Opinions

Geniaal.

Een shitload aan infantiliteit (de verstopte mobiele telefoon aan het begin), geniale vondsten (Seagal als badguy en de dunne darm-scène) en een hoop testosteron gebundeld tot 1 fantastische film. Toch zitten er wat trage momenten in, die niet altijd even interessant zijn qua verhaal, dialogen of acteerwerk. Aan het eind heb je toch een beetje het gevoel dat er meer in had gezeten, maar verder echt een topfilm.

Als je er op let heeft Machete eigenlijk vrij weinig tekst. Trejo zal nooit een Oscar winnen en zowel Trejo als Rodriguez weten dat. Maar stoer kijken, dat kan ie.

4 sterren en een gegarandeerde DVD-aanschaf. Ik heb het gevoel dat je deze film nog meer gaat waarderen als hem vaker ziet.

P.S. wat een brijante move van Seagal, ik riep al jaren dat hij een bijrol moet accepteren in een grote film in plaats van de hoofdrol in zijn direct-to-DVD bagger. Ik weet zeker dat hij het einde van de film zelf zo heeft bedacht

Machete happens.

Het eerste deel van Machete beloonde ik met 4,5 sterren. De film was een briljante aaneenrijging van overthetop onzin en zulke bizarre vondsten dat je niet kunt stoppen met lachen. Echt een feestje. Het tweede deel, Machete Kills borduurt hier natuurlijk op voort en heeft torenhoge verwachtingen waar te maken.

De schrijvers pogen dit te doen door qua absurditeit nóg een stapje verder te gaan en schuiven Mel Gibson naar voren als geniale, megalomane schurk met een boosaardig, Moonraker achtig plan. Die film stamt uit 1979 dus het is duidelijk waar Rodriguez zijn inspiratie haalt: de foute, compromisloze actionflicks van eind jaren 70, begin jaren 80. En dan alles, tot in elk detail, extra dik en overdreven aangezet. En dat is leuk.

Toch voelt dit tweede deel minder fris aan dan het hoogst vermakelijke eerste deel. Demian Bichir heeft een gave boeventronie maar zijn schizofrene personage is niet leuk. Maar met het personage van Gibson vliegt de film toch wel definitief uit de bocht en wordt het allemaal iets te cartoonesk. Maar dat is allemaal pas op het laatst, want er zijn nog talloze gave, onzinnige scènes te bewonderen met als hoogtepunt het stuk waarin Machete gaat rondslingeren aan de rotor van een helikopter.

Trejo doet wat hij moet doen en ook de overige cast vervult hun rol met verve. Charlie Sheen, onder zijn echte naam Carlos Estevez (wat ik een grappige keus vind) speelt zijn rol als president ook met veel enthousiasme en refereert nog even aan zijn losgeslagen coke-periode: "winning, was only the beginning."

Ondanks dat Machete zorgt voor een hele reeks idiote scènes (zoals het stukje waarin hij iemand via zijn eigen lichaam en machete elektrocuteert), zitten er ook minder geslaagde stukken in. Men probeert de huurmoordenaar "El Chameléon" heel cool neer te zetten, maar eigenlijk vond ik alle scènes met dit personage maar saai en teveel "style over substance".

Het einde is ook een beetje teleurstellend.

3 sterren

Sfeer, kleuren, muziek, Bale!

Een goede film die qua verhaal misschien toch een beetje tegenvalt, ik had eigenlijk meteen een vermoeden toen die kale ten tonele verscheen. Alleen alle dingen er omheen (briefjes, de bloederige koelkast, de twee vrouwen, etc) brachten me aan het twijfelen, maar uiteindelijk blijkt het toch een Fight Club achtige schizo film te zijn. Maar omdat hij verder filmisch heel goed in elkaar zit, komt hij er (wat mij betreft mee weg).

Ik denk dat je bij een tweede kijkbeurt pas alle symboliek ontdekt. Op imdb lees ik nu al heel veel. Onder andere dat links steeds slecht is enzo (de kapotte hand van Ivan, de arm van Miller, het blauwe oog van Stevie, ook is Trevor linkshandig want hij zet het bleekmiddel waarmee hij zijn handen wast steeds aan de linkerkant van de wasbak neer). Leuk om te lezen.

4 sterren

Dan nog 3 dingetjes.

- Die kale lijkt op John van den Heuvel (dat commerciële, niet camera-genieke Telegraaf mannetje die nu een eigen misdaadprogramma heeft).

- De samenvatting is trouwens enorm slecht, er staat dat hij dingen ziet die er niet zijn en dat is eigenlijk de grootst denkbare spoiler voor deze film.

- Kan iemand me uitleggen waarom de titel Spaans is, terwijl er zelfs niet 1 Latino in de film speelt?

Style over substance.

De eerste drie delen heb ik te lang geleden gezien om me details te herinneren, maar ik kan me niet voorstellen dat dat net zo'n heerlijk, over the top rariteitenkabinet is als deze Fury Road.

Je moet er wel voor in de stemming zijn: een dystopisch toekomstbeeld, prima. Dat kan je altijd aan mij kwijt. Maar dat in die toekomstige wereld alleen totale (to-ta-le!) freaks rondlopen, daar moet je net even zin in hebben.

Mijn favoriet was een enorme dikzak met een lederen outfit met gaten op de plek van zijn tepels, met daaraan tepelklemmen, onderling verbonden met een ketting. Waarom? Je hebt al vrij snel door dat je jezelf die vraag in de wereld van Mad Max beslist niet moet stellen. Gewoon kijken en genieten.

De wereld die zich op je scherm ontvouwt kent zoveel bizarre kanten dat het ondoenlijk is om alles in de film uit te leggen. Sterker nog: ze beginnen er gewoon niet aan. Zo heb je na een aantal keer "witness me!!!" vanzelf door dat de War Boys heel graag naar een beter leven in het hiernamaals willen, maar dat hiervoor wel een moedige daad (met getuigen!) nodig is. Daar kwam ik wel uit, maar het hele gedoe rondom baby's, melk, een viable human en wat niet al - de uitleg daarvan heb ik gemist. Maar gek genoeg vind ik dat niet eens erg.

De actie is verfrissend hard en prachtig gefilmd zonder teveel gebruik van de computer (naar verluidt zelfs met minimaal gebruik).

Tom Hardy heeft een heerlijke kop en mimiek voor deze rol. Charlize Theron en haar subplot geven de film een feministische touch en ik weet niet of ik daar nu zo blij mee ben. Critici noemen Mad Max zelfs een bijrol en dat de film eigenlijk over de reis (zowel fysiek als spiritueel) van Theron's personage Furiosa gaat. In retrospectief is dat misschien zo, maar tijdens de film was ik vooral aan het genieten van de gave stunts en onophoudelijke actie.

4 sterren, meer van dit aub.

Het plot van een normale film is zoals een bergweg in Oostenrijk. Het kronkelt, het vernauwt, een tunnel, een verrassend mooi landschap om de ene hoek en een enge afgrond om een andere hoek.

Magic Mike is zoiets als een treinreis van Groningen naar Assen.

Er gebeurt in de eerste helft erg weinig (het "rise" gedeelte). Dit wordt met name aangekleed door vele optredens van de heren. Ik vroeg me af of ze daadwerkelijk zo veel verschillende acts doen, maar voor de kijker is het natuurlijk niet leuk om steeds dezelfde act te zien.

Als daarna de verhaaltechnische "fall" begint, dan is dit tamelijk cliché en ongeloofwaardig en best vervelend om naar te kijken.

De personages zijn tot dan toe nog steeds erg plat en samen te vatten in 2 woorden. Dat is geen beste oogst als de film er al minimaal voor de helft op zit.

Het enige leuke aan de film is een inkijkje in de wereld van mannen-stripclubs en wat daar achter schuil gaat.

2.5 sterren

Duidelijk minder dan zijn voorganger, maar zeker niet slecht, alhoewel wat voorspelbaar. Het verhaal is dus iets minder goed maar daarom moet je hem ook niet gaan kijken.

Eastwood is weer eens geweldig als schietgrage inspecteur.

Hij draagt in deze film een zonnebril die in 2004 niet zou misstaan trouwens, heel trendy. In "The Enforcer" en "Sudden Impact" daarentegen, de Dirty Harry films die direct hierna zouden komen, heeft hij wèl een typische 70's zonnebril.

Ik hoor dat Jay & Silent Bob erg grappig zijn, dus ik denk ik begin maar bij één van hun eerste films, maar ik vond er weinig aan. De grapdichtheid is laag en er zitten enorm veel saaie momenten/dialogen in.

Het is toch wel tekenend dat de enige echte lachmomenten kwamen door die domme boer van een Ben Affleck.

Hopelijk zijn Clerks en J&SB Strike Back beter.

2 sterren

Beste een leuke film.

Het is weer eens een komedie die niet bijzonder grappig is en een drama dat niet echt heel dramatisch is. Dat soort hermafrodiet-films zie je de laatste tijd wel eens vaker. Maar ik heb desondanks een paar keer hard gelachen.

Het grootste nadeel aan de film is echter is die stomme Chinees, wat een irritant mens is dat.

Toch best een onderhoudende film, waarbij op het laatst alle verhaallijntjes heerlijk chaotisch bij elkaar komen.

3 sterren

Mooie film, ietwat gekunsteld en voorspelbaar, maar desalniettemin vermaakt met de wat on-Amerikaanse droge humor.

Tom Hanks speelt altijd übersympathieke goedzakken. Dat deze brompot ergens een hart van goud heeft, voel je al aankomen nog voor je de film goed en wel hebt aangezet en dat mag dan ook geen spoiler heten. Het is daarom even wennen om knuffel-opa Hanks als chagrijn te zien rondlopen, maar topacteur als hij is, weet hij je toch weer te overtuigen.

Het is natuurlijk een remake van een Zweedse film en dat merk je aan alles. De straat waar hij woont doet erg Europees aan. Zoiets heb ik in elk geval nooit eerder in een Amerikaanse film of serie gezien.

Als het verhaal zich langzaamaan ontvouwt en je als kijker meer sympathie voor het hoofdpersonage krijgt, bekruipt je toch een beetje het gevoel dat je precies voelt wat de makers willen dat je voelt. De lach, gevolgd door een traantje op je wang, alsof je een aapje bent dat door een hoepel springt omdat het circus wil dat je dat doet. Dat smaakt een beetje naar formule-film.

De paralellen met About Schmidt en Gran Torino kunnen ook niet worden genegeerd, trouwens.

4 sterren. Hanks levert altijd kwaliteit.

"Oh my god, het lijkt wel zo'n goedkope pornofilm uit de jaren 80. Ze kunnen elk moment elkaar in de kont gaan neuken."

Een vulgaire, doch treffende omschrijving van mijn vriendin, na deze film een klein halfuur te hebben aangekeken. En inderdaad. Niets aan deze film verraadt dat hij uit 2007 komt.

De belichting in de film is simpelweg het daglicht en de schemerlampen die toevallig aanwezig waren in die blokhut. De camera is een JVC uit de aanbieding bij Mediamarkt. De acteurs zijn zo derderangs dat ze bij de dorpstoneelvereniging in Schubbenkutterveen enkel het gordijn open en dicht zouden mogen doen. De kleding die ze aan hebben was trendy in 1992.

En niet alleen acteren ze beroerd, de personages zijn ook nog eens irritant. Die dikke bioloog is een aanfluiting, die zogenaamd stoere kerel met dat sikje is een zeikerd, en de topper is die ouwe graftak die op een gegeven moment niet eens meer luistert, en alleen nog stamelt over haar geloof. Aan de andere kant is dit juist een pluspunt, het is namelijk een zeer treffende typering van de gemiddelde gelovige: als ze iets horen wat niet strookt met hun denkbeelden, raken ze in paniek, gaan de hakken in het zand en slaan ze enkel nog wartaal uit.

Het script sprak me enorm aan, maar toen ik de recensies ging lezen, wist ik al wel dat het acteerwerk niet bijzonder zou zijn. Maar dit slaat echt alles. Ik heb respect voor cheapass producties (want deze film kostte hooguit 40 dollar) die dan een grote hit worden, zoals El Mariachi, of The Blair Witch Project. Het is stiekem ook een beetje mijn droom om ooit met een paar duizend euro een briljante film te maken. Wie wil dat niet? Maar ik zou toch potverdorie een betere camera gebruiken (met niet zoveel ruis in donkere scènes), en tenminste IETS aan belichting doen. Het predikaat B-film is een klap in het gezicht van vele geweldige B-films. Dit is niet eens een film, het is een homevideo.

Los van de production values (ahum), werd het "briljante" verhaal nogal opgeklopt door de reacties hier. Ik zat te wachten op de briljante wending, en de enige wending die überhaupt komt, is tegelijktijd eigenlijk best voorspelbaar. Want wat is de eerste vraag die je zou stellen aan iemand die op heel veel plekken is geweest de afgelopen 14.000 jaar? Juist. Hoe zit het met die knakker uit die kribbe. Hier heeft de film een heel klein puntje om over na te denken. Maar aan de andere kant, roepen atheïsten dit al jaren: er was ooit een grappige goochelaar met wijze spreuken, waarover het verhaal nogal is opgeblazen.

Het enige leuke aan de film is dat de hoofdpersoon letterlijk zegt wat ik altijd roep over de zin van religie (en in mijn optiek een prima bewijs voor de onzin ervan): de gehele godenwereld van Romeinen, Grieken, Germanen, Inca's, Egyptenaren enz, niemand gelooft er nog in. Statistisch gezien houden de huidige religies op zeker ogenblik ook op te bestaan. Want het als met uitgestorven religies, is er voor christendom en islam eveneens 0,0 bewijs.



1 ster

(Evenveel sterren als de gebruikte filmcamera krijgt op www.kieskeurig.nl)

Who still uses Hotmail?

Geen idee wat Microsoft de makers van deze film heeft misdaan, maar een opvallende quote is het wel. Verder is de film totaal niet opvallend: een totale formulefilm met een kluns die per ongeluk in een wereld vol dood en verderf belandt en uiteraard moet samenwerken met zijn absolute tegenpool. In feite is het weinig anders dan Central Intelligence uit 2016: ook met Kevin Hart, en ook toen was zijn tegenspeler kaal (Dwayne Johnson).

Maar het uitgekauwde uitgangspunt daargelaten, brengt Hart het allemaal erg aanstekelijk en kijkt de film lekker weg. De scenes met het vliegtuig zien er qua computer graphics zo beroerd uit dat je beter een netje citroenen in je oogkas kan leegknijpen.

Maar als je je daar doorheen slaat, word je richting het einde getrakteerd op een heerlijke matpartij die superlekker uit de hand is gefilm en waar geen eind aan lijkt te komen. Deze paar minuten totale fun is dubbel en dwars het wachten waard en haalt de hele film omhoog. Maar meer dan 3 sterren kun je hier natuurlijk niet voor geven.

3 sterren.

Altijd leuk, een grimmige film uit Zuid-Korea. Op een druilerige late avond met een whiskytje zag ik deze op Prima. Duurt ook niet zo lang, dus maar eens aangezet.

Helaas gebeurt er niet zo heel veel. Althans, zo voelt het. Het is een mooie reclame voor BMW, dat wel. De M5 overleeft aardig wat ontploffingen, crashes, kogels en ander onheil.

De spaarzame actiescènes zijn mooi. Maar verder is er weinig te beleven. De film heeft wel wat typisch Aziatische momenten die droge humor mixen met geweld, maar voor een actiefilm is er te weinig actie en voor een thriller te weinig spanning, intrige en diepgang. Dat de hoofdpersoon te maken krijgt met een over the top clownesk huurlingenduo haalt de film echt helemaal onderuit. Het ene moment willen ze elkaar doodmaken, dan vertellen ze elkaar hun levensverhaal en een moment later gooien ze weer granaten naar elkaar. Nee, laat maar.

2,5 sterren

De beste Superman-film die ik tot nu toe heb gezien.

Superman heb ik altijd de meest lame-ass superheld gevonden omdat hij in principe alles supergoed kan. En vliegen bovendien. Andere superhelden hebben een meer bescheiden gimmick, maar Superman heeft het allemaal.

Dat gezegd hebbende, weet Man of Steel het achtergrondverhaal van Superman goed en meeslepend neer te zetten. Na de zoveelste flashback was ik er eigenlijk wel een beetje zat van, maar goed, de heren Costner en Crowe moeten natuurlijk wel wat screentime krijgen. En dat doen ze ook prima. Verder nog leuke kleine rollen van Fishburne en Christopher "Law & Order" Meloni.

Vooral leuk om Costner weer eens te zien: ik gun die man echt een mooie comeback in een gigantische kaskraker. Er komen nog een paar gave films met hem aan in 2014, maar dat terzijde.

Deze Superman film laat een frisse wind waaien door de relatie met zijn 'aardse' ouders en zijn relatie met Lois Lane, want ze kent onmiddellijk zijn identiteit, in tegenstelling tot eerdere films en een complete TV-serie waarin ze eindeloos om elkaar heen draaiden. Te bizar voor woorden ook dat in die TV-serie Lois hem niet herkende als Clark de reporter, want een bril was zijn enige vermomming

Ik had gelezen dat de film tè bol staat van de actie, maar dat geldt eigenlijk alleen voor de tweede helft. Het duurt namelijk nog best lang voordat de wolkenkrabbers bij bosjes naar beneden komen. Maar als dat gebeurt dan is de actie groots en erg goed. Daar is weinig mis mee.

Het verhaal is simpel en ééndimensionaal, maar wat verwacht je ook van een film die puur gaat over goed vs. kwaad? Acteerwerk is oké, zelfs van Henry Cavill, van wie ik nog nooit had gehoord maar die wel goed gecast is. Iets meer moeite had ik met de Johnny Knoxville lookalike badguy.

4 sterren

P.S. ik heb de 3D versie gekeken op een 65 inch plasma, maar het 3D is compleet under-used en daar wordt (wederom) echt totaal niks interessants mee gedaan. Wederom jammer.

Het regiedebuut van Keanu Reeves is een martial arts film met enkele goede keuzes maar ook heel veel zwakke kanten. We ontmoeten Tiger Chen, een verlegen jongeman die erg goed is in Tai Chi en tegen de zin van zijn leermeester deelneemt aan ondergrondse gevechten om met het verdiende geld de tempel te redden, die ten prooi dreigt te vallen aan projectontwikkelaars.

De Chinezen in de film praten grotendeels Chinees, wat de authenticiteit zeker ten goede komt. Ook doet hoofdrolspeler Tiger Hu Chen het zeer verdienstelijk. Hij kende Reeves waarschijnlijk van enkele Matrix-films waarin hij als stuntman actief was. Zijn carrière stelt niet zoveel voor, dus best sympathiek van Reeves om hem de hoofdrol in zijn film te gunnen. Tiger hoeft niet echt zijn best te doen om een "lieve help, wat overkomt mij" blik te acteren, want voor zowel de acteur als het personage dat hij speelt is het duidelijk een overweldigende ervaring.

De gevechten zijn natuurlijk goed. Niet briljant zoals in bijvoorbeeld The Raid (en met name het vervolg The Raid 2), maar door die films ben je al gauw verwend dus zal ik ze niet als maatstaf gebruiken. Ironisch genoeg komt op het laatst de hoofdrolspeler uit The Raid (Iko Uwais) nog opdraven, maar meer dan een cameo wordt het helaas niet. De gevechten zijn goed gefilmd, prima te volgen en niet overdreven artsy. Wel jammer dat je zo nu en dan duidelijk het gebruik van draadjes kunt zien, maar dat valt te vergeven.

Dit in tegenstelling tot de acteerprestatie van Keanu Reeves die hier de aller-, allerslechtste rol van zijn carrière speelt. Hij stond al nooit te boek als Oscarkandidaat maar de houten klaas die hij hier neerzet kent werkelijk geen gelijke. Drink niet teveel bier tijdens Man of Tai Chi, want bij de scène waarin hij gemeen en maniakaal probeert te lachen, zul je het rechtstreeks in je pantalon pissen. Tot overmaat van ramp steekt de boomlange, trage Reeves op het laatst ook nog de handen uit de mouwen in een gevecht dat er lulliger uit ziet dan het lulligste gevecht uit The A-Team. Reeves doet zijn trucje uit The Matrix nog eens over en de wire-fu wordt wel erg doorzichtig. Hier vliegt de film met alle geloofwaardigheid (if any) compleet uit de bocht en wordt het een regelrechte komedie. Het filmcliché waarbij een afgetrainde held anderhalf uur lang hordes afgetrainde boeven koud maakt, maar dan ineens de grootste moeite heeft met de eindbaas die twee keer zo oud en drie keer zo dik is, wordt hier naar een compleet nieuwe dimensie getild. Een tekenkrommende aanfluiting.

De film als geheel is best redelijk en weet ondanks het lage budget en de kleine, goedkope sets best te vermaken zonder (te) repetitief te worden. Het onbedoeld hilarische eindgevecht kan je zowel belonen met een hogere waardering als bestraffen met een lagere. Ik kies toch maar voor het laatste.

2 sterren

NIET GESCHIKT VOOR EPILEPSIE PATIENTEN!

Zou met koeienletters op de DVD en filmposter moeten staan. Want deze film heeft een stijl waar je compleet geschift van wordt. Ik heb me groen en geel geërgerd aan flitsen, wazige flashbacks met woesj-woesj geluiden, vre-se-lijk. Die klojo Tony Scott zou NOOIT meer aan de bak moeten komen, dit is ROTZOOI.

De film zelf dan: die bouwt zeer zorgvuldig maar een tikje langdradig op naar het onvermijdelijke keerpunt in de film (exact op de helft), waarna de 'wraak' eigenlijk maar tegenvalt. Wat puntjes:

- Iemand die Rourke vaker heeft gezien weet onmiddelijk dat hij dubbel spel speelt. Zo'n type is dat nu éénmaal.

- De rol van Walken is niet of nauwelijks uitgediept

- Verhaaltechnisch is het maar dom dat die vader zelfmoord pleegt, want uiteindelijk was het immers niet nodig geweest omdat zijn dochter gewoon nog leefde.

Ik snap niet dat Denzel zich leende voor deze film, ik vind het echt een Jean Claude van Damme film eigenlijk. Kortom: het is een B-film met A-acteurs van een regisseur die het tot een té flitsend, jeukopwekkende en tekenkrommend irritante film monteerde. het enige lichtpuntje is Dakota Fanning, die toch wel een erg lief schattig meisje speelt.

3 sterretjes.

Ik leg voor dit soort films de lat nooit erg hoog en vaak blijkt dat maar goed ook. Mannenharten schiet er echter ruim onderdoor. Het valt allemaal niet lekker in elkaar, de gebeurtenissen zijn afgezaagd en het voelt allemaal aan alsof ik het al 100x gezien heb.

Het idee om een keer een romkom met mannen in de hoofdrol te maken is leuk. Helemaal origineel is het niet, want de film is een remake van een Duitse film uit 2009, maar soit. Meestal gaan dit soort films over een stel of over een groep vrouwen, maar nooit over een groep mannen die problemen hebben in de liefde.

Maar of het nu vrouwen of mannen zijn die de hoofdrol spelen, maakt voor de misselijkmakende moraal niet uit - een bekoelde relatie met een ietwat afstandelijke carrièrevrouw wordt niet opgelost door een goed gesprek met elkaar, of überhaupt eens gevoelens uit te spreken.

Nee, een affaire met een zweverige yoga kut met een continue stompzinnige grijns op haar paardebek wordt ons verkocht als het te prefereren alternatief.

De andere verhaallijnen zijn niet veel beter. Merkwaardig is hoe Teun Kuilboer in de dierentuin een moordpoging doet waar geen enkele nasleep aan zit, nee, aan het eind zien we hem zelfs ook nog iets van geluk vinden.

Het is allemaal wel te harden, maar het scenario is gewoon heel erg slecht. De acteurs maken er allemaal het beste van, maar dat kan de film niet redden. Misschien komt dat toch doordat het origineel een Duitse film is. In Duitsland kunnen ze fantastische films maken maar Duitsers en comedy gaan even goed samen als een karbonade en een imam. Ze lopen daar echt 30 jaar achter wat dit soort dingen betreft.

2 sterren

Na Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017) aan mijn vrouw gevoerd te hebben was het payback time voor haar. Ze vond die film wel aardig maar hoe leuk of goed een sci-fi superheldenfilm ook is: het blijft een sci-fi superheldenfilm en dat is reden voor wraak. Zoete wraak. Mierzoete wraak.

Na Mannenharten (2013) uitgezeten te hebben suggereerde Netflix dit vervolg. Mijn verstand stond op al nul dus kom maar door, dan heb ik weer wat wisselgeld voor als de volgende Marvel film zich aandient.

Mannenharten 2 is meer van hetzelfde, maar dan nog stommer. Ik heb niets tegen een goede romantische komedie maar dan moeten ze wel wat beter in elkaar steken dan dit. De film is een aaneenrijging van enigszins grappige situaties afgewisseld met zeur-scènes maar als je elk verhaaltje afzonderlijk bekijkt dan is het stom, simpel en samen te vatten in vijf woorden. "Fietser zonder Facebook vindt droomvrouw", bijvoorbeeld. Of: "Jaloerse vader wil meer vrijheid". Of: "Schuurmans dumpt yogahippie voor ex". Of: "Atsma verliefd op roodharige kraakpandbewoner".

Wederom is het script hier debet aan. Net als het vorige deel is ook deze film een remake van een Duitse komedie. Een komedie in Duitsland. Alsof je Nigerianen vraagt een iglo te maken. Of Iraniërs een bikini. En zoals Iraniërs onder hun nieuwe president iets meer vrijheid krijgen en een beetje kunnen snuffelen aan wat het is om een modern westers land te zijn, zit Duitsland qua komedie ongeveer waar wij zaten in 1980. Zeg maar met Andre van Duin die per ongeluk in een emmer verf trapt, dat niveau. Beginnen ze nu net te ontdekken daar.

Nee, het is slecht. Wel leuk: Barbara Sloesen is een erg mooi popje om naar te kijken.

2 sterren

Een mooie film met leuke grappen, subtiel en minder subtiel en daar doorheen verweven een aangrijpend drama.

Wat ik wel jammer vond is dat enkele verhaallijnen niet goed afgewikkeld werd. Eigenlijk is alleen de verhaallijn van Gerard zonder losse eindjes.

4 sterren

Eén van de beste Nederlandse films van de afgelopen jaren.

Margin Call is speelt zich af in 2008, aan de vooravond van de grote financiële crisis. Twee jonge analisten bij een grote bank ontdekken dat deze bank op het punt staat totaal te imploderen. Ze rapporteren dit bij hun leidinggevende. En dat is al meteen waar de film anders is dan je verwacht: bij de meeste films zou de leidinggevende de twee snuiters ontslaan, opjagen, in diskrediet brengen, vermoorden of wat dan ook. Nee, niet in Margin Call: de leidinggevende zegt "potverdorie zeg, dat is niet best", roept zijn eigen leidinggevende erbij die op zijn beurt hetzelfde zegt en de grote baas belt. Die vervolgens ook zegt: "potverdorie zeg, dat is niet best."

Je verwacht een soort "man who knows too much" scenario, maar je krijgt een film over mensen die in hetzelfde zinkende schuitje zitten en proberen zichzelf te redden. Ze zitten echter niet allemaal op hetzelfde dek. De hiërarchie en vriendjespolitiek gaan opspelen. Klinkt ook niet slecht, toch? Misschien heeft Hollywood een soort verwachtingspatroon gecreëerd en wanneer een film daar niet aan beantwoordt is dat niet per se erg. Maar het alternatief is somber en weinig sprankelend.

Een makkelijk kritiekpunt is het vele jargon. De film lost dit makkelijk op door van Kevin Spacey een imbeciel te maken die ondanks zijn hoge positie blijkbaar niets weet van zijn eigen vakgebied en het allemaal in Jip-en-Janneketaal uitgelegd moet krijgen. Geen probleem.

De locaties zijn op één hand te tellen. Logisch, want na het contracteren van zoveel bekende namen was er amper genoeg geld om een etage in een New Yorks kantoor te huren. Ook dat is niet erg. Wat wèl erg is, is dat er weinig met al het talent wordt gedaan. De acteurs hebben als moeilijkste taak "zorgelijk kijken". In deze film wordt niet gehuild en er wordt niet in gescholden. Geen tirades en groteske gebaren. Maar ook geen subtiele emoties, onderhuidse gevoelens, helemaal niks. Allemaal ietwat nerveuze mensen die, zoals gezegd, vooral zorgelijk kijken.

Het personage van Stanley Tucci wordt in het begin op onbeschofte wijze ontslagen en hij laat het, zorgelijk kijkend, gelaten over zich heenkomen. De enige keer dat de stoïcijnse sfeer wordt doorbroken is wanneer Tucci zijn telefoon stuksmijt. Maar ook daar kan ik me overheen zetten en volop genieten van dialogen op het scherp van de snede. Maar helaas, ook dat zit er niet in. Iedereen probeert zijn eigen hachje te redden en de anderen zoveel mogelijk te mijden. De speech van Kevin Spacey moet iedereen oppeppen, maar bereikt bij mij het tegenovergestelde. Misschien ben ik wat verwend door de speeches van DiCaprio in The Wolf of Wall Street. Maar soit.

Het volkomen imbeciele abrupte einde is even onverklaarbaar als de rest van de film.

Deze hele film was prima geweest als documentaire op Discovery over de financiële crisis. Als entertainmentproduct is het even geslaagd als Benno L. op een kinderfeestje.

1 ster

Vreemde film, ik vind het eigenlijk vleesch noch visch.

Waarom? De film begint als een soort "Beethoven" maar ontpopt zich daarna als een soort coming of age film die maar niet lijkt te kunnen kiezen tussen drama en komedie: voor een drama is het allemaal veel te lichtvoeting, en voor een komedie niet grappig genoeg. Daarnaast worden Wilson en Aniston totaal niet ouder in de film, ze houden zelfs contstant dezelfde kapsels.

Toch is het een aardige film die nèt voldoende vaart heeft om het niet te laten inzakken. Met name het stukje waarbij de film met supersnelle montage enkele jaren in het verhaal skipt, is heel geestig en goed gevonden. Daarnaast zijn veel dingen herkenbaar, eindelijk eens een romkom die zich afspeelt NA het huwelijk, waar de gemiddelde romkom juist mee eindigt. Wat komt er van ze terecht? Wat willen ze bereiken, en lukt dat? Hoe ziet "happily ever after" er eigenlijk uit?

Dit verhaaltje wordt verteld met als thema de hond Marley. Men laat zien hoe fijn het is een hond te hebben, maar de hond is dit keer gewoon een hond en geen pratende hond, superhond, kunstjeshond, etcetera. Gewoon een irritante labrador. Wat dat betreft blijft de leuke kant van Marley onderbelicht, en zien we hem eigenlijk alleen maar kussens kapotvreten, waardoor de boodschap waarmee de film eindigt, nèt even minder sterk overkomt. Wel een mooie einde, trouwens.

3 sterren. Geen bijzondere film, maar lief genoeg voor een voldoende.

P.S. de scene dat er een neergeslagen vrouw voor het huis ligt, slaat eigenlijk helemaal nergens op, zelfs Marley had er eigenlijk niets mee te maken (volgens mij hadden ze het al gehoord voordat Marley begon te blaffen, toch?)

Marriage Story is een film die me totaal niet aansprak. Ik houd niet zo van dit soort drama's.

Toen zag ik ook nog dat Baumbach de regisseur was. Die mafklapper heeft me al 2 uur van mijn leven gekost met het vreselijke The Meyerowitz Stories en zo mogelijk het nog ergere Greenberg. Vier uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

Het helpt ook niet echt dat de hoofdpersonen acteurs zijn, dat maakt het lastig om je in hen te verplaatsen. Toch vormt hun achtergrond slechts een decor. De hele film, verhaal incluis, is niet meer dan een kapstok om enkele geweldig geacteerde scènes aan op te hangen. Een lange monoloog van Johansson, of het moment dat Adam Driver de wanhoop nabij is en een gat in de muur mept, echt ongekende klasse.

Maar als geheel heeft de film niet veel om het lijf. Hooguit een moraal dat twee mensen in scheiding, van goede wil om er samen uit te komen, tegen elkaar worden opgezet door twee überfanatieke advocaten.

Leuk om Ray Liotta weer eens te zien, al viel zijn karikaturale rol nogal uit de toon. Ook Laura Dern (tegenwoordig een doodeng uitgehongerd graatmager skelet) was een potje aan het overacteren wat notabene beloond werd met een oscar voor beste bijrol? Schiet mij maar lek. Waarom?

De hoofdrolspelers daarentegen (beide ook genomineerd) waren buitengewoon verfrissend. Adam Driver is bepaald geen klassieke hunk, het zou gewoon je pukkelige klasgenoot van de middelbare school kunnen zijn. Maar acteren kan hij. Ook Johansson draagt geen enkele make-up en kiest voor een welhaast slonzige huismoeder-look. Het is weer eens wat anders dan het gelikte, geschminkte, gemaakte. Fijn.

Ook het prima acterende zoontje wil ik hier niet onbenoemd laten.

Niet mijn ding, er gebeurt weinig, maar het perfecte acteerwerk sleept je er doorheen.

3,5 sterren

Waardeloze film.

De prachtige plaatjes die ik kreeg voorgeschoteld en de realistische wijze waarop het leven aan boord van een schip in de 19e eeuw wordt neergezet, kan niet compenseren voor het flinterdunne verhaal.

Toen de film leuk werd, was hij ineens afgelopen. Heb me zelden zo bekocht gevoeld bij het zien van de aftiteling.

2.5 sterren

De film balanceert op het randje tussen ongeïnspireerde bagger en een film-noir (zoals de game dat ook was). Doordat de balans vooral naar het eerste uitslaat, werken de duistere sfeer, flashbacks en (spaarzame) voiceovers averechts en geforceerd, waardoor een potsierlijke onzinfilm overblijft.

Wahlberg doet wat hij kan maar is simpelweg niet wat je verwacht. Een jongere Michael Madsen is ongeveer wat je verwacht als je de game hebt gespeeld.

Ik geef er 2.5 sterren voor, ik heb dat wel aan minder films gegeven. Het is namelijk bij lange na niet de slechtste game-adaptatie ooit, maar de Max Payne games geven zoveel simpele voorzetjes dat je e.e.a. maar hoeft te kopieren en je hebt een prachtfilm. Waarom er dan zoveel veranderd moest worden, is me niet duidelijk.

2.5 sterren dus

Kevin Hart werd als brave huisvader al eens gekoppeld aan spion Dwayne Johnson, aan huurmoordenaar Woody Harrelson en nu aan losbandige jeugdvriend Markymark. En dat alles in een tijdsbestek van amper 6 jaar.

En toegegeven: hij is er gewoon heel erg goed in. Doorsnee sukkel die noodgedwongen moet optrekken met zijn tegenpool. Bang kijken, paniekerig schreeuwen en in de meest penibele situaties er nog gevatte oneliners uit persen. Zie ook: Jumanji.

Paniek, daar kun je Kevin Hart wel voor bellen. Het is de zwarte Jochem Myjer. En voordat je hem afdoet als one-trick-pony: hij heeft zich met het serieuze Fatherhood ook van een heel andere kant laten zien, dus bij mij kan hij wel een potje breken.

Maar ik ben toch niet erg te spreken over de film. Hij is vermakelijk - met name de agressieve kotsscène - maar wel zo voorspelbaar als stront. En daarmee is het een enorm luie Netflix formulefilm. Zoals de meeste Netflixfilms dat zijn. Crowdpleasers. Gooi wat geteste elementen in de blender, mix, upload. Zo rolt Netflix. Ik ben er wel een klein beetje klaar mee.

Het wordt echt hoog tijd dat het platform met een gedurfde, originele, spraakmakende productie komt.

Dit is mijn 4001ste bericht op deze site trouwens. Gefeliciteerd met al mijn begerenswaardige proza alhier.

2,5 sterren

Dit soort films kijk je voor de actie en de heerlijke chagrijnige kop van Jason Statham. Je kijkt het niet voor een hoogstaand verhaal. Maar dat wil niet zeggen dat ze de kijker moeten beledigen met een stupide verhaaltje wat op een zondagochtend op een bierviltje is geschreven door een zwakzinnige.

De ongeloofwaardige romance tussen Statham en Alba geeft hem na één wip en een kopje koffie al genoeg reden om 100 man koud te maken om haar te redden. Ze had gewoon vanaf het begin zijn vriendin moeten zijn, en ons kijkers had verteld moeten worden dat ze al drie jaar gelukkig samen zijn. Maar de manier waarop dit wordt gepresenteerd is meer dan belachelijk.

Ster van de show is een als Rob de Nijs vermomde Tommy Lee Jones die pas heel laat in de film verschijnt en amper iets doet. Ook in huize Jones moet de schoorsteen roken dus tekende hij voor deze betekenisloze bijrol.

De film is leuk om te kijken met een maat en een biertje waarbij je om de twee minuten wel iets kunt opmerken over het gebrek aan logica. En dan hebben we het niet over meeliften op een paraglider. Dat was nog wel te accepteren.

Nee, de scène dat Statham van een rots af duikt maar eerst zijn shirt uit doet - want dat is natuurlijk het eerste waar je aan denkt als je wordt achtervolgd door 100 badguys: ik moet mijn shirt uit trekken want anders kan ik niet goed van deze rots af springen.

De actie is goed, vlot, redelijk geloofwaardig geacteerd en gefilmd en lekker bruut. Daar geef ik 2,5 sterren voor, en 0 voor de rest.

Prachtig gefilmd en leuk om eens iets van het (relatief) oude Japan te zien dat niet met samurai en ninja's te maken heeft. Verder zijn dit soort dramaverhalen met vrouwen niet erg aan mij besteed.

3.5 sterren

Zojuist de hele trilogie achter elkaar gekeken.

Een aardige film die echt compleet gedragen wordt door de aanstekelijke combinatie Jones en Smith. Met andere acteurs was het ongetwijfeld minder geweest, want van het verhaal of de special effects moet Men in Black het niet hebben. Hier en daar oogt het wat gedateerd.

De badguy, die kerel uit Law & Order Criminal Intent (Vincent Pinokkio ofzo) moet ook erg veel lol hebben gehad bij het spelen van zijn rol.

De speelduur is ook perfect voor een film als dit.

3 sterren

Zojuist de hele trilogie achter elkaar gekeken, waarvan dit derde deel in 3D. Zag er gaaf uit.

Het toevoegen van Brolin aan de serie is een goede zet geweest. Het maakt het allemaal nèt even wat anders en voorkomt dat het duo Smith-Jones in een sleur belandt. De special effects zijn duidelijk beter dan in het de eerste delen en het gaat qua verhaal en stunts nèt even wat verder over de top, maar dat is niet erg.

Brolin is een geweldige versie van Jones maar helaas zitten de meeste leuke momenten met hem al in de trailer.

Het einde is een mooie afsluiting van de reeks.

3 sterren

Zojuist de hele trilogie achter elkaar gekeken.

Jones en Smith zijn nog steeds een leuk duo en veel grappen en situaties komen terug in deze film - maar dan precies omgekeerd omdat Smith nu Jones dingen moet leren in plaats van andersom.

Het verhaal is mager en de special effects zijn ook niet heel geweldig voor een film van 2002, maar ik vind hem eigenlijk niet slechter dan deel 1. Maar ook niet beter.

3 sterren

Een paar droge momenten (met name de flashbacks) maar verder vreselijk saai. Met zo'n cast verwacht je toch iets beters. Eigenlijk waren enkel de stukjes met Bridges (die weer erg leek op The Dude) een beetje leuk, de rest was gewoon saai.

1,5 ster