Opinions

Sabotage gaat over een elite-eenheid van de DEA die verzeild raakt in een dodelijk spel rondom verdwenen geld, wantrouwen en wraak. Regisseur van dienst is David Ayer, vooral bekend van het fenomenale End of Watch. Maar de grote publiekstrekker is natuurlijk hoofdrolspeler en actie-icoon Arnold Schwarzenegger. Na de leuke 80's revival in Escape Plan, zijn cheesy cameos in de Expendables films en het ietwat gezapige The Last Stand was het tijd voor iets serieuzers. Op grond van de regisseur verwachtte ik actie, veel actie en vooral: origineel gefilmde actie.

Wat je krijgt is echter een duistere, rauwe film waarbij de actie bepaald niet de boventoon voert, maar slechts dient als ondersteuning van een verhaal rond de hoofdrolspelers: de leden van het DEA-team. Ik vind dit op zich geen verkeerde keuze, ware het niet dat de personages nogal domme stereotype macho sukkels zijn. Ik kan me niet voorstellen dat in het echt getrainde agenten een clubhuis hebben waar ze, als ze niet schieten op alles wat beweegt, zitten te zuipen en elkaar te tatoëren. Ze lijken op zijn gunstigst bezien op de premiejagers uit Domino (2005) maar met wat meer fantasie lijken ze vooral op de hilarisch foute slechterik Bennett uit Commando (1985).

Verhalen zijn enkel leuk als de personages leuk of interessant zijn. Bij deze gasten kon me hun lot geen seconde interesseren. Daarmee gaat het uitgangspunt van de film (story-driven film met actie louter ter ondersteuning) compleet ter ziele.

Wel moet gezegd dat de acteurs van hun flinterdunne, eendimensionale personages nog het beste weten te maken. Hoewel de meeste zeer irritant zijn, worden ze wel prima neergezet. Ook Arnold Schwarzenegger, bepaald geen oscar-kandidaat, zet zijn rol overtuigend neer. Het is toch wel leuk om te zien dat hij sinds zijn "Raw Deal" en "Red Sonja" dagen toch nog wat heeft bijgeleerd. Uiteraard is hij net even te oud om nog geloofwaardig te zijn als DEA-agent, maar het is Arnold... Dus who cares.

De film is niet zuinig met gore en andere vunzigheden maar weet toch steeds op de juiste momenten te stoppen. Hier ben ik wel blij mee. Het verhaal is in het begin goed en mysterieus maar als de aap uit de mouw komt, valt dat enorm tegen en is de rest van de film totaal niet interessant meer. Ondanks Arnold, die ik persoonlijk erg hoog heb zitten - vind ik het geen goede film. Het door velen zwaar bekritiseerde einde vond ik daarentegen helemaal niet zo uit de bocht vliegen, ik vond het eigenlijk wel prima zo. Maar Arnold en een team van 9 Bennetts: nee. Eentje was genoeg.

2,5 sterren

Ja, ik weet niet.

Het Chinese meisje dat nèt niet goed kan acteren.

Jason Statham die nèt niet echt zijn best doet.

Vechtscènes die nèt geen originele choreografie hebben.

Een verhaal dat nèt niet helemaal lekker loopt.

Een nèt niet helemaal geloofwaardige reactie van Statham op wat de Russen hem aan het begin van de film aandoen.

Een nèt te lang durende opening met een nèt te lang zwervende Statham.

Ja, nèt niet dus.

2.5 sterren

Spannende film met een weinig verrassend plot maar een goeie uitvoering.

3 sterren

Met gewonnen MovieMeter AFFF kaartjes naar A'dam geweest om deze film te zien. Best wel aardig, maar niet conform verwachting. De film valt namelijk beter te kwalificeren als een komedie, en de samenvatting en poster geven eigenlijk een verkeerd beeld van de film. Het is vooral de droge humor die de aandacht opeist.

Zo is er een agressieve rechercheur die, zodra verhoren vastlopen, vaak met een karatetrap in beeld vliegt en de verdachte in elkaar probeert te trappen. Of een scène waarin rechercheur A aan komt lopen met een document voor B, die net een verdachte in elkaar staat te trappen. "Stop, stop!" zegt A, overhandigt het document aan B. B stopt met schoppen en leest het document, ondertussen gaat A gewoon verder waar B gebleven was en schopt op de verdachte in. Dat zijn wel hilarische momenten.

Maar als thriller heeft de film slechts enkele spannende scènes te bieden. Dat is jammer, want de sfeer was prima en hier had meer mee gedaan kunnen worden.

Het meest belachelijk is trouwens nog wel het stukje op de festivalsite zelf (www.affff.nl):

Aardige film, prima actie, verhaal is oké.

Achteraf zijn er alleen talloze plotholes en dingen die nergens op slaan.

De meest opvallende:

Als die kale Tsjechoslowaak geslaagd was met zijn bom, en de president niet op tijd in de lift was geweest, dan was het allemaal mislukt omdat de president nodig is om uberhaupt lanceringen in werking te zetten. Dus eigenlijk twee badguys die hetzelfde willen maar elkaar daarbij compleet tegenwerken.
Ook begreep ik niet helemaal wat nou de ommekeer in de gedachtengang van Salt had bewerkstelligd, ze was eigenlijk slecht maar ineens toch goed, maar waarom? Ik kan me voorstellen dat ze het niet leuk vond dat ze haar kerel omlegden, maar ver voor dat moment kwam, handelde ze ook al tegen de orders van die Rus in door de Russische president niet echt te vermoorden.

Kortom: een film waarin veel gebeurt, maar de personages lijken maar wat te doen zonder zelf te weten waarom....

3 sterren

Het einde hint naar een vervolg maar van mij hoeft het niet, daarvoor is het personage Salt echt niet leuk genoeg.

De naam San Andreas kennen velen, moi incluis, als een spel uit de Grand Theft Auto reeks, maar minder bekend is dat het de naam is van de breuklijn die onder half Californië door loopt. Deze breuklijn staat op springen, zo ontdekt wetenschapper Paul Giamatti. Hij probeert zoveel mogelijk mensen te waarschuwen, maar krijgt daar amper de gelegenheid voor omdat de poep al vroeg in de film de ventilator raakt.

Gelukkig is daar nog Dwayne Johnson, een reddingspiloot die uiteraard een gecompliceerde relatie heeft met zijn ex-vrouw en die zijn dochter na de scheiding erg mist. Ja, helden in films moeten altijd emotioneel gekweld zijn, het mag ook nooit een Nutella-papa zijn met een kantoorbaan, een Balkenende-kapsel en een Opel Zafira. Nee, Dwayne mag de archetype actieheld spelen en dat doet hij natuurlijk prima. Zijn ex-vrouw is een beetje een saaie milf, maar met name de dochter steelt de show. Dwayne's negroïde genen zijn blijkbaar nogal recessief, want de dochter is zo wit als sneeuw.

Het zal je niet verbazen dat zij geen buitenboordbeugel heeft, geen puisten, geen dopogen of dof haar met gespleten punten. Nee, zijn dochter is een fotomodel met een pronte E-cup die in het echte leven keihard 24/7 zou feesten met Dan Bilzerian, maar in deze kuise Hollywoodfilm eigenlijk niets liever wil dan haar fiets, die nog bij het huis van haar vader staat. Maar goed, een film als dit moet het toch al niet hebben van realisme, dus als je toch al mensen de ene na de andere natuurramp laat doormaken (en grotendeels overleven), kniesoor die dan let op het realisme in de personages zelf.

Het verloop van het verhaal kent geen verrassingen. Geen enkele. Maar daar kom je ook niet voor. Ik heb deze film meegepakt in een IMAX bioscoop en was, net als bij een tiental 3D-films die ik hiervoor heb gezien, teleurgesteld in de 3D. Het voegt wat diepte toe maar ik heb wederom geen 'pop-out' gezien dus heb de hoop maar opgegeven dat ooit te gaan zien in een film (de Samsung-demo in de Mediamarkt beloofde dit wel, met een demofilmpje...). Wel was ik aangenaam verrast door het geluid. Af en toe trilde alles, mijn stoel, mijn broek, mijn bier. De film zelf maakt de verwachtingen ook helemaal waar. Spektakel wil je? Spektakel krijg je.

De leukste scène is aan het eind, wanneer iemand gereanimeerd wordt en Dwayne met zijn handen uiteraard een hartmassage moet doen. Moet je eens opletten hoe de regie angstvallig de exacte plek van Dwayne's handen buiten beeld houdt.

3 sterren. Prima popcornfilm.

Saving Mr. Banks begint als een leuke botsing tussen Britse stijfheid en Amerikaanse decadentie. De gereserveerde Britse schrijfster P.L. Travers wordt door de flamboyante Amerikaan Walt Disney overgehaald haar rechten op de Mary Poppins-boekenreeks te verkopen of althans, mee te werken aan een speelfilm gebaseerd op haar boeken. Dat had Disney beter niet kunnen doen.

De tegenstelling tussen stijve hark Travers (overigens prima gespeeld door Emma Thompson) en de uitbundige, extravagante Walt Disney (Tom Hanks in vorm) is zo'n 20 minuten lang grappig, vooral doordat Disney haar alsmaar "Pam" en "Pamela" blijft noemen, ondanks wel vijf correcties van haar kant. Na wat milde glimlachjes sloeg mijn stemming al snel om in pure ergernis over het personage Travers. Ze zeurt over alles en niks is goed genoeg. Naast ergernis overheerst ook een grote bewondering voor het schier eindeloze geduld van de muzikanten, scriptschrijvers, Walt Disney himself en vooral de door Travers alsmaar gekleineerde chauffeur (een roemloze bijrol van Paul Giamatti). Wat moeten die mensen wel niet over gehad hebben voor een film over Mary Poppins.

Want laten we dat even nader bestuderen, dat "Mary Poppins". Ik ken dat alleen van een televisiereclame voor een blije musical, enkele jaren geleden. Ik haat blije musicals. Ik vind dat suf, irritant en voor Libelle-lezeressen. Ik ken Mary Poppins dus niet goed, maar voor zover ik kan nagaan, is bijna iedereen in het Engelse taalgebied ermee opgegroeid en heeft het een soort status van Jip & janneke, Ot & Sien en De Kameleon bij elkaar. Dan heb ik toch liever de aardige, kettingrokende slons van een Annie M.G. Schmidt dan dit vervelende wijf van een Travers, die doet alsof haar Mary Poppins boeken het Oude en Nieuwe Testament zijn en het hoofdpersonage een soort Jezus met een vliegende paraplu. Mens, doe normaal. Mary Poppins is kut en wees blij dat Disney er een film over wil maken.

Door middel van flashbacks blijkt dat er dieper liggende psychologische factoren in het spel zijn: het gebrek aan behandeling voor onverwerkte jeugdtrauma's alsmede en vooral het gebrek aan een stevige beurt. Man man man, wat een stijve trut en strontvervelende etterbult is die P.L. Travers en nee kijkbuiskinderen, ze ondergaat geen transformatie zoals in de meeste dramafilms: ze is aan het eind nog steeds een etterbult en tijdens de aftiteling krijgen we door middel van een stukje audio-tape te horen dat het door Emma Thompson neergezette personage nog in het niet valt bij de werkelijkheid.

Walt Disney heeft ofwel gouden bergen verdiend aan die film, of hij was continu aan de crack toen hij samenwerkte met dat stuk vreten want lieve help, wat heeft de beste man zichzelf en zijn personeel aangedaan. P.L. Travers is na Amon Goeth uit Schindlers List het ergste filmpersonage ooit.

1 ster

Na jaren herzien en verhoogd van 4 naar 4,5.

Als je niet weet hoe het afloopt is de beleving minder omdat je je op een gegeven moment niet meer kan inleven in Tony Montana (mag ik hopen, voor de gemiddelde kijker). Als je de film al eens gezien hebt neem je meer afstand als kijker en kan je de film en de personages pas echt op waarde schatten.

Zaten ook leuke extra's bij, vooral de vergelijking tussen de bioscoop- en de hevig gekuiste TV versie van Scarface:

"This city is like a chick waiting to get fucked" werd bijvoorbeeld gedubbed met "This city is like a chicken waiting to get plucked". Hilarisch

Wel jammer van dat gratenpakhuis van een Mastrantonio, die Gina speelt. Gina ziet er echt niet uit met haar ribbenkast en ontplofte kapsel, het is echt storend.

Het grote probleem van Scent of a Woman is dat ik hem 27 jaar te laat keek. Er zijn sindsdien zo veel films geweest waarin jongelingen noodgedwongen moeten optrekken met norse oudere personages, dat niets aan deze film origineel aanvoelt.

Sterker nog, het personage van Pacino lijkt vooral een parodie op zichzelf. Een oud-kolonel die leger-termen gebruikt voor elk facet in zijn leven en om de drie zinnen de US Army strijdkreet "hoe-waah" bezigt is gewoon niet serieus te nemen.

Het is dan ook een grote verdienste dat ondanks het absurde, schijnbare, overacteren van Pacino, de beste man je op ongeveer tweederde van de film toch nog meetrekt en weet te overtuigen. Hij heeft een paar heerlijke momenten waarop hij helemaal los gaat.

Maar overtuigen is Iets wat zijn tegenspeler, de vergeten Chris O'Donnell, eigenlijk nooit doet. Nou is de rol van naïeve scholier ook niet een rol waarin je een Oscarwaardige prestatie kunt neerzetten, dus dat kun je hem niet echt kwalijk nemen. Misschien komt het ook doordat het personage (kostschool puber met jasje-dasje) ideologisch verder van mij af staat dan spareribs van een imam, maar echt interessant werd hij niet.

Ik kan me voorstellen dat deze film in 1992 origineler was en Pacino minder karikaturaal overkwam. Hij kreeg destijds een Oscar voor deze rol, maar zijn concurrenten van die tijd (zie hier) waren nou ook niet bepaald ijzersterk.

3 sterren

Deze film is ubermelig.

Veel standaard Bud Spencer vuistenwerk maar dingen in slowmo en reverse erbij, hilarisch gewoon. 3* wegens jeugdsentiment.

Leuke film, vooral door de tomeloze energie van Black. Verhaal is zeer voorspelbaar, maar daarom is het niet een minder geinige film.

3.5 sterren

Ietwat nietszeggende film die voortkabbelt en op het laatst nog een aardige twist heeft. De voornaamste verdienste is dat ze Julia Roberts zonder makeup voor de camera hebben gekregen. Die heeft al jaren geen noemenswaardige film meer gemaakt en leent zich enkel nog voor parfum-reclames van dure Franse merken, waarin ze logischerwijs helemaal volgeplamuurd te zien is, nog breder grijnzend dan die kat uit Alice in Wonderland.

3 sterren

Ben Stiller, de meester van de socially akward outcasts. Bij gebrek aan een fatsoenlijke Nederlandse term. Ben Stiller heeft een soort patent op deze rollen en ook dit keer gaat het hem heel goed af.

We maken met kennis met Walter Mitty, een slome duikelaar die op willekeurige momenten wegdroomt in zijn eigen wereldje en daar dingen doet die hij in het echt niet durft. Maar dan, door een speling van het lot, moet hij daadwerkelijk actie ondernemen en gaat zijn leven, gemerkt of ongemerkt, een beetje lijken op de dingen die hij dagdroomt.

Als je door hebt wat de gimmick is, dan valt dat een beetje tegen. De titel lijkt meer te herbergen dan wat de film daadwerkelijk biedt. Veel mysterie is er niet. Eigenlijk is er geen enkel geheim. Want de meeste mensen in de film weten wel dat Walter zo nu en dan in zijn eigen wereldje zit te dagdromen. Dat is jammer. Je verwacht een hele andere draai. Je zou, als je de synopsis niet zou hebben gelezen, verwachten dat fantasie en werkelijkheid op een gegeven moment op een magische manier door elkaar gaan lopen, maar dat gebeurt helaas niet.

De cast is leuk. Van zijn dikke collega tot de onuitstaanbare baas (met baard). De love-interest-MILF is ook zeer goed gecast. Verder valt een aardige soundtrack op, naast prachtige beelden van Groenland en IJsland. Wat verder opvalt is de complete en totale voorspelbaarheid. Het hoe en waarom van het negatief, tot en met het einde, zie je van verre aankomen. Omdat de film prettig aanvoelt en lekker wegkijkt blijf je met een fijn gevoel achter, maar als je even nadenkt dan blijkt dat de film hoge verwachtingen wekt met titel en intro en vervolgens eigenlijk een heel saai en sullig pad inslaat.

2,5 sterren

Matig en armoedig. Bah. Het plot zie je van mijlenver aankomen. Er wordt een miljoen keer gehint, zelfs al in de aller- allereerste scène. Dat Depp leuk acteert maakt dan ook niet meer uit. Ik kan zo tien films noemen die qua plot op deze lijken (maar als ik ze noem is de lol bij die films er ook af). Maar die zijn stuk voor stuk veel beter.

2 sterren

Echt zo'n Netflix film. Grote acteurs die even een tussendoortje meepakken. A man's gotta eat.

Ik mag zowel Kingsley als Reynolds graag zien spelen, maar niet elke film verschijnt op mijn radar. Deze vloog er onderdoor en duikt dan ineens op in mijn Netflix suggesties. Direct aangezet zonder trailer te kijken of plotsynopsis te lezen.

Kingsley speelt voor het eerst sinds Gandhi weer eens een good guy. Daarom is het in het begin even wennen. Als Reynolds ten tonele verschijnt krijg de film al snel een heerlijke mystery thriller sfeer. Ik liet me er lekker door meeslepen. Hierdoor stoorde ik me gek genoeg totaal niet aan het feit dat werkelijk ieder detail in de film voorspelbaar is. Van vrienden die geen vrienden blijken te zijn tot de keuze die de hoofdpersoon uiteindelijk maakt bij zijn dilemma. De enige verrassing was het lettertype van de aftiteling.

Niet alleen het verhaal bood geen verrassingen, maar zelfs op het moment dat Reynolds bukt terwijl een badguy achter hem stond, zei ik tegen mijn vrouw: "let op, elleboog". En nog geen seconde later parkeerde Reynolds zijn elleboog tegen de gokkel van de slechterik.

Ondanks alles was het prima kijkvoer. Dit soort films zijn eerder gemaakt, beter, maar ook veel slechter.

3 sterren

Senior Year is een "persoon wordt wakker in compleet andere tijdsgeest" film numero zoveel, maar wel eentje met een paar goede elementen. Hoofdpersoon Stephanie ontwaakt na 20 jaar uit een coma. Ze is qua persoonlijkheid nog steeds 17, maar ook haar mindset en gevoel voor mode is nog steeds van de late jaren 90 / vroege jaren 00.

En daarin schuilt een mooi stukje jeugdsentiment voor mij, uiteraard met de foute muziek en kleding van toen. Het grappige is dat je in tegenstelling tot bijv. de jaren 70 en 80, helemaal niet het idee hebt dat de periode van rond de eeuwwisseling zo'n eigen gezicht had, maar dat heeft het wel degelijk en het wordt heerlijk gepersifleerd.

Hoewel het uitgangspunt van de film - een vrouw van 37 die gewoon weer naar school gaat, alsof er niks is gebeurd - totaal absurd is, neem je dit al snel voor lief omdat je samen met Stephanie van de ene verbazing in de andere valt over de huidige vertrutte, safespace snowflake genderfluïde LHBTWTFBBQ+ millennial samenleving. De nuchterheid waarmee zij reageert op zaken die ik ervaar als alledaagse ergernissen, is erg vermakelijk.

Helaas verschuift de kritische toon in de tweede helft van de film wat naar de achtergrond en het malle woke tijdsgewricht waarin wij leven wordt zelfs ten dele verantwoord door iemand die 20 jaar geleden niet uit de kast durfde te komen.

De schrijvers trappen heel hard op de rem en durfden blijkbaar geen film te maken die van begin tot eind de draak steekt met social justice warriors en andere beroepsdemonstranten die de hele dag niks anders doen dan in de samenleving speuren naar vermeend onrecht om dat vervolgens breed uit te meten.

Helaas, want de tot dan toe onverwacht geslaagde humor maakt halverwege de film plaats voor standaard highschool romkom perikelen. En dat is jammer want dat is niet echt goed uitgewerkt. Bijna geen enkel verhaallijntje wordt echt afgerond. Zoals: krijgt de vader ooit nog een nieuwe relatie? Het huwelijk van Blaine en Tiffany is duidelijk in de problemen, hoe loopt dat af? Enz.

In zekere zin kun je Senior Year vergelijken met Demolition Man. Ook hier worden de hoofdpersonen wakker in een vertrutte samenleving, maar het verschil is dat in die film van 30 jaar geleden het een dystopisch toekomstbeeld was, en nu is het (helaas) de werkelijkheid.

3,5 sterren voor het eerste deel van de film en de boezem van Rebel Wilson.

By the book, maar desondanks een leuke film. Het voelt inderdaad wat gedateerd aan. De makers zijn een beetje in 1999 blijven hangen.

Onderhoudende vlotte film, nergens speciaal maar ook nergens vervelend.

3,5 sterren

Ik lees hier veel "de film heeft geen verhaal" maar dat heeft deze film wel degelijk!

Er zit veel meer verhaal en intrige in dan in vergelijkbare films. Niet alleen zit de film boordevol weergaloze actie, maar het heeft ook enkele zeer beklemmende momenten.

De knokpartijen zitten goed in elkaar en hebben een mooie afwisselende choreografie, al wordt het naar het einde toe wel iets minder. De film duurt ook net even te lang.

Al met al 3,5 sterren, beste knokfilm die ik heb gezien sinds Ong Bak.

The Raid 2 is een nieuwe film van Gareth Evans die, net als zijn laatste paar films, is opgenomen in Indonesië. Er komen weer wat bekende gezichten voorbij, zoals Iko Uwais als hoofdrolspeler Rama. Ook enkele kleine rollen worden ingevuld door acteurs die ook in eerdere films zaten. Kennelijk vindt Evans dat je goed moet laten wat goed is - en daarin heeft hij gelijk.

In het eerste deel van The Raid bestormde politieagent Rama grotendeels in zijn eentje een flatgebouw vol criminelen. De film viel op door zijn beklemmende Die Hard-achtige setting maar vooral ook door de weergaloze choreografie van de gevechten. De vechtsport pencak silat is weer eens wat anders dan het gebruikelijke kung fu in martial arts films. Het eerste deel liet geen mogelijkheid onbenut om deze sport in de schijnwerpers te zetten. Het blonk met name uit door originaliteit, geloofwaardigheid en vooral de ongebreidelde grofheid. Critici verweten de film een gebrek aan verhaal, maar wie net als ik goed keek, zag zeker enkele aardige twists. Al met al gemakkelijk 4,5 sterren waard.

The Raid was een enorm succes en verwierf wereldfaam tot ver buiten Indonesië. Een vervolg kon dan ook niet uitblijven. The Raid 2 begint letterlijk enkele uren nadat deel 1 ophield: we zien hoe Rama verder wil met het oprollen van criminelen. Tegen zijn zin moet hij diep undercover gaan om zo tot in de hoogste rangen der criminelen door te dringen. Als hem dat eenmaal is gelukt, ontvouwt zich een plot waarbij diverse partijen bezig zijn elkaar te naaien of de één tegen de ander op te zetten. Dit plot is soms wat lastig te volgen door gezichten en namen die enigszins op elkaar lijken. Maar als je het snapt, zie je dat het goed in elkaar zit en een meer dan voldoende kapstok - zeg maar gerust garderobe - vormt om de meest uiteenlopende actiescènes aan op te hangen.

En die actiescènes mogen er weer zijn. Ze zijn wel een stuk bloederiger dan in het eerste deel, maar zonder ècht over de schreef te gaan. Ik ben geen gore-liefhebber maar kon dit nog wel waarderen, doordat een groot deel ook vooral buiten beeld plaats vindt en wordt overgelaten aan de verbeelding van de kijker. Maar The Raid 2 draait zijn hand ook niet om voor een scène waarin iemands hoofd er met een shotgun af wordt geschoten. Weliswaar zie je dit van een afstandje - maar toch: de film spat van je scherm, en dan niet alleen in figuurlijke zin.

Qua choreografie en camerawerk is het weer genieten geblazen. Daar kom je toch voor bij deze film. Het is alleen wel een beetje raar dat 99% van de criminelen geen vuurwapen op zak heeft. Het betreft hier een vechtfilm dus die keuze is logisch, maar daarom niet minder ongeloofwaardig. Desondanks worden er behalve vuisten, voeten en - vooral - ellebogen toch nog diverse wapens uit de kast getrokken, van machetes tot hamers tot honkbalknuppels. En het ziet er allemaal even fraai uit. Het enige wat je deze film zou kunnen verwijten is dat het middenstuk weinig ontwikkelingen in het verhaal kent en enkel een aaneenrijging is van diverse actiescènes. Hierbij is de samenhang niet altijd meteen duidelijk. Zo zien we ook enkele bad guys aan het werk - personages die je tot dan toe niet eerder in de film hebt gezien. Maar de tijd die je als kijker hierin investeert wordt terugbetaald als deze killers tegenover Rama komen te staan: je wordt dan oprecht bang van die gasten.

Hoewel het dus op een gegeven moment actiescène na actiescène is, zijn deze stuk voor stuk zo goed uitgevoerd dat niet hindert, al vind ik de totale som van 2,5 uur wel erg royaal. Maar desondanks: zelfs een auto-achtervolging, het meest uitgemolken cliché in actiefilms, is een lust voor het oog en biedt talloze leuke vondsten waardoor het echt een frisse wind is in de suffe wereld van 'car chases'.

Het heerlijke sfeertje van het eerste deel is er logischerwijs vanaf, maar hoofdrolspeler Uwais en de prachtige vechtsport pencak silat hebben genoeg te bieden om ook dit veel grotere verhaal aan op te hangen. Of dit bij een derde deel nog zo is, valt te bezien, maar hier pakt het in elk geval heel goed uit.

4,5 sterren

Een mooie film, maar wel voorspelbaar. Maar ik weet niet of het de bedoeling is dat je na 10 minuten al weet hoe de film gaat lopen, wat Ben van plan is en waarom. Ik had alle drie meteen door, en dat maakt de film toch wel minder aantrekkelijk. De plot-samenvatting impliceert dat er nog een mystery-tintje aan zit, maar dat is in mijn optiek geenszins het geval.

Het is hier en daar een nogal oversentimentele tranentrekkerij, maar vooruit.

3.5 sterren

Zeer oppervlakkig en onuitgewerkt clichéflutverhaaltje over "man belandt in vreemde cultuur en neemt hun gebruiken over". Nu is in oorlogsfilms een Engels sprekende Duitser nog wel te verkroppen, maar dat in het geografisch meest geïsoleerde land ter wereld iedereen Engels spreekt maakt deze film tot een hilarische komedie, bijna een parodie op het genre.

Alles is simplistisch, niets uit dit pretentieuze avontuur maakte enige blijvende indruk. Vergelijkbare films zoals Dances with Wolves, The Last Samurai of de miniserie Shogun zaten VEEL beter in elkaar. Daar was ook hooguit een enkeling die Engels sprak (omwille van de progressie van de film, anders zou het te saai worden voor de kijker).

1 ster

Eén van de leukste comedy's die ik dit jaar heb gezien.

Het verhaal is standaard en opent zelfs met een vreselijk afgezaagde "hoofdpersoon ligt in volgekwakt bed en de ouders lopen binnen" zaadscène. Net als je denkt dat je American Pie deel 36 aan het kijken bent, wordt de film hoe langer hoe leuker.

Gekke situaties maar vooral briljante, overthetop personages die stuk voor stuk heerlijk in hun rol zitten, vooral Ezekiel (die Amish gast) en een geweldige rol van James Marsden, met als hoogtepunt de garagedeur-scène. Als ik die rol mocht spelen, zou ik het gratis hebben gedaan, en Marsden heeft er dan ook zichtbaar veel lol in.

De hoofdpersoon is een 13-in-een-dozijn kereltje van halverwege de 20 die een maagd van 18 moet spelen. Waar ze die sullig kijkende, van Italiaanse/Joodse voorouders afstammende, voor de film hun unibrow snel even doormidden geschoren hebbende losers altijd vandaan halen voor dit soort films is me een raadsel, maar zoals altijd is dat personage enkel aanwezig als motor voor het verhaal, en komt de humor van de vele knotsgekke mensen om hem heen.

Daarbij zit er een klein deel pipikaka humor in, maar ook veel subtiele grappen, dus de film is voor veel humorsoorten geschikt. Ik houd van beide, dus heb ik vaak en hard gelachen.

4.5 sterren!

Zeer verfrissende zombiekomedie.

De leukste twist is dat in het begin het zombieplot totaal niet belangrijk is (in elk geval niet voor de hoofdpersonen, die alles en iedereen compleet negeren) en dat het verhaal zich richt op de persoonlijke beslommeringen van Shaun.

Als Shaun en kompanen eenmaal doorhebben wat er gaande is, is die gimmick voorbij, en krijgt de film het moeilijker om echt origineel te blijven. Er volgen dan nog enkele briljante en enkele zeer flauwe momenten, maar al met al een zeer vermakelijke film.

4 sterren

Een mooie maar zwaar overgewaardeerde film.

In het midden van de film gebeurt een uur lang niets, en het einde is ENORM ongeloofwaardig.

Vermakelijk, maar briljant, geenszins.

4 sterren.

Binnen het superhelden-genre sluit deze vooral aan bij Spider-Man. Immers, Peter Parker is van alle superhelden veruit de jongste. Dat brengt een bepaalde sfeer mee, bepaalde verhaallijnen en bepaalde humor.

Wat dat betreft was er best ruimte voor een tweede tiener-superheld. En Shazam vult dat gat prima op, hoewel deze uit het DC-universum lijkt te komen (gezien de verwijzingen naar Batman en Superman).

Behalve de avonturen van de hoofdrolspelers worden ook andere kids erbij betrokken zodat er een soort jaren 80 Goonies sfeertje ontstaat.

De leukste gimmick van de film is dat tiener Billy Batson verandert in een volwassen superheld en dat je dan een volwassen kerel ziet praten als een tiener. Dat is zeker niet onverdienstelijk gespeeld door Zachary Levi.

Het is allemaal goed te pruimen, niet bijzonder, maar ook niet slecht.

Grappig: bedenk je wel dat voor eventuele vervolgen, ze alleen al voor de hoofdrol altijd twee personen moeten casten

3 sterren

Leuke film, helaas is de grapdichtheid niet zo hoog als ik had gehoopt. Soms lijkt de film de kant op te gaan van komedie-met-scherpe-dialogen, maar slaagt daar niet echt in; soms wordt het ouderwetse pipikaka humor, maar daar gelukkig ook niet teveel van.

3 sterren

Allemaal heel aardig maar het 'raakt' me nergens. Je voelt noch een band met de goodguys, noch een haat jegens de badguys.

Dit komt met name door het verhaal. Het is allemaal wel entertainend (plaatjes kijken) maar het is allemaal een beetje los zand. Beetje haat-liefde verhouding met die griet, beetje grapjes over zijn losbolligheid, tralalala.

Holmes is niet de figuur die me herinner uit de boekjes van Doyle. Ik verwachtte een zeer gedistingeerde gentleman, hooguit met wat James Bond charme. Maar de combinatie Downey/Law lijkt nog het meest op Gibson/Glover uit Lethal Weapon. Alleen is Jude Law geen neger.

Het algehele tralala gehalte maakt de film nergens spannend en dat is toch wel jammer.

2,5 sterren

Grappig en onderhoudend met veel vaart. Er valt veel te zien en te beleven, maar toch hangt het allemaal was los aan elkaar.

Met name doordat de badguy niet echt imponeert.

3 sterren

Ga nooit van huis zonder een wortel!

Vermakelijke onzin, zo mogen ze meer gemaakt worden. Onrealistische pulp maar o zo leuk. Niet al te veel inhoud maar de vorm, daar gaat het om! Als je deze goed vond, moet je zeker ook 'Crank' gaan kijken!

3.5 sterren!

P.S. de azijnpissers die hem hier afkraken hebben de bedoeling van de film denk ik niet door. 'Dat gedoe met die wortels' is metaforisch voor de film zelf: complete onzin, maar wel vermakelijk.

Echt een jongensfilm: veel doden, een beetje bloederig, veel guns en een man die wordt opgejaagd maar overleeft met MacGuyver trucjes. Verder heeft het - ook qua plot - niet veel te bieden. Deze film hadden ze moeten maken toen ik 12 was, dan had ik er nog meer van genoten.

Sommige stukjes deden denken aan Rambo, andere aan Steven Seagal films (man verliest partner, wordt kluizenaar, maar wordt toch teruggezogen in zijn oude leven). En de manier waarop hij zich heeft afgesloten voor de buitenwereld doet denken aan Commando, compleet met hut in de bergen. Ook de loveinterest met de chick van zijn overleden partner - die natuurlijk vroeg of laat gegijzeld wordt- lijkt een hommage aan de 13-in-een-dozijn actiefilms uit de jaren 80. Kortom: de film laat zich inspireren door actie-vehicles van weleer. Dit is zowel positief als negatief: het is een feest der herkenning, en toch stelt het gebrek aan originaliteit enigszins teleur.
Het ergste - en meest illustratieve voorbeeld - is nog wel dat wanneer hij besluit naar de stad te gaan, ineens zijn staart eraf is...

Het is echter wel een degelijke actiefilm, dat wel. Lekker oldschool, ook. Zeker het kijken waard, maar bereid je voor op wat gezucht van vrouwlief over oppervlakkigheid, te veel testosteron en teveel doden. Kijk hem liever met je vrienden Trust me

3.5 sterren