Opinions

Ik heb het eerste deel (Suicide Squad) niet gezien, omdat ik dacht dat dit een remake betrof. Vooral omdat de titels zo op elkaar lijken. De recensies van de eerste film waren niet zo best, dus besloot ik maar de verbeterde "remake" te kijken.

Achteraf blijkt het een vervolg te zijn, maar wel héél losjes. Een nieuw verhaal waarvan slechts een paar acteurs uit de vorige film terugkeren. Sommigen blijven wat langer, anderen verdwijnen al na een paar minuten.

Anyway, eindelijk weer eens een film die doet wat de trailer belooft. Brute, bloederige actie met gortdroge humor. Acteurs die zichtbaar plezier hebben in hun rol. Het begint al met een heerlijke cynische rol van brompot Michael Rooker. John Cena die met Idris Elba wedijvert om wie de coolste macho op het scherm is, levert vele hilarische momenten op. Margot Robbie is vaak irritant, maar maakt alles goed met de scène waarbij ze zegt toch beter te willen letten op "red flags bij vriendjes". Sylvester Stallone die de stem van King Shark inspreekt is ook een leuke toevoeging.

Als de helden het uiteindelijk opnemen tegen het supermonster, is het lastig om de juiste toon te vinden. Enerzijds houden ze het serieus, maar het monster is natuurlijk vooral lachwekkend.

Ik heb me hier goed mee vermaakt. Fijn te zien dat Deadpool een beetje trendsetter is geweest door te laten zien dat je superhero movies niet alleen braaf en afgeborsteld, maar ook grof en bloederig kunt maken.

4 sterren

Sully is een film over een noodlanding waarbij de piloot zowel als held wordt gevierd maar tegelijkertijd ook fel wordt bekritiseerd door de luchtvaartautoriteiten. De film draait om de vraag: de noodlanding is weliswaar niet uitgedraaid op een totale ramp, maar nam Sully een onaanvaardbaar risico of niet?

Wat er vervolgens gebeurt is dat die simpele vraag wordt uitgesmeerd over bijna 100 minuten. Het is de verdienste van regisseur Eastwood, hoofdrolspeler Hanks en de fenomenale snor van Aaron Eckhart dat dit niet totaal oninteressant wordt. Want eerlijk is eerlijk, op de noodlanding na, kun je niet heel veel dingen laten zien die visueel echt boeiend zijn. Of misschien toch: door Hanks in zijn dromen een alternatieve afloop te laten beleven. Dit geeft maar aan hoe zeer men moet "zoeken" om de film enige inhoud te geven.

Desalniettemin is de film erg onderhoudend. Als je destijds het nieuws zag, of simpelweg naar de poster kijkt, weet je hoe de noodlanding afloopt. Toch stond het zweet in mijn handen. Dat mag je gerust pure klasse noemen en een staaltje vakwerk van de makers. De afloop, en hoe simpel het antwoord op de centrale vraag eigenlijk blijkt te zijn, doet de film wel een beetje de das om - maar een mooi eerbetoon aan piloot Chesley Sullenberger is het wel.

3,5 sterren

Mislukt als SF-film (het ene special effect leek op het andere, en als er al een wow-factor was, was die er na 5 minuten ook wel af), en mislukt als claustrofobisch psychologisch drama. Irritante bordkartonnen karakters die niet uitgediept worden, slechts eentje ontwikkelt zich (een beetje).

Alles al vaker gezien, en beter. Crew die elkaar afmaakt, zwetende mannen in ruimtepak, mensen die een zogenaamd verlaten, donker ruimteschip doorzoeken, helden die zich opofferen, benen die blijven steken, steekvlammen... Als dieptepunt kwam daar een kerel aangelopen in een pak dat ze op de set van een mummie-film hadden weggegooid. Alle logica - voor zover en binnen de context aanwezig - ging toen meteen overboord, samen met het restant van mijn toch al magere waardering voor dit pretentieuze SF-gedrocht.

2 sterren. Ik wil mijn anderhalf uur terug.

P.S.
Ik mag hopen dat als er ooit een dag komt dat een team mensen in een spaceship de aarde moet redden, het tenminste mensen zijn die eruit zien en zich gedragen als wetenschappers, en niet als Calvin Klein modellen van in de twintig (alleen al in dat opzicht is Armageddon beter, want ik vertrouw mijn lot liever toe aan een kale veertiger met de naam Willis )

Wat is dit voor crap.

Deze film verdient een remake met "echte" draken enzo (gooi er wat CGI tegenaan) en niet Dennis Hopper in een dom pakje.

En Mario lijkt op een Koerd, en Luigi heeft niet eens een snor. Nou vraag ik je.

Zaterdag met mijn twee zoontjes van 5 en 8 deze film gezien. En we hadden alledrie dikke pret. We hebben de Nederlandse versie gezien, maar de stemmen waren niet onaardig. Gek genoeg hoor je in de Nederlandse stem van Donkey Kong de duidelijke invloed van Seth Rogen (één van mijn favoriete acteurs).

Eerlijk is eerlijk: als je de nostalgie van de film af pelt, blijft in de kern weinig over. Een nobody wordt plotseling in een andere wereld gezogen en moet daar de held uit hangen, waardoor hij zelfvertrouwen krijgt en respect van anderen. Dit is natuurlijk het meest uitgekauwde concept sinds Laurel en Hardy en wordt herhaald in vele films, maar nagenoeg alle avonturenfilms voor kinderen. Dat zelfbenoemde filmcritici en moviesnobs de film afbranden, is niet onverklaarbaar - maar wel oliedom. Want het is natuurlijk gemaakt voor de fans, niet voor de snobs.

Want als je de het jeugdsentiment erbij betrekt is het een feest der herkenning, ook al heb ik zelf alleen Mario 1,2 en 3 op de NES gespeeld en later nog wat Mario Kart 64 in het studentenhuis. De twee toads die Mario vertellen dat de "prinses in een ander kasteel zit", bijvoorbeeld. Wel vond ik het jammer dat ik dat maffe depressieve ballonventje niet snapte, die wilde de hele tijd dood? En ook kan het irritante liedje "Peaches" van Bowser mij totaal niet bekoren, maar misschien ontgaat me iets. De manier waarop de moeder aller platform- en Mariogames (de OG Donkey Kong) is verwerkt in het gevecht tussen Mario en DK is briljant. De metalen truss platforms, de tonnen...

De soundtrack is goed en de meeste bekende Mario songs hoor je terug, tot en met het tutututu-tutututu van de bekende 'invincibility star'. Dat met AC/DC en A-Ha het 80s sentiment nogal opzichtig in je gezicht wordt gesmeerd, stoorde me niet.

Dat Peach haar mannetje staat en minimaal de evenknie is van Mario, daar heb ik geen moeite mee. Het zou pas 'woke' zijn als ze van haar een zwarte prinses met een hazenlip hadden gemaakt. Het eeuwig ontvoerde prinsesje, eigenlijk vond ik dat in de jaren 80 al dom. Zelda, ook zo'n doos die zich te pas en te onpas laat kidnappen.

Ook leuk om na dik 40 jaar een deugdelijke origin story van Mario, Luigi en de paddenstoelenwereld te zien. En Mario's vorige werkgever is Spike uit Wrecking Crew en dat klopt ook gewoon. Mooie details. Er wordt nog gehint naar de herkomst van Peach, maar dat komt vast in het vervolg aan bod. Sowieso genoeg ruimte voor een sequel: Yoshi liet zich al even zien, dus die komt geheid terug. En Wario natuurlijk.

3,5 sterren. Inhoudelijk wat mager, maar heerlijk nostalgisch.

Het is best wel een love it or hate it film. Omdat hij het vooral moet hebben van hilarische (soms bijna briljante) dialogen, en niet zozeer van de gebruikelijke teenmovie poep en pies humor. Verwacht je dat laatste, dan is de film vrij saai. Maar als je goed luistert, valt er heel wat te lachen.

Ik zou het daarom ook willen omschrijven als een kruising tussen Van Wilder en Big Lebowski: standaard highschool seks-onzin maar dan wel met wat meer volwassen humor.

"Someone perioded on my pants, man!"

(De slechtste grap uit de film maar wel erg leuk)

3.5 sterren

Aardige tussendoorfilm die echter niet helemaal lekker valt.

De trailer zet je compleet op het verkeerde been en laat een sfeer zien die totaal niet representatief is voor de film. Afgaande op de trailer is het een soort Bourne Identity waarbij twee mensen uit handen van een boosaardige organisatie moeten zien te blijven. Maar in werkelijkheid is het een subtiele, kleine film met één actiescène. De poster past ook totaal niet bij de film.

Uit alle macht wil ik de hoofdrolspelers leuk vinden. Ik ben als kijker een simpele ziel en heb altijd de neiging me te vereenzelvigen met de hoofdpersoon. Ik heb Van Koningsbrugge hoog zitten als muzikant en komiek, maar zijn personage is hier gewoon niet leuk. Flets, kleurloos. Nou is zijn karakter ook als zodanig geschreven maar dat maakt het nog niet leuk om naar te kijken. Verbaan mag ik ook graag zien, maar haar personage mist ook diepgang. En een paar kilo's (man man man, eet eens wat lieverd.)

De acteurs maken er het beste van en binnen de beperkingen van hun rol, doen ze het heel goed (vooral Georgina Verbaan).

Er zit een aantal grote namen in leuke bijrollen in waarbij Pierre Bokma toch wel de opmerkelijkste figuur neerzet.

De locaties zijn bijzonder: het is allemaal gefilmd in België. Wel raar dat veel hoofdrolspelers Nederlanders zijn. Zijn dat allemaal belastingvluchtelingen, of moeten we de locatie gewoon meer in abstracte zin waarnemen? Feit is wel dat er veel geld vanuit een Belgisch filmfonds is geïnjecteerd, had onze zuiderbuur daarbij zijn land als filmlocatie bedongen? Wie weet. Gek is het wel.

Het verhaal is gebaseerd op een boek van een (mij onbekende) schrijver Belcampo. Het uit zich in vreemde, gekunstelde dialogen waarbij mensen die elkaar normaliter allang zouden tutoyeren, nog heel lang elkaar geforceerd met 'u' aanspreken. Ook het feit dat men elkaar continu bij de achternaam aanspreekt, heeft een vervreemdende werking - zeker in deze tijd is het ronduit ouderwets.

De film voelt, mede daardoor, aan als de bewegende versie van zo'n makkelijk literair werkje dat iedere scholier op zijn boekenlijst zet omdat het zo vlot wegleest maar vooral omdat het dun is. Kaliber Bint van Bordewijk of het Gouden EI van Tim Krabbe.

2,5 sterren

Entertainend, maar geen hoogstandje.

Veel dingen hebben we al eens eerder gezien, het verhaal kent geen verrassingen maar wel een aantal gaten. Een hele simpele: hoe worden kinderen geboren? Waar zijn huisdieren?

Het kijkt lekker weg en de film is geen straf om naar te kijken, maar met Willis in de hoofdrol en verwacht je meer. Ik vond I, Robot 100x leuker.

2,5 sterren

Kijkt wel lekker weg, maar dat maakt het geen goede film. Het een zeer oppervlakkige mutsenfilm die als comedy niet geestig genoeg is, en als romantische komedie niet geloofwaardig.

Niet verveeld maar daarmee is ook alles gezegd. 2 sterren.