Opinions

Klassieke film, en eindeloos gekopieerd.

Het is een beetje de onschuldige versie van Kickboxer en Bloodsport. Pat Morita heeft de rol van zijn leven als de ubercoole Mr. Miyagi, en dit is de enige "grote film" waar hij in heeft gespeeld.

3 sterren

Een leuke film met een verrassend serieuze Jackie Chan en een enigszins meevallende Jaden Smith.

De setting is natuurlijk ongeloofwaardig: mensen die voor hun werk verhuizen naar China zijn doorgaans captains of industry, bankmanagers, economen. Geen arbeider in een autofabriek, zoals Dre's moeder (als je werkloos raakt, word dan kassière ofzo, hoef je ook niet te verhuizen).

Verreweg het meligste moment is aan het begin met de vlieg en de eetstokjes. Daarbij slaat Jackie Chan letterlijk alle verwijzingen en kwinkslagen naar de originele trilogie (ik weiger The Next Karate Kid serieus te nemen) plat.

Want het is duidelijk een reboot die losjes is gebaseerd op de originele films, maar nergens een kopie. Er zitten natuurlijk nog wel wat paralellen in zoals het trauma van de leraar, de pesterijen, het meisje, het toernooi, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij.

Zowel Chan als Smith acteren bij vlagen zowel goed als slecht. Chan laat zich van een heel andere kant zien maar slaagt daar niet overtuigend in. Smith acteert eveneens redelijk, maar nergens bijzonder.

De gevechten zien er best gaaf uit en al met al is het een vermakelijke film, maar niet eentje die beklijft.

3 sterren

Kate is een stilistisch niet onaardig girlpower actiefilmpje dat leentjebuur speelt bij John Wick en Crank, maar dan dus met een dame in de hoofdrol.

Nog nooit van Mary Elizabeth Winstead gehoord, maar ze is dermate badass dat het me geen donder uitmaakte dat dit keer een vrouw de vloer aanveegt met hordes yakuza henchmen. De film is bepaald geen hoogvlieger, maar een lage rating met weinig tot geen bloedspetters zou echt de genadeklap geweest zijn. Dat wordt gelukkig voorkomen: de gevechten zijn niet baanbrekend qua choreografie maar wel lekker intens en bloederig.

Het herhaaldelijk op iemand insteken met messen en andere voorwerpen deed een beetje denken aan The Raid en The Raid 2, maar iedere verdere vergelijking is wel iets teveel eer voor deze film.

De film lijdt vooral onder het debiele verhaal. Nog voordat de opening credits goed en wel van het scherm gerold zijn, kun je het hele plot inclusief de obligatoire twist al uitstippelen. De zwakke typecasting is hier debet aan. Ik heb trouwens ook geen idee waarom Michiel Huisman als derde op de rol staat vermeld als acteur, want zijn bijdrage is werkelijk minimaal.

Het Japanse meisje doet het niet onaardig met het materiaal dat ze krijgt, maar de band tussen haar en Kate is natuurlijk te imbeciel voor woorden. Het is een soort stockholm-syndroom met bipolaire stoornis on steroids: iemand haten, daarna voor iemand door het vuur gaan, vervolgens iemand weer haten als een onwelgevallig feit boven tafel komt, om vervolgens weer iemand met gevaar voor eigen leven te verdedigen. En dat alles binnen een paar uur tijd.

Maar goed, daar moet je niet teveel over nadenken.

Veel donkere steegjes, neonverlichting en anonieme Japanse gangsters die in het stof bijten. Prima.

3 sterren

Pijnlijk ongrappig. Scenes met de kat zijn wel heel gaaf gemaakt, verder is alles gewoon dom.

2 sterren

Een vreemde film met vele genres (komedie, actie, drama) en op vele punten ook slaagt.

Wat begint als een komedie wordt daarna een actiefilm en bij vlagen een hele (overdreven) bloederige. Aan het eind is de film stiekem heel erg spannend.

Ik vind het altijd wel leuk om zo'n mixed grill voorgeschoteld te krijgen die iets anders doet dan je verwacht. Ik was zeer geëntertained.

4 sterren

Viel me tegen.

De film had zijn momenten, maar was minder grappig dan ik verwachtte. De intervallen tussen de grappen waren ook groot, omdat de film zelf heel erg langzaam is. Nu is dat inherent aan Kitano's stijl, maar bij deze film stoorde het me een beetje.

Verder is het einde maar raar.

Op het moment dat Kikujiro zijn eigen moeder (toch?) in het bejaardentehuis zag zitten, dacht ik dat de film zou openbreken en hij Masao echt ging helpen met zijn zoektocht. Omdat hij zelf zijn moeder ook nooit heeft gekend, en nu is het te laat omdat ze dement is.

Maar wat komt zijn nog wat grappige maar absurde scènes met de motorduivels en die hippie, en dan gaan ze ineens terug naar huis. En de moeder van Masao wordt niet gevonden.

Onbegrijpelijk.

Best een redelijke film. Gave actiescènes, bij vlagen een beetje spannend en een lekker 1980 sfeertje.

Het verhaal is in de eerste helft van de film wat rommelig. De achtergronden van het verhaal worden vrij summier uitgelegd. Ik weet niet hoeveel de kijker wordt geacht te weten van Oman en wat de UK daar deed in die tijd, maar je komt niet makkelijk in het verhaal. Verder is de rol van Statham weer vreselijk inwisselbaar voor zijn andere films. Voor hetzelfde geld stapte hij in een Audi en was dit Transporter 4.

3 sterren

Ik kan best genieten van style over substance. Maar dit leunt er wel èrg op. David Fincher, bekend van films met plottwist en mindfucks, maakt hier een simpel lineair filmpje. Het is allemaal mooi in beeld gebracht, dat wel. Maar verder? Meh.

De lange intro belooft heel wat: een huurmoordenaar die een eindeloze stroom domme feitjes opdreunt via de voice-over. Is het een autist? Geen idee, want er wordt verder weinig mee gedaan. Als het verhaal zich ontvouwt, weten we als kijker helemaal niks over de hoofdpersoon. Dat maakt het wel boeiend, want de film kan werkelijk alle kanten op gaan. En dat gebeurt ook: een personage dat amper slecht te noemen is, wordt gedood; een ander met veel meer op de kerfstok mag blijven leven. Het is lastig om je te verplaatsen in het personage, dat Michael Fassbender overigens wel mooi neerzet.

Maar de twist blijft uit en de film dooft als een nachtkaars.

Hier had echt meer in gezeten.

3 sterren

Killers of the Flower Moon: een film waar je ondanks de royale speelduur, nooit echt lekker in komt. Hoe kan dat?

We beginnen met een vergadering van een indianenstam. Ze zitten in een hut gemaakt van stokken en bizonhuiden. Het gaat niet goed met de Osage-stam. Ze zijn blut en hun cultuur staat onder druk. Maar dan wordt er olie ontdekt. Het spuit uit de grond en enkele indianen dansen halfnaakt in de slowmotion spetters alsof het champagne is.

Even later zien we een trein met arbeiders aankomen in een stad waar het de inwoners, voornamelijk dezelfde Osage-indianen, duidelijk voor de wind gaat. Goed geklede indianen, met sieraden, auto's, mooie huizen. Ze zijn rijk.

Wacht, wat?

Mij is altijd verteld dat Indianen werden onderdrukt en uitgebuit door de "witte man". Niet voor niets is mij als blank jongetje aangeleerd dat de ondrukking door de witte man van toen, heeft geleid tot de sociale problemen van "Native Americans" vandaag: ze zuipen, gokken en slaan hun vrouw. Dat komt door de witte man.

Dus als op hun land olie gevonden werd, zou toch zeker de witte man hen daar weggejaagd hebben, om het in te pikken? Hoe kan het dat zij het mochten houden? Ik had het gevoel naar een alternatieve versie van de geschiedenis te kijken. Een soort Bridgerton, maar dan de zwarte aristocraten vervangen door steenrijke indianen. Een rare gewaarwording.

Ook is het tijdspad onduidelijk. Goed, ik hoef niet zoals bij een domme popcorn-actiefilm de hele tijd plaatsen en jaartallen in beeld. Ik wil best een beetje nadenken. Maar de sprongen in de tijd waren soms iets te groot.

Het leidde tot vervreemding. Daar komt bij dat de twee belangrijkste hoofdpersonen eigenlijk slechteriken zijn. Dus de setting was mij vreemd en ik kon me niet inleven in de rollen en het handelen van De Niro en DiCaprio. Misschien was het leuker geweest als de film was verteld door de ogen van een, al dan niet fictief personage bij de FBI die onderzoek doet naar dit alles.

Daar staat tegenover dat zowel De Niro als DiCaprio buitengewoon goed spelen. Heerlijk om De Niro na een aantal miskleunen en stomme komedies, weer in een kwalitatief goede film te zien spelen. Hij is geweldig. DiCaprio zien we ook iets nieuws proberen. Gaandeweg de film gaan zijn mondhoeken steeds meer hangen. Hij bewijst wederom de beste acteur van zijn generatie te zijn. En Lily Gladstone kan ook goed meekomen. Verder bevat de film vooral veel archetypische hillbilly karikaturen.

Kwalitatief natuurlijk een uitstekende film verder met goede regie, onvoorstelbaar goede set dressing, talloze figuranten, enzovoorts. Maar toch: waarom is er 3,5 uur nodig om dit verhaal te vertellen? Het voelt als een 'passieproject' voor regisseur Scorsese: een soort film waar hij niet per se awards voor wil krijgen of tientallen miljoenen mee wil verdienen (vaak gaat bij passieprojecten er juist veel privégeld in zitten) maar omdat hij kennelijk vindt dat het een verhaal is dat verteld moet worden. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de laatste woorden in de film worden gesproken door een cameo van de regisseur zelf.

Niet zelden zie je bij passieprojecten dat die dienen om misstanden in de hedendaagse maatschappij aan te kaarten, maar die link zie ik hier niet zo. Dus de urgentie om dit verhaal te vertellen, op dit moment, mis ik een beetje, en ook de noodzaak om hier 3,5 uur voor uit te trekken.

Desalniettemin wel kwaliteit. 3 sterren

Killing Season gaat over een oorlogsveteraan die zich, zoals de clichés voorschrijven, heeft teruggetrokken in de bushbush en een eenvoudig leven leidt, compleet met blokhut, hout sprokkelen en een oude jeep voor de deur. Je gaat je af vragen of die wildernis nog wel zo wild is, want na al die honderden films over mensen die zich afzonderen in een blokhut, wordt het toch nog best druk daar in de bossen.

Heel toevallig duikt ineens die kerel uit Grease op, met een plofkop en een gek baardje en een nog gekker accent. De twee lullen eindeloos over koetjes en kalfjes, waarbij het gespreksonderwerp om de drie zinnen uiteraard metaforisch is voor wat nog komen gaat.

Je hoeft de trailer en de plotsamenvatting niet gezien te hebben om aan te voelen komen dat deze twee karikaturen tegenover elkaar komen te staan. Het duurt alleen behoorlijk lang voordat dit gebeurt, en de 35 minuten opbouw zijn eigenlijk vrij saai. De dialogen zijn bepaald niet van een Pulp Fiction of The Wolf of Wall Street niveau. Daar gaan gesprekken ook over niks, maar daar wordt het tenminste goed uitgevoerd.

DeNiro en Travolta maken absoluut het beste van hun bordkartonnen karakters, dat moet je ze nageven - maar interessant wordt het nergens. Ook niet als de poep de ventilator raakt en Travolta zijn ware aard laat zien. Het kat- en muisspel gedeelte van de film is behoorlijk onevenwichtig met enkele ranzige scènes (met name rondom het been van DeNiro). Het is mij iets te rauw en valt nogal uit de toon bij de rest van de film.

Bij vlagen is Travolta wel een goede slechterik en hier en daar wordt het best spannend, maar voor een wraakzuchtige idioot kiest hij wel een heel omslachtige weg om zijn doel te bereiken. Daarnaast is de drijfveer voor Travolta enigszins ingegeven door zijn geloof (blegh, religie in films!) maar berusten zijn acties vooral op de tekst op een fles Jägermeister. Het is allemaal bij het belachelijke af. Zo mogelijk nog belachelijker is het einde, dat je als kijker achterlaat met een leger gevoel dan dat van een Somaliër.

De aftiteling toont dan nog enkele mooie shots van de omgeving waar de film is opgenomen en ik kon niet anders concluderen dan dat ik liever anderhalf uur natuurshots had bekeken en dat die twee malloten er niet per se in rond hadden hoeven rennen.

2 sterren

Een verrassende film. Niet verrassend goed of verrassend slecht. Gewoon verrassend.

Ik vond hem nergens saai. Al kan ik me wel voorstellen dat mensen dat vinden. Maar de lange gesprekken geeft de karakters juist diepgang. Dit zijn namelijk karakters die normaliter, in soortgelijke misdaadfilms, vreselijk eendimensionaal zijn. Je leert de persoon achter de huurmoordenaar kennen. Of de persoon achter de kruimeldief. De ene conversatie is beter dan de andere maar er zitten zeker een paar prachtige scènes tussen.

Daarnaast is de film bij vlagen behoorlijk spannend (met name de overval). Het camerawerk steelt echter de show, het is een visueel kunststukje. Echt geweldig. De afrekening met de twee auto's naast elkaar. Of de autodeur die open en dicht gaat met de camera erop gemonteerd. Vergeet de scène waarin Markie in elkaar geslagen wordt die ik, door goed camerawerk en geluid, veel beter vond dan in alle andere films. Het was gewoon zo pijnlijk om te zien, je voelde echt met hem mee.

Veel gave pluspunten dus, maar het komt echter wel wat geforceerd over allemaal en het verhaal lijdt eronder. We worden halsoverkop geïntroduceerd in een wereld van gangsters waarin werkelijk ie-de-reen elkaar kent en iedereen zich moet houden aan een soort ongeschreven regels. We komen verder weinig te weten over de opdrachtgever, dus blijft dit allemaal wat abstract. Dat is jammer.
Daarnaast is het jammer dat juist de hoofdpersoon (Cogan) het minste diepgang krijgt in de film. Hij blijft een beetje van bordkarton.

Een film met veel geweldige vondsten, maar toch allemaal net niet.

3 sterren

Ik kon er weinig mee. De film is vooral een excuus voor veel special effects. Het verhaal is slap, sleept je niet mee en wat er met de personages gebeurde kon me weinig interesseren.

Wat ook erg stoorde was de hand van Guy Ritchie, die ik erg kon waarderen in zijn twee bekendste werken (Lock Stock en Snatch). Zijn regie is creatief en vlot, maar het past totaal niet bij een epische drama/actiefilm zoals dit.

Zijn signature-tricks zijn toch wel de snelle montages waarbij we met supersnelle montage grote sprongen door de tijd maken. En natuurlijk de camera die aan een rennende persoon is vastgemaakt zodat we met hem mee rennen. Leuk, maar hier past het niet. Het haalt je compleet uit de middeleeuwse sfeer. De kostuums zagen er ook te gelikt uit.

Rondom de Arthur / Merlijn / zwaard legende worden de meest idiote dingen bedacht, van torenhoge olifanten tot kilometerslange slangen. Pas op het allerlaatst ("its a table, you sit at it") heb je het idee dat je naar een film rond Arthur kijkt.

Aidan Gillen (bekend als Littlefinger uit Game of Thrones en Abarama Gold uit Peaky Blinders) begint me ook te irriteren met zijn kop. Hij heeft maar één gelaatsuidrukking en dat is een licht grijzende, smalende grimas, ongeacht of hij nu blij is, boos of wat dan ook.

Toch zijn de special effects van een behoorlijk niveau en zijn de visuele gimmicks van Ritchie weliswaar totaal misplaatst in deze film, desalniettemin erg leuk om naar te kijken.

Maar als geheel toch geen geslaagde film. 2 sterren.

Leuke spectaculaire film die bij iedere Ann Darrow-King Kong scene irritanter werd. Die glazige blik van dat wijf kwam me op een gegeven moment de strot uit. En dan op het laatst, nou ik had me echt wel drie keer uit de voeten gemaakt.

Daarentegen had de film geniale scenes met die Aboriginals (lekker eng) en veel spektakel met dino's. Maar die Ann Darrow was om te kotsen, jammer dat Kong haar schedel niet per ongeluk stuksloeg op een steen terwijl hij met 150 km/u door de jungle rent (en gelukkig lees ik hierboven dat ik niet de enige ben die zich erover verbaast dat ze geen schrammetje heeft).

4 sterren

The King's Man is een prequel voor de twee reeds verschenen Kingsman-films. En hier maakt men goed gebruik van: de highlight van de film is namelijk hoe de personages en gebeurtenissen in de film verweven zijn met de opmaat naar en het verloop van de Eerste Wereldoorlog. Een soort Forrest Gump zeg maar - maar dan als actiefilm.

Maar de Eerste Wereldoorlog is echter vooral verankerd in het collectieve gedachtegoed van de Britten, niet in de laatste plaats omdat Nederland neutraal was in die oorlog. Hier te lande weet men vaak amper wat de aanleiding was en welke zaken er nog meer speelden. Ja, de moord op Franz Ferdinand wordt vaak genoemd, maar het continent kende veel spanningen en bovendien vond men een oorlogje eens in de zoveel tijd wel prima.

Vol goede moed trok men ten strijde, maar niemand had er echter rekening mee gehouden dat door de technologische vooruitgang deze oorlog zo'n verwoestende ellende zou zijn. Dat laatste wordt in een scène heel goed in beeld gebracht: een leuk Frans dorpje in de heuvels wordt door middel van "time lapse" binnen 10 seconden omgetoverd in een woestenij vol dood en verderf.

Terug naar de koppeling tussen feiten en fictie in deze film: vrijwel alles is echt gebeurd, of een variatie daarop. Van het vergiftigde gebak voor Raspoetin tot de weggekaatste granaat die voor Franz Ferdinand bestemd was. Toegegeven: de aantal van deze gebeurtenissen, zoals die met het schip, moest ik ook googlen. Maar ik wil toch even de voornaamste kracht van de film aanstippen - omdat de meeste Nederlandse kijkers dit waarschijnlijk allemaal gemist hebben. Daarnaast wil ik natuurlijk mijn algemene kennis etaleren, maar dat terzijde.

Maar daarmee is ook het beste wel gezegd over de film, want op wat leuk gechoreografeerde gevechten na (toch wel het handelsmerk van de filmreeks) is het een beetje kinderachtig. Bloederig en toch kinderachtig. Bordkartonnen personages, matige dialogen, overthetop personages - de film lijkt te mikken op meerdere doelgroepen maar doet daarmee eigenlijk iedereen tekort.

Spaarzaam hoogtepuntje is een leuk klein rolletje voor de Nederlander Olivier Richters ('The Dutch Giant') die hopelijk ooit nog eens in een echte rol gecast zal worden in plaats van als 2,12 meter lange dommekracht zonder tekst (hij zal ook te zien zijn in Indiana Jones 5).

2,5 sterren

Geen groots drama maar een onderhoudende, geloofwaardige film die relatief "klein gehouden" wordt.

Niet alleen is Colin Firth erg goed, maar ook is het heel mooi en passend in beeld gebracht.

Met name Colin Firth die op de bank zit, hij zit in een vreemde hoek, wat goed past hoe hij zich op dat moment voelt: niet op zijn plek. Zo bevat het camerawerk nog meer van dat soort goede vondsten.

4 sterren

Kingsman staat voor heerlijke nonsens, een parodie op het spionnen-genre. Het is ongeveer waar de James Bond-serie nu zou zijn als ze de (debiele) lijn met Pierce Brosnan hadden doorgezet (en de franchise niet hadden gereboot met een meer 'serieuze' Daniel Craig).

Auto's lasers vliegmachines, bliksems 't is wat.

De badguy van dienst is Poppy (Julianne Moore) die tien keer megalomaner is dan de James Bond badguy Blofeld in zijn stoutste dromen. Al snel heb je door dat je niks serieus moet nemen en is het genieten van de totale onzin op je scherm en hier en daar enkele leuke stukjes camerawerk en prima CGI.

Toch is het jammer dat de film niet een fractie meer diepgang heeft, zoals bijvoorbeeld: wie maakt al die robot gadgets voor Poppy? Geen idee, want haar organisatie bestaat uit niet meer dan zij zelf en een leger domme henchmen.

Hoogtepunt van de film is een flying kick door Elton John op 20 cm hoge glitterschoenen. Leuk om te zien hoe heerlijk Elton John zichzelf op zijn ouwe dag nog parodieert, al is niet elke scène met hem even geslaagd - hij acteert slecht en meestal verzandt hij in weinig originele scheldpartijen. Misschien staat hij daarom bekend? Geen idee, ik ken hem niet goed genoeg om zijn 'personage' op waarde te schatten.

Opvallend is hoe de namen op de poster contrasteren met hun rol in de film. De ene is snel uitgespeeld terwijl de andere veel meer screentime krijgt. Dat pakt wel verrassend uit.

Ook leuk: de tweede film dit jaar met Channing Tatum waarin het nummer "Country Roads" een prominente rol heeft (de eerste was Logan Lucky).

Eén van de grappigste keuzes van de makers is om de president van Amerika niet neer te zetten als wijs, rechtvaardig, nadenkend - maar als een mafketel met een verborgen agenda. Een keer wat anders

Vermakelijk.

3 sterren

Veel beter dan ik dacht! Misschien niet zo'n heel interessant plot, maar Jet Li is gewoon leuk om naar te kijken. Hij heeft met die pokdalige karakterkop gewoon een unieke uitstraling.

4 sterren

Vermakelijke onzin met heel veel onlogica in het plot, met name dat Freeman gewoon onderzoek mag doen terwijl hij er persoonlijk bij betrokken is. Of dat die ontsnapte chick ineens mee mag helpen met het onderzoek en gewoon rondloopt op de crimescene etc etc.
Toch nog wel een aardige film die hier en daar wat interessante keuzes maakt om nèt boven het maaiveld uit te steken (anderhalve millimeter).

3 sterren

The Kitchen is een imbeciel girlpower vehikel wat ook echt alleen maar in dit stupide, overgeëmancipeerde tijdsgewricht gemaakt had kunnen worden.

Het begint nog aardig. Drie boeven moeten in de cel en hun vrouwen besluiten zelf de Tony Soprano uit te hangen. Maar het weet gewoon niet de juiste toon te vinden. Je ziet Melissa McCarthy, dus je denkt: komedie. En ja, hier en daar moest ik even glimlachen.

Maar op zeker moment wordt het toch wel erg serieus en sinister, zeker wanneer de schrijver van het script compleet George R.R. Martin gaat op zijn personages. Je zit dan als kijker echt zo van: wat gebeurt hier? Voor zover je je al kon inleven in eender welk personage, je bent dan compleet de draad kwijt. En dan krijg je ook nog een idiote plottwist als trap na.

Zonde, want qua sfeerschepping is het niet slecht. Mooie sets. De muziek wil een beetje te geforceerd de eind-jaren-70 soul in je smoel duwen en is daardoor vaak zó nadrukkelijk aanwezig dat het stilistisch tegen Quentin Tarantino aanschurkt.

Ik realiseer me nu ook dat ik, op een paar bijrollen na (This is 40, Hangover III) Melissa McCarthy nog nooit in een goede film heb zien spelen. Het slaat de plank eigenlijk altijd mis. En deze mag ze ook toevoegen aan haar discutabele oeuvre.

2 sterren

Geweldige film! Ik verwachtte er weinig van, maar heb onverwacht genoten van deze achtbaanrit. Het komt nergens extreem ver boven het maaiveld uit, maar Cruise en Diaz zijn een leuk filmkoppel en maken de film. Ik lees hier her en der het woord miscast, maar vraag me af of we dan dezelfde film hebben gezien? Cruise en Diaz zijn allebei geknipt voor hun rol.

Het is wel jammer dat na de eerste drie kwartier, waarin de meeste originaliteit van de film verstopt zit qua grappen en actie, de film dit niet helemaal vast weet te houden. Verder zeer weinig op deze film aan te merken.

Geschikt voor een breed publiek, of in ieder geval iedereen die van popcorn houdt!

Tip: het plotje is dun, maar ik had de plot totaal niet gelezen (waar het nou eigenlijk allemaal om ging). Ging geheel onbevangen de film in. Dus wat er aan verhaal in zit, was voor mij nog enigszins verrassend. Misschien moet de plotsamenvatting hier wat worden aangepast.

3,5 sterren

Ha, een klassieke whodunnit. Iets dat je associeert met Poirot en andere stoffige boekjes uit lang vervlogen tijden. Hoe ga je dat aan de mensen verkopen in 2020? Bij Knives Out doen ze dat tweeledig: enerzijds met de herkenbare elementen. Een moord in een landhuis, rijke egocentrische mensen, excentrieke detective. Allemaal vakjes die je kunt aankruisen.

Anderzijds zit er - natuurlijk - een modern sausje over de film, zijnde het verhaal, dat de kijker een doorgewinterde detective-kijker veronderstelt te zijn en daarom wat ingewikkelder uit te hoek komt dan de gemiddelde Sherlock Holmes incarnatie.

Maar terwijl het plot zich langzaam ontvouwt, realiseer je je dat er eigenlijk veel te weinig van dit soort films gemaakt worden. Het is zeer onderhoudend en natuurlijk ben je als kijker voortdurend bedacht op aanwijzigen en andere clues die de dader zouden kunnen ontmaskeren.

Dat je gaandeweg zo'n leuke kijkervaring krijgt, zou je na enkele minuten niet verwachten. Namelijk wanneer Daniel Craig, geboren Engelsman, begint te praten met een vreemd zuidelijk accent. Het knauwt niet zo als in Texas, maar doet vooral denken aan Kevin Spacey als Frank Underwood in House of Cards. Om precies te zijn: een accent uit South Carolina, dus. En dan die naam: Benoit Blanc. Waarom die gekke Franse naam? Uitleg krijgen we niet .

Het is heel raar om 007 zo raar te horen praten, maar na een tijdje - en dat is een verdienste van Craig - merk je het niet meer.

Ik zou wel een vervolg willen zien.

3,5 sterren

Verrassend goede mix tussen comedy en romantiek. Genoeg flauwe grappen om mij te laten lachen, en genoeg "ach wat lieeeef" momenten om mijn vriendin te vermaken.

Het is vooral leuk door de herkenbaarheid (niet alle details godzijdank) maar meer de details en dialogen. Geen datemovie voor op je 16e, maar wel erg leuk voor de 'oudere jongere'

3.5 sterren

Eindelijk weer eens een fatsoenlijke film met Cage. Uiteraard is meneer zelf meteen het grootste minpunt aan de film, maar daar moeten we maar heel even doorheen prikken.

De film is eigenlijk een combinatie tussen Deep Impact in het kwadraat, gecombineerd met Clouse Encounters of the Third Kind. En dat pakt niet slecht uit, want het is een spannende film waarbij je met een lekker onbehaaglijk gevoel blijft zitten na de film (zeker stof tot nadenken over hoe relatief alles eigenlijk is).

Helaas worden veel dingen niet uitgelegd uitgelegd, vooral over die vreemde mensen, met name het hoe, waarom, etc. Ook begrijp ik het verband niet precies tussen enerzijds de voorspellende gaven van aanvankelijk het meisje Lucinda (en later het zoontje van Cage) en de ondergang van de wereld. Als het de bedoeling is om twee kinderen als een soort Adam en Eva te redden, prima, waarom hen dan eerste de gave geven om dingen te voorspellen?

Ondanks dat het plot twee totaal niet-passende elementen met ducttape aan elkaar plakt zodat het nog wat lijkt, is het een zeer vermakelijke film met waanzinnige en goed gedoseerde special effects, die ik alsnog beloon met 4 sterren.

P.S. één van de laatste scènes is trouwens erg sterk, waarin Cage in zijn auto rondrijdt met Beethoven. Ineens snapt hij het, en de kijker ook: eigenlijk verdienen we niet beter.

Deze film vloog aanvankelijk onder mijn radar door. Ik zag het als Kong reïncarnatie numero zoveel, en kwam er pas onlangs achter dat het deel uitmaakt van de best interessante nieuwe Godzilla-franchise, die ik stiekem wel een guilty-pleasure vind.

Met de film "Godzilla vs Kong" aan de horizon vond ik het tijd om deze ook even te bekijken.

En ik kreeg er geen spijt van. Sets zijn mooi, monsters zijn zeer fantasievol en je krijgt gewoon waar je voor gaat zitten - en meer. Samuel L. Jackson mag weer lekker los. Een groep wetenschappers wil een militaire escorte naar Skull Island. Je verwacht dan twee heli's, maar de escorte lijkt meer op een invasiemacht. Dat is natuurlijk gewilllig cannon fodder voor Kong, die gaat honkballen met helikopters.

De enorme ensemble-cast lijdt vervolgens natuurlijk zware verliezen, wat handig is bij vrienden ("wie de volgende dode fout raadt, moet nieuw bier halen"). John C. Reilly zorgt voor de vrolijke noot.

En Brie Larson draagt gedurende het grootste deel van de film een schoudertas met de band tussen haar borstjes door. Wat wil je nog meer?

3,5 sterren

Kraftidioten heeft een mooie stijl en is een vlotte film. Er hangt een heerlijk sfeertje wat doet denken aan Fargo en ander werk van de geboeders Coen. Vuistslagen die je niet verwacht, excentrieke personages en een mooi stuk onderhuidse spanning.

Maar als de aftiteling begint lijkt het alsof de makers niet precies wisten hoe ze het verhaal moesten afronden. Je blijft met veel vragen en losse eindjes zitten en dat haalt de film wel onderuit. Had makkelijk 4 sterren kunnen zijn.

3 sterren

Een film die heel erg veel subtiele grappen heeft, vooral met het nasynchroniseren van die gasten, en die hond die blaft en dan pas zijn bek open doet (oftewel asynchroon lopend geluid).

Helaas wordt dat allemaal teniet gedaan door teveel domme grappen, vooral met die tong. Pff...