Opinions

De belangrijkste vraag over deze film is: wat wil de film zeggen, of: wat vinden de makers van George. Het feit dat de film al uitkomt terwijl Bush nog in het Witte Huis zit, geeft het antwoord eigenlijk al weg. Brolin zet een leuke en overtuigende Bush neer, al is het soms meer een persiflage. Maar goed, Bush was soms ook een parodie op zichzelf.

Ik heb gemengde gevoelens over Bush, ik vond het een grappige kerel en hoe meer hippies, krakers en anarchisten tegen hem waren, des te meer was ik pro-Bush. Toen de bommen op Saddam vielen ("my dad's gone fishing and Saddam is still dicking us around") zat ik met chips en bier voor de TV.

Verder vind ik dat je als buitenlander nauwelijks een mening kunt hebben over Bush omdat via de pers ons enkel het buitenlandbeleid bereikt en de excessen uit zijn binnenlandbeleid. Maar dat is verder niet zo relevant voor de film.

Ook al wordt Bush, die constant drinkt en eet en domme uitspraken doet, als een idioot neergezet, ik vond het een vermakelijke en boeiende film.

3.5 sterren

Deze derde Benoit Blanc film is een heel stuk beter dan zijn voorganger. Ondanks dat ik niks heb met de kerk, priesters, rituelen en andere nonsens - en zeker niet met de katholieke poppenkast. Overigens erg geestig dat Blanc er net zo over denkt en dit ook bepaald niet onder stoelen of banken steekt.

De cast is goed en het kijkt ondanks de royale speelduur lekker weg. Uiteraard zit het uiteindelijk allemaal weer lekker ingewikkeld in elkaar, maar het is vandaag de dag ook wel lastig om een whodunnit simpel en toch verrassend te houden.

Speciale vermelding voor enkele gortdroge humoristische momenten, zoals bijvoorbeeld met de "John Goodman from Big Lebowski survalists" op het einde.

3,5 sterren

"Hallo, met Liam Neeson". Wie geen genoeg kan krijgen van de nu al legendarische scène uit Taken (2009), waarin Neeson ijzig kalm de kidnappers van zijn dochter vertelt hen te zullen opsporen en doden, kan zijn hart ophalen: in A Walk among the Tombstones hangt hij geruime tijd aan de telefoon. De gesprekken zijn bij lange na niet zo cool als voornoemde monoloog, noch komt de film zelf in de buurt van Taken, maar de kwaliteiten van de nieuwste Neeson-film liggen misschien op een ander vlak.

We maken kennis met Matt Scudder, een uitgebluste voormalige politieman die zijn best doet van de alcohol af te blijven. Via een kennis van de AA-club wordt hij gevraagd iemand te helpen wiens vrouw ontvoerd is, maar die vanwege zijn "beroep" niet naar de politie kan stappen. De kidnappers blijken juist om die reden hun slachtoffers uit te kiezen.

Het begin van de film laat zien waarom Scudder is gestopt als politieman. In een openingsscène die doet denken aan de eerste minuten van Dirty Harry gaat, in tegenstelling tot de beroemde "do you feel lucky" scène, het nodige mis. Zoals het een antiheld betaamt is er drank in het spel, is hij single en eigenlijk best een zielig hoopje ellende. Even lijken we hier het platgetreden clichépad van "de agent in ongenade" te gaan bewandelen, maar gelukkig wordt de film gered door een sfeervolle, grauwe cinematografie, een aangenaam troosteloos sfeerbeeld van de late jaren '90 met de "Y2K" manie van destijds en een oude brompot die niet langer kan ontkomen aan moderne snufjes als internet en mobiele telefoons als hij deze zaak wil oplossen.

De mooi neergezette mistroostige sfeer en de goede bedoelingen van Liam Neeson ten spijt, wordt de show echter volledig gestolen door de psychopathische slechteriken die tegen mijn verwachting in toch nog voor echte spanning zorgden in een film die qua verhaal verder geen onverwachte konijnen uit de hoed tovert.

3,5 sterren

Oef, wat een tegenvaller.

Er zitten enorm veel langdradige stukken in die gewoonweg niet grappig zijn. Het aantal geslaagde grappen/persiflages is op één hand te tellen: "the wrong son died" wat steeds maar wordt herhaald is erg melig, en de acteurs van 40 die 14 moeten voorstellen en dit ook vaak expliciet roepen, parodieert de vaak bizarre leeftijds-casting in Hollywood. En er zitten een paar leuke liedjes in met lekker schuine teksten. En natuurlijk de fullmonty van iemand die met zijn blote lul een minuut lang in het beeld hangt. Niet echt wat je verwacht, en daarom een geslaagde grap. Er zitten ook een aantal leuke cameo's in.

Maar het duurt maar, en duurt maar. Vanaf het gedoe met de Beatles in India zakt de film kolossaal in en wordt het ook niet meer leuk. Veel scènes hadden nog opgeleukt kunnen worden met wat Naked Gun-achtige slapstick humor, maar helaas. Zelfs nog ergens een grove fout kunnen ontdekken (in het zwartwit stukje dat hij speelt voor lilliputters in de jaren zestig, zie je op een gegeven moment auto's uit 2007 achter de bomen langsrijden (een busje en twee personenauto's).

Leuk uitgangspunt, matig uitgewerkt.

2 sterren

P.S. volgens mij heb ik de Directeur's Kut gekeken, de normale versie is dan sowieso al beter als je het mij vraagt.

Eens, met alle bovenstaande punten. Zonder Hot Shots Part Deux had ik deze film wellicht niet gekend, en misschien nooit gezien. Hooguit in één van mijn "ik ga alles kijken van die en die bekende acteur" bevliegingen zou ik hem dan via Michael Douglas gekeken hebben.

Sowieso is het als Two and a Half Men-fan lastig om Charlie Sheen in een serieuze rol te zien (moet ook nodig Platoon weer eens kijken). Hij is een beetje houterig, maar niet slecht.

Het einde vond ik daarentegen wel oké, net als de film als geheel.

Door de tijdloze glansrol van Michael Douglas prik je makkelijk door de honderden stokoude computers met monochroom-monitoren, destijds hypermoderne draagbare telefoons zo groot als een schoenendoos, de domme mobiele-TV gadget van Gordon Gekko, het vreselijke personage, acteerwerk en vooral KAPSEL (or lack thereof) van Darryl Hannah en de algehele, ietwat fletse jaren '80 beeldkwaliteit.

3,5 sterren

Ik ben gek op oude helden die terugkeren. Zoals Arnold Schwarzenegger die nu voor de tweede keer vriend en vijand verbaast door nóg een keer terug te keren als de Terminator. Van een hele ander kaliber is de boef Gordon Gekko, die vanwege zijn witteboorden-criminaliteit en flamboyante persoonlijkheid toch vooral een leuke boef was.

Wall Street introduceerde in 1987 twee dingen: Charlie Sheen als A-lister en het adagium "greed is good". Daarbij liep de film ver vooruit op The Wolf of Wall Street, die vooral in retrospectief de ongebreidelde hebzucht uit de jaren 80 aan de kaak stelt (en op de hak neemt). Wall Street deed dat toen al, in het tijdperk zelf.

2010 was dan ook een goed moment om deze film uit te brengen: midden in de grootste financiële crisis sinds de Grote Depressie, 80 jaar geleden. Oliver Stone toont dingen zoals ze nu zijn en niet met de wijsheid van achteraf. Het uitgangspunt is boeiend: we zien hoe een bank onderuit gaat (een analogie aan Goldman Sachs) en het begin is van een sneeuwbaleffect.

De hoofdlijnen zijn goed te volgen, maar de film verliest zich veel te veel in details, vakjargon, grafiekjes en statistiekjes waarbij je je afvraagt of je als gemiddelde kijker geacht wordt dat te snappen, of dat het genoeg is dat je de grote lijnen volgt. Bij sommige uitspraken moest ik aan de gezichtsuitdrukking van de acteurs aflezen of het nou goed of slecht was.

Tegen de achtergrond van een beginnende financiële crisis volgen we het wel en wee van Jacob, die verloofd is met Winnie, de lelijke dochter van Gekko, die op zijn beurt weer contact wil met zijn dochter, waar zij echter niets van wil weten. De film slaagt er niet in om dit derderangs mini-drama goed te verbinden met het grote geheel. Het is fantastisch om Gekko weer terug te zien, maar hij lijkt vooral uitgeblust en heeft niets meer van zijn charme van weleer. Ik miste de groteske speeches, de wilde gebaren, eigenlijk alles. Het was eigenlijk vooral dodelijk saai. Ik denk niet dat je dat Douglas kunt verwijten - de rol is saai geschreven. Shia LaBeouf verrast in positieve zin met een prima acteerprestatie. Josh Brolin, één van de beste karakterkoppen van het de laatste 15 jaar, is zoals altijd goed, maar wel een miscast. Hij speelt een personage dat zeker 20 jaar ouder is dan hij lijkt.

Wall Street: Money Never Sleeps is, helaas, vooral saai. Als de film al voor ruim driekwart aan je voorbijgetrokken is, komt Oliver Stone nog een keer met een halfbakken intrige op de proppen, maar het is dan too little too late.

De ringtone van Jacob is een leuke ode aan de inmiddels overleden Eli Wallach, maar wat ik van de onverwachte cameo van Charlie Sheen moet vinden, weet ik niet. Enerzijds vol-ko-men overbodig, anderzijds fantastisch om hem terug te zien, al was het vooral Charlie Harper uit Two and a Half Men, maar wat kan het schelen. Een mooie highlight in een vrij doffe film.

2,5 sterren

War Dogs is een aanstekelijke film over kansen zien en ze grijpen - ook al lijkt een kans mijlenver buiten je bereik te liggen. Go for it!

Het verhaal is zo absurd dat het alleen maar werkt omdat je weet dat het waargebeurd is. Tuurlijk, veel scènes zijn erbij verzonnen als opsmuk voor de film, maar in grote lijnen berust het op waarheid. Terwijl je je daarover verbaast, valt er van alles te beleven. Van het geweldige lachje van Jonah Hill tot een leuke soundtrack. Het moment dat "Fortunate Son" inzet als de helikopter verschijnt is geweldig. Ana de Armas is ook een prachtige verschijning.

Kostelijk. 4 sterren

Ongekend special effects extravaganza die de komende 10 jaar waarschijnlijk niet geëvenaard wordt. Deze film zit zo vol spektakel dat je gewoon afgestompt raakt op een gegeven moment, bij het instorten van het zoveelste huis.

De vuurzee op de heuvel, de boot, het rode dal, de Boeing 747 die fout parkeert, maar het beste vond ik toch wel de brandende trein die langsraast, en de honderden mensen die aan de overgang staan te wachten die een indruk krijgen van wat voor lot hen wacht. Vooral de ijzingwekkende stilte daarbij is goed gedaan, echt huiveringwekkend.


Het gebruik van stiltes in de film is sowieso erg goed gedaan, en als er dan een stukje muziek komt, past dit enorm goed bij de sfeer.
De film is sowieso uiterst sfeervol, naast de treinscène vond ik ook het onweer, de donkere lucht, het wapperende wasgoed en de angstig maar nieuwsgierige mensen ook prachtig gedaan. Alsof je er naast staat.

Ik was voorbereid op een tenenkrommend irritante Dakota Fanning, maar het viel best mee. En het Hollywoodeinde, vooruit. Ik had wel een beetje het gevoel van spektakel naar spektakel gesleept te worden, het verhaal was ongelooflijk vlak. Weinig hoe, weinig waarom.

Het had natuurlijk alles te maken met het feit dat het perspectief van de film totaal anders is dan dat van Indepence Day (dit maal van onderaf, in plaats van bovenaf). Maar dat maakte de film ook indrukwekkender.
Tom Cruise op de vlucht voor Tripods, en een kordon Apaches en F-18s in tegengestelde richting, die wanhopig de aliens aanvallen. Fenomenaal.

Lang geleden dat ik zo lang zo ademloos heb zitten kijken.

Ook leuk dat mr. macho Tom Cruise eigenlijk een antiheld is, met als toppunt het moment dat hij samen met zijn dochtertje onder een tafel schuilt voor het onweer.

Een oppervlakkig spektakel? Ja. Maar WAT voor spektakel.


4.5 sterren


Bravo

Ach, Robert de Niro. De man met talloze geniale films op zijn naam is al 2 decennia bezig zijn tijd te verdoen met slechte films (The Score, Killing Season) en comedy's die soms leuk, maar vaak belabberd zijn. En als hij dan weer eens doet waar hij op papier goed in is, zoals Righteous Kill of The Irishman, valt het ook nog eens een beetje tegen.

Dus, met gelatenheid en berusting begon ik aan The War with Grandpa. Een aardige trailer, grote namen, waar kon het mis gaan?

Nou, eigenlijk vooral omdat het een kinderfilm is, gemaakt voor kinderen, wat in combinatie met de grote namen een verwarrend stukje marketing is. Want kinderen zal het een zorg zijn of ze De Niro, Walken en Thurman zien. Dat is toch vooral om volwassenen te trekken. En aan die doelgroep heeft de film niets te bieden.

Een bijkomend irritatiepunt is dat het uitgangspunt van de film - de oorlogsverklaring van het jochie aan zijn opa - niet goed wordt opgebouwd, sterker nog, ik vond de opa erg sympathiek en dat jongetje een verwend stuk stront. Een beetje respect voor je opa, graag.

De opa had bijvoorbeeld als vervelend ventje kunnen worden geportretteerd. Ook had meer de dialoog gezocht moeten worden, want nu had ik echt zoiets van: praat eens met elkaar. En als dat dan vruchteloos bleek, alsnog oorlog met opa.

En knap die zolder op, dan wordt dat ook een prima kamer. Is een zolderverdieping voor jezelf niet wat elk prepuber jongetje wil? Maar nee, het jongetje moest tussen lekkages en spinnenwebben slapen. Nogal onrealistisch. Opa is nota bene een voormalige aannemer, het zou hem ook mooi afleiding bieden om de zolder echt leefbaar te timmeren voor zijn kleinzoon, toch? In plaats daarvan sloopt hij het meubilair en jat hij alle schroeven.

Tuurlijk, logica is aan de jeugdige doelgroep niet besteed, maar met enkele zinnen dialoog kun je dit soort leeghoofdige plotgaten wel voorkomen toch?

Tot slot nog een paar verhaallijnen die compleet niet afgemaakt worden. De carrière van pa en zijn ontwerp voor de bibliotheek, om zijn anonieme bestaan in een cubicle te ontstijgen, bijvoorbeeld. Of die pestende zus waarvan je hoop dat ze op haar nummer gezet wordt, maar helaas.

Nee, meer dan 2,5 sterren kan ik er niet voor geven.

Watchmen: een gevalletje love it or hate it.
Dat komt doordat mensen zien: superhelden. De Grolschbeugels ploppen open, de popcornbak gaat op schoot en kom maar op met die exploderende wolkenkrabbers en mannen in maillots die elkaar door het asfalt heen slaan.

Alle negatieve stemmers herkennen zich wellicht in bovenstaande. Gevalletje ongelukkige marketing misschien. Want je moet van tevoren eigenlijk wel de trailer kijken. Dan kun je al zien dat dit niet de standaard superhelden popcornflick is. Nee, het heeft een compleet andere insteek. Watchmen bevat zoveel originele invalshoeken dat het één van de meest gedurfde films van de afgelopen jaren is. Op Wikipedia lees ik dat er ook nogal wat gedoe aan vooraf ging, vooraleer deze film überhaupt gemaakt ging worden. Dat verbaast me niets.

Het is vooral een soort moderne film noir, met een heerlijk jaren 80 sausje. Doordat het grootste deel van de film wordt verteld door de voiceover van een kerel met een gleufhoed en een Batman-stem, kun je moeilijk om de film-noir-sfeer heen. Maar alles aan Watchmen is zo anders. De film heeft lak aan conventies. Neem nou de superhelden die eigenlijk alleen maar goed kunnen vechten, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld de X-Men geen echte superpowers hebben.

Of neem nou Dr. Manhattan die de hele tijd in zijn blote lul loopt. Dat vind ik eigenlijk wel een mooie keuze en een fijne afrekening met het filmcliché dat mensen altijd nog net even een schandebedekkertje dragen in films, ook al is het technisch compleet onlogisch (bijvoorbeeld bij teleportatie, of de Hulk met zijn stretchbroek die heel toevallig ook weer terugkrimpt zodat Bruce Banner niet in zijn blooie kul staat).

Of neem die vreemde seks-scène die alles behalve conventioneel is. In de meeste films is seks beperkt tot close-ups van een half geopende mond, langzaam sluitende ogen, een hand die sensueel over een rug glijdt. Saxofoonmuziek. Voeten die langs elkaar schuren. Een hand die in de lakens knijpt om een orgasme te visualiseren. Niet in Watchmen. Het is nog net geen porno, maar je ziet wel duidelijk wippen en stoten. Met een unplugged versie van "Hallelujah" op de achtergrond. Een keer wat anders. Maar wel lekker. Over lekker gesproken: sowieso is Malin Akerman in deze film een lust voor het oog, als brunette is ze 10x knapper dan als blondine.

Ik keek de 3,5 uur durende Ultimate Cut (een dappere onderneming al zeg ik het zelf) en kreeg daardoor als bonus Tales of the Black Freighter er tussendoor verteld. Het stripverhaal-in-tekenfilmvorm zoals het gelezen wordt door een jongen bij een kiosk. Een erg sfeervol intermezzo, waarbij ik vermoed dat het een soort metafoor is voor het hoofdverhaal, al ben ik er niet helemaal in geslaagd dit helemaal er uit te halen.

Ook het verhaal is gedurfd. Het einde bijvoorbeeld, is alles behalve wat je verwacht. Zowel het boosaardige masterplan van de badguy, alsook wat daarna nog gebeurt, in de sneeuw. Vond ik een enigszins schokkende scène. Wederom onconventioneel.

De film heeft ook een subtiele balans tussen verhaal en actie. Met een nadruk op het verhaal. Het opent met veel geweld en zet daarna heel lang, heel rustig een verhaal neer. En dan is daar ineens weer bruut geweld en krijg je ook redelijk wat gore om de oren. De 16+ rating is dan ook een goede keuze voor deze film en geeft iets extra "rauws". Geen geweld en gore om te choqueren maar geweld om een sfeer te scheppen. En dat lukt goed.

Het is allemaal erg raar, erg anders, maar ik vond het geweldig. De fictieve gebeurtenissen zijn ook prachtig verweven met de werkelijkheid, zoals de geweldig nagespeelde Kennedy aanslag (al neemt de film natuurlijk een zijspoor van de realiteit bij de Vietnamoorlog en de 5e herverkiezing van Nixon).

Natuurlijk is er ook wel wat op aan te merken. Sommige flashbacks zie je wel twee of drie keer. Dat is een beetje teveel van het goede. Ook vond ik de scènes met Dr. Manhattan gaandeweg steeds minder boeiend worden. Ik begrijp dat ze hem zo'n saaie stem gegeven hebben omdat hij zich emotioneel eigenlijk nergens nog bij betrokken voelt. Maar zijn scènes waren wel de minste uit de film, niet in de laatste plaats omdat zijn zwengelende klabouter onwillekeurig nogal afleidde van de dialogen. Het dieptepunt was de scène op Mars, met dat vreemde apparaat van glas. Ik begreep die scène niet en had voor mijn part net zo goed weggelaten kunnen worden.

Watchmen is gemaakt met veel oog voor detail en bovenal voorzien van een ge-wel-di-ge soundtrack en score. Moeilijk in een hokje te plaatsen en daardoor bijna een genre op zich. Veelal met verkeerde verwachtingen gekeken en daardoor zwaar ondergewaardeerd.

4,5 sterren

The Water Diviner gaat over de slag bij Gallipoli in de Eerste Wereldoorlog en dan vooral over nasleep ervan - voor één man, die een zoektocht begint naar de overblijfselen van zijn gesneuvelde zonen.

De gebeurtenissen in de film 'leven' niet echt in Hollywood of West-Europa, maar vooral in Australië en Nieuw-Zeeland. In Australië en Nieuw-Zeeland is 'ANZAC Day' zelfs 1 van de belangrijkste feest(gedenk)dagen. Zonder Russell Crowe in de hoofdrol (en aan het roer als regisseur) zou het wellicht aan onze aandacht voorbij zijn gegaan.

En dat zou zonde zijn geweest, want het is een zorgvuldig gemaakte, sfeervolle film die er niet voor terugdeinst te laten zien dat oorlog geen pretje is. Dat staat wel in schril contrast met gezapige scènes tussen Crowe en Kurylenko. Deze laatste speelt een Turkse vrouw, toevallig de enige in de film die rondloopt zonder boerka, en uiteraard is zij knap en schattig. Toevallig hoor.

Sowieso is de film nogal kritiekloos: geheel volgens moderne Westerse tradie worden de niet-westerse figuranten van dienst (de Turks/Islamitische in dit geval) neergezet als nobele wilden, sympathiek en met een hart van goud, die de relatie met de westerse wereld eigenlijk liever ook anders hadden gezien. Dat het Ottomaanse rijk een eeuwenlange traditie van gewelddadige islamitische expansiedrift kende, blijft onbenoemd. Het is leuk dat in de film Mustafa Kemal (Atatürk) nog even genoemd wordt - de man die het vervallen Ottomaanse Rijk omtoverde in de moderne en vooral seculiere Turkse staat (iets wat dhr Erdogan tegenwoordig stapje voor stapje bezig is terug te draaien)

Maar het is ook niet erg dat de film een relatief neutraal standpunt inneemt. Het is vooral een eerbetoon aan ruim 250.000 mensen uit Down-under en dat andere eiland die destijds het leven lieten. Dat was toen en nu best een dingetje aldaar.

Niet eentje die me zal bijblijven. 3 sterren

Niet zo slecht als de pers ons wil doen geloven. Was destijds een recordfilm wat betreft productiekosten.

Het is een soort Mad-Max film maar dan op het water. Heb hem twee keer gezien en me twee keer prima vermaakt.

3 sterren

Ietwat vreemde film.

Ik had hem nog nooit gezien, ondanks dat ik de perfecte doelgroep was toen hij uitkwam (11 jaar).

De personages vertellen soms in de camera, wat erg leuk is. Ook zijn de personages excellent. Het verhaaltje stelt weinig voor, maar het gaat om de humor, en die is oké. Zeker de meer subtiele dingen (de chinese subtitles, of rocker Alice Cooper die ineens een wandelende encyclopedie blijkt).

Toch zijn er een aantal dingen die zo uit de toon springen, dat ze van de film een té onsamenhangend zootje maken, met de Terminator als dieptepunt. Of je maakt een hommage- cq. cameo-overladen film, of je doet het niet. Dit is een beetje nèt niet, allemaal. Ook ik vond het personage van Dana Carvey niet geslaagd, Myers was wel grappig.

Gelukkig is het volkomen pretentieloos allemaal, en heb ik me wel vermaakt. 3 sterren.

Dit is een film die wij nuchtere Hollanders met het nodige sarcasme bekijken. Echte vaderlandsliefde zoals veel Amerikanen dat kennen is ons vreemd dus ook ik heb menig maal mijn wenkbrauwen moeten fronsen.

Desalniettemin kon ik me met wat moeite goed inleven. De actie was goed, vlot, hard en veel, er werd redelijk goed geacteerd, met name door Stowe en Gibson.

Deze film kwam uit in de nasleep van 11 september 2001. Ten eerste was het op dat moment de zoveelste oorlogsfilm, maar ook de zoveelste patriottenfilm. Ik heb hem dan ook pas gisteren gekeken.

Ik vond de beelden van het thuisfront een leuke insteek, maar wat ik vooral mooi gedaan vond, was dat je ook dingen zag van de Vietnamezen, en soms zelfs van een erg menselijke kant (die Vietnamese brillemans met zijn vriendinnetje). De "gooks" waren dit keer geen anonieme vijand maar mensen die ook maar gewoon hun best deden, maar dan voor hun zaak.

Vooral door dat laatste geef ik 'm 3 sterren

Goede film, goede filmscore.

Het had hier een tikje hilarischer en daar een flinke tik scherper gekund, en qua plot heeft de film ook niet veel te bieden, maar bij de aftiteling had ik geen bekocht gevoel.

Gewoon een leuke film.

3.5 sterren

Mijn verwachtingen van door Netflix geproduceerde films liggen al zo laag, dat het alleen nog maar mee kan vallen. En bij deze film gebeurt dat dan ook!

The Weekend Away heeft werkelijk àlle schijn tegen. Het is overduidelijk een Kroatische productie met een klein budget en hoofdzakelijk Kroatische acteurs. Voor de poster zijn nog wat mensen uit de VS en Engeland aangetrokken.

Ik kan de vinger er niet precies op leggen en weet niet of het ligt aan beeldverhouding of kleurgebruik, maar het wordt ook niet enorm Hollywood in beeld gebracht. Dat, gecombineerd met een opening die niet zou misstaan in een pornofilm, belooft weinig goeds. Ik bedoel: twee slanke dames in een ver oord, een luxe appartement met veel champagne, die wel even lekker de bloemetjes buiten gaan zetten. Een opening als deze vind je zeker tientallen keren terug op Pornhub. Hoorde ik van een vriend.

Maar het kon ons niet veel schelen: drukke week gehad, kindjes op bed, niet eens zin in een drankje maar gewoon met een kop thee in het knuistje even een verstand-op-nul-Netflixfilm kijken.

Het was dan ook een buitengewoon positieve verrassing dat zich een alleraardigst mystery-verhaal ontvouwt met meerdere goede wendingen en een hoofdrolspeelster (Leighton Meester) die zich heel goed staande kan houden. Deze film is de meest positieve verrassing in tijden!

3,5 sterren

Veel beter dan ik dacht. Ontstijgt nergens de doorsnee romcom maar het is wel vermakelijk, ook als je geen vrouwpersoon bent. Kutcher en Diaz is een leuke combo.

3 sterren

De film is lekker vlot gemonteerd en heeft veel vaart, maar eigenlijk weinig te bieden. Af en toe hard gelachen, maar eigenlijk is de film als komedie niet grappig genoeg, en als kritiek op Hollywood is het lang niet scherp genoeg.

Ook is het einde vaag en blijven er wat losse eindjes liggen.

Niet een film die me bij zal blijven.

2.5 sterren

Goedkope grappen, voorspelbare grappen, poep en pies grappen, en minstens een half uur te lang. Het was nog onder het André van Duin niveau.

Oh, 97 minuten maar zie ik? Nou, kan je nagaan.

Wat een crap.

1 ster en die is voor de scène met die enorme tong van die neger.

White House down verheft het opeenstapelen van clichés tot kunstvorm.

Er is niks mis met clichés. Er is altijd wel een kind of geliefde in nood die, naast de wereldvrede, gered moet worden. Actiehelden winnen altijd. Er vallen altijd doden: hordes henchmen, de megalomane badguy en (optioneel) een vriend of mentor die het leven laat, maar wel de pijp uit gaat met een heldendaad ("Go on... without me... I'll hold them off for as long as I can...")

Je bent natuurlijk een complete mongool als je bij het zien van deze poster (gespierde stripper, een geweer, rook, kapotte gebouwen, neger met een bloedvlek in zijn shirt) iets anders verwacht dan bekende clichés. En ik vind dat niet erg. Ik wil dat de goodguys winnen. Dat de damsel in distress wordt gered. En dat de badguy wordt gedood. Liefst met een handgranaat in zijn broek, een mes in zijn voorhoofd of een andere lullige dood.

White House Down bevat dergelijke clichés. En niet een paar. De film is een aaneenrijging ervan. Het is een parodie (a la Epic Movie en Scary Movie) op actiefilmclichés. Dat moet de bedoeling geweest zijn, het kan niet anders. Je kunt me namelijk niet vertellen dat Emmerich cum suis hier gedacht hebben: hey, een hacker met een bril, wat een origineel idee. Oh wacht, is er al eens een film gemaakt met de nuclear football erin? Nee toch? Mooi!

De film opent met de vertrouwde keuken-scène. Terwijl diverse personages wat cornflakes eten bij het ontbijt, zien we als kijker flarden van een nieuws-uitzending. Dit is natuurlijk niet toevallig: het nieuws van die dag vormt vanzelfsprekend de drijfveer voor het verhaal.

De held verkeert uiteraard op de 1 of andere manier in diskretiet. Waar in het vergelijkbare Olympus Has Fallen de held (Butler) zichzelf de schuld gaf voor de dood van de First Lady, hebben we hier Tatum die een sollicitatiegesprek bij de Secret Service niet doorkomt. Uiteraard is hij vervreemd van zijn gezin en heeft hij - je verwacht het niet - een belangrijke sport/toneel uitvoering van zijn dochter gemist. De dochter vindt hem natuurlijk een grote hondelul, maar wat zal ze bij het rollen van de aftiteling van haar vader vinden? Ik zou het niet weten! Ahum.

Ondertussen zien we een ander personage iets mompelen bij het kijken naar een oude foto. Hij wil wraak voor wat zijn gezin is aangedaan. Verderop is een team van boeven zich aan het voorbereiden. We hebben de ijskoude killer, de ietwat geschifte losbol en - jawel - de hacker nerd met de bril, die zichzelf continu de beste hacker van de wereld noemt. Compleet met een lolly. Oh Emmerich, come on!

En dit was enkel de introductie. Het verloop van de film kent verbazingwekkend veel paralellen met de onwillekeurige tegenhanger Olympus Has Fallen, compleet met meerdere presidenten en Sealteams in helikopters die tegen alle waarschuwingen in toch aanvallen.

Wat dat betreft: Tatum kwam wel rijkelijk laat met de info dat de badguys luchtafweerrakketten hadden, er waren talloze gelegenheden om wat meer tactische info omtrent aantal badguys, bewapening en posities door te geven om zo een zinvolle ondersteuning te bieden aan de meest voor de hand liggende optie: een gecoördineerde aanval van buitenaf met hem als spotter, in plaats van de John McClane uit te gaan hangen.

Maar waar Olympus Has Fallen ophoudt, gaat White House Down verder. Niet alleen cliché op cliché maar ook enkele domme momenten zoals een journaliste die een Black Hawk ziet vliegen en onmiddellijk roept: "ohmygod, een helikopter met special forces". Kennelijk heeft ze heel veel kennis van het leger èn x-ray vision om in die helikopter te kijken...

Tegen het einde komt het onvermijdelijke bom erop cliché, wat we ook al zagen in The Rock. Maar de makers geven er een kleine twist aan en mixen het met Outbreak waarin de piloten de orders weigeren.

Het is in potentie best een genietbare actiefilm. Er zitten heel veel coole dingen in. Tuurlijk, Tatum is redelijk tweedimensionaal. Foxx heb ik ook betere dingen zien doen. Maar als in een film de president op gympen loopt en tegen een terrorist roept "get your hands off my Jordans", dan kun je niet anders dan dat grappig vinden. De actie is puik. De CGI is oké. Woods doet het goed. Het is vermakelijke totaalnonsens.

Maar het is gewoon echt vervelend dat je de hele tijd jezelf moet facepalmen omdat je niet kunt geloven dat het script ALWEER over een platgetreden pad walst.

2,5 sterren en dan ben ik guller dan Eddie Murlphy in Coming to America.

Matig, doorsnee, flut en saai en niet boeiend. Alleen de gekke bekken van Perry waren leuk. Een film met domme en ronduit irritante kartonpersonages met een geforceerde plotwending.

Whole nine yards was ook al een lichte tegenvaller.

Deze krijgt 2 sterren

Verrassende meevaller. Komt vooral omdat Cranston en Franco het absolute uiterste uit hun uitgemolken typetjes weten te persen. In dit soort films zijn de bijrollen vaak maar matig, maar hier zijn ze ook leuk. De zoon en de vrouw zijn erg geestig, net als de 'stem in het plafond', een soort vrouwelijke Jarvis uit Iron Man - ingesproken door Penny uit The Big Bang Theory.

De grappen zijn leuk, de grapdichtheid had wat hoger gekund en het verhaaltje is iets te simpel om het tot een echte topper te maken, maar geen seconde verveeld. Het personage van Keegan-Michael Key als zwarte Duitse flamboyante mafketel wordt op een gegeven moment wel een beetje irritant.

Grootste minpunt is nog wel de dochter zelf, gespeeld door Zoey Deutch. Niet alleen is haar rolletje ontzettend vlak, maar ze is gewoon een 13 in een dozijn mooipopje. Wat heet: ze is een 145 in een gros mooipopje. En haar wenkbrauwen, daar is ook iets mee, al weet ik niet wat.

Volgens de credits heeft James Franco de schilderijen zelf geschilderd. Dat is wel cool

3 sterren

Dit is echt zo'n film waarvan je denkt: doe eens niet. Het is saaier dan kijken hoe er haren uit je grote teen groeien. Dat hoeft niet heel erg te zijn, wanneer een film ruimte biedt aan groots acteertalent.

Maar dat zie ik hier ook niet.

Gyllenhaal op autopilot, Oxenbould met een continue "huh" blik in zijn ogen en Carey Mulligan die een ongeloofwaardige romance begint met de meest onappetijtelijke kerel die ik ooit op mijn plasma TV heb gezien.

En waarom? Manlief was weg. Een jaar? Nee. Een half jaar? Neen. Een week. Een week, en het onuitstaanbare personage van Carey Mulligan had al zo'n jeuk aan haar foef dat ze met zo'n pafferige poepzak de koffer in duikt - met alle gevolgen van dien.

Ja sorry maar als ik me niet kan inleven, dan houdt het voor mij al snel op.

1,5 ster

Vreselijk film. Het misantropische uitgangspunt van twee egocentrische ouders die hun kinderen compleet negeren en verwaarlozen is tot daar aan toe, maar de film gaat vanaf daar enkel nog bergafwaarts. In plaats van een dialoog aan te gaan of hulp te zoeken wordt een uiterst wrede oplossing ons uiteindelijk verkocht als de juiste.

Daarnaast heb ik mijn twijfels over de leeftijd van '6 jaar'. Er zit ergens halverwege een scéne in dat de kinderen worden geconfronteerd met een duivel uit de hel, wat uiteindelijk een vermomming blijkt uiteraard, maar dat kregen mijn kinderen niet meer mee die achter de bank lagen te gillen van angst.

Daarbij ook nog een uiterst lelijk getekend met van die rare spillepoten. Beetje in de stijl van Fiep Westendorp. Dus heel erg kut. Sorry Fiep.

1 ster

De film Wind River is een kleine productie, die geheel onder mijn radar is gebleven. De naam Renner wekte toch wel mijn interesse en is dan ook het affiche van deze film. Maar daarmee doe je de rest van de uitstekende cast tekort. Renner zelf heeft ook een mooie scène waarin hij zijn emotionele kant laat zien.

Het is een sfeervolle vertelling met prima personages. De vertelstijl is lange tijd whodunnit totdat het perspectief verschuift naar een hele lange flashback. Dat is wel een originele keuze.

4 sterren

De film besluit met de mededeling dat van vrouwen uit (huidige!) indianen gebieden niet wordt bijgehouden hoeveel er vermist zijn.

Enige kennis van de indeling van het openbaar bestuur daar lijkt me vereist om dit te duiden - de hoofdagent werkt voor de 'Indian Territory Police'. Hoe zich dat verhoudt tot de normale politie-organisaties, geen idee, maar dat lijkt me dan de aangewezen autoriteit om e.e.a. te registeren. Blijkbaar doen die hun werk niet goed. De boodschap komt dan ook over als aanklacht tegen achterstelling van Native Americans, maar of dat terecht is, is maar de vraag.

Windfall is een kleine film met één locatie en slechts een paar acteurs. De openingscredits, het lettertype, het shot en de muziek geven het geheel een jaren 50 Hitchcock sfeer.

Doordat de eerste halve minuut al zo afwijkt van wat je gewend bent als kijker, ben je meteen voorbereid op een film die ook bepaald niet is wat er tegenwoordig gemaakt wordt. Het lijkt meer een soort toneelstuk in film-vorm.

Ik snap wat ze hier probeerden te doen, maar helaas is het als thriller niet spannend genoeg. Sommige gesprekken zijn ronduit saai. En de spaarzame humor is te weinig om je echt aan het lachen te krijgen. Met andere woorden: vleesch noch visch. De Hitchcockiaanse muziek is aanvankelijk een leuke gimmick, maar wordt na verloop van tijd behoorlijk irritant en aanwezig.

Het voelt als een filmschool afstudeerfilm, maar dan met bekende acteurs.

2,5 sterren

"Opzouten, schijtduiven."

Voor een Nederlandse film een buitengewoon onderhoudende en mooi gemaakte familiefilm. Als je door het bovenste suikerlaagje van spanning, redelijke computereffecten en prima greenscreen-actie heen prikt, kom je bij een ietwat onwelgevallige brij van matige personages en halve verhaallijntjes, maar je kunt er ook voor kiezen om dat niet te doen.

Aan de oppervlakte valt vooral het feit op dat over de ontdekking van Wiplala niet al te geheimzinnig wordt gedaan. Personages delen snel de informatie met elkaar waarbij men de aanwezigheid van een kabouter, na een korte aarzeling, verder zonder blikken of blozen accepteert.

Zelfs volwassenen komen niet op het idee om Wiplala even door te vragen over zijn achtergrond. Dat zou toch het eerste zijn wat je wilt weten. Zie ook Vader Abraham die de Smurfen vraagt: "Waar komen jullie toch vandaan", nota bene aan het begin van het liedje.

Dat maakt het niet echt geloofwaardig, maar het houdt de vaart er lekker in en we komen snel bij de kern van het verhaal: een Honey I shrunk the kids ripoff, wat je eigenlijk niet zo mag noemen omdat er in 30 jaar tijd eigenlijk amper ooit films gemaakt zijn die leentjebuur spelen bij voornoemde, legendarische familiefilm.

Naast een Hollywoodfilm is Wiplala bleekjes, maar voor wat het is - een spannende en vermakelijke film voor het hele gezin - slaagt het goed in wat het poogt te doen.

Juf Inge las mijn klas (groep 4) voor uit Wiplala. Vond het toen prachtig. Leuk om er 30 jaar later een verfilming van te zien met mijn eigen twee kinderen.

3,5 sterren.

De beste film van 2014!

The Wolf of Wall Street begint als een aaneenrijging van geniale gesprekken en licht absurde dialogen, aan elkaar gepraat door een heerlijk laconieke Leonardo DiCaprio. Het voice-over narratief zit goed verweven in de film. Daarna worden de fantastische gesprekken afgewisseld door over the top feesten, groteske monologen en andere bizarre situaties.

Ik vreesde even de 180 minuten speelduur, maar dit werkt juist in het voordeel van de film. Er is voldoende tijd om een bizar gesprek op touw te zetten, zoals dat tussen DiCaprio en McConaughey aan het begin. Voor alle details en subtiliteit zou binnen een reguliere speelduur geen tijd zijn.

De film bevat teveel briljante scènes en situaties om op te noemen maar qua slapstick is de drugs-scène (met de Lamborghini) toch wel het hoogtepunt. Scorsese weet dit fantastische script ook geweldig tot leven te brengen met allerlei visuele kwinkslagen zoals slowmo's en personages die in gedachten met elkaar praten (zoals met de Zwitserse bankier).

Niet alleen is het geweldig geschreven en geregisseerd, maar ook het acteerwerk is van topklasse. Naast wederom een heerlijk excentrieke rol voor McConaughey (dat kapsel!!) blijkt Jonah Hill veel meer te kunnen dan de pipikakafilms die hij tot nu toe maakte. Hoewel hij af en toe behoorlijk op de irritatiegrens balanceert, was ik onder de indruk van zijn acteerwerk. Maar met name DiCaprio steelt de show. Die man heeft over 20 jaar de status wat DeNiro en Pacino nu hebben.

Het is echter geen perfecte film. De parallel met Goodfellas is gauw gemaakt. Boef werkt zich - ook met een voiceover - op en gaat onderuit. Maar waar bij Goodfellas de spanning op een gegeven moment voelbaar was, ontbreekt dat hier een beetje. Na een geweldige "rise" is de "fall" niet zo indrukwekkend en daardoor is de film lichtelijk uit balans. Om nou te zeggen dat het eerste gedeelte van de film louter een opstapeling van overthetop scènes was? Eigenlijk wel, maar toch voelt dat niet zo, want daarvoor was het te leuk.

Moreel is de film dubbelzinnig. De excessen van de nouveau riche en de drugshype in de late 80's worden te kakken gezet - en zeker niet verheerlijkt, zoals sommige recensenten menen - maar aan de ander kant werkt de film erg aanstekelijk. Ik ben zelf werkzaam in een commerciële functie en vond hem stiekem erg inspirerend

5 sterren

Meer een thematische aflevering in een serie dan een film.

De film opent vermakelijk met een chagrijnige Logan die een teruggetrokken leven leidt en dan verhaal komt halen in een kroeg. Luttele seconden later is hij in Japan om zich te mengen in een ruzie rond een oude kennis, zijn nalatenschap, zijn familie en een duistere clan.

Alles aan The Wolverine voelt aan als een aflevering van een serie in plaats van een film die het karakter van Wolverine verder uitdiept. Maar misschien valt er sinds X-Men Origins: Wolverine wel niks meer uit te diepen. In deze stijl kun je nog wel een paar films maken, steeds in een ander land. Wolverine Down Under. Wolverine in Amsterdam. Wolverine goes Russia. Wolverine in Paris. Wat dat betreft had deze film beter "Wolverine in Japan" kunnen heten ofzo. Want ook de overige karakters die in de film voorkomen stellen niet zoveel voor.

Hoe dan ook, de film biedt volop actie en kent niet zoveel slechte momenten, behalve het inspiratieloze gevecht met de eindbaas, die ook nog eens gemaakt was met lelijke CGI. Het gevecht op de bullet-train was visueel ook niet overdonderend mooi, maar wel erg origineel en daardoor spectaculair en vermakelijk.

Toch heeft het personage Wolverine een zekere charme over zich en blijft het boeiend om naar hem te kijken (en voor de vrouwen is het ook leuk om naar Jackman te kijken).

3 sterren

Ik ging Wonder Woman met uiterst hoge verwachtingen kijken. Oeps.

Iets te hoog - want zo briljant is het niet. Verre van, zelfs.

Maar de weergaloos knappe Gal Gadot maakt heel veel goed. Ik ben normaliter meer into vrouwluu met wat meer vleesch op het bot en bagage op de borstkas, maar haar gezicht is zeer prettig om naar te kieken en doet mij haar b-cupje vergeven. Voor een Israëlisch model, dat ook nog twee jaar militair is geweest, acteert ze ook helemaal niet slecht, trouwens.

Ook Chris Pine perst het maximale uit zijn rolletje - maar het is allemaal nogal simpel geschreven allemaal. Het opent als fantasy, gaat daarna op de realistische toer en eindigt in een nogal absurde climax die er net als het eindgevecht in Batman vs. Superman, nog maar weinig aan toevoegt.

De setting in de Eerste Wereldoorlog is mooi vormgegeven en de sets doen authentiek aan. Het komt allemaal een heel eind op papier - maar de zoektocht naar de doomsday device van dienst, en de dreiging die daar van uit gaat, is helemaal niet zo indrukwekkend. De slechteriken zijn dat ook niet, met als dieptepunt die chemie-griet met dat Action-theeservies op haar gezicht gelijmd.

De goodguys bestaan uit een 'rag tag team' van diverse etniciteiten waaronder een Turk en een Indiaan. Kennelijk omdat de film anders het minderheden-quotum niet zou halen? Maar even hoor. Een Indiaan, in Europa, in de jaren '10, serieus? Goed, het zij zo... Maar dat is nog niet zo maf als het feit dat er weinig tot niets met deze personages en hun individuele talenten wordt gedaan.

Het helpt ook niet dat Wonder Woman nooit ècht in gevaar lijkt. Steeds als ze in het nauw gedreven lijkt te worden, blijkt ze wel weer iets nieuws te kunnen wat we nog niet eerder gezien hadden. Wanneer je niet precies weet waar de grens ligt van een superheld, kun je de dreiging ook nooit op waarde schatten en wordt het dus nooit echt spannend. Het ziet er allemaal wel heel mooi uit en de special effects zijn lekker.

Maar het grootste minpunt was wel de complete absentie van bloed. Er vindt een veldslag plaats op een strand met pijlen en speren - waarbij je na afloop de lijken zit liggen zonder ook maar 1 druppel bloed erop op ernaast.

Nou heb ik er net weer een seizoen Game of Thrones op zitten dus ben ik misschien wat bloeddorstig nu - maar je kunt ook te ver gaan in je poging de rating zo laag mogelijk te krijgen om zo je doelgroep zo groot mogelijk te krijgen. Realisme legt het af tegen marketing.

Desalniettemin 3 sterren. Gal Gadot - ik ben fan.