Opinions

Wel aardig. Verzandt na een tijdje wel in een black vs white activistisch ding. De goed acterende en sympathieke hoofdrolspeler trekt je er doorheen. Ondanks het kapsel zijn van zijn ex-vrouw (stel je Oprah Winfrey voor met het kapsel van Scooter).

Voorspelbaar, dom en kinderlijk slecht geschreven.

Vanaf aflevering 3 ben je blij dat er maar 4 zijn en kun je nog net met de tanden op elkaar de rit uitzitten.

1 ster

Zo'n 20 jaar geleden raakte ik als student in de ban van Miami Vice. Destijds crappy Kazaa shit met Zweedse ondertitels. Het strandde bij het begin van seizoen 3. Nu ben ik weer overnieuw begonnen.

Ik weet niet wat het is, maar er is een soort magie die van deze serie uitgaat, die me terugbrengt naar toen, hoewel ik destijds nog vrij klein was. Maar een grote liefde voor de jaren 80, met de stijl, de kleding, de muziek, de auto's en de relatief langzame, simpele en toch kitscherige wereld van toen heb ik altijd wel gehad.

Meer dan welke andere serie dan ook, voelt Miami Vice als een portaal naar de tijd waarin het gemaakt is. Niet vanwege het realisme, per se, maar van vanwege de vibe van toen. Omdat de serie zo invloedrijk was, is de serie bijna meer beeldbepalend voor herinneringen aan de jaren 80 dan de jaren 80 zelf.

Het eerste seizoen vat dit perfect samen met een heleboel inmiddels klassieke jaren 80 hits en gastoptredens van mensen die later wereldberoemd zouden worden: Ed O'Neill, Burt Young, Bruce Willis, John Torturro, Giancarlo Esposito, Glenn Frey en Dennis Farina.

Ook zit de prachtige Ferrari Daytona er nog in, die aan het begin van seizoen 3 ingeruild zou worden voor een vrij suffe witte Testarossa (hardtop, waarom in godsnaam). Het verhaal er achter is wel mooi: Ferrari vond het niet tof dat de Daytona eigenlijk een Corvette met bodykit was (een nep-Ferrari dus), en stelde daarom de Testarossa ter beschikking. Aardig, maar wel een downgrade. Want in Miami, en zeker in Miami Vice, rijd je met het dak open!

Naar wat ik heb gelezen, worden de eerste twee seizoen wel als beste gezien. Daarna kwam gestaag de klad erin en het publiek - en dientengevolge de studio's - was toen nog onverbiddelijker dan nu. Ratings te laag? Dan kon je inpakken met je show.

Het heeft met altijd verbaasd dat een serie die zó ongelooflijk hot was, toch maar vijf seizoen heeft gehad, terwijl sommige andere series veel langer liepen. Het zal ook met productiekosten te maken hebben gehad, en sterren die negen maanden per jaar in Miami woonden (terwijl ze eigenlijk liever in Los Angeles waren) en daar steeds meer geld voor vroegen.

Al met al, ondanks dat dat er 'maar' vijf seizoenen van zijn, is het een prachtig tijdsbeeld.

Is het perfect? Nee. Als je veel moderne series kijkt is het fragmentarische / episodische karakter van dit soort oude TV-series wel een beetje een afknapper. Desalniettemin zitten er wel degelijk terugkerende personages en verhaallijnen in, maar bij lange na niet zoveel als je nu gewend bent. Om over het gebrek aan cliffhangers nog maar te zwijgen. Ook geen overkoepelend plot dat de start verbindt met het einde. Vrijwel iedere verhaallijn wordt binnen één aflevering geheel afgerond en meestal worden de gebeurtenissen daarna voorgoed vergeten. Dat voelt zowel stom als gedateerd, maar dat is dus het probleem van bijna iedere TV-serie uit het pre-streaming tijdperk.

Qua acteerwerk is het daarentegen prima. Dat geldt ook voor de cinnematogarfie, alleen de harde, platte, felle verlichting van nachtshots is soms echt storend. Je weet soms echt dat er schuin achter de camera een enorme lamp op een statief staat. Maar goed... Detail.

Op naar seizoen twee!

5 sterren

P.S. vergelijk altijd even goed de officiële episodes lijst met hetgeen de aanbieder toont: op Prime mist bij seizoen 1 bijvoorbeeld de aflevering "Evan" (ep.22).

Gisteren de laatste aflevering van dit seizoen gezien. Wat begon met een gastrol van Liam Neeson, eindigt met eentje van onze eigen Jeroen Krabbé. Leuk!

Hoewel alles rond deze serie natuurlijk wel bekend is, is het duidelijk dat seizoen 3 iets donkerder van toon was. Mij beviel het wel.

Deze verandering uit zich onder andere in meer doden en minder humor. Het comic relief personage Noogie zien we dit seizoen voor het laatst (die scheen niet met Johnson overweg te kunnen). De kwinkslagen tussen Switek en Zito verdwijnen, doordat laatstgenoemde uit de serie geschreven werd. Dat betekende ook het einde van de over de top onzinnige 'bug van'. En ook de Ferrari Daytona wed vervangen omdat het geen Ferrari was, maar een Corvette met bodykit. De serie kreeg van de Amerikaanse Ferrari importeur twee echte Testarossa's, al werd voor stunts meestal wederom een bodykit-auto gebruikt (een DeTomaso Pantera, vaak pijnlijk duidelijk als je hier en daar het beeld stilzet).

Over de donkere toon gesproken: veel afleveringen eindigen met de zelfmoord van de boef en Crockett die er met open mond naar kijkt.

Maar er komt ook het nodige voor terug. Ik vond een aantal afleveringen echt goed geschreven, met op eenzame hoogte Forgive Us Our Debts, dat in seizoen 4 nog een vervolg krijgt.

Maar er zitten in vergelijking met de eerste twee seizoenen ook veel meer missers tussen. De aflevering waarbij Tubbs naar een vakantie eiland gelokt wordt is vreselijk saai (The Afternoon Plane) en de bikers uit Viking Bikers from Hell zijn zo achterlijk over de top dat ze nog te dom zijn voor in een Death Wish film met Charles Bronson, ondanks de gastrol van Sonny Landham uit de film Predator. Het dieptepunt was Everybody's in Show Biz vanwege het tenenkrommend irritante personage Jimmy, de toneelspelende ex-gevangene.

Verder begint het extreem fragmentarische karakter van een jaren 80 serie zo nu en dan te irriteren. Zo heeft Tubbs in The Afternoon Plane ineens een vriendin, die we niet eerder zagen, en daarna ook niet meer. In Theresa heeft Crockett ineens verkering met Helena Bonham Carter, die hij zelfs ten huwelijk wil vragen - en na deze aflevering zien we haar ook nooit meer. Dit schijnt in seizoen 4 met een terugkerende gastrol van Sheena Easton beter te gaan.

De pastelkleuren zijn even uit beeld - en zullen naar verludit in seizoen 4 weer een beetje terugkeren - maar dat maakt ook dit derde seizoen een niet minder geslaagd tijdsbeeld van 1987.

Seizoen 4 schijnt nog veel meer een mix te zijn van geslaagde afleveringen afgewisseld met bagger, waaronder een aflevering over UFO's en The Big Thaw: "A cryogenically frozen Reggae star comes to Miami to be unfrozen by Switek and Izzy." Ik ben benieuwd wat ik hiervan ga vinden.

In elk geval wordt in seizoen 4 het haar van Crockett weer langer. Want een 80s serie zonder mullets is geen 80s serie natuurlijk.

Gisteren heb ik de laatste aflevering van Miami Vice seizoen 4 gezien. Ik heb er lang over gedaan: meer dan een half jaar (hier mijn recensie van seizoen 3). Ik ben aan het vertragen - aan het eind van deze review leg ik uit waarom.

Wat van dit seizoen beklijft is een gemengd gevoel: er zitten een paar prachtige afleveringen in, maar tegelijkertijd kent dit seizoen de meeste totale flaters. Missing Hours is op zich geen slechte aflevering, maar het bovennatuurlijke sausje past totaal niet bij de serie. The Cows of October is die andere, gehate aflevering over een overacterende cowboy en een rel rond gestolen sperma van een fokstier. En om het trio compleet te maken wil ik The Big Thaw, over gesteggel rond een ingevroren reggae zanger, ook niet onbenoemd laten.

Sowieso wordt het takenpakket van het OCB uitgebreid met de meest uiteenlopende misdaden die weinig tot niets te maken hebben met drugs en undercoverwerk waarmee de serie ooit begon. Een verklaring hiervoor wordt niet echt gegeven.

Tegen het einde herpakt het zich echter. Op meerdere fronten.

Mijn grootste kritiekpunt op Miami Vice was altijd het fragmentarische karakter: gebeurtenissen werden na een aflevering vaak voorgoed vergeten en personages keerden slechts bij hoge uitzondering terug. Dit had te maken met het tijdperk: mensen keken lineaire TV en men was bang dat kijkers zouden afhaken als ze een aflevering misten en het daardoor het doorlopende verhaal niet meer konden volgen.

Seizoen 4 is uitgezonden eind 1987 en begin 1988 - een wereld van verschil met het jaar 1984, waarin het begon. De videorecorder is in opkomst en eerdere seizoenen werden al herhaald op TV, dus trouwe kijkers werden vaker beloond met terugkerende personages of verhaallijntjes.

In seizoen 4 keert is het personage Caitlin dan ook te zien in 5 afleveringen. Ik was hier niet kapot van, maar dat had vooral te maken met het feit dat ik Sheena Easton niet aantrekkelijk vind en evenmin een goede actrice. De doorlopende verhaallijn over het huwelijk van Crockett en de terugkeer van Hackman uit seizoen 3 bewijzen echter wel, dat de aard van TV-series eind jaren 80 aan het veranderen was. Het seizoen eindigt zelfs met een cliffhanger.

Op papier is de verhaallijn rond Crockett die door een ongeluk denkt dat hij zijn drugsdealende alter ego Burnett is, een beetje vergezocht. Maar het pakt wonderwel zeer amusant uit, ook omdat Don Johnson als Burnett een veel serieuzer karakter neerzet.

Na de voor Miami Vice zo kenmerkende witte kleding met pastel shirts van Crockett en de maatpakken van Tubbs uit de eerste twee seizoenen, was seizoen 3 een mix van stijlen. In dit vierde seizoen keren Crockett en Tubbs regelmatig terug naar hun oude stijl, maar nog vaker lopen ze erbij in typisch 80s bonte shirts met drukke prints. Tubbs is soms zelfs te zien in een leren jack.

Al met al hier merk je dat het verschil tussen 1984 en 1988 op papier niet groot is, maar dat de ontwikkelingen van technologie, mode, stijl en media in die tijd wel heel snel gingen.

Dat kun je ook goed zien in de aflevering A Bullet for Crockett . Hier gebeurt qua verhaal weinig. Het is ook een beetje seizoenvulling: een clip show waarin een kort verhaaltje in dienst staat van het tonen van fragmenten uit eerdere seizoenen. Maar deze aflevering laat wel goed zien hoe alles in die tijd veranderd is.

Ik begin aan seizoen 5 met een mix van nieuwsgierigheid en melancholie. We laten dan de jaren 80 uiteindelijk achter ons en maken de stap naar de jaren 90. Een decennium waar ik nog veel meer bewuste herinneringen aan heb dan aan de eighties.

Daarmee voelt het alsof Crockett en Tubbs vanuit hun wereld in de mijne stappen, alsof ze dichterbij komen, alsof ze me inhalen.

Ik ben benieuwd.

Tegelijkertijd voelt het als de laatste anderhalf uur van je terugreis van vakantie. De korte broek nog aan, bruingebrand, nog even naar de McDonalds om de vakantie af te sluiten met de kinderen. Het is niet zo gezond, het vult niet echt en het is nog prijzig ook - maar je hebt geen zin om thuis nog te koken. Er is ook niks in huis.

Je pint met je ogen dicht en gaat zitten. Terwijl je wacht tot het voedsel wordt gebracht, flirt je wat met je vrouw en wrijft met je geteenslipperde voet langs haar blote onderbeen. Thuis zou ze na een lange kantoordag je vriendelijk doch met klem verzoeken dit te staken, maar nu laat ze het glimlachend toe omdat ook zij nog in de frivole vakantiestemming is. Het eten wordt opgediend en je geniet je van elke hap, met je ogen dicht, terugdenkend aan zon, strand en een lokaal biermerk waarvan je de naam niet meer weet.

Je wilt dat vakantiegevoel vasthouden.

Want als je thuis bent, is de vakantie over.

En zo zal ook seizoen 5 voor me zijn. Daarna is het over.

Dan kan ik niet meer terug met deze unieke tijdmachine, op ontdekkingsreis in het gaafste decennium sinds het ontstaan van de planeet.

Ik heb seizoen 1 niet gezien, ik heb ooit de Wiki-pagina van Jeffrey Dahmer gelezen en dat vond ik wel genoeg. Ik hoef niet een hele serie te zien over al zijn wansmakelijke misdaden.

Seizoen 3 (moet nog verschijnen) schijnt te gaan over Ed Gein, ook zo'n gestoorde gek.

Wat dat betreft zijn Lyle en Erik Menendez wel anders. Ze zijn lang niet zo in- en inslecht als Gein en Dahmer. Dus ik snap niet helemaal hoe zij in dit rijtje passen.

Verder een prima serie, ook al ken je de afloop. Dat komt door sterk acteerwerk van de hele cast, zelfs de onbekende hoofdrolspelers. Met name aflevering 5 beklijft. In feite is dat een lange monoloog van het personage Erik. Het lijkt één lang shot te zijn en het is echt fantastisch geacteerd. Emmy-waardig me dunkt.