Opinions

Best een leuke feelgood film met een leuk uitgangspunt.

De film is zo nu en dan wat flauw en grappen komen vaak niet aan (ik kon niet echt lachen om het Will Ferrell personage bijvoorbeeld). De andere personages vind ik ook niet echt denderend. Het verhaal is natuurlijk helemaal los zand en vrij onzinnig, doorspekt met clichés en volkomen inwisselbare personages en situaties.

Ondanks dat is het een prettige feelgoodmovie met bij vlagen erg grappige dialogen en monologen. Het is een leuk concept en grappig dat het over 1 van de meest belangrijke hedendaagse bedrijven gaat, die dan ook nog volledig bij naam wordt genoemd. Dat is best uniek. Als bedrijven al met naam en toenaam in films voorkomen dan is dit vaak in een goed of hooguit onpartijdig daglicht. The Internship toont een tamelijk ambigu beeld van het bedrijf en daar is best moed voor nodig, want je kunt het allemaal nogal tweeledig opvatten.

Het slaat natuurlijk nergens op dat deze twee nono's zich binnen lullen bij Google, maar dat moet je even voor lief nemen. Ik lees hier veel mensen die het "reclame voor Google" vinden, maar ik ben het daar niet mee eens. Ik denk ook niet dat het idee van Google zelf kwam, maar dat ze er weinig op tegen hadden dat ze zo prominent in een film voorkomen. Zelfs 1 van de oprichters (Sergey Brin) maakt op het laatst nog een cameo.

Of het reclame is? Ze zijn absurd streng bij hun selectiebeleid (wat erg hautain overkomt) maar twee gladjakkers kunnen zich er binnen lullen (wat erg slordig overkomt) en die daarna allemaal vreemde streken uithalen wat helemaal debiel overkomt. Ik denk dat ze zichzelf hiermee hooguit flauw persifleren.

2,5 sterren

iPads komen er niet in bij Google, een Galaxy Tab op Android allicht wel Verder heb je gewoon gelijk, Lyle was echt een kutpersonage.

Ik heb de film gisteren opnieuw gezien en ben het hier mee eens.

De film heeft nu meer een Disney-inslag, maar was (voor mij!) beter geweest zoals jij 'm onschrijft. Maar je merkt aan alles dat dat de bedoeling niet is geweest, het is meer een Disneyfilm, dat zie je al aan de akelige 90210 kop van de hoofdrolspeler. Mijn vriendin had er een prachtige omschrijving voor, ben die even kwijt. Maar in zijn opzet is de film geslaagd, de film poogt nergens Lynchiaans te worden.

De 3.5 sterren blijven wel staan, blijft een geinige film.

Mr. Cody rules.

Interstellar is een moddervette productie van een bekende popcornregisseur, vol met A-listers. Toch voelt de film aan als een obscure niche-film á la Sunshine, doordat het verhaal zo ingewikkeld gemaakt is, dat het onmogelijk voor een breed publiek bestemd kan zijn. De meeste films kiezen één, hooguit twee natuurkundige gimmicks, leggen dit goed uit en buiten het een film lang helemaal uit.

Interstellar is daarentegen een stoomcursus quantummechanica die een opophoudelijke stroom bewezen, onbewezen en fictieve theorieën loslaat op de kijker. Veel uitgangspunten zijn best plausibel te noemen, daarom is het zo jammer dat het verhaal op andere gebieden ernstig tekort schiet.

We maken kennis met Cooper (McConaughey) die een leven leidt als boer, maar vroeger blijkbaar piloot was bij het inmiddels opgedoekte NASA. Meer en meer oogsten mislukken en de aarde lijkt binnen afzienbare tijd onbewoonbaar te worden. Toevallig of niet, er blijkt nog een geheim ruimteprogramma te zijn en Cooper besluit hieraan deel te nemen.

De film neemt bijna drie kwartier van de ruim 2,5 uur de tijd voor de inleiding, maar deondanks worden we niets wijzer over de toestand van de aarde en de hele drijfveer voor het verdere plot. Er wordt vaag gehint naar gebeurtenissen in het verleden, hongersnoden en andere toestanden. Legers zijn afgeschaft. Wat? Ik zou hiervan graag een flashback hebben gezien. Hoe zit het met de rest van de wereld? Regeringen? Technologie?

We komen eigenlijk alleen te weten dat Cooper van zijn kinderen houdt, maïs verbouwt en dat er boven zijn akkers drones rondvliegen op zonne-energie. Oh, en dat we over 50 jaar (ongeveer) nog altijd rondrijden in dezelfde pickuptrucks als nu en nog altijd laptops gebruiken. Iedereen aandelen Chevrolet en Dell kopen dus: het lijkt een goede toekomstinvestering.

Niet veel later is de missie onderweg en begint een prachtig visueel spektakel. De makers mogen gaan visualiseren hoe volgens hen een wormgat eruit zou zien - iets dat niemand weet. Het bestaan van wormgaten is zelfs alleen nog maar hypothetisch beredeneerd, maar niet bewezen of waargenomen. Ik ben quasi-geïnteresseerd in astronomie (op een makkelijk verteerbaar National Geographic niveau) en hiervoor ging ik deze film kijken. Interstellar beweegt zich op een snijvlak: daar waar bewezen feiten ophouden en fantasie begint. Je wordt niet teleurgesteld.

Wel teleurstellend zijn de vele domme momenten die daarna volgen. Je zou verwachten dat Cooper behalve piloot / astronaut ook enigszins natuurkundig onderlegd moet zijn. In werkelijkheid kan iedereen die in de ruimte is geweest, de volgende dag aan de slag als universitair docent. Blijkbaar geldt dat niet voor Cooper, want - hoe handig voor de kijker - hij krijgt zelfs de meest elementaire natuurkunde nog even haarfijn uitgelegd. Zijn passagier besluit de werking van een wormgat nog even toe te lichten, luttele uren voordat ze erin gaan vliegen.

Heel consequent is de film daarin niet. Waar de makers gaten in logica niet meer kunnen opvullen met bestaande wetenschappelijke theorie, lossen ze praktische problemen zoals lange ruimtereizen op met Star Trek elementen. Want nadat Anne Hathaway aan Cooper heeft verteld hoe zwarte gaten en wormgaten werken, stapt ze zonder er woorden aan vuil te maken ineens in een waterzak om voor enkele maanden in "hyperslaap" te gaan. Sorry, maar... Wat ga je doen? Hallo?

Ook vreemd: vanaf de aarde kunnen we met een telescoop de samenstelling van planeten berekenen, op basis van o.a. de afstand tot hun ster, etc. Dus als een planeet steenkoud is of enkel bestaat uit water of gas, dan is dit al te achterhalen met de Hubble-telescoop. In Interstellar is de leefbaarheid van een planeet enkel vast te stellen door er op rond te gaan lopen. Dommer dan dat wordt het niet.

Richting het einde wordt de film vager maar ook interessanter. Even lijkt het een totale deceptie te worden zoals "2001: A Space Odyssey" waar je met meer vragen dan antwoorden blijft zitten. Interstellar kiest ervoor de om de nieuwsgierigheid van de kijker toch enigszins te bevredigen en dat kan ik alleen maar toejuichen.

3 sterren

Hier kom ik aan met de deur in huis: ik heb er volop van genoten. Van ieder klein detail, zowel de subtiele grappen, als de pipi kaka humor, de wilde party-montages, als de absurde dialogen. The Interview kon na alle ophef eigenlijk alleen nog maar tegenvallen, maar hij viel me enorm mee. Ik weet met Rogen een beetje uit welke hoek de humor komt en dat ligt mij dus wel.

The Interview wordt vrijwel uitsluitend getrakteerd op negatieve recensies door filmkijkers (amateur-recensenten). Dat komt omdat door de Sony hack-affaire de film vreselijk gehyped was en dus ook mensen de film gingen zien die normaliter nooit een film met dergelijke humor zouden gaan kijken. Als je eerdere films met Seth Rogen al niet te pruimen vond, dan moet je deze ook zeker links laten liggen. Heb je er om kunnen lachen, dan ga je een hele leuke tijd hebben met The Interview. Want de kracht van de humor zit zoals met al zijn films heel erg in de dialogen. Vrij absurd, deels geïmproviseerd en zeer aanstekelijk.

Als je bijvoorbeeld de discussies over "honeydicking" en "honeypotting" enkel als opvulling ziet tussen een scène waarbij iemand een raket in zijn aars moet verstoppen en een scène dat iemand zijn hoofd er per ongeluk wordt af geschoten, dan is dit niet jouw humor.

Helaas hebben teveel verkeerde lieden naar deze film gekeken zodat het gemiddelde cijfer kant noch wal raakt. De vele zeer lage stemmen van pas geregistreerde gebruikers zonder avatar onderschrijven dat. Mensen die zich hebben geregistreerd enkel en alleen om deze film te bekritiseren met posts van amper 5 woorden (waarvan vaak meer dan de helft fout gespeld), waaronder verfijnde onderbouwingen en sterke argumenten als "bagger" en "belabberd".

Dit zijn Rogen en Franco in topvorm. Vond je hun films eerder leuk, dan vind je deze fantastisch.

4 sterren

Nou, ik heb hem ook gezien, goeie film.

BIj tijd en wijle ontroerend maar vooral heel erg grappig. In sommige scènes klapt het personage Driss er in korte tijd heel veel oneliners uit, dat je niet te hard moete lachen, anders mis je een paar.

De film volgt niet echt een standaard stramien van "rise, fall, rise". Oftewel: dingen ontwikkelen zich positief, tot halverwege de film de stront tegen de ventilator vliegt, om daarna weer positief te eindigen. Het niet (heel erg) volgen van dit standaard stramien vind ik leuk. Er zit wel wat "fall" in maar niet veel en het duurt niet lang. Er zit zoveel feelgood in, dat de kijker met een fijn gevoel achterblijft (daarom is het cijfer ook zo hoog).

4,5 sterren waarvan een halve ster sowieso voor de Maserati.

Ik voel mij toch wel even geroepen om hier een lans te breken voor Invasie, hoor. Bij het zien van de trailer had ik er zin in, maar na het lezen van jullie recensies op deze website zakte de moed me in de schoenen.

Dan kun je nog maar één ding doen: met een maat op de bank met een biertje in de hand een slechte film afzeiken. Ook leuk. We zaten er klaar voor. Maar na een kwartier hadden we nog maar bitter weinig afgezeken. Afgezien van het vijandelijke schip dat niet een militair doel, maar argeloze strandgangers onder vuur neemt, dan.

Wat was er aan de hand? Hoe kon dit? Was het het bier? Of was het misschien toch niet zo slecht?

Flarden van jullie recensies schoten door mijn hoofd. Maar die bleken allemaal eenvoudig te weerleggen. Dat zal ik hieronder dan ook doen. Veel ergernissen komen voort uit onkunde of gewoon niet opletten. Dat laatste merk ik wel vaker: generatie Z figuren met de aandachtsboog van een WC-rol die het verhaal niet meekrijgen en het dan waardeloos vinden.

Onderwijl zaten er een paar hele aardige scènes in die kundig zijn uitgevoerd. Denk aan die nachtelijke scène in de jungle, dat is gewoon heel mooi belicht. De helikopter crash was voor een Nederlandse film buitengewoon goed gedaan. Verder natuurlijk fantastisch dat ze gebruik mochten maken van de ZrMs Groningen om op te filmen en op het laatst op geweldige wijze een cameo van de Dolfijn.

De acteurs persen het uiterste uit hun platte rolletjes. De aanwezigheid van oudgedienden Huet, Thiry en Scholten van Aschat haalt het geheel omhoog.

Is dan niks echt slecht? Vooruit: het vuren zonder dekking met een zwaar machinegeweer vanaf de heup hoort thuis in de jaren 80, waarin niks en niemand zichzelf serieus nam. Moet je nu niet meer doen.

Maar verder de meevaller van 2024. Dit is echt drie sterren meer dan waard. Niet alleen de prima uitvoering met minimale middelen, maar ook het idee om eens iets anders te maken dan een romkom. Als je dat niet inziet en niet waardeert, moet je echt nooit meer een Nederlandse productie gaan kijken, want beter wordt het niet.

Qua plot, intrige, spanning en militair realisme had er nog wel meer ingezeten, maar het is qua regie, belichting enz. een heel knap gemaakte film.

3 sterren.

P.S. en hoezo is "een commercial voor de marine" een minpunt? Wat maakt het uit waar het geld vandaan komt. Daarnaast is de marine gewoon tof.

Een originele film die ondanks het bizarre uitgangspunt blijft boeien. Wel jammer dat ik Jennifer Garner totaal niet knap vind, maar dat maakt voor de film verder niet uit.

Ik vond de sneer naar religie en dwaze volgzaamheid wel erg leuk, met name toen hij zijn baard liet staan lag deze satire er dik bovenop. Dit was best gedurfd.

3 sterren

Clint Feelgood...

Clint staat in mijn top 5 regisseurs en top 10 acteurs. Uiteraard moest ik deze film zien. Maar het was niet wat ik had gehoopt.

Er moet toch een interessantere film over het leven van Nelson Mandela te maken zijn dan dit? Uiteraard is Freeman de absolute nr. 1 om Mandela te spelen. De rol van Matt Damon echter, was volstrekt inwisselbaar voor welke acteur dan ook. De film zelf is niet slecht en kabbelt vrolijk voort. Prima. Maar ik miste spanning, intrige, een spanningsboog, wat dan ook. Het werd nergens interessant.

De film focust teveel op het rugby en te weinig om alles er omheen. Ik zal niet de enige zijn die deze sport niet kent en na deze film ook geen interesse heeft om het te leren kennen. Wat een vreselijke sport. Ik realiseer mij dat ik eigenlijk alle films die over sport gaan klote vind. Meestal zijn dit Amerikaanse sporten waar ik helemáál niets mee heb. Maar ook het Engelse rugby is niet leuk om naar te kijken in een film. Conclusie: rugby is een vervelend thema voor een film.

Zelfs de hand van Eastwood zag ik niet in de film. De typerende mooie shots, rustige bewegingen, symbolisch werken met licht en donker, het zat er niet in. Het was allemaal 13 in een dozijn.

Tel daarbij een paar stomme anachronismen op, zoals een levensgroot scherm in de stadions (die ze in 1995 echt niet hadden) en ik kom echt niet verder dan 2,5 sterren.

Het enige wat ik er aan over heb gehouden is een inspirerend gedicht wat (zo mogen wij geloven) Mandela inspireerde om het 27 jaar uit de houden in de nor. Maar die 134 minuten van mijn leven, die krijg ik nooit meer terug.

Sorry Clint, 2,5 sterren.

Ik kan genieten van een lange film. En in iedere seconde van The Irishman zit liefde, kunde en passie van Scorsese en de hele cast. Maar alles heeft een grens en deze film zit daar met drieënhalf uur wel overheen. Overspeelt Scorsese hier zijn hand?

Wellicht.

Sowieso is deze film op allerlei vlakken atypisch. Enerzijds door het gebrek aan originaliteit. Scorsese die een mafiafilm maakt (check), Scorsese die DeNiro cast (check), Pacino, Deniro en Pesci die weer eens maffia typetjes spelen (check).

Maar over deze uitgekauwde hap zit een gekke saus.

Enerzijds door de film uit te brengen op Netflix in plaats van de bioscoop. Lees: de film wordt gekeken op goedkope LCD TV'tjes met backlight bleeding die men gratis kreeg bij een telefoon abonnement. En niet in de grandeur van een bios, waar grootheden als Scorsese, Pacino, Pesci en DeNiro thuishoren.

Een vreemd Netflix neven-effect was dat sommige dingen in het Nederlands werden getoond. Alle 'captions' bij personages zoals "Pietje Puk, werd beschoten in 1980, vier kogels in het hoofd" bijvoorbeeld. Dat je dit in het Nederlands ziet, is vervreemdend en bovendien fout vertaald. "Shot" is niet "beschoten", dat is "shot at". "Shot" betekent doodgeschoten. Ook staat er ergens in het begin levensgroot "ik hoorde dat je huizen schilderde" in beeld. Niet doen. Geen Nederlands. Nee.

Anderzijds moet je het hebben over de verjonging. Dit is de laatste tijd vaker gedaan (Samuel L. Jackson in Captain Marvel) maar niet eerder zo goed als hier, en niet zo lang als hier. Dit was niet goedkoop, maar het resultaat mag er zijn.

Natuurlijk kun je kritiek hebben op het feit dat de jonge DeNiro niet heel erg lijkt op de DeNiro toen hij echt zo jong was. Zijn gezicht is jonger, maar nog even uitgezakt. DeNiro is door de jaren heen veel chagrijniger gaan kijken. Dat kon de computer niet fixen.

Daarnaast vind ik de 'jonge' DeNiro een nogal bejaarde houding hebben. Hij is te traag, te krom. Niet de energieke kerel zoals we die kennen uit GoodFellas (1990).

De film heeft ook te lijden onder typecasting. Joe Pesci doet het uitstekend, maar komt niet echt goed uit de verf als machtige maffiabaas. Dat komt doordat hij altijd is getypecast als kleine vis. Voor DeNiro daarentegen geldt het omgekeerde: zijn kop associeer je met macht, en het is daarom gek wanneer je hem een standje ziet krijgen van Pesci en Harvey Keitel. Die laatste lijkt amper veranderd sinds zijn rol als "The Wolf" in Pulp Fiction, en zijn speelt zijn rol precies hetzelfde.

Pacino doet het goed. Mag uiteraard weer even flink boos worden en schreeuwen hier en daar. Maar ik kon de hele tijd alleen maar kijken naar zijn domme kapsel (met dank aan Hoffa, die dat blijkbaar ook had). Waar de film nou uiteindelijk om ging (de maffia wilde goedkope leningen voor dubieuze projecten, betaald uit de kas van de Teamsters vakbond) had wellicht iets beter uitgelegd mogen worden.

4 sterren.

Te veel leunend op de acteurs die van nietszeggende scènes iets briljants moeten maken.

Inhoudelijk niet diepgaand genoeg, en hier en daar wat lastig te volgen voor velen.

Maar wel met zoveel liefde gemaakt dat het nergens verveelt. Dat móet je wel waarderen.

Geen bijster goede film, al is Gossett jr. super zoals altijd als goedzakneger. Gedrick vond ik vrij waardeloos eerlijk gezegd.

Maar het mooiste aan de film is de manier waarop een prachtig tijdsbeeld geschetst wordt. Het xenofobische Reagan tijdperk komt heel mooi naar voren.

Tijdens de opnames is trouwens een piloot gecrashed en overleden.

3 sterren vooral omdat ik hem op mijn 12e zo cool vond.

Best vermakelijk maar wel typisch 80's. Je moet er ook met een "forgiving heart" naar kijken.

2 sterren

Steekt ver boven The Incredible Hulk en The Dark Knigt uit, wat mij betreft. En waarom? Simpel. Een geweldig personage in de vorm van Tony Stark, subliem gespeeld door Downey Jr.

Eindelijk niet eens een geestelijk gekwelde lamlul zoals Peter Parker, Bruce Wayne of Bruce Banner. Een vlot, arrogant ventje zonder veel poespas maakt het een leuke, vlotte film zonder veel poespas. Het verhaal bevat een aantal ingrediënten die eindeloos gerecycled zijn (met name het antiheld gedeelte, dat de badguy datgene wat de goodguy uniek maakt kopieert), maar dat is niet erg. Grappig effect als je gisteren The Big Lebowski hebt gekeken, en nu The Dude ziet... In een heel andere rol

5 sterren.

Geen topper.

In het eerste deel was het personage Tony Stark een verademing. en zelfingenomen eikel als superheld, dat is nieuw. De meeste superhelden zijn depressieve einzelgängers (Parker, Wayne, Banner). Stark is ook zonder pak supercool.

Dat gegeven werd in deze film in plaats van een humoristische bijkomstigheid, een plotelement. En dat is een beetje too much. De film kloot maar wat aan en gaat nergens echt naartoe. Daarbij komt de vreselijke under-used Rourke: met zo weinig tekst kan zelfs Hulk Hogan niet de mist in gaan. Waarom dan Mickey Rourke (geniale acteur) hiervoor gebruiken?

Over het algemeen zijn superhero movies het leukst wanneer de superhero zijn krachten ontdekt (of, zoals Stark, ontwerpt). Daarmee vul je vaak een halve film. Waarmee het 2 uur durende Iron Man 2 is gevuld, ik zou het nu, een dag later, al niet meer weten. Geen goed teken...

Ik denk dat als er een derde deel komt, deze film beter in een context geplaatst kan worden. Als deel van een trilogie kan je hem waarderen, als film op zich is het een loze sequel. Vermakelijk, maar geen waardige opvolger van het leuke eerste deel.

3 sterren

Minder dan deel 1, beter dan deel 2.

Ik heb gewoon een zwak voor Tony Stark. Niet op een manier zoals een 12-jarig meisje begint te glibberen bij het horen van de naam Justin Bieber, maar ik vind hem gewoon een hele coole superheld.

Tony Stark is zeer verfrissend na alle superheldenfilms met psychisch geplaagde figuren als Bruce Wayne (ouders dood) Peter Parker (geilt op zijn buurmeisje, oom dood), Bruce Banner (wil helemaal de Hulk niet zijn) en nog meer van die zeurende figuren. Tony Stark heeft schijt aan alles en iedereen en is lekker bot.

Helaas draafden ze daarmee iets te ver door in dit derde deel. Van het metershoge konijn tot de onbeschofte manier waarop hij omgaat met het jongetje uit Tennessee - hij is een beetje een parodie op zichzelf geworden. En veel dingen die grappig bedoeld waren, vond ik niet echt goed overkomen.

Qua verhaal vond ik de grote twist wel heel aardig (zag ik niet aankomen). Leuk om Tony Stark weer terug-bij-af te zien, zodat hij moet improviseren met allerlei rotzooi.

Mooie rol van Kingsley en leuk om Guy Pearce weer eens een grotere rol te zien spelen (onderschat acteur).

3,5 sterren

"Slecht" is het eerste woord wat in iedereen opkomt. En dat alleen al bij de poster. Dat is verkeerd. De film ziet er prachtig uit, het is heerlijk over the top, Duitsers spreken accentvrij Duits, etc. Slecht is het niet. "Fout", dat wel. Heel fout. En er zit nog een leuke dubbele bodem in ook.

De film is even absurd als briljant, heeft een aantal prachtige (grappige) scènes maar kakt hier en daar ook in. Dat komt doordat het uiteindelijk neerkomt op een ordinair "I want to conquer the world" plotje zoals je in 50 James Bond films al hebt gezien. Maar dan met een nóg dikker camp sausje. De grootste grap en heerlijke absurditeit is er, richting het einde, al wel af .

Wat rest is een een aardige politieke satire als subplot met een einde dat doet denken aan "Dr. Strangelove". Dit geeft, samen met de - voor het budget - geweldige visuals en de échte Duitsers als Duitsers, de film nèt dat beetje extra.

3 sterren

Verrassend leuke, kleine satirische film met veel subtiele grapjes. Wel iets voor de liefhebber van Amerikaanse politiek. Als je geen Amerikaan bent, of je interesseert je er totaal niet voor, dan heb je hier een taaie anderhalf uur aan.

De twist op het laatst is leuk en onverwacht. Een geslaagde, terechte aanklacht tegen de absurde Amerikaanse verkiezingscircussen.

Rose Byrne is hier wel intens lelijk en graatmager trouwens. Bleghhhh.

3,5 sterren

Wat mij betreft DE verrassing van 2005. Ik vond het plot stom klinken en verwachtte er niks van, maar de film zat goed in elkaar, er werd goed geacteerd, humor, actie, kleurfiltertjes, en vooral: de film kakt geen moment in.

Sean Bean speelt, nadat ik heb als sympathieke piloot in Flight Plan had gezien, eindelijk weer eens zoals we hem kennen. Een echte eikel.

4.5 sterren!

Beter dan verwacht. Een erg flauwe premisse maar door aanstekelijk acteerwerk van Rebel Wilson en prachtige kleurtjes in de 'rom com wereld' is het een leuke film geworden.

3 sterren