Opinions

Ik was eerst tamelijk gereserveerd over Yellowstone. Ik vond alle karakters klootzakken die maar een loopje nemen met de wet. Eigenlijk vond ik Rainwater en Jenkins sympathieker dan alle Duttons bij elkaar.

Maar gaandeweg de serie krijg je meer begrip voor sommige figuren, met name Beth geeft in dit seizoen een belangrijk stukje achtergrondinformatie weg. Zelfs Rip wordt milder en iedereen is wat aardiger voor Jimmy. Ook leuk dat alle 'wranglers' wat meer aandacht krijgen, en niet alleen Rip, Jimmy en Lloyd.

Het pakt je stiekem toch wel een beetje, alleen al omdat het een unieke blend is tussen Bonanza en Game of Thrones.

Gisteren de laatste aflevering gezien. Wel prettig dat de laatste, lange aflevering uitgebreid de tijd neemt om afscheid te nemen van alle personages. Het laat weinig open eindjes liggen. Als geheel is dit seizoen wel wat minder, maar veel gebeurtenissen maken deel uit van een logische ontknoping.

Terugkijkend op het geheel is het een goede serie, maar niet briljant. Dat heeft met name te maken met hoe het geschreven is. Taylor Sheridan (schrijver, regisseur, producent en zelfs als acteur te zien) poept de laatste jaren nogal wat series uit. Niet alleen Yellowstone, met nu maar liefst 4 spinoffs, maar ook Tulsa King met Stallone, Landman met Thornton, Mayor of Kingstown met Jeremy Renner en nog veel meer.

Een harde werker, maar volgens mij begint het ten koste te gaan van kwaliteit en consistentie. Regelmatig verliest de serie zich in eindeloos lange shots van paardenshows. Ook de vele bands die optreden in de serie krijgen veel te veel speeltijd. Dat ik moderne countrymuziek behoorlijk saai vind, helpt daarbij niet echt.

Diverse personages ontbreekt het compleet aan richting. Kayce bijvoorbeeld, heeft veel gezichten en lijkt nooit echt ergens te passen. Hij kijkt altijd als een mishandelde golden retriever. Dat is ook een beetje de tragiek van zijn personage, maar interessant wordt hij nooit.

De familie als geheel wordt in seizoen 1 neergezet als meedogenloze schurken maar ze worden steeds milder. Kayce loopt in het begin 1 op 1 qua bodycount: in elke aflevering maakt hij iemand koud. Daarna ineens niet meer. De voorzitter van het reservaat, Thomas Rainwater, is in het begin van de serie een tegenstander en loopt er daarna maar verloren bij. Monica, de vrouw van Kayce, gaat van irritante feministe naar brave huismoeder. Beth blijft gelukkig steeds Beth, maar haar grote liefde Rip wordt ook milder. De helikopter, prominent aanwezig in het begin van de serie, verdwijnt pardoes om nooit meer terug te keren, zonder uitleg. De wranglers zijn eerst vooral anonieme figuranten maar krijgen later in de serie pas eigen verhaallijntjes. De jonge Carter wordt in de serie geschreven als een surrogaatzoon voor Beth en een soort Rip 2.0, maar krijgt helemaal niks te doen in de serie. Sommige flashbacks (met personages die totaal niet lijken op hun latere versies) zijn ook vrij willekeurig en hebben geen link met het heden.

De enige die echt een leuke karakterontwikkeling doormaakt is Jimmy, maar die zegt op het laatst weer dermate intelligente dingen dat het niet strookt met de domme pummel die hij in het begin was.

Al met al een goede sfeer, en het laat een stukje cultuur zien die je normaliter niet ziet. Alleen daarom al interessant. Maar door de grote hoeveelheid dingen die Sheridan uitpoept op het scherm, lijdt de kwaliteit onder de kwantiteit.

Wat betreft de spinoffs sta ik niet te trappelen om 1883 en 1923 te gaan kijken. Ik vraag me af wat dit toevoegt aan het verhaal. Marshals, over Kayce vind ik ook maar wazig omdat Monica daar ineens uit geschreven is. Het lijkt me wel leuk om meer van Beth en Rip te zien in Dutton Ranch. Dat speelt zich af in Texas, ook wel bijzonder, gezien de keuzes die ze hebben gemaakt aan het einde van Yellowstone. Ook weer zoiets.... Maar goed, we gaan het zien....