Opinions

Boek niet gelezen, maar vind het wel een goede film.

Je merkt wel dat ze heel veel info in relatief korte tijd willen vertellen, maar het concept is zo leuk dat dat niet uitmaakt. Minder is dat je bepaalde plotwendingen (figuren die bij het complot zitten) van mijlenver ziet aankomen. Ook had ik al vrij vroeg door wat de rol van de agente was.

Qua acteerwerk is het oké, maar oppervlakkig. Tom Hanks hoeft zijn acteerkunsten nauwelijks aan te spreken, hij scharrelt een beetje rond en kijkt een beetje moeilijk. Maar nog niet zo moeilijk als zijn vrouwelijke metgezel, met haar gekwelde uitstraling. De film stopte gelukkig net voor het punt waarop ik haar zat werd.

Zoals gezegd vind ik de plot wat voorspelbaar, zeker aangezien het gebaseerd is op zo'n hoog aangeschreven (bekend) boek. Ongetwijfeld is het boek beter wat betreft uitdieping, maar zeg nou zelf, wie heeft ooit een film gezien die beter was dan het boek? Dus schijt aan het boek, ik heb gisteren een film gezien en die was tof, klaar.

3.5 sterren

Dallas Buyers Club gaat over de strijd van één man tegen de machtige farmaceutische industrie in Amerika. We zien een fenomenale Matthew McConaughey als redneck die wanhopig probeert om te gaan met zijn onplezierige lot en dit tracht uit te stellen met medicijnen die in Amerika nog niet goedgekeurd en daardoor verboden zijn.

Om te beginnen imponeert de stoffige, bekrompen, homofobe jaren 80 setting. En dat ook nog in Texas. De steeds zieker wordende Ron Woodroof wordt onwaarschijnlijk goed gespeeld door Matthew McConaughey die er op zijn eigen sterfbed waarschijnlijk nog niet zo slecht uitziet als in deze film. Niet alleen die inleving, en de voorbereiding op deze rol, is goed, maar ook hoe hij er invulling aan geeft. Heel knap gedaan.

Terwijl Ron Woodroof niet eens homo is, zien we hoe zijn omgeving zich van hem afkeert. Je leeft echt met de man mee. Gelukkig maakt hij twee nieuwe vrienden: de drag queen Rayon, gespeeld door Jared Leto. Deze acteur is mij niet zo bekend - een blik op zijn CV levert slechts twee oja-momenten op - maar hij is dan ook echt onherkenbaar - maar erg goed - als flamboyante travestiet. Iets minder te spreken was ik, wederom, over Jennifer Garner. Het zal wel nooit oscar-material worden. De gespeelde empathie droop haar uit de neusgaten en die bezorgde frons werd op een gegeven moment vooral komisch. Gelukkig heeft ze geen erg grote rol en leidt ze niet al teveel af.

Afgezien van een goede sfeer en zeer goede hoofdrolspeler, die je gedurende de film een geweldige transitie ziet doormaken - zowel persoonlijk als fysiek - zitten er ook wel wat dommigheden in de film. Het is namelijk een beetje raar dat de FDA continu komt opdraven in de persoon van die kalende snorremans. Zo'n grote organisatie zal toch wel meer mensen in dienst hebben? Voor de kijker werkt het natuurlijk leuk en kun je die organisatie, belichaamd door 1 persoon, echt gaan haten - maar raar is het wel.

Als statement maakt de film een duidelijk punt. Er was en is van alles mis met de wijze waarop in de USA medicijnen goedgekeurd en voorgeschreven worden. De dollar regeert. Alternatieven worden buiten de landsgrenzen gehouden om de eigen monopolieposities niet in gevaar te brengen. Het is allemaal erg triest.

4 sterren

Een leuke film waarvan het plot ietwat verrassender was dan ik dacht. Leuke komische situaties en soms ook herkenbare dingen. Een goed geschreven comedy met een mooie mix van humor en tragedie. Niet verveeld.

3.5 sterren

Blijft een prachtige film. Mooie beelden, zorgvuldig verteld verhaal, knap gefilmd.


Ik snapte alleen de scène met die dikkerd aan het begin niet, die hem naar het Westen stuurt en daarna zegt dat hij in zijn broek heeft gepist en daarna zichzelf doodschiet.

Was zijn personage compleet random, heeft het verder nog betekenis voor het verhaal, en wat de fuck is zijn probleem?

Ik wil toch wel even een lans breken voor Dangerous. Het budget is klein en het acteerwerk voelt een beetje alsof het met lichte tegenzin vlak voor de vrijdagmiddagborrel is gefilmd, maar er gaan ondanks een paar in het oog springende missers ook veel dingen heel goed.

Een eiland. Een perfecte setting om een claustrofobische sfeer op te roepen en de film slaagt daar heel aardig in. En het verhaal: de broer van hoofdpersoon Scott Eastwood is dood, maar was het wel een natuurlijke dood? En waar was hij mee bezig voor hij stierf? Het is een simpel verhaal maar het leidt tot een leuke ontknoping.

Dan is daar dus Scott Eastwood, die qua uiterlijk zeker aan zijn vader doet denken, maar wiens stem soms precies hetzelfde is. Echt een feest, ik hoop dat we nog veel van hem gaan zien.

Maar zijn personage steekt ook goed in elkaar. Je ziet vaak dat ze bij dit soort films iets 'outlandish' toevoegen om het origineel te maken. Zie het als aardappels, groenten, gehaktbal maar dan met een saus van dropveters. Je vraagt je vaak af: waarom? Waarom nou weer dit?

Ook hier is zo'n saus: Eastwood is psychiatrisch patiënt, met moordneigingen. Maar hier werkt het, het geeft hem iets extra's, iets interessants, een personage waar de film stukje bij beetje dingen over onthult, zonder echt vervelend te worden.

De scènes dat hij in de meest penibele situaties belt met zijn psychiater (Mel Gibson) zijn wat mij betreft iets te melig, maar wat deert het. Zoals verwacht doen Mel Gibson en Famke Janssen niet zoveel in de film, maar net genoeg om je niet bekocht te voelen (zoals bij de laatste 39.344 films van Bruce Willis vaak gebeurde).

3 sterren

Veeeeel te lang. Filmisch mooi en goed acterende kindjes, maar het is een kwelling om hem uit te moeten zitten. Als klap op de vuurpijl word je getrakteerd op een onbevredigend einde.

Ik voel me bekocht en kan er dan ook niet meer dan 2 sterren voor over hebben. Daarmee krijg ik helaas die 2.5 uur van mijn leven niet terug. Dat einde is echt waardeloos.

Heb hem al lang in huis, maar vanwege de bakken modder die deze film ontving en nog steeds ontvangt, nooit gekeken. Tot deze druilerige vrijdagmiddag.

En het is inderdaad niet best. Veel slechter dan alle andere comicbook verfilmingen van dit decennium. Het opent wel aardig, maar de slechteriken zijn totaal niet interessant. Het acteerwerk is matig, de keuzes die personages maken zijn onlogisch, etc. Blegh.

2 sterren

De film opent sterk met een gave slo-mo en hier en daar leuke vondsten en onverwachte camerastandpunten (denk aan het bekijken van het tijds-schema vanuit het oogpunt van een personage, terwijl hij loopt).

Ik verwachtte geen spektakel, geen dijenkletsers, maar was meteen geboeid door de aandacht voor detail en de subtiele (visuele) grapjes in de film. Ook dáár kan ik van genieten.

Helaas zakt dat na een tijdje weg en wordt het gewoon een beetje, ja hoe zal ik het noemen, nou gewoon een saaie film. Ook de goeie soundtrack helpt dan niet meer. Er gebeurt te weinig, de dialogen en situaties zijn net niet grappig of spitsvondig genoeg, het is het allemaal nèt niet.

Ik heb van deze regisseur ooit 1 andere film gezien (The Royal Tenenbaums) en zojuist mijn bericht aldaar (uit 2010) teruggelezen. Ook daar wist ik de subtiele grapjes en visuele geintjes te waarderen, maar ook die film vond ik nogal saai met veel inkak-momenten. Dus geheel onafhankelijk van elkaar beoordeel ik twee films van de zelfde regisseur precies gelijk.

Ik wil het hoog aangeschreven Moonrise Kingdom nog wel eens proberen, maar verder denk ik niet echt dat deze Wes Anderson aan mij besteed is.

2.5 sterren

P.S. maakt die Anderson alleen maar films met Murray, Wilson en/of Schwarzman erin?

Geweldige film met een unieke combinatie tussen sciencefiction en film noir. De vergelijking met The Truman Show en The Matrix is makkelijk gemaakt, maar alles is toch anders dan je denkt. Ook de afloop is goed gekozen. De special effects waren boven verwachting goed voor een film die onterecht onbekend is.
Spannende, prikkelende film die me zeker nog lang zal heugen.

4.5 sterren.

P.S. Ik heb de directors cut gezien. Geen voiceover gehoord.

Eindelijk had ik eens tijd en zin gevonden om te gaan zitten voor The Dark Knight Rises. De eerste twee films uit de trilogie van regisseur Christopher Nolan vond ik degelijk, maar niet overdonderend - en dat was ook mijn verwachting voor dit derde en laatste deel.

Op de looks van de film kun je weinig aan te merken hebben. Het spat van het scherm en knalt uit je speakers. Dat is allemaal prima. Ze hebben ook niet de minste acteurs voor de lens getrokken dus de hele cast speelt overtuigend - met name een paar mooie scènes met Michael Caine als de trouwe butler Alfred.

Waar ik wel een beetje moeite mee heb is de inhoud. Toegegeven, striphelden verfilmen is lastig. Dat komt doordat het bronmateriaal verhaallijnen bevat die ten eerste over vele decennia zijn uitgesmeerd. Daardoor is het net een soap: Ludo en Janine uit GTST zijn in de loop der tijd al zo vaak uit elkaar geweest en weer bij elkaar gekomen, als dat echte mensen zouden zijn dan hadden ze zware borderline en schizofrenie en moesten ze direct in een dwangbuis.

Zo ook het verhaal rond Batman en Bane. Ik had nog nooit van die hele Bane gehoord, maar als je Wikipedia moet geloven zijn ze enerzijds aartsvijanden maar ze werken ook wel eens samen. Dat slaat dus helemaal nergens op. Strips stuiteren qua verhaallijn soms heen en weer als een ADHD kind op XTC. Het is veelal een inconsistente rotzooi, zo ook het verhaal rond Bane.

De uitdaging voor filmmakers is dus om uit een puinhoop aan verhaallijnen een film te maken die enerzijds recht doen aan het bronmateriaal en anderzijds gewoonweg te volgen is voor de kijker. De oplossing is bijna altijd een sterke versimpeling en dat werkt hier goed. Bane was prima als schurk, al moest ik wennen aan zijn debiele stem. Maar gemaskerde mannen met rare stemmen - dat mag na twee Nolan-Batmanfilms ook geen verrassing meer zijn. Ik blijf de overdreven rauwe stem van Christian Bale als Batman volstrekt lachwekkend vinden - en iedere scène waarin hij praat wordt daardoor meteen verpest.

Jim Gordon krijgt na twee zouteloze bijrollen eindelijk eens flink wat screentime en draagt ook actief bij aan het verloop van het plot. Joseph-Gordon Levitt had ook een leuke rol als "agent Blake". Meer moeite had ik met het personage van Selina Kyle - zij was mij net als Bane onbekend, maar ik las achteraf dat dat dus de 'echte' naam is van Catwoman. In deze film noemt ze zich niet zo - misschien maar goed ook, want de Catwomans die tot nu toe het witte doek haalden waren niet bijster goed (Michelle Pfeiffer misschien nog wel, in a campy sort of way).

Een ander gegeven wat dat Batman verhaallijn rommelig maakt is dat er meerdere Batmans (en ook meerdere Robins) zijn geweest. Deze film lijkt hier subtiel naar te hinten maar laat het thema gelukkig net op tijd vallen als een hete aardappel. En dat is maar goed ook, het is al rommelig genoeg allemaal.

De lange speelduur komt de opbouw ten goede en toen Bruce Wayne eindelijk zijn pakkie weer eens aantrok zat ik te juichen op mijn stoel. Maar een echt lekkere payoff blijft een beetje uit, vind ik. Gedurende de royale 152 minuten trekt een knallende en spetterende show aan je voorbij - maar toch blijf ik de meer ingetogen verfilmingen van Tim Burton het leukst vinden. Simpeler, kleiner, donkerder. "Batman" uit 1989 vind ik echt een meesterwerk.

3,5 sterren

Wat me vooral bij blijft van Dark Phoenix is dat vrijwel niets me bij zal blijven.

Geen enkel stukje verhaal en geen enkele actiescène sprong er echt uit. Nee, wat ik me over enkele jaren zal herinneren is dat dit vooral een #metoo goedmakertje is.

Na een dozijn X-men films waarin vooral mannen met elkaar de epitsche battles uitvechten, is het hier duidelijk de bedoeling om vrouwen wat meer in het zonnetje te zetten. We hebben goodguy Raven, badguy alien Jessica Chastain en daarnaast Jean Grey, die zowel good guy als badguy in één is. Sorry, zei ik guy?

De mannen zijn eigenlijk allemaal gedegradeerd tot bijrol. Raven zegt zelfs letterlijk dat ze eigenlijk vindt dat de club wel omgedoopt mag worden in X-Women.

De voornaamste verdienste van Jessica Chastain is dat ze zichzelf bevestigt als minst appetijtelijke A-lister van dit moment. Sorry, ik kan er niks mee. Ik vond haar in Interstellar al niks en in The Martian ook niet. Dat waren films waarin ze astronauten speelde. Hier gooit ze alle schroom van zich af en speelt ze wat ze daadwerkelijk is: een enge alien.

Jessica Chastain heeft een graatmagere kop met lege, holle oogkassen zo groot als kraters op Mars waar NASA rover-autootjes in landen om er bodemmonsters te nemen.

Een ander aspect waar deze film veel last van heeft - naast Jessica Chastain - is dat van de overtreffende trap. In een eerdere film (vraag niet welke, ik haal alles door elkaar) hebben we Magneto eerst een heel stadion en later zo'n beetje alle metaal van de hele wereld in beweging zien brengen - dit keer heeft hij de grootste moeite met het uit de grond trekken van een metro treintje. Huh?

Je zou verwachten dat dreigingen steeds groter worden, maar hier is eerder het omgekeerde het geval.

Dankzij deze prequel-reeks lijken de avonturen van Patrick Stewart en Ian McKellen, in de oorspronkelijke X-Men trilogie van een kleine 20 jaar geleden, kinderspel.

De relatie tussen Xavier en Magneto is ook ongeloofwaardig. Het is een soap van een niveau GTST. Ik weet dat dit soort onbegrijpelijke hak-op-de-tak soaps kenmerkend zijn voor strips (infantiele boekjes met tekeningetjes en tekstballonnetjes). En aangezien strips aan deze films ten grondslag liggen, verwacht ik ook helemaal geen episch proza, maar is een beetje consistentie teveel gevraagd?

Wat betreft Magneto, een pluspuntje dan: het is altijd een genot om Magneto aan het werk te zien. Zijn superpower biedt enorm veel mogelijkheden om slechteriken creatief dood te maken en dat gebeurt hier ook wederom.

Maar die creativiteit zien we niet terug in het verhaal. Richting het einde van de film weet je waar het naartoe gaat met Jean Grey - eigenlijk weet je dat al na het eerste kwartier. Maar hoe we daar komen, lijkt voor de makers zelf op dat moment óók nog een raadsel. De fut en inspiratie is er twintig minuten voor de aftiteling compleet uit.

Nee, deze film is totale quatsch. Visueel onberispelijk, dat wel. Maar inhoudelijk een prul.

2 sterren

Als je naar de poster kijkt en denkt dat Elba en McConaughey de strijd tussen goed en kwaad samen gaan uitvechten, kom je bedrogen uit. De spil in het verhaal is namelijk (weer eens) een onbegrepen tiener. Hij wordt op de poster niet getoond, noch genoemd in de plot samenvatting, maar toch draait alles in de film om hem. Godzijdank is het een ventje dat nog best redelijk acteert.

Maar goed, daar gaan we. We belanden in een volkomen onbekende wereld waarin Gunslingers het moeten opnemen tegen de Man in Black, om de Donkere Toren te beschermen.

Waarom dit zo is, weten we niet.

Wie heeft de toren gemaakt? Hoe werkt het? Wie heeft de Gunslingers aangewezen als beschermers? Wie is de badguy? Waarom wil hij zo graag de toren kapot en de monsters binnen laten? Wat is het voor wereld waarin het zich afspeelt? Waarom lijkt het op een soort versie van de aarde, maar dan alsof er duizenden jaren zijn verstreken na het verdwijnen van onze beschaving? Waarom zien de boeven eruit als harige ratten en moeten ze maskers op? Waarom glimt het hoofd van Matthew McConaughey zo?

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Goed, er zijn films die pogen alles uit te leggen. Die rammen binnen enkele minuten een hoeveelheid lore door je strot die je onmogelijk zo snel kan verwerken (After Earth en min mindere mate Pacific Rim zijn daar goede, nou ja, slechte voorbeelden van). Bedenk je dan ook nog eens dat aan deze film een boek (of boekenreeks, zelfs) van Stephen King ten grondslag ligt.

Ik geef het je te doen: hoe sleep je de kijker mee in zoveel nonsens? Da's onmogelijk.

De makers van The Dark Tower kiezen dan ook voor een radicaal andere aanpak: ze beginnen niet eens aan uitleg. Matthew is fout, Idris is goed, en daar moet u het maar mee doen. En toegegeven: eigenlijk zou de film nog veel slechter zijn geweest als ze in de karige 95 minuten speelduur ook nog eens een hele uitleg hadden gegeven. Want dat zou het enige pluspunt uit de film halen: de vaart.

Want het vrij hoge tempo maakt dat je nooit te lang stilstaat om je af te vragen waar de fuck iedereen op je scherm nou precies mee bezig is. Dat is ook wel een verdienste op zich.

Maar bij het zien van de aftiteling daalt toch echt het besef in dat het best wel een kutfilm is.

2 sterren

P.S. ben ik de enige die vindt dat Matthew McConaughey op de poster kijkt alsof hij net een ruft heeft gelaten, maar voelt dat er een klein beetje nattigheid is meegekomen?

Deze film haalt leuke capriolen uit met bekende clichés (zo'n carchase hadden we nog niet gezien), is op de rustige stukken erg geestig qua dialogen en kijkt lekker weg. Niet geniaal maar zeker wel een leuke film.

Overigens vind ik zowel 30 rock als The Office van het niveau "glimlach". Maar dat kan ook aan mij liggen, ik houd meer van Married with Children.

3 sterren

Wat een bizar slechte film.

De soundtrack? Welke soundtrack? Bedoelden jullie die A-team achtige muziek tijdens actiescènes? De muziek was slecht, en de soundeffects al helemaal. Als een zombie een stomp vol op zijn smoel kreeg was er niet eens een bevredigende "BSHHHH" onder gemonteerd. Ook dat was beter bij The A-Team.

Ik begrijp niet waarom deze film zo hoog aangeschreven staat. Vanwege het fantastische acteerwerk zal het niet zijn. Of de logica. Of dat de hoofdpersonen constant de zombies pas opmerken als ze reeds van achteren worden betast (door handen die soms wel, en soms niet in dezelfde kleur als het gezicht geschminkt zijn), en dan nog steeds enorm traag reageren. Ja, zo kom je wel in de problemen met de zombies, want an sich leveren die trage groengeschminkte acteurs geen enkele bedreiging op.

De actiescènes zijn dan ook idioot slecht en zijn het predikaat 'actie' niet waard, omdat het zo traag gaat. Zelfs de scène met de auto valt tegen, er wordt niet 1 zombie vol op de motorkap genomen. In 1978 had je toch ook al stuntmannen?

Het gegeven is even leuk als simpel en tegenwoordig erg hip in allerlei computerspellen (e.e.a. lijkt sterk op Dead Rising op de Xbox of bijvoorbeeld Left 4 Dead). Maar de uitwerking is dramatisch slecht. Ik wil zombies zien die op originele manieren worden omgelegd, en niet steeds netjes tussen de ogen geschoten met een sniper-geweer.

De film duurt ook veel te lang (ik keek eentje van 126 minuten) en is na ongeveer 80 minuten compleet ingekakt (vanaf het moment dat die ene gewonde knakker in de kruiwagen gaat zitten). Dat de film ook volstrekt GEEN verhaal bevat, helpt ook niet echt. We vallen er middenin en knijpen er bij het verschijnen van de aftiteling weer tussenuit. De personages zijn oninteressant en niet uitgewerkt.

Vanaf 90 minuten zijn we gaan skippen tot er ineens een bikergang aan kwam zetten, en ook dat leverde geen leuke scènes op.

1 ster. Een bruine.

Prima film, die vooral drijft op de waanzinnige special effects.

Daarnaast hebben we wat verwaarloosbare, clichématige plotjes met een vader en een zoon, een man die zich opoffert voor het team, de stigmatiserende zwerver/neger, een liefdesverhaaltje, een expert die alles weet maar waar niet naar geluisterd wordt (zoals bij iedere rampenfilm).

Maar eigenlijk is deze film één grote Greanpeace commercial, dat wordt aan het begin, maar zeker ook bij de speech aan het eind, pijnlijk duidelijk.

Maar omdat de film precies overeenkomstig mijn verwachting was (lekkere special effects op m'n beamer, geluid hard, en tussendoor een beetje kijken naar een dun plotje) geef ik er zonder gezeur 3.5 sterren voor.

Help mij... Ik wil hem zo graag leuk vinden. Ik heb genoten van de eerste twee delen maar ofwel mijn smaak is in een paar jaar tijd plotseling verfijnd, of deze film is gewoon minder grappig. Het is het allemaal nèt niet.

De gimmick is natuurlijk de combo tussen de chagrijnige Wolverine en de praatgrage Deadpool. Dat werkt altijd. Sterker nog: de film 48 Hrs. met Nolte en Murphy schijnt zelfs een beetje een inspiratie geweest te zijn.

Maar vooral het feit dat Jackman zich na jaren van "Wolverine-pensioen" nog één keer oppompte voor de rol, valt te prijzen. Op papier een geweldige fanservice. En dan is het kleine rolletje van opa Blade nog een kers op de taart.

De protagonisten zijn natuurlijk schier onoverwinnelijk, dus voor de spanning kun je beter kijken hoe behanglijm opdroogt. Het gedoe rondom meerdere dimensies, het "multiverse", is inmiddels zo overbekend bij het publiek dat de film amper tijd besteedt aan het uitleggen ervan. Maar dit haalt ook direct het allerlaatste restje spanning uit de film: het biedt bijna altijd een mogelijkheid om iets op te lossen, zoals we in vele andere films reeds zagen. En alsof dat niet genoeg is: het breken van de "vierde muur" en alle meta-humor gaat in dit derde deel zó over de top dat het niet meer werkt.

Je zit dus te kijken naar een held die eigenlijk niet dood kan, in een film over meerdere dimensies die, zo weten we inmiddels, altijd wel een manier bieden om problemen op te lossen en waarbij de hoofdpersoon continu door heeft dat hij in een film speelt en hier aan de lopende band grappen over maakt. Het is te veel van het goede.

Daarbij vind ik de slechteriken ook vervelend, zwak en oninteressant.

Valt er dan wat te genieten? Ja, sommige actiescènes zien er goed uit. Het begin, met het skelet, is heerlijk grof. En ja, tussen veel misgeslagen planken (die Deadpool hond kon me echt gestolen worden) zitten wel degelijk leuke grappen (alles rondom de burgerlijke Honda minivan, de Mad Max persiflages).

Eigenlijk waren de grappen leuker naarmate ze kleiner en terloopser waren. Er wordt gerefereerd aan de scheiding van Jackman. Als Jennifer Garner verschijnt (getrouwd met Affleck, die ooit Daredevil speelde) is daar ook een subtiele verwijzing naar. En sommige heb ik misschien niet eens opgepikt.

Maar netto is het allemaal te weinig om bij de aftiteling kramp in je lachspieren te hebben, zoals ik bij het tweede deel wel had.

En, tot slot, voor een film die pretendeert alles, iedereen en zichzelf op de hak te nemen zit er opvallend weinig in wat een "woke" persoon aanstootgevend zou kunnen vinden. Een etnische of transseksuelengrap zou in deze potpourri van spot zeker niet hebben misstaan, maar dit wordt zeer zorgvuldig vermeden.

2,5 sterren

Ik heb in lange tijd niet zo genoten van een film, als van Deadpool 2. Jammer dat het na twee uur al voorbij was.

Deze film heeft alles. Tragiek, humor, spanning, zelfspot, het breken van de vierde muur (tegen het publiek praten), een verhaal dat anders loopt dan je verwacht, vele cameo's, veel knipogen naar de popcultuur en andere films, een steengoede soundtrack, flink wat actie en geweldige CGI, visuele computereffecten.

En een fenomenale Josh Brolin als Cable.

De film steekt ook heerlijk de draak met hedendaagse politieke correctheid, genderneutraliteit en een overdreven focus op racisme.

Niet onbelangrijk: dit alles in precies de juiste verhouding. De humor is wel de rode draad, maar het gaat niet ten koste van het verhaal. Ondanks een continue stroom grappen leven we mee met Deadpool en is het verhaal van Cable mysterieus en boeiend. Scènes die iets van emotie moeten losmaken zijn ook daadwerkelijk prachtig (al ligt dat ook aan de beeldschone Morena Baccarin).

De eerste Deadpool film was bloederig, grof en had een held die in de camera praatte. Dat was nieuw in het superheldengenre. Het was een gimmick. Maar Deadpool 2 voegt daar zó veel aan toe dat je de film drie keer moet zien om alles een beetje te onthouden. Wat een genot.

4,5 sterren

P.S.

Bij films als deze zie je in negatieve recensies vaak dat mensen dingen gewoon niet begrijpen en dan stom vinden. Voorbeeld: de opening credits bijvoorbeeld ("produced by: what the fuck?") zijn precies zoals in het eerste deel, waarin de opening credits ook al de film zelf becommentarieerden. Het past prachtig in de lange reeks meta-grappen. Als je dat niet snapt is dat wel een beetje sneu.

"Alles wat ik doe is toch wel leuk"

Een zinsnede uit het overbekende stukje "Jostiband" van Teeuwen, maar zeker van toepassing op Quentin Tarantino. Sinds Reservoir Dogs en Pulp Fiction heeft hij al een schare trouwe fans die als bezetenen iedere diepere laag uit zijn films proberen te halen. Want Quentin is zo briljant. Het slag mensen met de bekende Jules/Vincent-motelscène als poster aan de muur. Het slag mensen dat Ezekiel 25:17 uit hun hoofd kent.

Die mensen vinden deze film geweldig. Naast Quentin Tarantino zelf natuurlijk. Want ik denk dat het vooral de man zelf is die geniet van de expres overstuurde soundtrack, de expres wegvallende kleuren, de expres slechte beeldkwaliteit, de expres superslechte montage. Want als je daar even doorheen kijkt blijft er niets over, zeker niet qua verhaal. Of zou de plot ook expres zo slecht zijn? Natuurlijk, zullen de Quentinfans meteen roepen. Alles is expres slecht. Briljant toch?

Nou, nee. Want afgezien van de 'expres-slecht' gimmick, en een aantal leuke verwijzingen naar eerdere films (Daryl Hannah uit Kill Bill wordt genoemd en haar fluitje is een ringtone, de Big Kahuna Burger en de footmassage uit Pulp Fiction worden genoemd), blijft er helemaal niets over. Want de film komt nergens vandaan en gaat nergens naartoe. De dialogen zijn ook slecht en volkomen oninteressant. Je kan zo de hele film skippen naar de enige twee actiescènes uit de film.

Bottom line: een leuke gimmick maar verder een saaie film. Want met enkel een gimmick maak je geen film. Daar heb je ook nog een fatsoenlijk script voor nodig. En je komt er niet mee weg door de te zeggen dat dat script ook expres slecht is, want de expres-slecht grap is even leuk maar daarna wil je verdorie een fatsoenlijk verhaal om naar te kijken en zinvolle dialogen om naar te luisteren. Quentin. Briljant mannetje dat je bent. Met je ik-moet-zonodig-met-mijn-kop-weer-in-mijn-eigen-film. Alles wat je doet is niet automatisch leuk.

2 sterren.

P.S.

Als die chick op de motorkap zit, en dan roept "Faster black bitch, faster", is dat een verwijzing naar het jongetje uit A Perfect World die tegen Kevin Costner roept "faster Butch, faster" ?

"Death Race" is voorspelbaar in positieve en negatieve zin: het is precies wat je ervan verwacht, vette actie, en die krijg je. Da's positief. Negatief is natuurlijk het voorspelbare verhaaltje. Het is eigenlijk een herhaling van "The Running Man" (met Arnie S.) maar dan met auto's.

Maar het is zeker wel een onderhoudende film met goed stuntwerk, veel meer zit er niet in, maar dat is ook niet de bedoeling denk ik.

3 sterren

P.S. ik zal even de plotsamenvatting veranderen, want het is zeker geen post-apocalyptische wereld, eerder 'de nabije toekomst'.

Charles Bronson zonder Charles Bronson.

Death Sentence verenigt het beste uit het genre revengeflick tot een zeer degelijke film, die goed is gefilmd en sterk is geacteerd. De eerste 10 minuten zijn zéér cheesy: de homevideos, het maken van toekomstplannen, zelfs Chuck Norris zou zeggen: "jongens dit heb ik al 20 keer gedaan".

Iedereen is blij en happy, totdat ze op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats zijn. Maar de makers realiseren zich ook dat we dat allemaal al wel honderd keer gezien hebben dus skipt de film mooi rap naar het punt waarop alles in het honderd loopt, en vanaf daar is de film een lekkere achtbaanrit.

Zeer goed gefilmd en gespeeld, maar inhoudelijk kent het geen echte wendingen of verrassingen. Is dat heel erg? Nee. Bij deze film stel je je in op een knakker die zich gaat afreageren, en die krijg je ook.

4 sterren

Veruit één van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien. Zeer goed acteerwerk, realistische dialogen, en de handelingen van de personages komen ook heel erg realistisch en menselijk over.

Het duurde even voor het op gang kwam maar daarna was het ook goed raak, en was ik 100% geboeid.

Ik vond het einde echter niet zo sterk, de allerlaatste scène met Jon Voight doet vermoeden dat hij het allemaal maar gedroomd heeft, of wordt hij nou gewoon achtervolgd door een soort trauma?

Ik vond Delivery Man eigenlijk nog wel verrassend goed. Niet alleen is Vaughn lekker op dreef als nietsnut, maar vooral de slonzige Chris Pratt steelt de show.

Wat echter een onverwachte bonus is, is dat de film onder de flauwe premisse toch best wat feelgood sentiment herbergt waardoor je met een prettig gevoel naar de aftiteling kijkt.

3,5 sterren.

Kwalitatief niet slecht. Het acteerwerk is oké, de stunts prima, de regie in orde.

Alleen het script is vreselijk saai en de grappen totaal afwezig. Ik verwachtte juist een slechte film met dijenkletsers van grappen, maar ik kreeg een degelijk geproduceerde film maar dan zonder humor.

Het hoogtepunt is tegelijk het dieptepunt van de film: Danny Trejo die karaoke zingt.

1 ster

Niet onaardig, maar de gemiddelde beoordeling van Demain Tout Commence wordt grotendeels bepaald door het einde. Want zonder de clou was het een ongeloofwaardige film met rare wendingen.

Een kind in je armen geduwd krijgen en dan de ene onlogische keuze maken na de andere. De enige poging die er gedaan wordt om de moeder op te sporen is via Facebook. Uhm, hallo politie?

Bij toeval ontmoet hij een kerel bij wie hij kan wonen en die 2 scènes later een halve surrogaatpapa is voor het kind. En van alle baantjes die hij kan vinden wordt hij stuntman. Een mooi excuus om een paar actie shots te stoppen in deze verder vrij tamme film. Nee, qua verhaal is het ronduit slecht uitgewerkt.

Het is allemaal wel mooi in beeld gebracht en de getalenteerde Omar Sy perst het maximale uit de rol - en dan nog iets meer. Ook het meisje doet het uitstekend.

3,5 sterren en ook hier geldt: zonder het einde waren dit zeker niet meer dan 2 geweest.

Ik begrijp nooit helemaal waarom ze een film die alles heeft, zo weten te verpesten met 1 debiel detail. Zo ook hier: Den of Thieves gaat over een een mooi stel boeven maar de agenten die op hen jagen zijn absurd en komisch tegelijk.

Ruige getatoeëerde types die blijkbaar aan niemand verantwoording hoeven af te leggen. Dacht je dat Dirty Harry een agent was die de randjes op zocht? Vergeleken bij dit zootje ongeregeld is Harry Callahan een koorknaap.

Zeker in het huidige tijdperk van police violence, black lives matter en wat niet al, ligt de politie enorm onder een vergrootglas. Dat maakt de agenten in deze film volkomen onrealistisch en ongeloofwaardig.

Het doet een beetje denken aan de premiejagers uit Domino (2005) of het SWAT-team uit Sabotage (2014) met Arnold. Bij die films was de geloofwaardigheid van de overdreven ruige agenten ook mijn kritiekpunt.

Gerard Butler doet er alles aan om stoer over te komen maar het is zo geforceerd en over the top dat het een beetje sneu is. Daarbij wordt zijn bijnaam "Big Nick" ook nooit uitgelegd. Wel houdt hij uiteraard van drank, zoals alle ruige agenten, en heeft hij problemen met zijn gezin, zoals - wederom - alle ruige agenten.

In de meeste films zijn de ruige agenten van dienst reeds gescheiden, in deze film moeten wij als kijker dat proces nog aanschouwen. Een volkomen overbodige verhaallijn waar verder helemaal niks mee gedaan wordt.

Dat gezegd hebbende, zit er wel een goede schurk in de film. Ik kende die Pablo Schreiber niet, maar hij portretteert een geweldige linkmiechel.

Zelfs Twee Kwartjes doet het prima, vooral als hij een beetje stoer kijkt vanaf de achtergrond. Zijn personage wordt een heel klein beetje uitgediept in één scène, die ook wel achterwege gelaten had kunnen worden, maar hij is wel grappig. Hier heeft Twee Kwartjes zowaar wat tekst: ongeveer twee zinnen en de makers doen er goed aan om het hierbij te houden, want meer tekst past duidelijk niet in zijn 64Kb werkgeheugen.

De film leent, zoals anderen reeds opmerkten, inderdaad van Heat maar de scènes tussen Butler en Schreiber mogen nog niet eens in de schaduw staan van bijvoorbeeld de beroemde kop koffie die Pacino en DeNiro samen dronken. Dat was pure filmgeschiedenis, maar de ontmoetingen tussen Butler en Schreiber bestaat uit een kwaaie blik op de schietbaan en een domme scène bij de bakplaatjapanner.

Om het helemaal stupide te maken komen ze op de proppen met een EMP-device, die een elektromagnetische puls uitstraalt waardoor elektronica tijdelijk niet meer werkt. Het rare Star Wars ding van plexiglas met een neonlamp erin is echt om te gieren zo lullig.

Is er dan niks goed aan deze film? Zeker wel. Maar je moet wel even door de bullshit heen kijken. De spanningsopbouw is goed. Het is traag, met veel scènes die te lang zijn. Maar je weet dat er iets gaat komen en dat komt dan ook. Goede shootout, goede badguy, leuke sfeer, verrassende clou.

Wat dat laatste betreft verandert de toon van de film wel heel abrupt van een ruwe, realistische film naar een soort Ocean's Eleven-achtig sfeertje. Maar het stoort niet.

3 sterren.

Deze heb ik destijds met veel interesse bekeken, maar blijkbaar vergeten te reviewen. Ik weet nog wel dat hij weinig indruk op me maakte. Ik was (en ben) groot fan van het origineel, de Hong-Kong film uit 2002. Die zorgde bij mij voor meer waardering en interesse in Chinese films. Waarom The Departed dan tegenviel weet ik niet meer.

Want de herziening gisteren beviel goed. Alle hoofdrolspelers doen hard hun best waarbij hooguit Mark Wahlberg misschien wel van wat overacteren beticht kan worden.

Opvallend is dat er een enorme unit jacht maakt op de Ierse schurk Costello (wat een Italiaanse naam is?) maar dat de beste man eigenlijk best 'klein bier' is. Hij is anders dan andere film-maffiabazen: hij is niet iemand die van uit een absurd decadent ingerichte villa de lakens uitdeelt. Nee, hij rijdt zelf rond, slaat zelf mensen in elkaar, etcetera. We zien zijn huis niet eens.

Hoewel Jack Nicholson weer lekker bezig is, vind ik zijn dialogen niet echt memorabel. Dat komt vooral omdat hij dus een nogal atypische maffiabaas is. Je kunt het allemaal lastig in context plaatsen; het voelt alsof er een nog veel hogere baas boven hem staat.

Ook de welbekende 'lagen' in de boeven-hiërarchie is hier afwezig. Dat maakt ook dat undercover-agent Billy Costigan (Leonardo DiCaprio) zich opvallend snel opwerkt tot een vertrouwde medewerker van Costello.

Al met al een spannende, goed geacteerde film. Zeker de moeite waard.

3,5 sterren

Dat ging hier ook zo.

Ik moet zeggen, het is wel een unieke film. Het is best gewelddadig met al die wapens enzo. Maar goed, Wile E. Coyote en Road Runner gingen elkaar ook met tanks en bommen te lijf.

Hoewel het wel een aardige film is die lekker wegkijkt, is het mij allemaal wat te merkwaardig en vergezocht. Steve Carell doet het leuk: soms zie je niet Gru maar echt de man zelf in de tekenfilm rondlopen.

Het verhaaltje is natuurlijk voorspelbaar maar dat is niet erg bij een animatiefilm. Maar ik vond het allemaal nèt niet. Er zit een leuke verwijzing in naar The Godfather, maar de humor vond ik verder niet zo bijzonder.

Aan het eind zie je nog "Gru-Ray Disc" staan, dat is we geestig

Prima, maar niet bijzonder.

2,5 sterren

Leuke film. Beter dan deel 1. Daar vond ik de meisjes op een gegeven moment erg irritant worden. Die hebben hier een iets kleinere rol.

Hier en daar zelfs wat grapjes voor volwassenen (de Love-boat achtige bartender-minion op dat tropische eiland, die precies de bekende bartender move doet )

3,5 sterren

Een prima film die na een tweede kijkbeurt toch wel minder is. Ik weet ook niet of het leuker is om de film compleet onwetend te kijken, of dat je met wat kennis omtrent het plot de hints wat beter oppikt.

Ik wist dat hij me wel zou kunnen bekoren, maar onverwacht vond ik hem echt supergeniaal.

Sacha Baron Cohen moet je liggen. Vond je zijn eerdere films vreselijk, dan moet je deze ook niet kijken. Maar als je kon lachen om Ali G, Borat en Bruno, dan zal deze film je ook wel aan het lachen krijgen.

Maar The Dictator doet nog iets méér. De film is naast een heleboel onderbroekenlol ook een heerlijke, vrij actuele, satire op allerlei mondiale kwesties, zoals de crisis, hippies, dictators, emancipatie, imperialisme, de occupy-beweging, arabieren, etc. etc. Na de val van Khadaffi heb ik net als velen met open mond gekeken naar de megalomane paleizen, met goud belegde Ak47s, Lamborgini's etc. The Dictator weet dit heerlijk te persifleren.

Er zitten teveel memorabele scènes in om op te noemen, met daarbij toch wel een speciale vermelding voor de scène in het restaurant waar hij steeds een nieuwe naam moet verzinnen. Een bekend filmcliché maar dan op een hele leuke manier ingevuld doordat de andere partij er keer op keer niet intrapt

Al met al een klein beetje intelligenter dan zijn vorige films wat perfect tot uiting komt in Aladeen's speech op het eind. Zo heeft de film, heel erg stiekem, ook nog een boodschap.

4 sterren