Opinions

Adolescence: in maart-april 2025 ging heel internet er over. Deze week heb ik dit ook maar eens bekeken. Ik snap de hype: het is zeer goed gemaakt, uitmuntend geacteerd en snijdt actuele onderwerpen aan.

De one-shot gimmick is hier meer dan een stilistische keuze. Het brengt je heel dicht bij de personages en zelfs na vier afleveringen heb je het gevoel hen beter te kennen dan anderen na vijf seizoenen. Het acteerwerk is geweldig. De dialogen zijn ook goed.

Maar er schort toch wel iets aan. Qua thematiek blijft het oppervlakkig. De motieven blijven toch behoorlijk mistig. Er worden wel wat onderwerpen genoemd, maar het het is niet aannemelijk dat dit niet eerst tot andere problemen heeft geleid en direct uitmondde in een moord. Het kwam voor iedereen allemaal uit de lucht vallen.

Lijkt me raar.

Daarnaast is de hoofdrolspeler - de piepjonge Owen Cooper - zeer goed, maar krijgt hij in aflevering drie wel erg raar geschreven scènes voor zijn kiezen. Het past totaal niet bij iemand die 13 is, het getoonde gedrag is eerder van iemand van 18 of 20. De eindscène maakte dan weer alles goed. Ik kende Stephen Graham niet zo goed, maar ik zal hem nu zeker volgen. Wát een kerel is dat zeg.

4,5 sterren

Corner!

Wel goed, maar niet uitmuntend. Het is druk, snel, snel en nog drukker. Knap hoe ze dit acteren, regisseren en opnemen. Afleveringen duren gelukkig niet lang, want dit houdt geen enkele kijker 45 minuten vol.

Je wordt midden in het verhaal gesmeten en stukje bij beetje krijg je details gevoerd over hoe één en ander in elkaar steekt. De vorm, het geschreeuw en de snelheid gaat wel ten koste van de inhoud. De meeste personages blijven oppervlakkig. Ze hebben bijna allemaal een goede en slechte kant. Soms zijn ze onuitstaanbaar en even later tonen ze zich toch weer kwetsbaar.

Uiteindelijk mogen er nog wel wat meer shots in van het eten cq. het eindproduct. We zien eigenlijk alleen de keuken, maar we zien nooit een klant iets opeten. Verder ligt dit personage van Jeremy Allen White wel erg dicht bij Lip uit Shameless. Het speelt zich zelfs af in dezelfde stad.

Het is onmogelijk om hier niet de kwaliteit van in te zien, maar mijn favoriete serie zal het niet worden denk ik.

De eerste helft van deze miniserie is het sterkst. Als later het mysterie een beetje eraf is dan wordt het wat minder. Maar desondanks kijkt het heerlijk weg, met Matthew Rhys in een glansrol als mysterieuze buurman. De rest van de cast is ook uitstekend. Claire Danes wordt steeds emotioneler en kan bij mij wel een paar potten breken, al kan ik me goed voorstellen dat kijkers haar soms slecht trekken.

Heerlijk tussendoortje in suburban herfstsfeer. 4 sterren

Kijkt lekker weg, met een top cast. Russell uit The Americans, Sewell uit The Man in the High Castle en Chuck McGill uit Better Call Saul. Dialogen zijn goed geschreven, gaan ergens over. Het gaat soms wel wat rap, dus koppie erbij.

Tussen alle CIA/president/oorlog series is deze wel opvallend vanwege de manier waarop men met elkaar omgaat. Een stafchef die gewoon keihard tegen de president in gaat enzo. Dat zie je niet zo vaak.

4 sterren! Ik kijk uit naar seizoen 2.

Ik heb hier echt van genoten. Ik ben een fan van de game serie en dan met name de unieke wereld die ze hebben geschapen. Het retro-eind-jaren-40 sfeertje maar dan toch hypermodern tegelijkertijd, echt geweldig. Dat is zo goed dat de games daar amper recht aan kunnen doen, het smaakt altijd naar meer.

Ook voor de niet-gamers wordt e.e.a. voldoende uitgelegd. En wie de franchise al langer volgt, krijgt in dit seizoen zowaar heel veel antwoorden op vragen rond het hoe en waarom van Vault-Tec en de andere bedrijven, waar je al decennialang mee rondloopt.

Ook uitstekend spel van de hele cast.

Kan een franchise nou nooit eens waardig sterven? Moet het altijd weer uit het graf herrijzen en verder uitgemolken worden? Dat waren mijn gevoelens toen ik hoorde dat er na de prima prequel-film ook een prequel-serie zou komen.

Zijn we nou nog niet uitverteld over Ferry Bouman?

Allicht wel, maar de personages zijn te leuk om niet nog wat verhalen omheen te verzinnen. De teaser was weer lekker ("hij hapert wel een beetje in zijn twee..."). Ik begon er toch weer zin in te krijgen.

Uiteindelijk in één ruk uitgekeken. Lammers en Schaap zijn in absolute topvorm en de toevoeging van karakterkop Tygo Gernandt is ook prachtig. Geweldige soundtrack, een verhaal met vele verrassende plotwendingen en het kijkt héérlijk weg. Kers op de taart is het lekkere camerawerk. Visueel om door een ringetje te halen.

Willen we meer? Ach. Na dit, moet een extra seizoen wel kunnen... Hebben ze me toch over de streep getrokken, haha.

4,5 sterren.

Ik heb dit met de grootste moeite uitgekeken.

En dat zeg ik als de grootste Arnold fan op deze website. Als je dit leest en je denkt: "maar ik ben dat!" dan zeg ik: fak joee as howal (in Arnold zijn stem), ik ben het.

Ik zit op MM sinds 2004 en heb nooit iets anders dan een Arnie avatar gehad. Begin jaren 90 was ik een binkie die samen met andere binkies moeizaam gespaarde guldens bijeenlegde om iedere week een Arnold VHS tape te huren in de videotheek. Voor sommige waren we te jong (nachten wakker gelegen van T2), maar wat maakte het uit. Het waren de 90s, het meest zorgeloze decennium sinds de uitvinding van vuur.

Flashforward naar 2023. Arnold is oud. En dat is oké. Maar waar andere acteurs een beetje met hun leeftijd meebewegen qua carrière, lijkt het Arnold maar niet te lukken een goede invulling te vinden voor het laatste hoofdstuk. Of zijn leven in het algemeen. Hij heeft een vriendin die hij op de achtergrond houdt, is druk met klimaatverandering en vlogjes maken met zijn ezel en pony. En tussen neus en lippen door maakt hij nog af en toe een film. Aangezien de meeste geen succes waren, waagt hij zich nu aan een serie. Waar TV vroeger voor B-acteurs was, hebben de grootste sterren nu al TV-series gemaakt (doorgaans dankzij grote zakken geld van streamingplatforms). Van Spacey tot Hopkins en van Giamatti tot Costner. Is dit dan iets voor Arnold?

Arnold Schwarzenegger is uiterst succesvol geweest in bodybuilding. Een absolute legende. Hij was lange tijd de bestbetaalde acteur. En heeft in de politiek het hoogste ambt bereikt dat je als immigrant kunt bereiken. Het is daarom zo jammer dat hij al ruim 10 jaar een beetje stuurloos is. Stallone nam hem nog even lekker op sleeptouw met het aardige Escape Plan en het briljante Expendables 2. Maar zijn soloprojecten zijn merkwaardig. Veelal gekke kleine indiefilms. Waarom doet hij dat?

Kijk, fysiek zit het er niet meer in. In deze serie doet hij dan ook amper wat. Ook Stallone moet het rustiger aan gaan doen. Maar Stallone kan nog terugvallen op zijn acteerwerk. In Rocky, First Blood en Cop Land was hij fenomenaal. Arnold verbleekt bij de acteerkunsten van Sly. Soms kan het er mee door, soms het is slecht. Helaas is hij in FUBAR niet in goede doen. Het is ronduit lachwekkend als je het vergelijkt met, ik noem even enkele niet-robot titels: Commando, Total Recall, True Lies, fuck zelfs in Jingle All the Way is hij beter.

Maar Arnie is Arnie en die heeft een gigantisch charisma waardoor je het makkelijk voor lief neemt. Maar dan moet de rest van de productie wel een beetje oké zijn. En dat is bij FUBAR niet het geval.

FUBAR voelt als een soort Spy Kids, doelgroep 8-14 jaar, maar dan met 16+ bloed en seksgrappen. Wie is daar de doelgroep van? De Arnold fans van weleer? Dat ben ik. Ik voel me hiermee niet serieus genomen, zelfs een beetje beledigd. Jongelui? Die hebben geen zin meer in een matig acterende bejaarde Oostenrijker.

De eerste aflevering is nog oké. Die zette mij op het verkeerde been. Maar daarna gaat het snel bergaf. Qua verhaal en dialogen is het echt om te janken. Gezochte plotlijntjes rondom relaties, een CIA die compleet gerund lijkt te worden door 4 man in het veld en 3 op kantoor, een op absurde wijze gecamoufleerd kantoor dat zelfs voor de Thunderbirds nog te belachelijk zou zijn. In het CIA kantoor geen enkele grijze cubicle of stropdas maar louter vrolijke kamers vol knipperende LCD-schermen en karikaturale, multiraciale personages in vrijetijdskleding.

Personages die undercover zijn, vallen direct na hun undercoveroperatie uit hun rol en keuvelen onderling op luide toon zonder zich druk te maken of er nog slechteriken op gehoorafstand zijn.

Ook wanneer je voor je familie verbergt dat je bij de CIA werkt, is het voldoende om even naar de gang te lopen en je kunt zonder te fluisteren met elkaar de volgende operatie bespreken.

Deze ingewikkelde en ultrariskante operaties worden in recordtijd gepland èn uitgevoerd door voornoemde 7 personages zonder enige vorm van backup, terwijl in werkelijkheid zeker 8 SEAL teams gestuurd zouden worden ondersteund door honderden experts, technici, satelliet analysten en strategen.

Als ultieme dooddoener is daar het welbekende fenomeen dat ze bij CIA altijd mooie CAD-modellen van alle gebouwen ter wereld hebben, dus via een oortje kun je zelfs Stevie Wonder nog op missie sturen en hem naar het juiste kamertje leiden.

Uiteraard continu begeleid door een irritante Seinfeldesque bass-slap comedy soundtrack die elke vorm van spanning onmiddellijk de nek om draait.

Het hoeft qua realisme heus geen Jack Ryan of Homeland te zijn, maar wanneer realiteit en fictie zò mijlenver uit elkaar liggen als hier, is het echt een belediging voor de kijker.

Het is dermate simplistisch, stupide en kinderachtig dat ik ècht zwaar teleurgesteld ben.

De drammerige manier waarop Arnold dit gedrocht van een serie probeert te pluggen op de socials is daarom ronduit potsierlijk. Hoe dit op IMDB aan een nette 6.5 komt is me ook echt een raadsel.

Arnold verdient beter.

Als hij dit zelf heeft verzonnen, dan verdient hij een goede agent die hem vertelt welke rollen hij wel en niet moet aannemen. DIT NIET, ARNOLD. Dit is FUBAR.

Dit is op seizoen 1 na het sterkste seizoen en een mooi afscheid van de personages. Al hoop ik stiekem nog op een Patty-spinoff want dat was het leukste vrouwelijke personage in jaren.

Ook visueel is dit seizoen wonderschoon in beeld gebracht, met licht en donker en neon maar bovenal een fijne retro Hitchcock sfeer. Qua stijl is de serie niet erg consistent maar wat maakt het uit als het zo goed is uitgevoerd.

Enige minpuntje is misschien de casting van Simmons als Zax, ik vind hem iets te clownesk om dat personage te spelen, misschien omdat ik hem nooit meer los kan zien van de schreeuwende krantenuitgever in Spiderman.

4 sterren!

Hier, 5 sterren. Waarom? Omdat dit het eerste Nederlandse product is met een beetje kloten. Het is grof, snel, realistisch (voor zover ik dat kan beoordelen), intens, gedurfd.

Toegegeven, op een paar highlights uit de vaderlandse cinema geschiedenis na (Soldaat van Oranje) kijk ik weinig Nederlandse films en series. Het zijn toch meestal romkoms of van een matig niveau met een 'shoestring budget'.

Ik ben dermate verbaasd dat er eindelijk eens mensen zijn die naar me hebben geluisterd, en gewoon een dikke serie neerzetten waar werkelijk iedereen het over heeft - en dan neem ik die paar schoonheidsfoutjes voor lief.

Het misverstand waardoor Mardik op de vlucht sloeg bijvoorbeeld, dat was een beetje dom. Hij had best even de tijd kunnen nemen om aan die agenten uit te leggen hoe het zat. En de AIVD... Ja, het is een in nevelen gehulde organisatie, dus wat ze echt doen weet niemand, maar ik denk dat het over het algemeen toch meer pennenlikkers zijn dan wat hier wordt getoond. Maar het kan me geen reet schelen.

Zoals gezegd: 5 sterren, bam.

In your Face, Georgina Verbaan, Jan Kooijman, Jim Bakkum en alle andere usual Nederlandse romkom suspects.

P.S. wie klaagt over de achtergrond van personages of het gebrek aan diepgang, moet gewoon minder op zijn kutmobiel kijken en meer naar de TV. Alles wordt prima uitgelegd en onderbouwd.

Wel weer aardig, vond het beter dan seizoen 2. Mooie cliffhanger op het eind.

Ik blijf de personages niet heel sterk vinden. Lorna is een bakvis die dit jaar 47 kaarsjes mag uitblazen maar gedraagt zich als een dushi van 22. Ik kan nog steeds niet wennen aan de stem van Cisco en vind hem een behoorlijke "ik wil wel maar ik kan niet" ruige beer. En Izzy is token black girl zonder echt een persoonlijkheid.

3 sterren voor seizoen 3, en gezien de vreselijke duimendikke makeup en het totaal ontbreken van enig charisma bij Yaya Dacosta (personage Andrea Freeman) ben ik dan nog best gul.

Kijkt lekker weg, en het goede verhaal zorgt ervoor dat je het te druk hebt met het volgen van de plotwendingen om echt te letten op bovenstaande punten, maar als je terugkijkt zou het leuker zijn met beter, scherpere personages.

Wel aardig. Verzandt na een tijdje wel in een black vs white activistisch ding. De goed acterende en sympathieke hoofdrolspeler trekt je er doorheen. Ondanks het kapsel zijn van zijn ex-vrouw (stel je Oprah Winfrey voor met het kapsel van Scooter).

Voorspelbaar, dom en kinderlijk slecht geschreven.

Vanaf aflevering 3 ben je blij dat er maar 4 zijn en kun je nog net met de tanden op elkaar de rit uitzitten.

1 ster

Zo'n 20 jaar geleden raakte ik als student in de ban van Miami Vice. Destijds crappy Kazaa shit met Zweedse ondertitels. Het strandde bij het begin van seizoen 3. Nu ben ik weer overnieuw begonnen.

Ik weet niet wat het is, maar er is een soort magie die van deze serie uitgaat, die me terugbrengt naar toen, hoewel ik destijds nog vrij klein was. Maar een grote liefde voor de jaren 80, met de stijl, de kleding, de muziek, de auto's en de relatief langzame, simpele en toch kitscherige wereld van toen heb ik altijd wel gehad.

Meer dan welke andere serie dan ook, voelt Miami Vice als een portaal naar de tijd waarin het gemaakt is. Niet vanwege het realisme, per se, maar van vanwege de vibe van toen. Omdat de serie zo invloedrijk was, is de serie bijna meer beeldbepalend voor herinneringen aan de jaren 80 dan de jaren 80 zelf.

Het eerste seizoen vat dit perfect samen met een heleboel inmiddels klassieke jaren 80 hits en gastoptredens van mensen die later wereldberoemd zouden worden: Ed O'Neill, Burt Young, Bruce Willis, John Torturro, Giancarlo Esposito, Glenn Frey en Dennis Farina.

Ook zit de prachtige Ferrari Daytona er nog in, die aan het begin van seizoen 3 ingeruild zou worden voor een vrij suffe witte Testarossa (hardtop, waarom in godsnaam). Het verhaal er achter is wel mooi: Ferrari vond het niet tof dat de Daytona eigenlijk een Corvette met bodykit was (een nep-Ferrari dus), en stelde daarom de Testarossa ter beschikking. Aardig, maar wel een downgrade. Want in Miami, en zeker in Miami Vice, rijd je met het dak open!

Naar wat ik heb gelezen, worden de eerste twee seizoen wel als beste gezien. Daarna kwam gestaag de klad erin en het publiek - en dientengevolge de studio's - was toen nog onverbiddelijker dan nu. Ratings te laag? Dan kon je inpakken met je show.

Het heeft met altijd verbaasd dat een serie die zó ongelooflijk hot was, toch maar vijf seizoen heeft gehad, terwijl sommige andere series veel langer liepen. Het zal ook met productiekosten te maken hebben gehad, en sterren die negen maanden per jaar in Miami woonden (terwijl ze eigenlijk liever in Los Angeles waren) en daar steeds meer geld voor vroegen.

Al met al, ondanks dat dat er 'maar' vijf seizoenen van zijn, is het een prachtig tijdsbeeld.

Is het perfect? Nee. Als je veel moderne series kijkt is het fragmentarische / episodische karakter van dit soort oude TV-series wel een beetje een afknapper. Desalniettemin zitten er wel degelijk terugkerende personages en verhaallijnen in, maar bij lange na niet zoveel als je nu gewend bent. Om over het gebrek aan cliffhangers nog maar te zwijgen. Ook geen overkoepelend plot dat de start verbindt met het einde. Vrijwel iedere verhaallijn wordt binnen één aflevering geheel afgerond en meestal worden de gebeurtenissen daarna voorgoed vergeten. Dat voelt zowel stom als gedateerd, maar dat is dus het probleem van bijna iedere TV-serie uit het pre-streaming tijdperk.

Qua acteerwerk is het daarentegen prima. Dat geldt ook voor de cinnematogarfie, alleen de harde, platte, felle verlichting van nachtshots is soms echt storend. Je weet soms echt dat er schuin achter de camera een enorme lamp op een statief staat. Maar goed... Detail.

Op naar seizoen twee!

5 sterren

P.S. vergelijk altijd even goed de officiële episodes lijst met hetgeen de aanbieder toont: op Prime mist bij seizoen 1 bijvoorbeeld de aflevering "Evan" (ep.22).

Ik heb seizoen 1 niet gezien, ik heb ooit de Wiki-pagina van Jeffrey Dahmer gelezen en dat vond ik wel genoeg. Ik hoef niet een hele serie te zien over al zijn wansmakelijke misdaden.

Seizoen 3 (moet nog verschijnen) schijnt te gaan over Ed Gein, ook zo'n gestoorde gek.

Wat dat betreft zijn Lyle en Erik Menendez wel anders. Ze zijn lang niet zo in- en inslecht als Gein en Dahmer. Dus ik snap niet helemaal hoe zij in dit rijtje passen.

Verder een prima serie, ook al ken je de afloop. Dat komt door sterk acteerwerk van de hele cast, zelfs de onbekende hoofdrolspelers. Met name aflevering 5 beklijft. In feite is dat een lange monoloog van het personage Erik. Het lijkt één lang shot te zijn en het is echt fantastisch geacteerd. Emmy-waardig me dunkt.

Wel aardig. Bridges en Lithgow dragen de serie, Amy Brenneman is prima ondersteuning. Helaas wordt het gaandeweg meer een "i know what you did 30 years ago" verhaal en ligt de nadruk op lange gesprekken. De hoofdrolspelers houden het nog wel interessant, maar bij ex-CIA hoop je toch op wat spionage vernuft en spannende situaties. Dat valt een beetje tegen.

Een miniserie uit Noorwegen: onwillekeurig denk je aan uitgestrekte bossen, sneeuw, stemmige gezichten, sobere naaldhouten interieurs, een rituele moord en een half autistische rechercheur in een Mart Smeets trui die het moet oplossen. Dat is zo ongeveer wat ik ken van bewegend beeld uit Scandinavië.

Zo niet dit Noorse product: op het het zonovergoten Canarische eiland La Palma volgen we diverse Noren, allen met hun eigen problemen en een natuurramp die langzamerhand dichterbij komt.

Wat de serie alleen al indrukwekkend maakt, is dat het geschetste natuurgeweld dus echt kan gebeuren. Ik heb hier jaren geleden al eens een of andere documentaire op Discovery over gezien. Ik was dus direct geïnteresseerd, maar mijn enthousiasme werd direct getemperd door lang uitgesponnen verhaallijnen over de personages. De serie zou geholpen zijn wanneer er wat meer plotwendingen in spanningspieken in het verhaal zouden zitten.

De speelduur wordt wel optimaal benut om de personages goed neer te zetten, dat zeker - maar de empathie die je als kijker voor ze ontwikkelt, wordt vaak gaandeweg weer teniet gedaan door domme, clichématige keuzes die personages maken, typisch voor rampenfilms.

Als de poep eenmaal de ventilator raakt is het wel genieten en het verdient lof dat een klein land met 5,5 miljoen inwoners zulke toffe special effects kan produceren. Dat je even daarvoor nog half gapend naar een pubermeisje en haar bakvis vakantieliefde zit te kijken - het is 2025, dus uiteraard is één van de hoofdpersonen lesbie - ben je snel vergeten want het ziet er zeer overtuigend uit.

Trage opbouw, heerlijke payoff. 3,5 sterren

Goed, seizoen 1 uitgekeken. Wat vinden we ervan?

Ik vind series en films die zich focussen op "menselijk denken en handelen in een bepaalde situatie" altijd behoorlijk vervelend. Ik wil altijd de big picture weten. Hoe is alles ontstaan? Wie bedacht het? En deze serie geeft antwoorden. Zoveel zelfs, dat het zelfs een beetje ten koste gaat van de meeste personages op hoofdpersoon Collins, president Bradford en miljardair Robinson na. De rest is van karton. Maar het stoort niet.

Paradise kijkt heerlijk weg, heeft het juiste tempo, houdt je niet urenlang op het randje van "kom zeg nou wat er gebeurd is".

De vraag is nu: seizoen 2, doen of niet doen? Eigenlijk is het verhaal hier wel klaar. Niet alleen rond het stadje Paradise maar ook de persoonlijke reis van iedereen die er woont. Ieder vervolg zal heel veel nieuwe plotlijnen en personages moeten introduceren en het zal ook heel erg afwijken van het concept van het verhaal in seizoen 1.

Van mij hoeft het niet, maar kijken ga ik toch wel.

4 sterren voor dit seizoen.

Enkele geweldige moderne covers van 80s rock songs trouwens.

Vermakelijke onzin, maar wel een gedateerde, ietwat oubollige 2003 look-and-feel.
Hoofdpersoon Reacher is namelijk supersterk, superslim en nergens bang voor. Onderhand zijn we wat meer 'gelaagde' helden gewend, met zwaktes en minder zwart-wit wat betreft good guy of bad guy.

Het seizoen is een lang uitgesponnen whodunnit met in iedere aflevering wel even een scène waarbij Alan Ritchson een nieuw shirt aantrekt om zijn enorme spiermassa te etaleren. Je vraag je af hoe een man met een zwervend bestaan, en geen toegang tot een sportschool, dat op peil kan houden. Het antwoord laat niet lang op zich wachten: hij gebruikt de lokale bar als fitness en boeven als halters. In elke aflevering zit wel een knokpartij waarbij Reacher 9 van de 10 keer amper in de problemen komt.

Het lijkt allemaal lekker weg maar het is wel wat simplistisch. Het postuur van Reacher lijkt naar verluidt meer op de held zoals Lee Child die beschreef in zijn boeken, maar desalniettemin vond ik de twee films met kabouter Tom Cruise veel vermakelijker.

Het mooiste aan dit seizoen vond ik nog wel het Desert Eagle pistool, waarlijk een ontzagwekkend handkanon, dat zelfs in de knuist van reus Ritchson nog een belachelijk groot apparaat is.

P.S. ik vond de satanische martelmoorden echt heel erg vergezocht en totaal niet passen bij de uiteindelijke dader.

3 sterren

Het is wel aardig. Net seizoen 1 afgekeken. Maar er zijn nog 6? Dat voelt wel als een wat lange zit. Er zitten prima afleveringen tussen maar sommige dingen zijn wel erg voorspelbaar. Het gebruik van bodycam footage is dan wel een leuke noviteit die een zekere mate van realisme toevoegt.

Maar het continu door de stront halen van de 'boots' (rookies) gaat na een tijdje wel een beetje vervelen. Wees blij dat er mensen zijn die het werk willen doen voor die paar centen. Respect.

Gisteravond heb ik dit seizoen uitgekeken. Het duurt even twee of drie afleveringen voor je er echt lekker in zit en je je kunt overgeven aan het uitgangspunt, de steriele sets, de rare gebeurtenissen enzovoorts. En dan ontstaan er langzaam scheurtjes in de wereld - en het is geweldig. Heerlijke mystery serie. 4,5 sterren

Het tweede seizoen is een verademing ten opzichte van het eerste wat betreft technisch mumbo-jumbo.

Als je wel eens een toetsenbord hebt aangeraakt dan had je door dat bijna alles uit seizoen 1 bullshit was, wat dat betreft is seizoen 2 een stuk realistischer.

Op 1 ding na dan; dat is dat ze precies de locatie kunnen uitpeilen van een darknet gebruiker, laat dat nou net precies hetgeen zijn waarom mensen een darknet gebruiken Maar goed, het is in elk geval beter dan seizoen 1.

Izzy is veruit het meest irritante personage en door sommige stukjes moet je als kijker jezelf echt even heen slepen, maar er zitten genoeg briljant geschreven scènes in ter compensatie. Al met al nog steeds geen topserie maar wel een prima wegkijker.

Vermakelijk, kwalitatief okay, maar nergens baanbrekend. Ik heb nu vier afleveringen gezien en het kijkt lekker weg. Stallone is een boef maar uiteraard een hele sympathieke. Het wordt tot nu toe nergens echt spannend en dat is wel jammer. Misschien moet ik het wat meer gaan zien als drama.

Wel verfrissend dat Stallone iemand van 75 speelt en dat dat ook zijn echte leeftijd was (ten tijde van filmen)

Doorgaans willen acteurs altijd jonger overkomen dan ze zijn. Doodsbang om over hun houdbaarheidsdatum heen te raken.

Maar, binnen vier seconden na de ontboezeming dat hij al 75 is, krijgt hij te horen dat hij eruit ziet als 55 en dat hij hem nog wel omhoog krijgt.

Robert De Niro. Eén van de grootste Hollywoodlegendes ooit. Hij brak echt door met Godfather Part II. Daarna volgde Taxi Driver, die een samenwerking van meer dan 50 jaar met Scorsese zou inluiden. Hij trakteerde het publiek vele decennia met degelijke films met om de paar jaar wel een echte topper. Mijn persoonlijke favoriet is Heat van midden jaren 90.

Maar eind jaren 80 begon De Niro aan comedy. Blijkbaar een trend, want Arnold kwam met Twins en Stallone met Tango & Cash. Midnight Run was De Niro's eerste echte comedy (naar ik meen) en die was meer dan prima. Het smaakte blijkbaar naar meer en langzamerhand begon het de overhand te krijgen. Sinds 2000 is gevoelsmatig zelfs driekwart van zijn films een comedy.

Ik vind dat zonde. Als acteurs ouder worden, vind ik het altijd jammer als ze hun schaarse tijd besteden aan flutfilms. Het is verkwisting van talent. Robert De Niro is nu 81, dus alles wat hij nog doet, moet gewoon raak zijn.

Bovenstaande is even om de mindset te schetsen waarmee ik begon aan Zero Day. Spoiler: het is de verkeerde mindset.

Deze miniserie is degelijk, met een prima cast, goede sfeer, leuke wendingen, maar toch: het overstijgt het genre nergens. En dat is wel een beetje wat je verwacht als De Niro zich ermee gaat bemoeien. Hij mag wel lekker laten zien dat hij nog goed fit is op zijn oude dag. Zwemmen, hardlopen en keihard nors kijken. Maar heel eerlijk: veel meer uitdagingen dan dat biedt het script hem ook niet. En dat is natuurlijk een gemiste kans.

Het script kijkt lekker weg, maar als je erop terugkijkt lijkt het een beetje geschreven door ChatGPT. Een samenraapsel van bekende plotelementen die het geheel mixen tot een kwalitatief aardige, maar behoorlijk voorspelbare hap-slik-weg-miniserie.

3 sterren