Opinions

Yes Day: een tergend brave familiefilm. Wat ook niet helpt is dat wij de Nederlands nagesynchroniseerde versie keken. Maar zelfs als je daar doorheen kijkt (of luistert) is het niet te doen. De kinderen willen door de wasstraat met de ramen open. Nou, dan heb je dus mooi je hele auto vernield. Blijkbaar waren de ouders goed verzekerd want ze lachten als halvezolen. Een veel te lange scène met een waterbalonnengevecht en alsof het niet erg genoeg is, verschijnt Fortune Feimster - die onuitstaanbare lesbo uit de Arnold-serie Fubar - in een bijrol.

1,5 sterren

Best een leuke film die in het verlengde ligt van "Liar, liar". Een aantal erg leuke scènes maar ook een aantal ongrappige tot ronduit pijnlijk onleuke missers, zoals de buurvrouw-scène, maar die achterlijke vechtpartij met een vreselijke nep-dronken Carrey was het dieptepunt. De balans slaat uit naar de goede kant, maar van Carrey ben ik beter gewend.

3 sterren

Himesh Patel doet enorm zijn best en zet met Jack Malik een sympathieke hoofdpersoon neer. Maar daarmee houdt de lol al snel op, want de film is nog geen twintig minuten aan de gang of het ene na het andere cliché is al door je strot geduwd.

Het obligatoire ongeluk, het wakker worden, het constateren dat er iets heel vreemds aan de hand is. Het is allemaal by-the-numbers. Dat is niet erg, maar kleed het dan aan met meer humor. Want het is hier nogal karig. Lichtpuntje: de matig acterende Ed Sheeran blijkt veel zelfspot te hebben, waarvoor hulde. Dat Malik met zijn Beatles-songs duidelijk de betere singer-songwriter is, maakt hem depressief.

Naarmate de film vordert blijkt beroemd zijn toch niet zo heel tof en gaat Jack terug verlangen naar hoe het eerst was. Maar vooral naar zijn platonische liefje waar hij eigenlijk altijd verliefd op was. Goh, hoe verzin je het allemaal, super origineel hoor.

Onderwijl gaat de getergde, misnoegde blik van jack Malik ook vervelen. Ik kan me niet één scène herinneren dat hij geniet van zijn faam. Integendeel, hij kijkt continu alsof hij al drie weken lang een keutel probeert binnen te houden.

Maar vooral veel clichés dus. Is er dan niets verrassends? Ja, wel. Dat zijn twee mysterieuze mensen die hem dreigen te ontmaskeren. Hoe kan het dat zij Jack's geheim kennen? We komen het niet te weten. Naarmate de film naar de aftiteling toe werkt lijken ze niet meer te weten hoe ze er een eind aan moeten breien. En dat gebeurt dan dus ook niet.

En dan de muziek. Ach. Ik ben geen Beatles-fan, ik vind dat een uitgekauwde sound. Vooral veel hengsten op hihats. Maar de liedjes die voor deze film zijn gekozen, zijn toevallig de enige die ik nog te pruimen vind - en die veruit het beste in het gehoor liggen.

Waarom Jack Malik nooit speelt met een band maar continu met alleen zijn gitaartje is trouwens één van de vele raadselachtige keuzes in deze film.

Teleurstellend. 2 sterren

Geweldige film met originele grappen en een leuk onderwerp. Joden en Palestijnen nemen zichzelf veel te serieus, inderdaad hoog tijd voor een komedie die die hele poppenkast in het midden-oosten op de hak neemt.

De piemelgrapjes waren wat minder, en de film dreigde bij de bejaardensex het spoor bijster te raken, maar de rest is geweldig.

4 sterren. Ook meteen Sandler's beste komedie wat mij betreft.

Minder goed dan ik had gehoopt, maar nog altijd best leuk. Jonah Hill is altijd goed maar in deze film is het vooral Eddie Murphy die de show steelt als nukkige, vrome zwarte bekeerling.

Een rustige en ingetogen rol, met ringbaard. Heel anders dan al zijn andere rollen: hij lacht niet en praat rustig. Je herkent hem amper. Na decennia van flops gun ik hem wel een mooie comeback, want hij is toch echt één van de comedy helden van de 80s, met Beverly Hills Cop en 48Hrs films als prachtige wapenfeiten.

Ook Julia Dreyfus is nauwelijks herkenbaar. De knappe vrouw uit de Seinfeld tijd is meer verbouwd dan een huis uit Kopen zonder Kijken. Maar haar gevoel voor comedy heeft ze nog steeds.

De liefdesrelatie wordt leuk en vlot verteld en komt fris over. Maar uiteindelijk is het natuurlijk niet meer dan een kapstokje voor het echte doel van de film: twee werelden laten botsen.

De zwarte wereld is enorm in zichzelf gekeerd en is zelf juist enorm racistisch, terwijl zij alle andere culturen racisme verwijten. Dat monopolie op slachtofferschap wordt in deze film heerlijk aan de kaak gesteld.

De blanken in de film proberen enorm te deugen door elementen uit de zwarte cultuur te bewonderen, van kledingstijl, haardracht tot de muziek van John Legend. Het komt vreselijk neerbuigend over en levert een aantal heerlijk schurende scènes op.

De film is erg actueel en ook een zeer welkom statement tegen het wangedrag van beide werelden. Zwarten kunnen racistisch zijn en blanken moeten eens wat minder proberen zo hard te deugen. Kan best zijn dat ik er iets heel anders uit haal dan hoe de makers het bedoelden, maar soit.

Als film een krappe 3 sterren, maar dankzij deze boude stellingname maak ik er 3,5 van.

Wat stemmen jullie hoog.

Ik vond er echt geen reet aan; de film was veel te lang, te weinig grappen en te weinig goede grappen. Als het plot dan tenminste nog iets origineels te bieden had, maar het flinterdunne verhaaltje biedt niets meer dan wat je verwacht op basis van de poster.

Echt één van de sufste, saaiste en meest voorspelbare films die ik dit jaar gezien heb.

1.5 ster