Opinions

Ik heb tot nu toe alleen Brother en Hana-Bi gezien en deze film was overeenkomstig mijn verwachting. Ik vond alleen de actiescènes een beetje tegenvallen.

Leukste stukje was het 'gevecht' in de cirkel op het strand. Sloeg totaal nergens op maar was gewoon heel grappig.

De muziek is niet erg catchy maar wel erg goed. En het valt me op dat Kitano wel veel dezelfde acteurs in zijn films gebruikt. De man met de snor, die meegaat naar het huis aan het strand, is volgende mij de man van de junkyard uit Hana-Bi (al heeft hij daar geen snor), en dat andere ventje, in het rode Hawaii shirt, speelt ook grote rol in zowel Hana-Bi als Brother. Er zit tot nu toe één rode draad in de Kitanofilms en dat is (knip)

Ik ga zeker nog meer kijken (Violent Cop, Dolls en Zatoichi zijn onderweg) maar ik hoop wel wat meer variatie in zijn films te gaan ontdekken.

Hmmm, na Hana-Bi, Brother, Sonatine en Zatoichi valt deze toch erg tegen. Flutverhaaltje, en er gebeurde gewoon bar weinig. Jammer...

Ik miste ook de mooie muziek van die Joe Hinanasinogwattes, waar Kitano pas in latere films mee zou gaan samenwerken.

Soof is een leuke, ietwat aparte film die op subtiele wijze heel herkenbaar is - en dat maakt het leuk. Herken je niks, vind je er ook minder aan.

Mijn wederhelft heeft ook een eigen business die wel eens ondergesneeuwd raakt, en als ik haar dan help, trek ik alles naar me toe en ben ik super eigenwijs. Dat soort kleine dingen maken het als dertiger erg leuk om naar te kijken.

Maar er zijn genoeg mensen die zich niet met dit stel kunnen vereenzelvigen en is er voor hen voldoende inhoud? Mwoah. De film weet lange tijd niet echt waar het naartoe wil met het verhaal. Het blik BN-ers in bijrollen fleurt het op, maar ook niet meer dan dat. Maar toch is het allemaal niet slecht. Het is geen film vol dijenkletsers en dik-er-bovenop grappen. Het is subtiel, quasi-realistisch en dat heeft wel wat.

3,5 sterren

Slechte acteurs, overdreven flashy montage, irritant kleurfilter, slecht verhaal, totaal geen binding met wat voor personage dan ook, slechte actie, alles is slecht.

Ik heb de film een kleine drie kwartier getrotseerd wegens de Nederlandse setting en acteurs, maar beide kwamen totaal niet uit de verf. Ik denk dat dit de slechtste film is die ik ooit heb gezien.

0.5 ster

Voldeed 100% aan mijn verwachting: aardige komedie, rivaliteit, roadtrip, happy end. Werkelijk nergens wist de film te verrassen, dat is wel jammer, maar ik heb her en der best hard moeten lachen. Jammergenoeg zakt het in het midden een beetje in. Soms erg simpele humor, maar vooruit, 3 sterren.

Tijdje geleden gezien, gestemd, maar vergeten een berichtje te schrijven.

Source Code combineert een whodunnit met 1 bovennatuurlijke gimmick. Het is daarbij niet veel anders dan Deja Vu met Denzel of Minority Report met Cruise (of hey, misschien zelfs Timecop met JVCD).

De alledaagse setting (de trein) maakt het toch wel een beetje bijzonder. Ook wordt het verhaal rondom de vreemde ruimte waarin Gyllenhaal zich bevindt, goed opgebouwd en gaandeweg op een acceptabele manier uitgelegd.

Het is allemaal niet super bijzonder maar zeker geen weggegooide tijd. Aanrader.

3 sterren

Deze film komt maar traag op gang en wil in het begin niet echt spannend worden, dit komt voornamelijk omdat er vrijwel geen muziek in de film zit. Alleen een relaxed gitaar riedeltje af en toe, maar geen spannende muziek op de goede momenten. Soms werken stiltes juist ijzingwekkend, maar het kwam niet goed over. Misschien zat ik er niet lekker in door een aantal karikaturale personages, of misschien was het de matige, gedateerde geluidskwaliteit.

Naar het einde toe wordt de film steeds spannender en zoals die dude hierboven al zegt, het laatste kwartier is echt bloedstollend. Het kan echt alle kanten op gaan en ik zat op het puntje van mijn stoel.

Het einde is misschien af gekapt maar wel goed gekozen. En ja, ik had ook geschoten naar die helicopter, maar goed.

Is niet zo goed als Deliverance maar komt een heel eind.

4 sterren!

Spectre wil van alles, maar niet alles lukt.

De film loopt op een dunne lijn tussen het soort-van-realisme van de vorige Craig-films en de absurde megalomane plots van films als Moonraker en de op een tsunami surfende Pierce Brosnan.

Met de terugkeer van Blofeld is de sfeer meteen weer cartoonesk en grotesk en met het verschijnen van een oost-europeaanse bodybuilder van twee kubieke meter is het feest compleet: een super sterke schier onoverwinnelijke slechterik a la Jaws. Enkele flauwe scènes spelen dan ook leentjebuur bij de slapstick-films van Roger Moore.

Niet dat dat zo rampzalig is, maar het mixt maar slecht met de emotionele lading die de film wil overbrengen. De Bond van Craig is nog altijd een getergd en geplaagd personage en dat geldt ook voor zijn weinig boeiende tegenspeelster (de mij volslagen onbekende Lea Seydoux). Craig is al sinds Casino Royale de eerste Bond die wat gevoelens toont over zijn opdrachten en over zijn persoonlijke relaties. De slome scènes waarin dit wordt uitgediept staan op gespannen voet met de over-the-top nonsens die je in de actiescènes krijgt voorgeschoteld.

Het zal niet verbazen dat je met deze film niet meteen 148 minuten van je leven weggooit. Daar staat de franchise wel garant voor. De film is prima door te komen en weet te amuseren met genoeg sterke actiescènes, maar de mix van groteske nonsens en klein menselijk drama werkt voor geen meter. Om nog maar te zwijgen van de martelscène in de stoel, ik dacht even dat ik naar Saw of Hostel keek in plaats van naar James Bond. Hoezo slechte mix?

3 sterren

P.S. opmerkelijk: op basis van nieuwsberichten rond de film, over Monica Belucci (en dan vooral haar leeftijd en Craig's verdediging daarvan) dacht ik dat zij de Bondgirl van dienst zou zijn, maar na amper 20 minuten verdwijnt ze alweer, om plaats te maken voor een typisch blond niemendalletje.

Afgaande op de trailer ging ik zitten voor een flauwe actiefilm zoals Lethal Weapon. De trailer heeft dan ook een aardig retro 80s sfeertje. Stomme oneliners temidden van levensgevaarlijke knokpartijen, dat werk.

Toch is de film anders, want het is een mix tussen slapstick knokkerijen met machetes en een buitengewoon serieus (of althans: zichzelf serieus nemend) detective plot. Daarbij zijn beide niet echt heel goed te noemen. Mark Wahlberg kijkt continu chagrijnig en ongemotiveerd, en zijn tegenspeler Winston Duke komt ook niet echt uit de verf. Bovendien is van enige chemie tussen beide geen sprake.

Dan Alan Arkin, die de enige rol speelt die hij kan spelen: die van Alan Arkin.

Ondanks het wat zouteloze verhaal en de weinig interessante personages zit er een pretentieloos jaren 80 sausje over de film die het vrij makkelijk verteerbaar maakt. Maar al met al is het wel weer de zoveelste Netflix teleurstelling.

3 sterren

Deze film krijgt een gestrekte duim. Dik twee uur perfect vermaak.


We hebben:


- Superactie, soms weergaloos in beeld gebracht, met als hoogtepunt de metro

- Een lekkere griet in de vorm van Kirsten Dunst, die iets minder knap was dan in deel 1 trouwens (lag vooral aan haar haar denk ik, maar ze compenseerde het met een harde tepel hier en daar). Maar oh die wangetjes, daar zou ik wel eens in willen knijpen.

- Een badguy met een erg innemend hoofd (een waardige opvolger van Willem Dafoe)

- De nodige moraaltjes

- Het nodige romantische gezever

- Spoiler: Peter's ware identiteit wordt bekend bij wat mensen, daar waren we na 2 films wel aan toe als kijker. Het was een soort verhaaltechnisch orgasme..

- Prima tot goed acteerwerk, in elk geval heb ik me nergens aan gestoord

- Goede score en soundtrack


We hebben niet:


- De eerste paar minuten vond ik Spider-Man een beetje teveel CGI achtig, maar later was het minder (of het wende).

- Dat kernfusie verhaal was een beetje zwakjes

- Mary Jane die soms een beetje zanikt. Die lege stoel, bijvoorbeeld. Maar dat komt ook omdat ik ook altijd overal te laat kom en mijn vriendin (kuch, exvriendin) daar ook bepaald niet van gecharmeerd was. Niet zo zeuren, belangrijke mensen komen altijd te laat.


Ster van de show:


Die baas van de Daily Bugle. En natuurlijk die man die op het allerlaatst nog een soort cameo appearance heeft.


Leukste quote:


"Hi."
- "Hi."
"This is really heavy."


Kortom, meer dan genoeg voor 4.5 sterren.

Bravo.

Ik heb gezegd.

Gave film natuurlijk, duh. Echt prima vermaak. Paar minpuntjes:

- Het komt een beetje routineus over allemaal
- De special FX zijn weinig indrukwekkend aan het begin (de kraan, de achtervolging met Spidey/Goblin). Het lijkt allemaal erg nep en bluescreen/achtergrond (je weet wel wat ik bedoel). Later wordt het beter.
- Het laatste halfuur van de film is enorm voorspelbaar. Dat de Sandman-flashback een vervolg zou krijgen, kon je zien aankomen. Die dude is gewoon te sympathiek om een ijskoude killer te zijn, dat dat niet klopte was overduidelijk. En natuurlijk dat hij zijn excuus maakt. En vooral dat Harry in het stof zou bijten. Lo-gisch.

Eens te meer poogt de film te onderstrepen dat de mens van nature goed is. Bad guys zijn in strips en stripverfilmingen dan ook vaak slachtoffer van omstandigheden, van duistere machten of blubber uit een meteoriet. De enige "echte" badguy die me zo te binnenschiet is Joker uit Batman.

Ik geef de film 3 sterren


P.S. Thomas Haden Church lijkt trouwens sprekend op een Arnold Schwarzenegger zonder spieren. Bravo

Hoewel ik me prima hebt vermaakt met deze film, ligt de lat voor een MCU film vrij hoog. Zeker na het zien van Avengers Endgame. Deze film is dan ook ruimschoots één van de zwakste in de reeks. Positief aan deze film zijn de humor en de special effects. Hoog niveau. De scène die zich in "Nederland" afspeelde was voor mij ook erg geslaagd. Jeroen van Koningsbrugge kan 'MCU' nu op zijn CV bijschrijven. Eat that, Jeroen Krabbé!

Maar Marie Jane, gespeeld door 'Zendaya', artiestennaam van een vreselijke stijve hark, helpt het allemaal behoorlijk om zeep.

Als stijve hark Zendaya een liefdesbaby zou maken met houten klaas Keanu Reeves, dan werd het Pinokkio.

Een ander minpunt is de badguy. Mijn kennis van de strips is onvoldoende om de twist aan te zien komen, dus dat was nog wel aardig, maar imponeren doet de slechterik op geen enkel moment.

3 sterren

Marvel film nummer 713 binnen 10 jaar. En wederom niet slecht. Marvel films zijn onmogelijk te haten. Daarvoor zijn te te mooi gemaakt, teveel budget, genoeg humor en gewoon een stukje superheldennostalgia. Iedereen heeft in zijn jeugd ofwel de strips gelezen ofwel de tekenfilms gezien. Met chips en ranja op de bank. Strips hebben mij persoonlijk nooit geïnteresseerd, maar de Spider-Man tekenfilm heeft me altijd geboeid (met sidekicks Firestar en Iceman, waar je nooit meer wat van hoort).

Het is natuurlijk debiel dat we binnen amper 15 jaar nu al de derde incarnatie en reboot van Peter Parker zien, maar dat heeft alles te maken met studio-politiek, geld en auteursrecht. Beetje treurig hoe dat blijkbaar belangrijker is dan de fans een consistente filmreeks bieden, maar soit.

Deze nieuwe Spider-Man acteur werd geïntroduceerd in Captain America Civil War en die Tom Holland beviel me vreselijk slecht. Een vervelende schreeuwerige puber die niet in de schaduw kan staan van Tobey Maguire en Andrew Garfield.

Maar zijn 'eigen' film Spider-Man: Homecoming past hem beter en is leuk om naar te kijken. De voorspelbare ingrediënten ontbreken niet: natuurlijk is daar de school met stoere jongens waar Parker gedist wordt en de tante die zijn geheim niet mag weten.

En natuurlijk het meisje waar Parker een oogje op heeft. Zoals de tijdsgeest dicteert, was de casting eventjes blind voor huidskleur en valt Spider-Man als een blok voor een zwart meisje. Daar valt geen argument tegen te verzinnen, maar van alle liefjes die Parker in strips en animatieseries heeft gehad, heette nooit eentje Liz. Ook waren ze allemaal blank, dus omwille van politiek correcte progressiviteit wordt keihard afgeweken van het originele Spider-Man verhaal. Daar ben ik niet zo'n voorstander van.

De comic-relief-dikkerd doet het ook goed, hoewel ik geen idee heb wat voor jongen dat is. Een soort Aziatische Somoa-Indiaan. Maar grappig is hij wel. Geen idee waarom de comic-relief sidekick altijd een fatso moet zijn - voor James Bond willen linkse mensen dat onderhand wel eens een neger gecast mag worden als 007, maar dikke acteurs worden altijd getypecast als komische sidekicks. En daar zegt niemand wat van.

Parker raakt natuurlijk verwikkeld in een boosaardig plan van een schurk en het gebruikelijke riedeltje wordt afgedraaid. Special effects, stunts, beetje humor, nooit echt bloederig, we kennen het onderhand wel. Schurk van dienst is Michael Keaton en die doet het goed als slechterik. Dankzij hem is het hoogtepunt van de film - de conversatie in de auto - dan ook bloedstollend spannend.

Nieuw is de invloed van Tony Stark die het pak van Spider-Man voorziet van allerlei snufjes zodat het nauwelijks onderdoet voor het Iron-Man pak. Dat is geheel nieuw en ik weet niet of ik dat wel zo leuk vind. Ik kan me niet voorstellen dat dit erg authentiek is. Ook fungeert het pak nu vaak als een deux-ex-machina zoals de "Bat Belt" dat was van Batman in de serie met Adam West uit de jaren 60: er zit altijd wel een nieuwe, nog onbekende, gadget in om de superheld in kwestie uit een benarde situatie te redden. Dat gaat nogal ten koste van de spanning.

Al met al geen hoogvlieger maar onmogelijk slecht te noemen.

3 sterren

Een fan-service eerste klas, maar wie maalt erom? Dit is puur genieten. Een geweldig weerzien met allemaal oude helden en slechteriken.

Het geval wil dat ik met mijn vrouw, toen vriendin, bijna 20 jaar geleden op ons tweede afspraakje de eerste "Spider-Man" film keek. Hoe mooi is het dan om dit een bruiloft, drie kinderen en een hypotheek later weer terug te zien?

Het plot zit natuurlijk niet altijd even logisch in elkaar maar dat hoort nou eenmaal zo bij films die gaan over tijdreizen en toverspreuken. Ook is het jammer dat Doctor Strange een beetje een deus-ex-machina superheld is geworden, die vaak allerlei dingen kan terugdraaien of oplossen die andere helden niet voor elkaar krijgen.

Wat ik opvallender vond, was dat Strange een cellencomplex had gebouwd voor boeven, zonder een plee op de cel. Sowieso vraag ik me af hoe het eruit ziet als Dr. Octopus moet schijten. Hij kan in elk geval wel makkelijk zijn reet afvegen met die vier tentakels.

Zendaya, het meest over het paard getilde acterende modelletje van deze eeuw, heeft zowaar wat acteerlessen gevolgd en is wat minder houterig dan in de vorige delen. Prima!

Het is ook opmerkelijk hoe Tom Holland is gegroeid is zijn rol, temidden van al die andere helden en schurken staat hij zeker zijn mannetje. Tijdens zijn eerste optreden als Spider-Man vond ik hem maar niets, maar ondertussen is hij wel de beste die we hebben gehad.

De film bevat ook verwijzingen naar Marvel-series (Daredevil o.a.) die me niet interesseren. Ik vind dat een beetje teveel van het goede. De films komen al in zo'n enorme sneltreinvaart op je af, dat ik me niet ook nog hoef onder te dompelen in een serie. Sowieso krijg je dan teveel geforceerde diepgang in verhalen en dialogen, wat bij films gebaseerd op stripboekjes natuurlijk louter komisch is, want superhelden hebben nou eenmaal heel weinig diepgang.

In die zin is de allerbeste grap in de film een dialoog tussen Electro en Sandman:

"I fell into a pool with electric eels."

- "I fell into a hadron collider".

"You gotta be careful what you fall into".

Een hilarische meta-grap die onbewust onderstreept wat voor stupide eenheidsworst die strips eigenlijk zijn: booswichten zijn vaak niet in- en inslecht, maar bijna altijd door omstandigheden zo geworden. En het lijkt ook allemaal op elkaar.

Al met al prima vermaak, op het laatst vloog het wel wat uit de bocht en werd het me allemaal een beetje te ADHD. Desalniettemin een heerlijke trip down memory lane.

4 sterren

Spiderhead is een niet onaardige kleine film met Hemsworth als enige bekende kop. Hij is gecast als wetenschapper en laten we eerlijk zijn, dat slaat natuurlijk helemaal nergens op. Hij heeft de looks van een onderbroekenmodel en geen seconde weet hij te overtuigen. De rest van de cast is onbekend, maar doet het zeker niet slecht.

Het verhaal is redelijk voorspelbaar. Wat me als kijker wel op de been hield, was dat ik nou éénmaal een liefhebber ben van films over mensen in een omgeving die anders in elkaar blijkt te zitten dan ze dachten.

Maar meer dan 2,5 ster kan je hier niet voor geven natuurlijk. Leuke vulling voor het Netflix repertoire, meer is het niet.

Heel apart dat de regisseur dezelfde vent is die de enorme kaskraker Top Gun Maverick regisseerde.

Deze beviel me in de herziening veel beter dan eerst (2004). Toen vond ik hem aldus mijn recensie alhier wel goed. Maar niet geweldig, zoals gisteravond. Na 17 jaar wist ik er vrijwel niks meer van. Maar het is een kundig gemaakte film waarin belangrijke details niet in de smoel van de kijker gewreven worden, maar die soms terloops genoemd worden. Dit vereist dat je een beetje oplet en dat mag ook best een keer.

De film is gemaakt in 2001 maar speelt zich af in 1991. Daardoor is hij ook compleet tijdloos.

Het is vooral de Redford show. Pitt heeft een iets kleinere en minder uitdagende rol. Ook de bijrollen zijn prima. Lekker spionage sfeertje, genieten.

Zelfs de regie van Tony Scott, met zijn kenmerkende flashy woesj-woesj montage gedoe en 'establishing shots' van een halve seconde, is te doen. De eerste vijf minuten denk je: oh nee, dit kan ik niet aan, maar het zwakt naarmate de film vordert gelukkig wat af.

4 sterren

Toch maar gekeken, ondanks de spoiler van die figuur hierboven.

En het is een leuke film De cast is goed, de soundtrack is sterk, de situaties en dialogen zijn lekker absurd (en toch nog redelijk geloofwaardig) en het is een zorgvuldige, goed gemaakte film.

Pacino en Walken spelen losjes maar nergens in de trant van Ocean's Eleven/Twelve/Thirteen ("we maken even snel een film voordat we straks met zijn allen gezellig gaan borrelen").

De film weet droge humor goed te mixen met het vleugje spanning dat door de hele film heen sluimert en de hoofdrolspelers zetten geloofwaardige, grappige en aandoenlijke personages neer.

Aanrader, 3.5 sterren

A Star is Born is een film die me totaal niet aantrok. Een liefdesverhaal en muziek. Een vrouwenfilm, was mijn eerste gedachte. Maar dankzij de lovende kritieken toch een kans gegeven en al na een paar minuten merk je dat de film anders is dan Step Up en dat soort rommel.

Dat heeft alles te maken met beide hoofdrolspelers.

Cooper heeft een geweldige drankkop. Zijn houding en alle bewegingen ademen alcoholisme. Zonder het vreselijk te overdrijven. Zelfs nuchter is zijn spraak amper meer dan Tom Hardy-achtig gemompel en zijn zang is eveneens binnensmonds, Bruce Springsteen-achtig.

Nieuwkomer Lady Gaga lijkt nooit iets anders te hebben gedaan dan acteren en komt heel natuurlijk over. Ze heeft bakken, bákken, met girl-next-door charme. Zelfs een heel klein schattig onderkinnetje, iets wat menig graatmagere Hollywood griet allang had laten straktrekken. In de tweede helft van de film, als haar ster rijzende is, is van die charme niet veel meer over. Van verlegen country zangeres tovert haar management haar om tot een parodie op Lady Gaga zelf. Met vreselijk muziek.

Die transformatie is amper geloofwaardig - als iemand populair wordt met een ingetogen country song ga je er toch niet een witte Beyoncé van maken? Maar goed - ik heb van haar genoten en ben haar als artiest ook anders gaan zien. Natuurlijk is, net als haar extroverte persoonlijkheid op het podium, ook deze filmrol niet meer dan dat - een rol. Maar het voelt alsof je haar nu beter kent of zoiets.

Veel scènes zijn ook goed geschreven. Heel natuurlijk, zonder idiote overdrijvingen. De kennismaking en opbloeiende liefde tussen Cooper en Gaga is om door een ringetje te halen.

Toch ligt er een donkere schaduw over de film. Alcoholisme. Door "Ally" (lady Gaga) wordt het zelfs nog een "ziekte" genoemd in de film. Dat is het niet. Leukemie, dat is een ziekte. Alcoholisme is een gedraging waarbij je steeds maar weer dat glas naar je bek brengt. Daar kun je ook gewoon mee stoppen.

Ik heb hier wat persoonlijke ervaring mee in mijn omgeving en ik erger mij dan ook dood aan zuiplappen die zichzelf fysiek en sociaal slopen en hun omgeving daar in meeslepen. Of het nu realiteit is of een fictief persoon - zo iemand moet gewoon een pak slaag krijgen en normaal doen. Ik kan daar helemaal niks mee. De mantel der liefde waarmee de verslaving van "Jackson Maine" (Cooper) wordt bedekt in deze film is om te kotsen en te janken tegelijk.

Het is om tranen uit te kotsen, zeg maar.

Maar ik kan daar voldoende afstand van nemen om de film te zien wat het is - een boeiend verhaal, gebracht door twee zeer goede acteurs met een mooie bijrol voor Sam Elliott en een ondankbare bijrol voor Greg Grunberg als de chauffeur. Ook prachtig, die cameo van Alec Baldwin die 2 woorden tekst heeft en maar 1 seconde in beeld is

3,5 sterren

Oh, wat zal ik hier voor boeten.

Mijn vrouw heeft alle 12 seizoenen van The Big Bang Theory gezien. Vond ze heel leuk. (Ik heb de meeste afleveringen ook gezien). Maar 90% van de verwijzingen naar films, series en andere nerd popcultuur kan ze niet plaatsen. Ik denk dat je dan een groot deel van de fun mist.

Tijd voor verandering: gisteren ging ik Star Wars voeren aan mijn vrouw.

Ik had de film zelf één keer gezien toen ik een jaar of 14 was. Ik vond het toen wel leuk. Dus vol goede moed begonnen we aan dit avontuur.

Maar na een half uur begon ik het toch wat ongemakkelijk te vinden. Want lieve help, wat was het slecht. En wat hád ik een moeite gedaan om mijn vrouw zover te krijgen om dit te gaan kijken.

Voor zover je jezelf als niet-scifi liefhebber er al toe kunt zetten om deze film te kijken, wordt de beleving geheel verpest door de bloedirritante C-3PO, het domme piepende robotje R2-D2 en de bizar slecht acterende Mark Hamill.

Men heeft het vaak over de tenenkrommend slechte Hayden Christensen in latere delen, maar mijn god, die Hamill lijkt zo van de straat geplukt en voor de camera gepleurd. Oudgediende Alec Guinness is nog wel te pruimen, maar ook Carrie Fisher acteert als een bakvis.

De film neemt zichzelf ook bloed- en bloedserieus. De grappige momenten zijn uiterst spaarzaam en zonder uitzondering afkomstig van Harrison Ford.

In het land der blinden is éénoog koning, want ook Ford is, als het op acteren aankomt, een totale houten klaas (een beetje de Keanu Reeves van zijn generatie). Desondanks is de laconieke geldwolf Han Solo veruit het leukste personage. Helaas heeft hij altijd zo'n vreselijke irritante aap bij zich (genaamd Bukkake) wiens neppe gegrom je na twee keer al spuug- en spuugzat bent.

Je moet jezelf continu dwingen om naar de film te kijken met een 1977-bril. Want voor die tijd zijn de special effects buitengewoon goed. Qua verhaal is het ook leuk om te zien hoe alvast zaadjes geplant worden voor de volgende films (en de prequels). Zo wordt er gesproken over de Emperor, die pas in de volgende film in beeld zal komen. En natuurlijk de vader van Luke, die volgens Obi-Wan gedood zou zijn, en dat hij samen met Obi-Wan in de Clone Wars gevochten zou hebben. Met een vaag beeld van de filmsaga als geheel, zijn dat leuke dingen.

Hoewel het op technisch vlak een knappe film is, met prachtige decors, is de pacing echt hopeloos traag en gedateerd. De overgangen tussen scènes, met 'clockwipe' effecten die je vandaag de dag enkel nog vindt in de goedkoopste videobewerkingssoftware, zijn ronduit lachwekkend. Desondanks zijn deze overgangen, naar ik meen, doorheen de gehele serie gehanteerd als een soort 'trademark'.

Absoluut dieptepunt en anticlimax is het lightsaber gevecht tussen Obi-Wan en Darth Vader: waarschijnlijk het slechtste zwaardgevecht uit de filmgeschiedenis. Het lijkt alsof er van tevoren totaal geen choreografie was afgesproken.

Nee, met Star Wars is het me niet gelukt mijn vrouw iets van inleving in nerds te verkopen. Het is er zo mogelijk alleen maar erger op geworden.

Ik moet waarschijnlijk 20 romantische komedies kijken als herstelbetaling.

De film zelf zou ik 2 sterren willen geven, maar ik maak er 3 van.

Uit respect voor George Lucas, die met deze film zorgvuldig de basis legde voor een filmsaga, een megabedrijf en een onvoorstelbare mechanidise machine. Dát is de echte 'Force'.

Binnenkort ga ik (waarschijnlijk in mijn eentje, vrouw is afgehaakt) de andere delen kijken. (Ik heb alleen de originele trilogie gezien, rest moet nog).

Ik zie nu al op tegen de terugkeer van C3PO en R2D2, die godsamme in álle films zitten. Vreselijk. En dan moet Jar Jar, naar verluidt het meest gehate personage van allemaal, ook nog komen...

Het is onvoorstelbaar hoe veel beter Empire uit 1980 is dan het originele Star Wars van drie jaar eerder. Ik wist dat nog van toen ik 14 was. Toen heb ik de originele trilogie voor het eerst en laatst gezien.

Zoals ik in mijn review van Star Wars al schreef, kijken mijn vrouw en ik graag naar The Big Bang Theory maar verbaasde ik me er over dat mijn vrouw die serie heel leuk vindt ondanks dat ze 80% van de verwijzingen naar nerd cultuur niet meekrijgt. Met het kijken van The Empire Strikes Back hoopte ik dat te kunnen reduceren naar 50%. Return of the Jedi zou dan een facultatieve bonus zijn.

Maar om Empire te snappen, moet je jezelf eerst door zijn voorganger heen slaan en man, dat was geen gemakkelijke opgave. Langdradig, onevenwichtig, soms veel te traag, dan weer te snel en bovendien bizar slecht geacteerd. Een spreekwoordelijke zure appel om doorheen te bijten.

Na die ontgoocheling moest ik mijn vrouw héééééél lief aankijken om dit vervolg aan te mogen slingeren. Gelukkig beviel deze beter (minder slecht). Het contrast tussen Star Wars en Empire is echt amper voorstelbaar. Het vervolg doet namelijk vrijwel niks fout. Zou het komen omdat de eigenwijze George Lucas de regie dit keer uit handen heeft gegeven? Wie weet.

Wat het meest opvalt - afgezien van het feit dat zowel Hamill als Fisher blijkbaar acteerles hebben gehad - is dat vrijwel elk stukje in de film op de één of andere manier spannend is. Even uitrusten op een asteroïde is er niet bij, want de 'grot' waar Solo naar binnen is gevlogen, blijkt niet wat het lijkt. Even uitpuffen als Luke getraind wordt door Yoda? Vergeet het maar, want als hij door Yoda een grot in gestuurd wordt komt hij een projectie van zijn grootste angst tegen.

Het is continu bam, bam, bam, vol gas, gáán. En tóch met zinvolle dialogen, een goed verhaal en karakterontwikkeling. Geweldig. De Windows-Moviemaker overgangen vallen minder op door vlottere pacing en meer logische wisselingen tussen scènes.

Maar wat mij persoonlijk nog het meest bevalt is dat de rol van C-3PO kleiner is, en de momenten dat hij in beeld is, is hij minder irritant. Hetzelfde geldt voor R2-Dyson, de belachelijke zakloze stofzuiger. De nepgorilla Bukkake lijkt nog steeds weggelopen uit een slechte pornofilm. Zijn gebrul is nog even strontvervelend, maar godzijdank iets minder frequent.

Het hoogtepunt van de film is natuurlijk de plottwist tijdens het eindgevecht. Helaas maakt dat al 40 jaar deel uit van de popcultuur en zelfs iemand die nog nooit één seconde van Star Wars heeft gezien, kent hem: "Luke, I am...". Overigens fout geciteerd, wat het zo mogelijk nog erger maakt. Mijn vrouw kende dit natuurlijk, maar dat maakte de scène niet minder cool.

Eigenlijk is elke scène uit deze film iconisch en talloze malen geïmiteerd dan wel gepersifleerd. Maar als je even nadenkt, blijken veel scènes hier hun oorsprong te vinden. Een leerling die gaat trainen bij een ogenschijnlijk vreemde leraar, die er erg vreemde methoden op na houdt. We kennen het van Karate Kid, maar Yoda was eerder. Om maar wat te noemen.

Eens kijken hoeveel bosjes bloemen en ontbijtjes-op-bed het kost om Return of the Jedi er nog doorheen te drukken.

4,5 sterren

Leuk, luchtig sprookje dat op een aantal punten grondig faalt, zodat het je niet echt bijblijft. Als eerste is het uitgangspunt van een ster als persoon nogal abstract. Dit wordt in het boek wellicht beter uitgelegd, in de film word je na een paar minuten al in het verhaal gepleurd. Daarna heb je bij veel scènes het gevoel dat men krampachtig een epische sfeer poogt te creëren, vooral met bombastische muziek en hoge bergen, kliffen en vergezichten. Het komt allemaal nogal wannabe over. De score is op zich wel oké, trouwens.

De rol van De Niro is een beetje flauw maar wel erg leuk uitgevoerd (hoe hij zijn trademark pukkel beschildert, heerlijk subtiel), maar vooral Michelle Pfeiffer doet het goed. De scène dat ineens haar tieten gaan hangen enzo. Laten we niet vergeten dat ze onlangs 50 is geworden, en op die leeftijd krijg je het als actrice toch wel wat lastiger. Haar zelfspot was daarom dan ook fantastisch.

Maar desondanks heb ik me prima vermaakt. 3.5 sterren

Dit is een film die je zware kost voorschotelt in de veronderstelling dat daarmee automatisch al een stukje waardering binnen is. Want deze film niet op waarde schatten betekent gevoelsmatig dat je het verdriet van ouders die een kind verliezen bagatelliseert, of zoiets. Het speelt heel erg in op je gevoel.

Bij de aftiteling blijf je even stil achter. Wat een verhaal. Maar een dag later, als alles een beetje is ingedaald, beklijven vooral de debiele aspecten aan de film. Chris O'Dowd speelt een echtgenoot met een enorm dik Iers accent. Zo dik, dat het gewoon afleidt van alles wat hij doet en zegt. Melissa McCarthy zie ik nog steeds als comédienne, maar dat moet ik onderhand echt bijstellen. 9 van de 10 keer blijkt het geen komedie, of in elk geval geen leuke. Kevin Kline speelt een rol die geschreven lijkt voor Robin Williams.

Maar het ergste is nog wel dat de film het zware onderwerp wat wil verlichten met luchtig en onzinnig vermaak rond een agressieve vogel. Dit valt echter zó vreselijk uit de toon dat de hele film onderuit haalt.

Nee, ik vond het niks.

2 sterren

Entertainende thriller, doet denken aan The Insider en Three Days of the Condor.

Toch houd ik niet van films waarbij de drijfveer van de hoofdrolspelers het krijgen van een "scoop" of een "hot story" is.

Neem nou Russell Crowe. Hij speelt een kerel van dik 40. Waarom wil hij zo graag dat verhaal publiceren? Voor het geld? Niets wijst erop dat hij freelance werkt, dus heeft hij een vaste baan. Ik riskeer mijn leven niet voor mijn baas, waarom hij wel? Of wil hij carrière maken? Daar is hij dan rijkelijk laat mee, hij is zo'n beetje de oudste medewerker van de krant.

Nee, het zal wel zijn drang zijn naar het vinden van de waarheid. Prima. Maar toch blijven films over Amerikaanse journalisten ver van mijn bed. En een film waarbij je je moeilijk kan verplaatsen in de hoofdpersonen, vind ik vaak minder geslaagd.

Op het verhaal weinig aan te merken. Ik vond de acteerprestaties niet hoogstaand. Usual suspect is hier natuurlijk Affleck; heb niets op de man tegen maar vond hem hier een houten klaas. Crowe stond ook op autoplot. Een paar erg spannende scènes (met als hoogtepunt de parkeergarage) slepen de film toch wel naar een nette 3,5 sterren.

Uberflauwe film die zo flauw is dat hij weer superleuk is. Leuke dialogen ook, en Farell en Reilly zijn erg aanstekelijk. 4 sterren

Saai. Geen spanning. Er gebeurt niks. Religie. Bah. 3 sterren, 2 sterren onder nul voor de rest.

Saldo 1 ster.

Slechtste film die ik in jaren heb gezien (en ik heb afgelopen week nog de Missing in Action trilogie gezien).

En dan dat einde

Nou dat moet ik toch echt tegenspreken, ik was blij verrast door de prima regie en special effects. Ook omdat er heel veel beelden met dat vliegtuig zijn, of het nou stock footage is of niet, het zag er goed uit en viel niet uit de toon in verhouding met de restvan de film ofzo.

Zelfs de plot verraste me want ik dacht de hele tijd dat die Tom, de dode zoon van de generaal, achter het hele plan zou zitten, maar toen was het de generaal zelf.

Prima te pruimen B film, 2 sterren.

Een aardige film die helaas totaal niets origineels biedt en ik daardoor volgende week vergeten ben.

2.5 sterren

Nee, nee, nee!!! Er is zoveel mis met deze film.

Vooropgesteld: ik ben fan van Steven Seagal. Maar zijn films zijn de "dit valt nog goed te praten" grens al een tijdje voorbij. Het lijkt zo leuk, Steven Seagal en Vinnie Jones. In een film met een iets ander uitgangspunt dan de andere Seagalfilms.

De film opent met het logo van een volslagen onbekende filmmaatschappij. Welke idioot zal de impressario van Seagal nu weer hebben weten te strikken, vraag je je dan af. En de film zelf oogt alsof de maker rechtstreeks van de filmacademie in Vlagtwedde af komt. Beetje woesj woesj en boem boem effecten bij shots, kleurfiltertjes van kil blauw tot zweterig geel, slowmotion effectjes, tamtamtam lage framerate effectjes, wisselingen tussen kleur en zwartwit. Zo vreselijk plichtmatig "modern" filmen. Het lijkt wel in Windows Moviemaker gemaakt. Ik heb daar een hekel aan. Denk aan Man on Fire met Denzel Washington, maar daar werd het nog enigszins professioneel uitgevoerd. Maar als je kijkt wat de regisseur voor poep op zijn naam heeft staan, is het allemaal niet zo gek.

Het debielste van alles is nog wel dat de plot samenvatting hier op MovieMeter NERGENS op slaat, het beschrijft hooguit een kwartier van de film (het spannendste kwartier, dat wel). Hier op MM gaat het over gevaarlijke mutanten in een onderzeeër, maar de plutsummary op imdb is ook erg fantasievol:

De titel, beide samenvattingen en de poster hebben vrijwel niets met de film te maken, want de film speelt zich maar voor 10% op een onderzeeër af.

Seagal zelf weet in wat voor rotzooi hij is beland en zet zijn automatische piloot aan. Vinnie Jones is vanouds goed en laat een paar mooie knokpartijen zien. Je krijgt echt het idee dat hij dat wekelijks oefent in zijn pub.

De badguy is een geflipte scientist met een Brits accent die heel irritant is. De regie en montage zijn - zoals gezegd - vervelend en het geheel oogt onprofessioneel en de effectjes zijn misplaatst. Het verhaal is leuk gejat maar zo slecht uitgevoerd. Je krijgt geen binding met Seagal's team, en bij de noodgedwongen slachtoffers ervaar je geen emotie.

Van Damme is in dezelfde vrije val beland als Seagal, maar in diens laatste film "Wake of Death" bespeurde ik grote vooruitgang en misschien een comeback (hulde). Bij "Submerged" is in de verste verte niets van een comeback of zelfs maar de ambitie daartoe te bekennen.

1 ster.

The Substitute is een film uit 1996. In hetzelfde jaar werden onder andere MIssion: Impossible en Independence Day gemaakt. Die laatste twee titels kunnen vandaag de dag nog redelijk mee, maar The Substitute ademt de sfeer van 1984. Dat is eigenlijk al een prestatie op zich. Hoofdrolspeler Tom Berenger kennen we van veel bijrollen en een spaarzame leading role, met name in Sniper - en deze film dus.

Tom Berenger speelt een commando wiens verloofde werkt als lerares op een verloederde highschool. Als dit feit al niet verraden wordt door de hordes breedgebouwde zwarte jongeren, of de latino's die lopen alsof ze zware schimmel onder de oksels hebben, dan is er gelukkig nog de early 90's rap muziek die iedere keer klinkt als de highschool in beeld komt. Als Tom's verloofde in de problemen raakt en noodgedwongen thuis zit met een gebroken been, besluit Tom stiekem voor haar in te vallen - ook al is hij helemaal geen leraar. Hij probeert de leerlingen wat bij te brengen en merkt ondertussen dat er iets op de school gaande is wat daar zeker niet thuishoort. En dat mondt uiteraard uit in een gigantisch conflict.

Het is geen blikkerig geluid dat deze film een 80's sfeer geeft - het is ook geen traag verhaal, saaie regie of houterig acteerwerk. Nee. Het zijn de kapsels, pakken en vooral de bandplooibroeken van Tom Berenger. Zijn strontkleurige bloesjes en schijtkleurige pantalon laat hem al op een geschiedenisleraar lijken nog voor hij op het idee komt zich als zodanig te vermommen. Het is echt geen gezicht.

Na een halfuur is Tom goed en wel geïnstalleerd als leraar en heeft hij ook uitgebreid kennis gemaakt met zijn klas. Even lijkt het helemaal verkeerd te gaan. Een goedbedoelende leraar die probeert te 'connecten' met een klas vol criminelen ken ik nog van de abominabel slechte en tenenkrommend irritante film Freedom Writers. Maar Tom Berenger is gelukkig geen Hillary Swank: zijn naam staat garant voor de nodige actie. Met dit vooruitzicht kun je je enigszins door de zoetsappige scènes heen slaan waarin leraar Tom in slecht geschreven dialogen door de harde buitenkant van de leerlingen dringt. Vreselijk.

En die actie komt. Heerlijk overdreven, bijna in de stijl van Mission in Action met Chuck Norris (niet geheel toevallig, ook uit 1984). Sommige collega critici menen dat de film hier nogal uit de bocht vliegt, maar niets is minder waar. De cheesy actie is juist de redding van de film. Het is een tropische regenbui na acht maanden droogte. De oogst is gered.

De vergelijking met James Belushi's The Principal is snel gemaakt. Persoonlijk vind ik die leuker, met name omdat die zichzelf niet zo doodserieus neemt als Tom Berenger met zijn obligatoire one-of-everything commandoteam (redneck, neger, mexicaan, puertoricaan...)

2,5 sterren.

Je gaat een Van Damme film kijken en dat kijk je voor de actie, niet vanwege een briljant plot ofzo. Daarom kan ik hem zonder meer 2.5 sterren geven want het is een prima film.