Opinions

Een geweldige film, die op sommige momenten echter wel tegen het langdradige aanhangt. Dan doel ik niet op de openingsscène (die is juist meesterlijk, de traagheid werkt daar super goed), maar meer op nèt iets te lange shots van bijv. de puppy-ogen van Claudia Cardinale zonder dat ze iets zegt. Die dromerige blik van haar heb je op een gegeven moment wel gezien.

Sommige dingen hadden ook net even wat vlotter gemonteerd kunnen worden, en de paar minuten tijdswinst hadden mooi in het verhaal / karakterontwikkeling / diepgang gestoken kunnen worden, want zo heel hoogdravend was het allemaal ook weer niet. Of de Frank/Jill bedscène had beter uitgelegd/opgebouwd kunnen worden, want dat kwam nogal uit de lucht vallen. Verder geen kritiek: gewoon een geweldige film met de onvergetelijke Charles Bronson.

4.5 sterren

Vrouwen doen ertoe, mensen.

Voor zover u, om wat voor reden dan ook, nog geen waardering had voor al die heerlijkheid op twee benen: vrouwen zijn goed, vrouwen zijn geweldig en vrouwen hebben een cruciale rol gespeeld in iedere belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis der mensheid.

Noem een willekeurig historisch feit en ik zweer u, binnen drie jaar vanaf heden komt er een film uit over het aandeel dat vrouwen daarin hebben gehad, uiteraard met een sequel waarin je ziet dat niet alleen vrouwen, maar ook zwarte mensen hielpen bij de Franse revolutie, de bouw van de piramiden, de ontdekking van Gerard Joling, de slag bij Waterloo of de uitvinding van het wiel.

In Hidden Figures (2016) ging het zelfs over de vergeten bijdrage van zwarte (!) vrouwen aan het Apollo-ruimteprogramma. Double combo bonus points!

Bouwt u maar snel een collectie Blurays op met blanke mannen in de hoofdrol, want dat wordt ooit geld waard. Collector's items. Misschien zelfs wel verboden, zoiets als de clandestiene handel in nazi memorabilia. Clint Eastwood, Sylvester Stallone en Steve McQueen hebben rond 2060 waarschijnlijk de status van Hess, Bormann en Himmler.

U dacht natuurlijk dat WOII was gewonnen dankzij dappere mannen die aan flarden werden geschoten in Normandië? Haha, u maakt zeker grapjes. Welnee, vrouwen waren doorslaggevend.

Deze film verhaalt over vrouwelijke spionnen die naar Frankrijk werden gestuurd, eigenlijk voornamelijk omdat ze vrouw waren en - dus - niet verdacht. Want in die tijd werden vrouwen beschouwd als incapabel. Hoe abject! Nu weten we natuurlijk wel beter, maar als u het toch nog niet helemaal had begrepen, zal deze A Call To Spy het wel even in uw patriarchale smoelwerk wrijven.

Sarah Megan Thomas speelt een willekeurige vrouw die na een stoomcursus spionage naar Frankrijk wordt gestuurd. Wat ze leert op die cursus? Niet veel, behalve dat je iemand kunt uitschakelen door hem van achteren te besluipen en dan met een mes een sneetje te maken in zijn buik. De keel wordt helemaal genegeerd, maar goed, dat zal mijn onkunde in spionage wel zijn.

Amper vijf minuten na aankomst in Frankrijk deelt ze al de lakens uit met de overtuiging en zelfverzekerdheid van een door de wol geverfde veldmaarschalk. Nog geen twee scènes later, terwijl ze nauwelijks iets interessants gedaan heeft, noemt haar opdrachtgever haar al "fenomenaal" en zijn de nazi's naar haar op zoek als ware zij een grotere bedreiging dan een invasiemacht van 156.000 zwaarbewapende militairen. Geen idee waarom. Blijkbaar is ze buiten beeld wel continu bezig betekenisvolle dingen te doen, want op het scherm zit ze voornamelijk te knutselen met haar houten been.

Het kwam de makers ook buitengewoon goed uit dat de eerste vrouwelijke "wireless operator" een dame van kleur was (half Amerikaans, half Indiaas) en moslim als kers op de taart. Dat betekent dat er in elk geval geen vervolg hoeft te komen die de rol van etnische minderheden in het Franse verzet nog verder uitdiept.

De film is met twee uur vrij lang, maar er gebeurt eigenlijk bitter weinig. De sets zijn klein en je ziet amper een stukje straatbeeld. Ik snap wel waarom: tegenwoordig kun je wel filmen bij een historisch gebouw, maar je moet dan echt je best doen om nieuwbouw, neonreclame en andere anachronismen buiten beeld te houden. Bankier van het Verzet (2018) had dit probleem ook. Voor de sfeerbeleving is een establishing shot zo nu en dan echt cruciaal.

Voor alle duidelijkheid: ik houd van vrouwen en zie ze als volstrekt gelijkwaardig.

Ik houd er alleen niet van dat dit soort feministische quatsch door mijn strot geramd wordt.

Geen boeiende film.

2 sterren.

Prima geacteerd, visueel ouderwets kundig en kunstig. Altijd weer een genot. En een mooie afsluiter van de Jesse-verhaallijn uit Breaking Bad.

Ik moet zeggen dat ik hem in de serie in toenemende mate irritant vond worden, maar hier had ik veel sympathie voor het personage.

Verder een feest der herkenning - hoe subtiel ook, soms. In de 'making of' worden veel personages geïnterviewd wiens rol amper een cameo genoemd kan worden. Maar voor de fans zijn zelfs de kleinste details leuk om te zien. Het drugslab in de flashback moest geheel nagemaakt worden, bijvoorbeeld.

De fijne, lome sfeer uit de serie (en uit het minstens zo goede Better Call Saul) is hier lekker aanwezig.

Ik krijg nu weer enorm zin in seizoen 5 van Better Call Saul. Duurt helaas nog tot ruim in 2020.

4 sterren

Na het uitermate teleurstellende Avengers 2 - Age of Ultron was deze superhero-movie wel weer een stuk beter, maar ook met de nodige kanttekeningen. De premisse dat enkele Avengers het tegen elkaar gaan opnemen is leuk, net zoals bij Batman vs. Superman of desnoods Robocop vs. Terminator. Wie zou er winnen?

De reden van het meningsverschil binnen de Avengers is een beetje lauw. Kort gezegd: laten we de VN bepalen wat we doen of willen we onze eigen gang gaan. Captain America is, precies zoals het land waar hij naar is vernoemd, tegen deze deal en wil de vrijheid zelf de bepalen wat hij doet. Het gaat van kwaad tot erger en leidt tot een flinke ruzie en uiteindelijk tot een grote vechtpartij, die eigenlijk het hoogtepunt van de film zou moeten zijn.

Alleen krijg je enkel bij Captain America en Tony Stark het gevoel dat het echt ergens om gaat. Alle andere superhelden zijn een beetje laconiek met elkaar aan het sparren zodat het nooit serieus overkomt en het nooit spannend wordt.

Je bent onderhand zo vertrouwd met de meeste Avengers dat het altijd leuk is om ze terug te zien. Zeker wanneer de film goed te volgen is en bij vlagen spannend wordt. Ook de visuals mogen er zijn, al bevat de openingsscène een enorme misser: een auto vliegt over de kop door een betonnen poort, die overduidelijk van gipsplaat is gemaakt.

Waar de Avengers-films eerder moeite hadden iedereen goed uit de verf te laten komen (met name Clint "Hawkeye" Barton was het ondergeschoven kindje) lukt dat hier redelijk, op Ant-Man na. Ik moet zijn 'stand alone' film die hieraan voorafgaat nog zien, maar zijn rol in deze film is tamelijk verwaarloosbaar.

Maar Spider-Man. Marvel had de filmrechten op alle superhelden behalve Spider-Man, die lagen bij Sony. Hoewel Spider-Man in de strips (naar verluidt) een grote rol heeft binnen de Avengers, was hij tot nu toe altijd de grote afwezige. Sony en Marvel bereikten eindelijk een overeenkomst en daar is hij dan: Spider-Man. Niet Tony Maguire, niet Andrew Garfield, nee, we zijn na amper tien jaar alweer toe aan de derde incarnatie van Spider-Man. En, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, wel de meest infantiele versie van allemaal - and then some. Man man man wat een imbeciel.

Daniel Bruhl zet een mooie en onheilspellende boef neer en zorgt voor de nodige spanning in de film.

Niet verveeld, beter dan de vorige film, maar ook verre van perfect.

3 sterren

Captain America is van alle Marvel figuren natuurlijk wel het braafste jongetje van de klas. Dat geeft hem onmiddelijk het nadeel van de twijfel. Maar hij heeft een pak met stars and stripes, dat is dan wel weer cool.

De introductie van het personage vind ik mooi verteld, al barst het glazuur van je tanden als je geforceerd door je strot geduwd krijgt dat de Captain datgene belichaamt waar America voor staat: verantwoordelijkheid, nooit opgeven en zelfopoffering.

De metaforen en vooruitwijzigen zijn een beetje kinderachtig maar hey, je kijkt naar een film over een gekostumeerde idioot uit een stripboek dus de kijker is over het algemeen ook kinderachtig. Ik in elk geval wel.

Ik ken de strips niet, maar weet wel dat de strip rond Captain America ontstond rond WOII dus vind ik het mooi dat ze trouw zijn gebleven aan de bron van het verhaal. De nazi's vond ik geen moment imponeren, uiteraard zijn het zwarte mannetjes met gasmaskers om ze eng te maken. Ik vond Hugo Weaving vrij zwak en zijn personage ook waardeloos. Je voelt als kijker niet echt dat hij heel gemeen is, hij is vooral lachwekkend met zijn tomatensmoel.

Dit is een film die gebaat zou zijn bij een wat meer adult-rating waarbij hij eerst wat gruwelijkheden begaat, zodat je als kijker hem echt gaat haten. Ik vond hem een beetje vergelijkbaar met Shredder in de 1987-cartoons. In plaats van Bebop en Rocksteady, heeft hij een archetypisch professortje met vlinderstrikje als hulpje. Een beetje potsierlijk allemaal.

Toch een boeiende film, met name door de rustige opbouw en goede sfeer.

3 sterren

Captain America: The Winter Soldier maakt mijn hoge verwachtingen grotendeels waar. Er wordt prima geacteerd en de actie is bij vlagen weergaloos. Het verhaal haakt op diverse punten in op de andere films uit de franchise en legt ook een goede basis voor toekomstige Marvel/Avengers films. Toch is het niet allemaal geniaal.

Het verhaal probeert op meerdere punten verrassend uit de hoek te komen maar eigenlijk zat er maar één geslaagde plottwist in. Alle andere onthullingen zie je al van mijlenver aankomen. Dat de brave Captain een misdaad in de schoenen geschoven krijgt, wordt opgejaagd en zijn onschuld moet bewijzen is ook al zo uitgekauwd. Dat is echt wel jammer en het maakt dat ik deze film niet hoger kan waarderen dan degelijk, zeer degelijk zelfs, maar zeker niet uitmuntend.

De gevechten van 'Cap' zijn, in tegenstelling tot die van zijn andere Avenger-vrienden, vaak 1 op 1 martial arts en die gevechten zijn zeer intens en knap gemaakt. De knokpartijen hebben een vrij afwisselende choreografie. De subwoofer in de bioscoop wordt goed gebruikt.

In een film waarin Captain America (vrijwel) in zijn eentje de show draagt, is dit beter te pruimen dan in The Avengers. Daar raakt hij wat ondergesneeuwd. Want terwijl Hulk knokt met een monster zo hoog als een flat, en Iron Man het aan de stok heeft met 50 gevechtsvliegtuigen, staat Captain America ergens op de grond met moeite een henchman in elkaar te beuken. Een beetje potsierlijk, maar in deze film heb je daar dus geen last van. Het personage van Captain America wordt iets verder uitgediept en je ziet dat hij moeite heeft zich aan te passen aan de moderne tijd en ook is hij het niet altijd eens met de opdrachten die hij krijgt. Het 'lijstje' met dingen die hij nog wil zien/doen om de tijdsgeest beter te begrijpen is erg grappig.

Het personage The Winter Soldier vond ik eigenlijk totaal niet interessant omdat er (althans in deze film) ook nauwelijks karakterontwikkeling in zit. Er wordt gehint naar een vervolg maar dat hoeft van mij niet. De post-credits scène, die zoals bij iedere Marvel-film een tipje van de sluier van een vervolg oplicht, spreekt me ook helemaal niet aan.

Desondanks ben ik wel zeer benieuwd naar The Avengers 2.

P.S. Goede product placement van Apple en Chevrolet trouwens en een hele grappige Pulp Fiction verwijzing op het laatst.

4 sterren

Captain Marvel kwam uit het niets, en ik had ook nog nooit gehoord van dat personage totdat Samuel L. Jackson's pager in de post-credits scene van Avengers: Infinity War haar op leek te roepen.

En dan was daar ineens een superhelden film waarin vrouwen de dienst uitmaken. Nadat Black Panther uitgebreid werd gelauwerd omdat het merendeel van de cast zwart is, wordt nu nu Captain Marvel op het schild gehesen als feministisch goedmakertje binnen met Marvel Cinematic Universe, waarin vrouwen tot nu toe niet heel erg uit de verf kwamen.

De trouwe lezer zal weten dat ik minder op heb met politieke correctheid dan een veganist met een medium entrecote in portjus, maar de manier waarop Brie Larson dit alles verkoopt maakt dat ik het allemaal slik voor zoete koek. Behalve haar naam dan - Brie. Ik kan mezelf daar niet overheen zetten. Hoe heet haar zusje, Camembert Larson?

Ondanks dat haar naam ruikt naar zweetvoeten, is Larson zeer prettig om naar te kijken en ze zet een superheld neer met net genoeg humor, net genoeg charme en net genoeg sarcasme om haar leuk te vinden.

De film opent met een oninteressante oorlog op oninteressante planeten tussen oninteressante alien rassen, maar de actie verplaatst zich naar de aarde net voordat het irritant wordt.

Gelukkig keren we niet meer terug naar die space shit en blijft het vertrouwd met een een vertrouwd gezicht: Samuel L. Jackson.

Marvel films kwamen al eerder met verjongde acteurs (een jonge Tony Stark in, naar ik meen, Spider-Man en een jonge Kurt Russell in Guardians of the Galaxy vol.II). Maar dat waren altijd korte stukjes. In deze film hebben ze zich er aan gewaagd om een personage een hele film lang jonger te maken.

Is het gelukt? Niet overal. Met name in het begin lijkt het hoofd van Samuel L. Jackson uit een cutscene van een computerspel a la Call of Duty te komen. Perfect geanimeerd, maar toch herkenbaar als fake. Later wordt het beter, of viel het minder op - dat kan ook.
Als geen ander weet hij de nodige droge humor in de film te brengen en hij heeft een leuke wisselwerking met de ietwat cynische Captain Marvel.

Het sterkste punt aan deze film is echter het plot, dat veel beter in elkaar steekt dan je zou verwachten. Zelfs mijn wederhelft, doorgaans stukken sneller van begrip dan ik, was hier oprecht door verrast. Dat komt met name door de typecasting van Ben Mendelssohn als badguy waardoor je onmiddellijk aanneemt dat hij de badguy is. Dat is slim gedaan.

Vermaakt.

3,5 sterren.

Captain Phillips is een zeer sterke film met wederom een perfecte Tom Hanks. Naast Hanks en een prima bemanning weten met name de acteurs die de Somalische piraten spelen te imponeren. De helft van hun acteerwerk wordt eigenlijk al gedaan door hun gezicht. Philips (het elektronicamerk, niet de kapitein) had vroeger een reclame voor scheerapparaten met de slogan: "before you say one word, your face will say it all.". Deze piraten zijn de meest authentieke badguys in jaren. Waar vind je dat soort lui?

De film opent met het begin van een dagelijkse werkdag - zowel voor Phillips als voor de piraten. De één praat over koetjes en kalfjes met zijn vrouw in de auto, voor de andere is de dag net zoals alle andere dagen: een strijd om te overleven.

Wat volgt is een spannende film die ondanks dat je misschien de afloop kent, toch spannend blijft. Met name het laatste gedeelte is erg sterk. Het slotgedeelte is erg lang gerekt maar zo is het waarschijnlijk echt gegaan. Dit draagt bij aan de geloofwaardigheid van het geheel. De film maakt hier goed gebruik van de bovengemiddelde speelduur. Het is goed in beeld gebracht, nergens onoverzichtelijk of nodeloos gebruik van handheld shakycam. Gewoon degelijk en vaak van zeer dichtbij.

Het mooie is dat ik dit verhaal al volg vanaf het moment dat het in het nieuws was. Ik vond het toen zo'n bijzonder verhaal dat ik hoopte dat er een film van zou komen en die kwam er - met niemand minder dan Tom Hanks.

Tom Hanks kan ik in slechts weinig films zien als iemand anders dan Tom Hanks maar hier is hij echt Captain Phillips - misschien komt dat ook een beetje door zijn baard. Hij zet een geloofwaardige kapitein neer, moedig maar nergens overmoedig en in de laatste 10 minuten laat hij zien echt één van 's werelds beste acteurs te zijn.

4,5 sterren

Captive State gaat over een invasie van aliens. Al zien we daar maar een paar minuten van in een flashback - en dat op een hele kleine schaal. Enerzijds omdat de film hier niet over gaat, anderzijds is het een hele makkelijke manier om het budget klein te houden.

De film zelf gaat namelijk over het leven na de invasie. De film skipt naar het 'heden' (rond 2027) en het verhaal begint. De aliens hebben de aarde bezet en zijn, zoals alle aliens in alle films, bezig onze 'natural resources' te stelen.

Daarbij draait alles om mensen. Hoe gaan mensen om met de invasie? Er zijn collaborateurs en verzetsstrijders. Alles wordt teruggebracht naar de kleine menselijke maat. Zoals in de serie Jericho (atoombommen leggen Amerika plat) en The Walking Dead (zombie invasie). Heel leuk, maar ik wil de big picture weten. In Jericho kom je nooit te weten wie de atoombommen heeft afgevuurd, in The Walking Dead gaat het ook louter over mensen en hun handelen onder druk en in Captive State zien we ook maar bar weinig van de aliens.

Je ziet vooral smoezelige mensen in oude kleren rennen door groezelige steegjes, achterna gezeten door drones en een rennende (!) John Goodman.

Op zich kan ik er mee leven dat een film gaat over de aftermath in plaats van een oorlog of invasie zelf. Maar please, doe het dan goed.

De wereld wordt volkomen ongeloofwaardig neergezet. De aliens leggen de mensen een nieuw staatsbestel op met een soort '1984'-achtige, sektarische 'unity' gedachte, die mensen slikken voor zoete koek. In amper 9 jaar tijd zijn vrije geesten in Amerika verworden tot slaafse zombies van een systeem waarvan iedereen snapt dat de aliens een duister plan hebben, getuige alleen al dat veel grote steden 'closed zones' hebben waar je niet in mag. Wat spoken ze daar uit?
Het zou geloofwaardiger geweest zijn als er twee generaties overheen waren gegaan in plaats van slechts 9 jaar.

De sfeerschepping is wel prima, en dat houdt je ogen nog een beetje open - net als een prima acterende John Goodman.

Maar toch even wat punten op een rij hoor...

- op een gegeven moment lukt het een verzetsstrijder om een alien te doden. Zijn masker wordt afgerukt en hij lijkt te stikken. Hier wordt verder niks mee gedaan
- bij de grote 'rally' in het stadion kwamen de aliens op bezoek. Wat zouden ze gezegd hebben tegen de mensen? Hoi? Wat was verder het doel van die bijeenskomst? Kwam Lady Gaga nog optreden ofzo? Waarom zijn al die mensen er heen gegaan?
- tijdens het verhoor van John Goodman (aan het einde) speelt een vrouw voor tolk. Ze krijgt een alien kliktaaltje ingefluisterd via een oortje en vertaalt het in de microfoon voor Goodman. Hoe kan het dat zij wèl alien spreekt en de anderen niet?
- heeft die jongen (Gabe) nou echt niet door dat ze kunnen worden afgeluisterd middels die 'implant'? Hij doet eerst moeite om het ding tijdelijk te deactiveren met die halsband, maar later praat hij over allerlei gevoelige informatie zonder die halsband
- de twist aan het einde is aardig, maar gezien de casting van John Goodman (zijn naam zegt het al) ook een beetje voorspelbaar.
- ik kan zo nog 10 andere punten bedenken maar het is zaterdagavond en ik ga een biertje drinken


2 sterren

Misschien niet erg originele, maar wel boeiende film over een boeiend karakter. Pacino en Penn zijn beide erg goed. Naarmate de film vordert wordt het steeds spannender, tot aan het bloedstollende einde. Goede regie en muziek.

Prachtige film, voor mij een meesterwerk, vooral omdat de film wat minder rauw is en je je makkelijker kan inleven in Carlito dan in bijv. Tony Montana.

4.5 sterren

Gauw nog eens meer films van De Palma kijken. De meeste al gezien, maar Body Double is al te lang geleden, laat ik daar maar eens mee beginnen.

"Only on Netflix". Nou, dan weet je het wel: formulematige films die nergens verbazen, zelfs niet als Netflix er weer extra veel geld tegenaan gooit. Johan Cruijff zei het al: "ik heb nog nooit een zak geld een goal zien maken'. Sommige dingen kun je niet kopen. Maar soms, heel soms, heb je gewoon een hele leuke avond met zo'n Netflix productie.

En die had ik vandaag met Carry-On. Taron Egerton heeft al in veel succesvolle films gespeeld en ook Bateman lijkt zelden zijn handtekening te zetten onder een baggerfilm. En dat blijkt: beide heren persen het uiterste uit hun rollen. Ook het script is oké. Er zullen vast wel wat plotgaten en toevalligheden in zitten, maar de hoofdpersoon maakt redelijk slimme en verklaarbare keuzes, dus je hoeft je de haren niet uit het hoofd te trekken van ergernis.

Over haren gesproken: Jason Bateman (ineens best oud geworden sinds ik hem voor het laatst zag in de serie Ozark) lijkt met die pet sprekend op Matthijs van Nieuwkerk. Als je het ziet, kan je het niet meer onzien en leidt het wel een beetje af, maar soit.

Bewijs!

https://i.ibb.co/5TXWgty/nieuwkerk-bateman.jpg

De film doet een beetje denken aan Phone Booth uit 2002, maar dat is niet erg, want die is al weer 22 jaar oud. Daar hadden we de charismatische Kiefer Sutherland als mysterieuze stem aan de lijn, hier is het Bateman, die het perfect uitvoert.

4 sterren! Kijktip!

Mooi gemaakt, maar dodelijk saai.

2 sterren

Het is nog sterker dan dat.

Het is back to basic, gecombineerd met een trend die we de laatste jaren vaker zien: filmcycli, remakes en dergelijke krijgen een meer duistere sfeer. Harder, rauwer. Denk aan Miami Vice, een bloederige film in tegenstelling tot het relatief blije, hippe Miami van 1984. Of Batman Begins, het pikdonkere neefje van het kitscherige Batman Returns van Tim Burton.

Resultaat: fantastisch!

Alles is precies goed. De kitscherige openingscredits voelen nog vertrouwd aan, maar daarna zijn veel dingen anders. In plaats van het klakkeloos recyclen van catchphrases en gimmicks ("shaken not stirred" en "The name is Bond, James Bond") worden deze min of meer obligatoire zaken creatief verweven in het verhaal, waarbij ik bijna niet kan kiezen welke leuker is ("shaken or stirred, sir?" - "Do I look like I give a damn!" En natuurlijk de ultracoole eindscène waarin hij zich eindelijk voorstelt als Bond, James Bond.

De regisseur bedient zich van ruwe shots voor flashbacks, en brengt goed in beeld hoe Bond zich voelt (ziekenhuisscène, vergiftigingsscène etc) zonder daarin door te schieten a la Tony Scott.

4.5 sterren!

De film is redelijk traag maar zeker wel goed uitgevoerd. Hij bleef me boeien. Indrukwekkende scène als hij op dat vlot ligt en er komt ineens een enorme tanker langsgevaren.

Ik vond het alleen het einde maar stom.

3.5 sterren

Weer zo'n film waar je niks van verwacht, maar die dan ineens 100% meevalt.

Chris Evans kende ik niet maar hij doet het niet slecht. Basinger moest ik even aan wennen, maar richting het einde vond ik haar acteerwerk toch wel behoorlijk goed. Leuk om Statham een keer in een rol als badguy te zien. Grappige bijrol van William H. Macy met zijn eeuwige snor. Blijft een mooie kerel.

Hoewel er wat geinige momenten in zitten is de film zeker geen actiekomedie zoals hier door een aantal personen wordt geschetst. De advocaat met zijn Porsche is dan wel wat comic relief maar verder is de film vooral spannend. Sowieso spelen Porsches een prominente rol in deze film, dus dat is alleen maar goed natuurlijk

Verder zitten er gelukkig heel weinig slechte keuzes van de personages in. Meestal erger je je bij dit soort films groen en geel aan domme keuzes die personages maken, maar dat is hier (bijna) niet aan de orde.

De meest opvallende prestatie is dat Cellular ondanks de razendsnel veranderende technologie van de afgelopen jaren, niet is gedateerd. De meest prominente rol is weggelegd voor een Nokia, maar afgezien van het feit dat geen enkele telefoon in de film een touch-screen heeft, is het allemaal nog redelijk actueel.

3,5 sterren. Aanrader.

/edit: oh, Chris Evans kende ik wel, als Captain America Nou sorry Chris... Maar het zegt wel wat over je standaardhoofd... Ik was je vergeten...

Het is natuurlijk dwaas om deze film te beoordelen op originaliteit. Want de ruilen-van-lichaam films zijn op twee handen al niet meer te tellen. Bovendien eindigen ze altijd met personages die meer waardering hebben voor elkaar en ook hun eigen leven beter op waarde weten te schatten. Dat wéét je, dat verwacht je en dat krijg je ook.

De vraag is alleen: weet The Change-Up binnen dit uitgekauwde concept een goed grappenbuffet op te dienen? Het antwoord is ja, ja, ja. Zeker! Zowel Bateman als Reynolds zijn buitengewoon geschikt als comedy acteurs, met name in het genre "wat overkomt mij nu weer". Bateman heeft dit al zo vaak gedaan dat zijn hoofd er een beetje naar is gaan staan. Het was dan ook heel apart om hem in een serieuze rol te zien in de geweldige misdaadserie "Ozarks".

Je weet hoe het begint, verloopt en afloopt, maar gaandeweg zitten er enkele prachtige bizarre situaties in waarvan enkele toch nog erg leuk bedacht zijn. In de openingsscène zien we geslachtsdelen van baby's gewoon open en bloot (kan dat nog wel anno vandaag?) en zien we een baby anus open gaan met een enorme straal baby stront. Lollig, dat wel, maar ietwat uit de toon met de rest van de film want die bedient zich (gelukkig) niet van simpele pipikaka humor.

Het gezicht van Gregory Itzin, de baas van het advocatenkantoor (vooral bekend als Charles Logan uit 24) is ook nog wel een aparte vermelding waard - hoe het binnen enkele seconden kan wisselen van woedend, naar vertwijfeld, naar des duivels. Mooie kerel.

3,5 sterren

Prachtige, boeiende film met veel sfeer, geweldige decors, typische, goed passende Eastwood-muziek maar vooral een geweldige Angelina Jolie.

En je mag best weten dat ik een behoorlijk hekel aan dat mens had, vanwege haar flutrollen als zogenaamd stoere getattoëerde chick in allerlei baggerfilms, zoals Tomb Raider en Wanted. En dat excentrieke gedrag van haar in het echt, met kinderen met rare namen enzo. Maar acteren kan ze. Waarom speelt ze niet altijd in dit soort films? In latex rondlopen en stoer kijken is echt zonde van haar talent.

De rest van de cast was ook uitstekend. Ik vond die ene agent (J.J. Jones, gespeeld door Jeffrey Donovan) wel extreem veel lijken op Marco van Basten, trouwens

Eastwood heeft me weer overtuigd, 4.5 sterren.

Knap hoe interessante personages een vrij saaie film kunnen redden. Hanks was geweldig als de flamboyante Wilson, en die snorremans was ook grappig. De film zelf was maar zo-zo. Hij wilde een boodschap overbrengen maar die raakte nogal ondergesneeuwd. Het had allemaal best scherper gemogen.

3 sterren

Echt genoten van deze film, en dat is best een verdienste. Want zelden heb ik me zo vermaakt met een film met zo weinig inhoud. Want er gebeurt niks en er zit totaal geen spanningsboog in. Geen rise-fall-rise, niks. Geen wanklank tussen de gescheiden echtelieden, nada.

Jon Favreau heb ik recent gezien als buitengewoon irritant ventje in "Couples Retreat" dus ik begon wat wantrouwig aan deze film met hem in de hoofdrol. Maar na 10 minuten zit je er helemaal in doordat de dialogen heel erg leuk geschreven zijn. Heel natuurlijk, een beetje Apatow-esque aandoend. Dat ligt mij wel.

Uiteraard ga ik binnenkort me ook wagen aan een paar van die Cubanos sandwiches, ik vond hier een recept voor wie het ook wil doen:

Cubanos van de film Chef - De man die koken kan - demandiekokenkan.nl

3,5 sterren

100% eens met josseheijmen, op ieder punt. Ik blijf bij Chicken Run het nèt niet gevoel houden. Het cijfer is dan ook nèt niet:

2.5 sterren.

Mooie film, maar een beetje lastig te volgen soms, omdat iedere ontdekking die Jake doet, pas achteraf door hem vertelt wordt. We zien hem de ontdekking zelf niet doen, zoals bij de meeste films.

Maar de sfeer, de hoeden, de auto's, de telefoons, dat sprak me allemaal heel erg aan. De film had alleen wat meer spanning kunnen gebruiken denk ik, nu zit er eigenlijk maar één echt spannend stuk in en dat is waar Jake aan het eind zijn schoen kwijtraakt.

4 sterren

The Christmas Chronicles is een redelijke film met over het algemeen prima special effects, maar niet overal even consistent. Maar dat is te vergeven. De kinderen (nou ja, kind en tiener) zijn prima te pruimen en daarmee is de film al gered. Ik heb ze beter gezien, maar het was goed genoeg. Want teveel films worden bij voorbaat al ruk met dank aan tenenkrommend slecht acterende kinderen.

Met de grote naam Kurt Russell had ik toch wel iets meer pit verwacht. Hetzij wat schuine grappen, of verwijzingen die alleen de volwassen kijkers snappen. Het blijft allemaal erg braaf en dat is een gemiste kans, want brave Santa-films zijn er al zoveel.

De computer-elfjes vielen erg tegen en lijken een beetje in hun omgeving 'geplakt'. Verder vond ik ze ook totaal niet leuk. Er zaten duidelijk wat Minions invloeden in, maar dan niet geestig.

Leuke cameo van Goldie Hawn op het laatst. Russell en Hawn zijn al zowat 40 jaar een koppel en dat is in Hollywood een unicum. Ze schijnt in de volgende film een grotere rol te gaan spelen, wellicht dat die dit weekend nog de revue passeert, maar echt heel veel zin heb ik er na dit eerste deel nou ook weer niet in. Sequels zijn op Terminator 2 na namelijk altijd slechter.

3 sterren

Kon er nog net mee door. Typisch voorbeeld van een B-film die door een te groot budget buiten proportie is gegroeid, waardoor sfeer, verhaal en personages (dingen waardoor een B-film kan schitteren) ondergeschoven kindjes worden.

Pitch Black is daarom beter.

Vin Diesel vind ik vaak erg cool maar hier was hij soms gewoon vervelend.

Erg positief was aan het begin toen Helios Prime werd aangevallen door een overmacht. Een beetje een Independence Day / War of the Worlds gevoel. Erg gaaf. Maar voor de rest kom je niet lekker 'in de film' met name doordat er geen leuke personages in zitten. Een grappige sidekick had de film al een heel eind op weg geholpen.

3 sterren

Een goede, vlot gefilmde film die soms best schokkend is. Nou ben ik heel wat gewend, maar als je achtjarige jochies al met pistolen ziet lopen zet het je wel aan het denken. Er had wat meer verhaal/intrige in mogen zitten, maar door de goede manier van filmen blijft het enorm boeiend.

4 sterren

Prachtige decors en lekker apocalytisch fantasy sfeertje.

Doet een beetje denken aan het begin van het spel Fallout 3.

Als je wilt, zitten er ook een paar leuke metaforen in die geloof en isolatie-politiek op de korrel nemen, maar bovenal is het een vermakelijke onzinfilm met als grote nadelen het gebrek aan fatsoenlijke inleiding en epiloog. Een goed fantasyverhaal heeft een stevig, doordacht fundament, maar deze film is gebouwd op drijfzand.

3.5 sterren

Civil War is een rauwe film over een roadtrip van een paar journalisten door een dystopische versie van de Verenigde Staten. Hij laat je bij de aftiteling wat ongemakkelijk achter en dat is precies de bedoeling. Daarmee wordt ook het gebrek aan diepgang een beetje verbloemd.

Want uitleg over de achtergrondsituatie krijg je niet. Ik ben een simpele ziel uit Groningen die graag even een stap terug doet en de situatie overziet: wat gebeurt hier? Nou, pech voor mij.

De Amerikaanse federale overheid wordt aangevallen door in elk geval een verzetsgroep uit Florida en de Western Forces, een bizar verbond van Texas en Californië. Dat laatste roept natuurlijk direct heel veel vragen op, want ideologisch zijn deze staten complete tegenpolen. Maar geen van die vragen wordt beantwoord. We weten ook niet wie de good guys en bad guys zijn. Heel terloops - knipper met je ogen en je mist het - wordt vermeld dat de president de FBI heeft afgeschaft en luchtaanvallen op eigen bevolking heeft bevolen, dus mogelijk is de president de slechterik.

Maar het wordt al snel duidelijk dat je als kijker niet moet zoeken naar goed en kwaad, want dat vinden de makers irrelevant. Het gaat om mensen, wat doen zij wanneer een vertrouwde wereld vervalt in chaos? De makers schetsen bepaald geen prettig beeld, want bijna alle figuren die onze hoofdpersonen tegenkomen, zijn in de veertien maanden dat het conflict duurt (ook een detail dat je al snel mist) veranderd in bloeddorstige monsters die iedereen omleggen die ze maar verkeerd aankijkt.

Een tikkeltje overdreven, me dunkt, maar goed, wie weet wat er gebeurt in een land waar iedereen met zijn right to bear arms vijf AR-15 geweren onder zijn bed heeft liggen.

Uiteindelijk is deze film onmiskenbaar bedacht na de Capitoolbestorming van 2021, waarbij bleek dat zelfs in het land dat zichzelf ziet als het summum van democratie, het snel gedaan kan zijn met de orde en het centraal gezag.

Niet in de laatste plaats vanwege die gebeurtenis is dit een intrigerende film, met voor mij persoonlijk als grootste minpunt toch wel de drijfveer van de hoofdpersonen. Ik kan me niet inleven in mensen die hun leven wagen voor een verhaal, of het perfecte plaatje. Tuurlijk, in oorlog is de waarheid het eerste slachtoffer, maar dit wordt nergens duidelijk als motief neergezet.

Ook vond ik sommige shots nogal overdreven artsyfartsy, zoals een slowmotion executie met machinegeweer begeleid door een casual muziekje van De La Soul en vele andere "kijk ons eens opvallende muziekkeuzes maken" muziekkeuzes.

Kirsten Dunst begon ooit als mooipopje maar laat hier zien echt fantastisch te kunnen acteren, ook met lijntjes in haar gezicht en een minimum aan makeup. De rest van de cast is ook geweldig, met als hoogtepunt toch wel de bloedstollende scène met Jesse Plemons (echtgenoot van Dunst) die weer even lekker uit het Todd-vaatje tapt (zijn geschifte personage in Breaking Bad).

Niet perfect, wel interessant. 3,5 sterren

Mwoah mwoah. Een whodunnit die aan elkaar blijft hangen door alles - acteerwerk, regie, montage - behalve datgene wat je bij een whodunnit verwacht: een briljant plot.

De mastermind zie je van mijlenver aankomen, doordat Harris wel vaker in de rol van verrader en bad guy wordt cast. De eerste verdenking moet liggen op Luis Guzman, maar die wordt altijd als nitwit gecast, dus weet je meteen dat hij het niet is. De enige verrassing was dat Harris het niet deed voor het geld maar wegens de dode baby. Wauw. En zodra hij zijn pistool op Jackson gericht had, wist ik al hoe hoe hij aan zijn end ging komen...

Ondanks de enorme voorspelbaarheid is het best boeiend maar niet meer dan 2.5 sterren

Ik ging deze film kijken vanwege de rol van Steven Seagal als badguy (jawel!). Het is een klein rolletje maar goed, Steven is Steven.

Verder is de film wel ok maar niet echt bijzonder.

2.5 sterren

Geen topper, wel leuk. Gaat van komedie een beetje over in drama (zo'n beetje op het moment dat de rol van David Hasselhoff is uitgespeeld, zit daar een verband? ) maar het is wel aardig uitgevoerd. Adam Sandler is voor de verandering een keer niet irritant.

Maar de ster van de show is David Hasselhoff. Iedere scène met hem is grappig. Wel slapstick onderbroekenhumor, maar ik heb een paar keer heel hard gelachen. Wat een briljante kerel. Zijn zelfspot is zo geniaal, hadden maar meer Hollywood "sterren" dat. Het mooiste was zelfs dat ik niet eens wist dat hij in de film zat!

Verder leuke rollen van de stem van Marge Simpson (kende het gezicht niet, maar herkende de stem, en bingo) en Henry "Fonzie" Winkler. Vond Christopher Walken - die normaal graag de show steelt - niet bijzonder. Die legde het toch ruimschoots af tegen het optreden van The Hoff.

3 sterren

Een aardige film die op een aantal punten wel wat anders is dan je vermoedt.

Om te beginnen heeft Tommy Lee Jones, die hier als eerste acteur staat genoemd, een bijrol. De hoofdrollen zijn voor Sarandon en dat jochie. Op zich jammer, want ik mag Tommy Lee Jones erg graag zien spelen.

Daarnaast is de hele opzet van de film natuurlijk vreselijk. Je vraagt je meteen af waarom die jongen niet gewoon alles vertelt, want een echte reden om het te verbergen had hij niet. Overigens klopt het predikaat "Mystery" bij deze film ook niet, want je weet van meet af aan wat er is gebeurd, de vraag is alleen welke uitwerking dit heeft op de diverse personages.

Het frappante is dan zelfs dat het is gebaseerd op een redelijk bekend boek van John Grisham (!).

Het jongetje irriteerde me ook steeds meer. Met zijn oorbel, redneck accent en jaren '90 matje. Een pak rammel moet dat joch hebben. Bah. Ik lees overigens net dat de acteur die hem speelt zichzelf heeft doodgespoten met heroïne. Nou ja dat is ook weer een beetje teveel straf, maar een draai om zijn oren had die blaag echt wel nodig.

Redelijk spannend, maar niet verrassend en vooral irritant.

2,5 sterren