeeld van 'jock' en de stoere kerel belandt tussen de nerds. Die ietwat flauwe mixup is de drijfveer voor het grootste deel van de hilariteit in de film maar de echte sterren zijn de schrijvers van de dialogen waarbij je soms niet kunt stoppen met lachen. Sommige dingen die gezegd worden zijn echt te idioot voor woorden. De drugs-scènes zijn ook erg grappig, met name hoe de verschillende stadia van de drugs worden getoond en betiteld. De cameo op het laatst is een heerlijk staaltje zelfspot en een mooie kers op het toetje.

Hill en Tatum zijn een gaaf stel en hebben duidelijk chemie en volop lol in het maken van de film. Ik ben erg blij dat er een vervolg komt.

4,5 sterren

Deze film heb ik op vakantie gezien en destijds helemaal vergeten te stemmen. Bij deze.

22 Jump Street is een briljant vervolg op het briljante eerste deel. Met name de sequel-grappen zijn me bijgebleven. De grapdichtheid is hoog en ze zijn bijna allemaal geslaagd.

4,5 sterren (net als deel 1)

Niet dramatisch genoeg als drama, en helemaal niet grappig, dus ook geen komedie. Wat is het dan? Romantisch? Nou nee. Dan ken ik betere voorbeelden.

Met andere woorden: het is vlees noch vis en de film voegt totaal niets aan het genre toe. Het verhaal is vrij achterlijk en James Marsden heeft de "ik wil lijken op Tom Cruise in 1984" look. Het is dat er nog redelijk geacteerd wordt, maar meer dan 1.5 sterren kan ik er niet voor geven.

Kevin Costner is een man met een grootsche carrière die na twee grote commerciële flops (Waterworld en The Postman) nogal in het slop raakte. Sindsdien speelt hij in minder films en zijn de producties ook veel kleinschaliger. De laatste jaren worden zijn films weer wat 'groter' en lijkt hij te werken aan een mooie comeback, maar 3 Days To Kill zal daar helaas echt niet bij helpen.

Het verhaal gaat over geheim agent Ethan Renner die gedwongen wordt een missie te doen, terwijl hij ook noodgedwongen een weekend moet optrekken met zijn vervreemde dochter. Dat laatste zorgt natuurlijk voor de nodige komische situaties en hoewel sommige situaties best grappig zijn, probeert de film ook heel spannend en intrigerend te zijn en dat mislukt gigantisch. Het wordt namelijk helemaal nergens spannend en/of intrigerend.

Het meest opmerkelijke is nog wel dat ik nu, 2 dagen later, enorm mijn best moet doen om nog echt details van de film naar boven te halen. Ik zou nu al niet meer weten hoe de badguy eruit zag.

Kevin Costner kan zoveel beter.

2,5 sterren met moeite.

Ja, wat moet je hiermee. Een weinig boeiend verhaal, Kitano die weer eens een eikel speelt (wat wel positief is verder, want hij is daar erg goed in ), personages die erg veel op elkaar lijken en zelden bij naam genoemd worden (lastig te volgen)...

Nee, het is het allemaal net niet. De grappige camerastandpunten (met de scène waarin het pistool niet werkt achter de glazen deuren, en die gasten die er dan aankomen als hoogtepunt) houden het geheel ook niet overeind. En het einde was ook maar vaag. Uiteraard werd Kitano's personage weer eens afgeschoten, zoals in bijna al zijn films, en de hoofdpersoon blies zichzelf op met zijn vriendinnetje erbij. En even later zat hij op de plee. Moet ik aannemen dat het dus allemaal een 'droom' was, en dat hij daarom zo lang op de plee zat altijd? Omdat hij zat te dagdromen? Nou ja.

2.5 sterren voor origineel camerawerk en leuke droge grappen zo nu en dan.

Als het aankomt op het recenseren van films vind ik het belangrijk om films langs de juiste meetlat te leggen. Wat probeert een film te doen, en slaagt het daarin? Ik verzet me dan ook vurig tegen filmsnobs die alles wat niet in een arthouse-cinema vertoond zou worden, afserveren als bagger.

Zit je bij een actiefilm te kraaien van plezier op de bank? Bijt je je nagels af bij een goede thriller? Raak je geëmotioneerd van een drama? Dan is het geslaagd. Zo werkt het - althans bij mij.

Welke meetlat past dan hier? Toch zeker niet romantiek of drama, want daarvoor is het veel te slecht. Een dom script, met slechte dialogen, gare plotwendingen en bizar slecht acteerwerk. Maar als je het als porno bekijkt is het qua acteerwerk best goed, maar wat er aan seks gebeurt is dan weer totaal oninteressant. Je ziet ook helemaal niks van wat er gebeurt.

Maar aangezien dit 'moviemeter' is en niet 'pornometer' moet ik het maar bekijken als 'film' en dan ontkom ik, ook met de beste wil, niet aan een beoordeling van 1 ster.

Ik houd ook niet van harige Italianen (ook al heeft hij zijn borsthaar getrimd) en ook niet van vrouwen met platte borsten met een vrij inwisselbaar hoofd. Dus dat helpt ook allemaal niet echt.

1 ster

Toch wel apart, zo'n pre-WO2 film. De mensen die je ziet, hadden nog geen idee van WO2, maanlandingen, etc. Daarom ook wel apart dat je meteen vermoedt dat de Duitsers achter alles zitten, hoewel dit in de film niet naar voren komt. In de remake (2008) is dit wel het geval.
Het blijft een knappe prestatie voor de tijd, hoewel het anno 2009 allemaal wat statisch overkomt, is het nergens storend. Wel jammer vond het het toch wel slecht uitgewerkte plot, en het ietwat afgeraffelde einde.

3 sterren

Een aparte remake die een beetje een made-for-TV gevoel geeft. Veel dingen zijn net even anders ten opzichte van het origineel uit 1935, maar wel herkenbaar. Grootste pluspunten zijn dat er meer actie in verwerkt is, en dat er meer over het plot wordt uitgelegd (wat in met WO1 en WO2 in retrospectief ook voor de hand ligt om te doen). Ook speelt er een extreem knappe vrouw in (Lydia Leonard).

Wel geinig hoe ze met dat vliegtuig een beroemde scène uit een andere Hitchcock film (North by Northwest) er aan de haren bij slepen, al slaat dat nergens op. De film is bij vlagen een beetje saai, de voiceover aan het begin is overbodig en komt verder niet in de film terug (doe het consequent, of doe het niet) en het einde is een beetje rommelig. Verder een aardige film.

Ik geef 'm net als het origineel 3 sterren.

47 Ronin gaat globaal over een blank jongetje dat in het bos gevonden wordt door ene Lord Asuno, die hem opneemt in de gemeenschap van het stadje Ako. Als het jongetje groot is raakt de poep de ventilator in Ako en moet hij samen met 47 ronin (samurai zonder meester) de boel rechtzetten. Klinkt op papier prima. Maar de uitvoering is minder.

Na een korte intro opent de film terwijl een groep samurai met hun meester jacht maken op een beest. Het is dan een behoorlijke teleurstelling als dit een groot CGI-beest blijkt te zijn. Sterker nog: de hele film is doorspekt met mythologie en fantasy-elementen. Dat kan een kwestie van smaak zijn, maar ik vind het niets. De film is losjes gebaseerd op de legende van 47 ronin zoals die in Japan al generaties lang verteld wordt. Dit verhaal is weliswaar op waarheid gebaseerd, maar de makers van deze film geven er wel een èrg vrije interpretatie aan.

Dat de film gebaseerd is op een bekend volksverhaal wordt echter pas vermeld aan het einde van de film. Beter was geweest om dit aan het begin te doen, zodat je de gebeurtenissen beter kan plaatsen en plotelementen beter op waarde kan schatten. Je verwacht namelijk een soort "The Last Samurai" maar je krijgt een soort "Lord of the Rings".

Eenmaal gewend aan het fantasy-element trekt een niet onaardige maar inspiratieloze film aan je voorbij. De actiescènes zijn weinig talrijk en ook niet heel bijzonder. Het is vooral kommer en kwel rondom Kai, het personage van Keanu Reeves die weer een soort "Neo" neerzet. Hij helpt de ondankbare Japanners keer op keer uit de brand maar moet wachten tot de aftiteling voor het minste greintje waardering. Zijn lotgevallen worden op een gegeven moment een beetje potsierlijk, met als dieptepunt zijn korte carrière als gladiator op het schip (doet denken aan "Unleashed"). Minstens zo potsierlijk is de vreselijk overacterende Cary-Hiroyuki Tagawa als machtige Shogun. Tagawa, die opvallend oud en dik geworden is sinds zijn hoogtijdagen in "The Rising Sun", spreekt niet met zijn stembanden, maar alle blaffende klanken uit zijn mond vinden hun oorsprong in zijn tenen.

In Japan, zeker in die tijd, draait alles om de eer. Het helpt voor je begrip en inleving wel als je eerder films hebt gezien waarin mensen seppuku plegen om hun eer te redden. Als je niet bekend bent met dit fenomeen dan komt de film helemaal raar over. Zo is er bijna geen scène waarin niet één of ander personage diep buigt voor een ander en/of hierbij een of ander symbolisch zwaard overhandigt. Er wordt nogal wat geknikt, gebogen en zelfmoord gepleegd in 47 Ronin.

Visueel is de film degelijk. Decors zijn overtuigend en de CGI is prima. Inhoudelijk kon ik niks met de film. Het zou beter gewerkt hebben zonder de blanke "halfbloed" Kai. Zijn personage voelt nogal in de film "geplakt" en komt, volgens mijn 2 minuten durende onderzoek op Wikipedia, ook niet voor in het oorspronkelijke verhaal over de 47 ronin. Niets ten nadele van Reeves zelf trouwens: hij wordt vaak bekritiseerd wegens gebrek aan talent en zijn uitdrukkingsloze tronie maar - hoewel ik het daar niet mee oneens kan zijn - kan hij bij mij wel een potje breken. Keanu is OK. Deze film echter, is niet OK.

Een film met alleen maar Japanners, geheel Japans gesproken, met wat meer actie en desnoods wat over the top wire-fu (vliegende mannetjes) zou beter geweest zijn. Dan zouden zelfs de malle fantasy-elementen beter te verteren geweest zijn. Hoe dan ook, deze vreemde film doet geen recht aan de bekendste legende die de Japanse cultuur rijk is.

2 sterren

Leuke film. Let ook op de muziek, die is van James Horner, en praktisch hetzelfde riedeltje als ik Commando (die film uit 1985 met Ah nuld.)

3.5 sterren

Geslaagde mix tussen komedie en drama met één van de meest aaibare personages ooit (de psycholoog)

Aanrader.

4 sterren

Het gebeurt niet vaak dat een serie zo nauwkeurig levert wat ik verwacht. Want wat verwachtte ik: een niet al te hoogdravende miniserie, waarbij het "onverklaarbare" gegeven slechts een (hier is een woord voor) object is die het verhaal aanslingert. De hele miniserie gaat dan ook over de gevolgen, en men houdt zich niet echt bezig met de herkomst van het object (de herkomst van de documenten).

Desondanks wordt de miniserie bevredigend (genoeg) afgesloten en kijk ik er op terug als prima vermaak. Een aantal dingen zijn trouwens erg voorspelbaar, maar het verhaal bevat toch tenminste 1 zeer onvoorspelbare twist (niet die flauwe op het allerlaatst). Je blijft wel met wat vragen zitten over bijvoorbeeld Brad, maar goed. Blij te zien trouwens dat ze ook nog kinderen kunnen vinden die kunnen acteren.

Wel jammer dat bepaalde scènes een nogal vervelende visuele stijl hebben (10 fps lage framerate).

3 sterren

In 6 Underground gaan heel veel dingen goed. Zo werd Zlatan Ibrahimović gestrikt voor de promotie ("this film is 10 on the scale of Zlatan"). En met Michael Bay als regisseur hoef je je als actieliefhebber ook nooit te vervelen. Toch is deze film bepaald geen hoogvlieger. Hoe kan dat?

De actie is weergaloos en bij vlagen ook zeer origineel. Wagens worden niet enkel opgeblazen, je ziet een granaat in slowmotion eerst nog het gezicht van een booswicht toucheren voordat deze de auto waarin hij rijdt, tot ontploffing brengt. De film zit propvol met dit soort visuele spitsvondigheden. Heerlijk. Regelmatig zaten mijn maat en ik kraaiend van plezier op de bank.

Een tweede eervolle vermelding is voor het kleurgebruik. Het is John Wick maar dan nog dikker aangezet. De oververzadigde kleuren spatten van je scherm.

Ook de vele movie quotes konden op mijn waardering rekenen.

Het is echter het verhaal wat de film de das omdoet en dat is echt doodzonde. We komen werkelijk niets te weten over de personages. Ja, ik weet het, anonimiteit is nu juist de basis waarop hun club is gebouwd.

Maar toch.

Middels flashbacks verwacht je iets meer informatie over de personages, maar de flashbacks nemen ons enkel mee naar een andere actiescène, maar dan op een eerder tijdstip. Daardoor is de hele cast niet meer dan een handvol knappe gezichten waar je echt nul sympathie bij voelt. En wanneer je geen moer geeft om de personages, dan komt het de beleving van de film niet ten goede. Het wordt echt nooit spannend.

De film sleept je van de ene weergaloze actiescène naar de andere, maar als het nooit aanvoelt alsof het ergens om gaat, dan beleef je het niet.

Magere 3 sterren.

P.S. opvallend veel product placement, vrijwel alleen voor drankjes. Red Bull (vliegtuig helm), Heineken (team meeting in diner), Monster Energy (race circuit), Lavazza espresso (op vrachtwagen en op het laatst op een koffiekopje), enz. enz. enz. Is dit typisch voor Michael Bay? Viel in de laatste paar Transformers delen ook al zo op.

P.P.S. de achtervolging met de groene auto in het begin heeft de continuïteit van stront, als je let op de schade aan de auto. Het meest opvallende: bij een botsing vliegt de linker spiegel er in slowmotion af, maar zit de rest van de achtervolging er op magische wijze weer aan.

Een bekende film, maar ik had hem nog nooit gezien - tot gisteravond. Bij non-acteurs is het altijd de vraag hoe ze het er vanaf brengen als ze zich wagen aan acteren, maar Eminem doet het zeker niet onverdienstelijk.

Maar dat komt ook doordat hij het zichzelf niet erg moeilijk maakt. Het grootste deel van de film kijkt hij de wereld in met de blik van een hert dat de koplampen van een Range Rover aan ziet komen.

De ster van de show is eigenlijk de omgeving. Detroit is een shithole van een stad en de troosteloze sfeer wordt perfect aangevuld door het grauwe, fletse kleurfilter. Veel meer kleuren dan bruin en olijfgroen heeft deze film niet.

Ook werd ik verrast door Kim Basinger, die enkele zeer goede scènes speelt. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik haar ooit iets noemenswaardigs als actrice heb zien doen, maar hier laat ze zien wel degelijk te kunnen acteren.

Waar ik vooral moeite mee had was het geromantiseerde beeld van overwegend zwarte straatjongeren die allemaal kunnen rappen en zich ook alleen dáármee bezig houden, terwijl in werkelijkheid de helft bezig zou moeten zijn met overvallen op liquor stores en de andere helft in de lik zou moeten zitten wegens overvallen op liquor stores.

De vergelijking met het homo-erotische, mierzoete "Chariots of Fire" dringt zich op.

Dat roomblanke personages als Rabbit en Cheddar zich zo makkelijk bewegen in deze zwarte straatcultuur komt ook niet geloofwaardig over.

Verder wordt ook nooit echt plausibel waar het allemaal om gaat. De rap battles worden gehouden in een vervallen disco met 150 man publiek. Maar wie wint, is verzekerd van een platencontract? En dan? Geld en faam? Het is niet geloofwaardig dat er daar iets van betekenis op het spel staat.

Wèl overtuigd was ik door de ongebreidelde geiligheid van Brittany Murphy die geiler uit haar ogen kijkt dan welke andere actrice dan ook, maar misschien verwar ik 'geil' met 'glazig' en was ze gedurende de hele film zo stoned als een garnaal.

3,5 sterren