Opinions

De sets zijn fenomenaal en Smith acteert geweldig. Het plot is matig, maar dankzij de perfect geschapen sfeer blijft het boeiend.

Wel zitten er behoorlijk wat gaten in het verhaal, zoals het kleine muurtje om de survivor colony op het laatst (gezien de rest van de film hebben de zombies daar niet veel moeite mee). En hoe kwam die etalagepop daar nou terecht? En liep hij nou in zijn eigen val? Waarom hoorde alleen Anna zijn radiobericht, en die andere overlevenden niet? Enz.
Lijkt me niet moeilijk deze plotgaten met een paar simpele lijnen dialoog te dichten, helaas gebeurt dit niet.

3.5 sterren

Vreselijk vervelende kinderfilm waarin niet alleen highschooltieners spelen, maar de hele film speelt zich ook nog eens voor 70% op een highschool af.

Van alle superheldenfilms of daarbij aanleunende genres bevat I Am Number Four veruit het slechtste verhaal. We zien NIKS van de thuisplaneet van de tieners, we horen niks over hun achtergrond, we weten niet wat de Mogadorians willen en waarom ze precies jacht maken op de tieners, waarom dit in een speciale volgorde moet en we zien uiteindelijk niet eens de inhoud van dat blauw kistje.

De grote ironie is dat deze film - aldus de aftiteling - is gebaseerd op een boek. Nou, OF het is een gigantisch kutboek, OF de makers hebben het niet gelezen. Want JUIST wanneer een boek de basis vormt voor een film, zou je toch een gedegen verhaal moeten krijgen?

Niet alleen het verhaal is dus slecht, maar het script is ook stom. Het is vreselijk saai en in de eerste driekwart van de film gebeurt bijna niks anders dan het afdraaien van hopeloze clichés, compleet met de nerd en de quarterback. Af en toe bedient de film zich ook nog van cheap scares, schrikmomenten.

De production values zijn wel oké. Het ziet er allemaal redelijk uit. Maar omdat je niks weet over de personages en het allemaal zo vreselijk slecht geschreven is, interesseert het je als kijker geen mallemoer wat er op het scherm gebeurt.

Het enige leuke aan de film is Kevin Durand, die zich sinds zijn fantastische optreden als schurk in Lost verzekert weet van een constante stroom aan rolletjes als badguy. Maar met deze rol kon hij kennelijk niet veel want ik vond de schurken weinig indrukwekkend.
Het hondje levert zo ongeveer de beste acteerprestatie af van de hele cast.

Het einde hint overduidelijk naar een vervolg, maar ik zie op IMDB bij geen van de castleden een vervolg gepland staan. MOOI.

Gauw vergeten.

0,5 sterren

Hier kan ik me wel in vinden. Want het thema existentialisme wordt aangesneden, er wordt naar gekeken, maar niks mee gedaan. Oppervlakkig geneuzel en wat brugklas-filosofie. Alsof je een film opneemt in een restaurant, maar waar je niemand ooit ziet eten.

Afgezien daarvan zaten er wel wat geinige en absurde scenes in, verder was het een hele lange zit. 1.5 sterren

Absurd slechte film met een veel te laag tempo, soms gewoon ronduit saai.

Maarrrrrr...

Artiesten met zelfspot hebben bij mij altijd een pré. Denk aan David Hasselhoff in de Spongebob film. Dries Roelvink gaat nog een flink aantal stappen verder. Hulde aan die man. Hij is bekend, maar tot zijn met trucs gescoorde nummer 1-hit wist niemand ooit 1 nummer van hem te noemen. Roelvink neemt zichzelf hier geen moment serieus, hulde.

En dan de viezigheid. Ook al iets waarvan ik houd. Grenzen verleggen in films. Nou, dat is hier gebeurd. Hoe smerigs iets simpels als mayo met ei kan zijn. Ik hoef ook nooit meer een frikandel. Met als sluitstuk natuurlijk Dries die full monty gaat en het smerigste doet wat je maar kan bedenken.

Ik vond het grainy-filtertje wel aardig bedacht (de exploitation movie look) net als de kleurfiltertjes zo nu en dan, maar het was toch een beetje geforceerd en ietwat misplaatst.

0,5 sterren met name door het lage tempo, maar de zelfspot en viezigheid halen dit ruim op naar 2,5 sterren.

Zeker leuker dan het cijfer hier doet vermoeden. Bevat humor en drama maar vooral veel humor.

3,5 sterren!

Slappa da bass, man!!

Beste komedie van 2009 tot nu toe (heb The Hangover nog niet gezien).

Tot nu toe enkel matig werk gezien van zowel Rudd als Segel, maar het script en de dialogen zijn zo grappig dat de twee een enorm geinig duo vormen. De onderbroekenlol is goed gedoseerd en heeft nergens de overhand boven de vele subtiele grappen. Een aantal situaties doen zelfs erg herkenbaar aan, wat de film alleen maar meer charme geeft. De cameo van Ferrigno was ook geweldig. Leukste gimmick waren de steeds maar falende pogingen van Rudd om hip te praten

Jammer dat J.T. Simmons niet meer screentime kreeg, ik vind hem ook altijd erg grappig.

4.5 sterren

Mja. Nee. Aardige kleine film met als voornaamste wapenfeit dat de autistische Stevie ook echt gespeeld wordt door een autistische muzikant. Maar verder is het als komedie niet grappig genoeg en als muziekfilm zit er te weinig goede, pakkende muziek in.

Diverse situaties in de film bieden genoeg ruimte aan allerlei grappen maar die zijn ze gewoon vergeten er in te schrijven. Wat overblijft is vooral ergernis: de moeder van Stevie is een irritant mokken dat loopt te bitchen zonder eens het gesprek aan te gaan met het hoe en waarom van haar gedrag.

Daarnaast is het script buitengewoon gebrekkig. De keuzes die de hoofdpersoon maakt worden gepresenteerd als een keuze uit het één of het ander, maar het ene hoeft het andere helemaal niet uit te sluiten. Een beetje kinderlijke dommigheid.

2,5 sterren

Een (w)aardige toevoeging, niet briljant, maar zeker ook niet slecht.

3 sterren

Liam Neeson, de man van het briljante Taken, daar verwacht je anno 2022 niet zoveel meer van. In deze film is hij gelukkig een keer niet een voormalig geheim agent of vergelijkbaar excuus om te vechten en te schieten, maar een mopperende trucker. Hij probeert zo goed mogelijk te zorgen voor zijn broer, die hersenletsel heeft opgelopen en daarom maar moeilijk een baan kan houden. Als ze een lucratieve opdracht krijgen om materieel zo snel mogelijk te vervoeren om mijnwerkers te redden, neemt hij de uitdaging graag aan.

Wat volgt is een film die aan elkaar hangt van matig tot slechte CGI explosies en ander geweld, maar nog enigszins gered wordt door een klein intrige met een plotwendinkje.

Maar bovenal is The Ice Road een veredelde reclamefilm voor Kenworth trucks. Er is altijd wel ergens een Kenworth logo in beeld. De trucks zijn zo mooi gepoetst dat ze nog meer blinken dan het gebit van Thomas Berge. En hoewel ze het zwaar te verduren krijgen, blijven de trucks maar gaan, en gaan, en gaan. Als eentje pech krijgt, wordt dit door een personage zelfs totaal onmogelijk genoemd omdat Kenworth trucks nooit kapot gaan, zeker niet als ze zo nieuw zijn.

Als je houdt van de film Convoy, dan is dit ook zeker een aanrader. Verder heeft het weinig om het lijf.

2,5 sterren

Identity Thief sluit aan in een lange rij van films over tegenpolen die tegen wil en dank een roadtrip maken. Van Planes, Trains & Automobiles en Midnight Run uit de 80's tot het recente (en weinig bijzondere) Due Date. We hebben te maken met een braverik die opgescheept zit met een crimineel, excentrieke mafketel of anderszins licht irritant maar aimabel figuur. Uiteindelijk worden ze onvermijdelijk vrienden. Deze film gooit het echter over een heel ander boeg.

Van regisseur Gordon en hoofdrolspeler Bateman had ik recent het zeer grappige Horrible Bosses gezien. Dat beloofde wat. Enter Melissa McCarthy. Zij is het vervelendste roadtrip personage aller tijden. Hoewel ze niet slecht acteert - en hier en daar overduidelijk improviseert, wat ik heel goed vind - is haar personage zo strontirritant dat je je de haren uit je hoofd wilt trekken van ergernis.

Nog ergerlijker wordt de onvermijdelijke obligatoire ommekeer in de film als mevrouwtje toch eigenlijk een ruwe bolster met een blanke pit blijkt en onze braverik eigenlijk min of meer medelijden en sympathie krijgt. Zelden is mij een "plottwist" zo bizar slecht verkocht als door Identity Thief.

Een roadtrip film is een gemakkelijke kapstok om allerlei situaties aan op te hangen die de makers hebben bedacht. Met de voeten op tafel, biertje in de hand. Personages die ze onderweg tegenkomen hoeven niet helemaal uitgediept te worden, want ze zijn toch maar hooguit een kwartier in beeld. Situaties mogen gerust neigen naar flauwe sketches. Rijg ze aaneen met wat shots in de auto en daar heb je je komische roadmovie. Niet moeilijk toch? Nou, het blijkt vandaag de dag nog knap lastig om leuke roadmoviesketches te verzinnen want veel situaties zijn vreselijk dom en gezocht met als dieptepunt de scène met de slang.

Af en toe moest ik wel even lachen, wanneer McCarthy voor de zoveelste keer iemand op zijn adamsappel mept - maar al met al een zeer povere en ietwat sneue vertoning.

1,5 sterren

The Ides of March gaat over gouverneur Morris die een campagne voert om de democratische kandidaat voor het presidentschap te worden en, zo mogen we geloven, is de Republikeinse kandidaat dermate zwak dat het binnenslepen van democratische nominatie zo goed als zeker een ticket naar het Witte Huis is. Er staat dus nogal wat op het spel.

Dit is de setting waartegen de film zich afspeelt. Ryan Gosling speelt wederom een fantastische ingetogen, gekwelde rol als persoon die tegen wil en dank in benarde situaties belandt. De ondersteunende rollen van Hoffman, Clooney en Giamatti zijn ook geweldig. Vooral de scène met Clooney en het telefoontje is fantastisch.

Het verhaal is minder grotesk dan je zou vermoeden maar de sfeer zit er goed in. Als je de serie House of Cards goed vindt dan is deze film ook zeer interessant, niet in de laatste plaats doordat het van de hand van dezelfde scenarioschrijver is. Enige kennis van het Amerikaanse politieke systeem is een pré maar als je daar niets van weet, is het niet zo dat je de film niet kunt volgen. De bescheiden speelduur is prima: het wordt niet onnodig lang gerekt. Het einde is goed gekozen. Goede film.

4 sterren

Beetje flauw en niet heel erg bijzonder grappig maar wel een heel droog concept wat de film best de moeite waard maakt.

2.5 sterren

De getalenteerde filmmaker Bobby Boermans heb ik hoog zitten sinds het fenomenale Het Gouden Uur. Ook van Invasie heb ik genoten. Dit nieuwste baksel van hem sluit vooral bij het laatste: inhoudelijk wat mager, maar technisch buitengewoon sterk.

Boermans laat zien hoe je het maximale kunt persen uit een vrij simpele, korte gijzeling die iedereen nog op zijn netvlies heeft omdat het bijna gisteren nog in het nieuws was, inclusief de geniale, on-nederlands coole afloop ervan. Van de spanning moet de film het dan ook niet hebben, al zal dit voor een internationale Netflix-abonnee die de toedracht en afloop niet kent wellicht anders (positiever!) zijn. Maar het is wel interessant om te zien hoe het Nederlands politieapparaat werkt, schakelt en opschaalt en dat we ondanks een nijpend tekort aan mankracht, toch nog best een daadkrachtige sterke arm der wet hebben - als het moet.

Ook opvallend is het extreme gebruik van Engels jargon. Bij de strijdkrachten snap ik het nog, in het kader van onontkoombare internationale samenwerking met ons piepkleine uitgeklede legertje, maar dat dit ook bij de Nederlandse politie heeft toegeslagen wist ik niet. In die zin ook best leerzaam. Naar wat ik heb gelezen is de scenarioschrijver van iHostage parttime schrijver en parttime politieman, dus dat verklaart het.

Al met al een boeiend, vakkundig filmpje met helaas een te oppervlakkig bronmateriaal. Over de motieven van de dader is namelijk niks bekend, de Bulgaar was destijds vrij snel pleite naar zijn thuisland en alle Apple medewerkers mochten met niemand praten. Dus mede daarom zijn de karakters inhoudelijk flinterdun en dat is jammer.

Desalniettemin overheerst, net als bij Invasie, de bewondering voor de kloten van Boermans om gewoon iets cools en Hollywoodesque te maken, zonder die typische Nedercinema-clichés als onfunctioneel blote tietjes en kokosmatkutjes, moeilijke getormenteerde personages die willekeurige weirdo shit doen en dat eeuwige tweedewereldoorlogtrauma.

Ga zo door, met een goed script komt er nog wel een keer een metersdik internationaal succes voor deze man.

3 sterren

Een film met een geweldige sfeer, waarbij je bijna 2 uur lang toeleeft naar een gigantische anticlimax. Het enige dat wordt uitgelegd is dat de prins erin is geluisd, maar naar alle trucs, zoals de geestverschijningen enzo, daar mag je naar raden. Dat is wel erg zwak.

Natuurlijk zullen er wel weer mensen zijn die beweren dat het juist de kracht van de film is dat er zo weinig wordt uitgelegd en dat er zoveel wordt overgelaten aan de interpretatie van de kijker, maar ik vind dat eerder getuigen van een armoedig verhaal. Dan kan je ook zeggen dat de kracht van een Chuck Norris film is dat er slecht wordt geacteerd. Want de rest laat je over aan de fantasie van de kijker. Ja daag...

3 sterren

En kan je deze film vergelijken met The Prestige? Ja en nee. Ja, want de films kwamen vrijwel gelijktijdig uit, spelen in hetzelfde tijdperk en gaan over hetzelfde onderwerp. En nee, want The Prestige is veel beter.

Entertainende film met droge humor, leuke absurde dialogen en situaties en een plot dat toch heel anders loopt dan je denkt. Leuke Britse onzin die aanleunt bij de eerdere Guy Ritchie films (Lock Stock, Snatch) maar dan wat minder gestyleerd gefilmd.

4 sterren

Al bladerend op het pas verworven Netflix kwam ik deze film tegen. Een murder-mystery met Tommy Lee Jones. Voor deze man heb ik echt een zwak. Ook al speelt hij vrijwel altijd dezelfde personages: stug, droog, afstandelijk maar nooit heel onvriendelijk. Daar is deze film geen uitzondering op. Ook zijn zijn films vaak redelijk goed. Daar is deze film wèl een uitzondering op.

In the Electric Mist speelt zich af in het diepe zuiden van de VS met de orkaan Katrina vers in het geheugen. Het broeierige Louisiana is, zoals bij de meeste films die zich afspelen in die regio, echt een aanvulling voor de sfeer in de film.

Het verhaal is echter een bijeen geraapt zootje verhaallijnen rondom diverse personages die totaal niet in het plaatje passen. Jones speelt een agent die een moordzaak moet oplossen en tegelijkertijd ook een moordzaak van 35 jaar oud heropent. Maar dan. Die acteur in die sportwagen. John Goodman (die nog nooit zo mager was als in deze film) die een bolle schurk speelt. Diverse andere oudjes die wat door de film banjeren. Een filmset. Tommy Lee Jones die hallucineert. Tommy Lee Jones die geen alcoholist is en toch naar een AA-meeting gaat. Of hij is wel een alcoholist en gaat niet. Of whatever. Daarnaast is hij agent en heeft hij een winkeltje in zowel vissersbenodigdheden als bier. Het is allemaal niet te volgen.

Zoals bij veel films die niet te volgen zijn, is ook bij In the Electric Mist een boek de boosdoener. In een boek schijnt het leuk te zijn om lekker vaag allemaal dingen door elkaar te mixen totdat er een grote literaire brij hersenspinsels overblijft. In een film blijft daar niets van over. Dan doen de gesprekken die Tommy Lee Jones met zijn imaginary friend heeft nogal stupide aan. Ik heb het idee dat het personage van Jones een soort getormenteerde ziel moet voorstellen maar dat komt misschien in het boek goed over - in de film dus echt niet.

De uiteindelijke whodunnit is nogal voorspelbaar en alsof dat nog niet genoeg is, wordt het hoe en waarom van beide moordzaken nauwelijks uitgelegd of gemotiveerd.

Waardeloze film.

2 sterren

Eastwood en Malkovich op hun best, zoals gezegd. Prima thriller met als enige minpunt het feit dat Eastwood weer eens een (toen nog) jong chickie aan de haak slaat.

En wie denkt dat hij dat inmiddels heeft afgeleerd, nee hoor. In Blood Work (2002) deed hij het gewoon weer, ondanks dat hij de 70 al is gepasseerd. Maar ja, dat hoort erbij, verder is hij natuurlijk ubercool.

Hij komt vanavond op TV dus, ik ga 'm zeker kijken, tijdje niet gezien. Weet er ook niet meer zoveel van, behalve dat er een wijze les in zit: dat is dat je als bodyguard je niet moet bemoeien met de persoon die je beschermt, want wie weet is het wel een klootzak, en dat bemoeilijkt je werk. Heeft verder niets met het verhaal te maken, het is een quote van iemand uit de film.

Soort combinatie tussen A Few Good Men en No Country For Old Men (als je kijkt naar het thema, de snelheid, de acteurs...)

Boeiende film met een erg goede Tommy Lee Jones. Helaas is het einde en het hoe en waarom niet 100% duidelijk (voor mij althans). Maar de rest van de film is erg sterk, perfect gefilmd en geacteerd.

4 sterren

Intelligente film, goed geacteerd, gave special effects, alles dik in orde.

4,5 sterren

Degelijke popcornfilm die vooral op het laatst behoorlijk wat steken laat vallen qua verhaal en uitleg. Waarom maakt de generaal jacht op The Hulk, als hij al die tijd al een potje serum had liggen?
Personages maken in het laatste halfuur ook vreemde en niet onderbouwde / uitgelegde keuzes. Vooral het einde van de ketting-zwaai scène op het laatst is maf, ineens is Blonsky niet meer gevaarlijk?
Grootste pluspunt is de running gag rondom de stretch pants. Toch iets wat iedereen zich altijd al afvroeg.
Toch wel genoten van de special effects in bios.

3.5 sterren

Ik vind het een zeer vermakelijke spektakelfilm met veel actie, goede special effects en een paar goede oneliners.

Jeff Goldblum steelt de show, maar ook Smith is goed.

3.5 sterren

Ik heb volop genoten van deze bizarre popcornflick die tot mijn verbazing maar 2 uur duurde. Het vlóóg om. Roland Emmerich, samen met Michael Bay door zelfbenoemde cinemakenners toch wel de meest verguisde regisseurs sinds de uitvinding van bewegend beeld, neemt beproefde bombastische testosteron elementen uit alle spektakelfilms van de afgelopen 30 jaar en voegt ze samen in 120 minuten vermaak.

Voorganger Independence Day uit 1996 (ook bekend als "ID4") is een legendarische film. Niet bijster briljant, maar wel baanbrekend en trendsettend en vooral: vermaak, vermaak vermaak. Boem, droge grap, spannend, grap, aliens, wereld bijna kapot, boem boem boem eind goed, grap, al goed. Will Smith miste ik alleen in de trailer, want in de film zitten meer dan genoeg verwijzingen en zelfs een heleboel acteurs uit het eerste deel. Eerlijk is eerlijk: zonder de bekende gezichten was het allemaal wel een stuk minder cool geweest. Want als een cast niet mee wil doen aan een sequel, voelt die film meteen al minderwaardig aan. Acteurs willen vaak niet voor niets hun naam er niet aan verbinden.

Resurgence doet het allemaal dunnetjes over en voegt hier zoals gezegd allerlei beproefde elementen aan toe. We hebben twee ruwe-bolster-blanke-pit piloten die elkaar niet kunnen luchten of zien (hallo Maverick en Iceman uit Top Gun), de wetenschapper waar weer eens niemand naar wil luisteren, naasten die het loodje leggen, leiders die het niet overleven en worden opgevolgd door anderen. We hebben gewonnen, oh nee, nu wel. Nee toch niet, nu dan? Oh nee. Lieve kindertjes die gered moeten worden, een dikke Afrikaan, een Chinees meisje en een comic relief personage die de meest bizarre situaties overleeft. En last but not least: een lekker stukje patriottisme waar menig Nederlander van walgt, maar iets wat gewoon een cultuurverschilletje is tussen ons en Hollywood.

Een dikke mix van talloze popcornelementen. Ik kan daar best van genieten. Nergens prentendeert deze film een Taxi Driver of Schindler's List te zijn. Je weet waar je voor gaat zitten en het heeft geen enkele pas om deze film langs dezelfde meetlat te leggen als Pi of Forrest Gump. Ik beoordeel films altijd op de mate waarin ze slagen wat ze beogen te doen. Deze film wil vermaken en dat lukt.

Niet alleen kijkt het heerlijk weg, de special effects zijn weergaloos en ik heb geen enkele misser kunnen ontdekken. De personages zijn van bordkarton en hier hadden oscarwinnaars niet veel meer van kunnen maken. Bij Bill Pullman vroeg ik me altijd af waarom hem geen grootsere carrière ten deel was gevallen na de legendarische speech uit Independence Day, maar hij valt in deze film wel een beetje door de mand als houten klaas. Al het jonge grut is vrij inwisselbaar en lijkt ook op elkaar. Ik kan die Hemsworth-broers allemaal niet uit elkaar houden en verwissel ze ook wel eens met Chris Pratt, Chris Evans en nog een half dozijn andere mooiboys die al dan niet Chris heten. Maar soit, het irriteert nergens.

William Fichtner is een beetje de blanke Morgan Freeman aan het worden. De acteur die zo'n beetje opduikt in iedere film met een budget van meer dan 1000 dollar. Ik vond hem niet heel erg veel 'gravitas' hebben in zijn rol als generaal. Robert Loggia, die we nog zien met een cameo tijdens de Independence Day-viering, deed dit 20 jaar geleden overtuigender. De beste man overleed in december 2015 trouwens. In de scène waarin hij te zien is, wordt ook zijn vrouw Audrey voorgesteld, die overigens ook in het echt Audrey heet en ook echt zijn vrouw is. De film is dan ook aan Loggia opgedragen.

Resurgence heeft precies de juiste hoeveelheid humor. Als het allemaal wat te serieus dreigt te worden komt er weer een leuke grap, waarbij ik de schatzoekers erg leuk vond, maar ook Jeff Goldblum's zelf-pariodiërende "They like to get the landmarks..." even wil vermelden. Mensen die zeggen dat er geen humor in deze film zit, moeten hun ogen opendoen en er wat citroensap in doen. Veel lolliger moet het ook niet worden, want dat gaat ten koste van de spanning.

Een kleine irritatie zijn de luchtgevechten tussen mensen en aliens. Net als in deel 1 nemen (letterlijk) enorme zwermen van beide kampen het tegen elkaar op in de lucht, waarbij alle vliegtuigjes tezamen één grote zwerm strontvliegen vormen. Maar als de film dan inzoomt op één of twee piloten dan blijkt binnen die chaos elke piloot heel overzichtelijk zijn eigen luchtgevechtje te voeren met één alien vliegtuigje. Dat is ronduit merkwaardig.

Maar het punt waarbij ik echt even mijn wenkbrauwen fronste was toen werd onthuld waar het nou allemaal om draaide. De film (en misschien toekomstige franchise) werd daarmee ineens een soort Star Wars en ik had wat moeite met die omschakeling.

Desalniettemin dikke 4 sterren.

Meer van dit soort films aub. Bier en popcorn staan klaar.

Alvast bedankt.

Na het leuke Da Vinci Code en het redelijke Angels & Demons is Inferno een buitengewoon magere vertoning met een beroerd verhaal. We hebben rennen, vliegen, booswichten, musea, oude gebouwen, kerken, aanwijzingen op schilderijen en Tom Hanks die er weer chocola van moet proberen te maken. Daarbij krijgt de film zelfs een Hangover-sausje: Robert Langdon (Tom Hanks) wordt wakker in een ziekenhuis en kan zich van de laatste paar dagen niks meer herinneren. Klinkt allemaal goed, maar waar gaat het dan zo vreselijk mis?

Het korte antwoord: het verhaal. Het lange antwoord: op basis van de trailer verwachtte ik dat één of andere pino uit het verleden een busje met pest had verstopt en dat dat nu zou worden gevonden door een boef, die het als wapen zou inzetten. Cool toch? Een virus uit de middeleeuwen, ingeblikt, wat nu dood en verderf zaait? Nee.

Spoilers kun je het niet noemen (het volgende zit in de trailer en je weet dit al na een kwartier):
Zobrist, een of andere miljardair uit - uiteraard - de USA heeft gewoon een nieuw virus gemaakt / gevonden / laten maken en denkt de mensheid een dienst te bewijzen door de overbevolking aan te pakken. Deze miljardair wordt door alle personages in de film ook aangeduid met 'oh, die miljardair'. Dat is een beetje vreemd, waarmee heeft hij zijn geld verdiend dan? Zuckerberg? Oh, die van Facebook. Trump? Oh, die met die hotels. Maar Zobrist noemt men 'de miljardair'. Beetje van een bedenkelijk Kuifje-niveau.

De crux is dat deze miljardair, vlak voordat hij zijn plannetje uit kan voeren, de pijp aan Maarten geeft en dat hij een debiel spoor van hints achterlaat zodat zijn getrouwen het virus kunnen vinden en alsnog loslaten. De mallotige omslachtigheid hiervan wordt met wat leuke actiescènes enigszins verdoezeld, maar als je kijkt waar de film nu echt om draait is het complete kolder en mag het niet in de schaduw staan van de twee vorige films. Ook de visioenen die Langdon heeft, hebben weer wat werk verschaft aan CGI-kunstenaars, maar voegen in feite nul komma nul toe.

Ook de diverse partijen die Langdon helpen dan wel dwarszitten zijn vaag. Een belangrijke partij in het verhaal is de WHO (world health organization) die bij mijn weten geen gewapende mensen heeft, laat staan autonoom mag opereren in een land en hier mensen oppakken, invallen doen etc. Volgens mij zijn dat gewoon pennenlikkers op een groot kantoor met wat dependances hier en daar, maar goed.

Felicity Jones speelt zustertje Sienna Brooks die geen enkele seconde overtuigt. Zelfs haar afkomst is onduidelijk - ze heet Sienna, werkt in Italië, maar heeft een Brits accent. Huh? Het slaat ook nergens op dat zij met Langdon mee gaat en zichzelf aan allerlei gevaren blootstelt. De makers doen ook geen enkele moeite dit merkwaardige gedrag aan de kijker te verkopen. Een mannelijke lead met een vrouwelijke sidekick hebben we al 100x gezien, maar dat maakt het niet automatisch geloofwaardig.

Het personage Elizabeth Sinskey is een oude bekende van Langdon, dus ik dacht dat die in één van de vorige films zou zitten - ik ben die grotendeels vergeten - maar dat blijkt dus helemaal niet zo te zijn!

En als dan ook nog de aap uit de mouw komt over waarom Langdon zich niets meer kan herinneren, voelt dit als een hele slechte aflevering van een hele slechte TV-serie.

Het zal in het boek vast wat geloofwaardiger zijn uitgewerkt, maar daarmee heb ik niets te schaften. Ik kijk een film en lees niet het boek. Deze film moet qua geloofwaardigheid zijn eigen broek op kunnen houden maar hij zakt keihard op de enkels.

Jammer.

1,5 ster

Een degelijke film die niet echt verrast, maar met Cranston in de cast weet je je verzekerd van een stukje kwaliteit. Ook de rest van de cast is prima.

De film propt ontzettend veel in twee uurtjes. Alles wordt net genoeg uitgelegd om het te kunnen volgen, maar dat gaat ergens wel ten koste van de geloofwaardigheid. Zo is hoofdpersoon Robert "Mister Bob" Mazur binnen de kortste keren boezemvrienden met een kartelbobo. Het opbouwen van deze innige vriendschap moet in werkelijkheid jaren hebben geduurd, maar als kijker moeten we het doen met 10 minuutjes. Misschien was een miniserie beter geweest.

Naast enkele spannende stukken is de film lekker kleurrijk geschoten. Het oog wil ook wat.

Het meest opvallende vond ik dat het plot wel heel erg lijkt op seizoen 1 van de Nederlandse Netflix-serie "Undercover" (met Frank Lammers). Tot en met de bruiloft aan toe. Daardoor loopt mijn waardering voor die serie wel een deuk op. Zo origineel is het dus ook weer niet.

3,5 sterren

Ja weet je, ik word hier gewoon te oud voor denk ik.

Het idee achter Infinite is wel intrigerend. Wat als je kunt reïncarneren en daarbij al je herinneringen en vaardigheden behoudt en meeneemt naar het volgende leven?

Terwijl je als kijker heel even mag snuffelen aan dat idee blijkt de film ineens een heel andere kant op te gaan. Er blijken 2 kampen te zijn die elkaar al millennia lang bestrijden. En ze beschikken ook over uiterst geavanceerde technologie en een geheime basis op een afgelegen eiland waar de Thunderbirds een puntje aan kunnen zuigen.

Maar echt geheim is het niet, want zodra de slechterik er zin in heeft valt hij binnen en is het binnen een minuut gedaan. Terwijl de goodguys trucjes uithalen met het geheugen van Mark Wahlberg, zit dezelfde slechterik zomaar mee te kijken middels een video verbinding op zijn iPad vanuit het casino. Ook verzamelt hij zielen op USB sticks. Kan allemaal.

Met andere woorden: waar je geest eerst nog geprikkeld werd met een interessant stukje filosofie, mag je verstand na een kwartier volledig op nul.

Alles draait om een doomsday device die weer eens alles kan vernietigen, ditmaal in de vorm van een ei. Het ei zelf kan overigens niets, je moet er wel een bom omheen bouwen. Enfin.

Dat ei wordt door Mark Wahlberg in zijn vorige leven verstopt in zijn eigen lichaam. Dat lichaam wordt bewaard en ingevroren, zonder kleren nota bene, maar niemand valt het op dat er een verse wond in zit. Op het laatst ontdekt Mark Wahlberg nog wat geheime krachten die hij bezit, die niet worden uitgelegd noch waar verder iets noemenswaardigs mee wordt gedaan.

Verder voelt hij ineens een diepe vriendschap met mensen die hij nog maar drie kwartier kent. Ook worden we als kijker geacht een reet te geven om de sidekicks wanneer ze solo ten strijde trekken. Nee ga weg en doe Mark Wahlberg weer in beeld.

Het hele verhaal is een totale minachting van de kijker.

Als ik nog iets positiefs moet noemen, dan vind ik het eindbaas gevecht wel origineel waarbij je op een gegeven moment niet meer weet wat boven en onder is. Als je dat al meekrijgt: want waarschijnlijk ben je nog te druk met het trekken van je haren uit je hoofd uit ergernis over 's werelds meest debiele motorstunt die er aan vooraf gaat.

Verder is nagenoeg alles slecht, en wat niet slecht is, is totale bagger.

2 sterren

"Bon Giorno."

Bovenstaande is tegelijkertijd één van de meest grappige, en tegelijkertijd kinderachtige scènes uit de film. But I love it.

Prachtig geacteerd, gefilmd, gemonteerd, perfecte spanningsbogen in de film en de hele tijd een geweldige onderhuidse spanning over wat er nu weer gaat gebeuren. En terwijl je op je nagels zit te bijten, word je getrakteerd op geestige dialogen. Ook worden Hitler en Goebbels heel leuk neergezet.

Het doet me ook deugd dat de Fransen echt Fransen zijn, en de Duitsers echte Duitsers. Ik vreesde dat een film a la Die Hard ging worden met steenkool-Duits sprekende Amerikanen. Ook dat was geweldig.

Ik dacht trouwens de hele tijd dat het personage van Eli Roth gespeeld werd door Zachary Quinto (Spock in Star Trek, Sylar in Heroes) maar ze lijken erg op elkaar

Briljante film.

Tijd geleden dat ik hem gegeven heb, maar deze verdient 'm:

5 sterren

P.S. Quentin ga zo door, gelieve geen rotzooi als Death Proof meer te maken aub.

Hele goede film, die in een afgezaagd genre toch nog weet te verrassen.

Er zat ook precies de juiste dosis humor in, en ik vond:

"He's an Arab! - "Take him down!!" wel een erg melig moment. Verder goed spel van de hele cast, jammer dat Willem Dafoe zo'n betekenisloze rol had.

4 sterren

Instant Family: je verwacht een voorspelbare, gezapige comedy met een klein drama-tintje. En dat krijg je dan ook. Gelukkig is daar een Marky Mark die zorgt voor iets hogere verwachtingen - en die worden gelukkig óók waargemaakt. Het is allemaal wat vlotter, grappiger en snediger dan je zou vermoeden.

Wat vooral opvalt is de vlotte montage en het hilarische, cynische duo van het adoptiebureau.

Niet slecht: 3,5 sterren

The Intern is zo'n film waarbij je je verwachtingen tempert in de hoop dat het meevalt. Vaak gebeurt dat dan. Hier niet. Het is geen slechte film. Er wordt niet slecht geacteerd. Je wordt er niet depressief van. Maar het verhaal slaat nergens op en dat haalt de hele film onderuit.

Robert de Niro speelt Ben, het meest sympathieke personage uit zijn carrière. Misschien wel het meest aaibare opaatje ooit. Alles aan deze film deed denken aan (het veel betere) About Schmidt, maar anders dan Jack Nicholson, heeft het personage van De Niro geen rauw randje of diepliggende persoonlijke problemen. Hij is super aardig, eigenlijk een beetje te aardig.

Aan de andere kant is heb je die bruine ogen waar ook nog een actrice omheen zit. Als ik die kop zie word ik al misselijk. Anne Hathaway kijkt continu als een puppy die op het punt staat achtergelaten te worden in een doos in het bos. Niet dat ik weet hoe dat eruit ziet, maar de schmierende hasses van Hathaway kan er moeilijk ver naast zitten.

Haar personage Jules Ostin is dom, naïef, omhooggevallen, onhandig, besluiteloos, stelt verkeerde prioriteiten, is onaardig tegen de verkeerde mensen en aardig tegen eveneens de verkeerde mensen. Er is niets aan haar wat sympathie verdient en het is dan ook een lijdensweg om te zien hoe de lieve Ben zijn tijd en energie steekt in het assisteren van zo'n dom mormel.

Films als dit kennen vaak een klassiek rise-fall-rise verloop. Dingen gaat goed, dan komt er een dip, en aan het eind komt alles goed. Deze film is 1 en al rise en heeft slechts een kleine fall, die te maken heeft met een klein detail uit Jules' persoonlijke leven. Maar daar is ze niet eens door verrast en het is na 1 gesprekje ook weer opgelost, dus een echte 'fall' mag je het niet eens noemen. En dan ineens: bam aftiteling.

Op basis van titel en trailer verwacht je dat Ben per ongeluk als trainee terechtkomt bij het hippe bedrijf en dat hij daar eigenlijk niet gewenst is, om vervolgens met zijn ervaring het tegendeel te bewijzen. Maar de film richt zich daar helemaal niet op, hij is juist expliciet gewenst omdat hij oud is en met zijn ervaring (versus de gejaagheid en oppervlakkigheid van de hedendaagse bedrijfscultuur) wordt helemaal niets gedaan.

Deze film is het meest stuurloze gedrocht wat ik in tijden heb gezien.

Toch is het onmogelijk om de film echt af te branden, simpelweg door de hoeveelheid feelgood die De Niro compleet in zijn eentje teweeg brengt. Complimenten.

2,5 sterren

Een film zonder kop en staart (je valt er middenin en het einde is ook matig), en bordkartonnen personages.

Visueel erg mooi, maar wel een matig uitgewerkt verhaal.

2.5 sterren