Opinions

De zwarte Goodfellas.

Een sterke film van begin tot eind, met een logische afloop. Het is grappig om te zien dat veel andere films weer een beetje lijken op deze, en het is gaaf om te zien hoe goed de videogame San Andreas de sfeer van de hood van begin jaren '90 heeft weten vast te leggen. Briljant

3.5 sterren

Uitstekende film met zeer goed acteerwerk.

4 sterren

Dit is echt zo'n film waarvan ik me afvraag: waarom maak je dit?

Het is niet grappig. Tuurlijk, er zitten amusante momenten in. De montage is ook geestig, hoe een 'cut' plaatsvindt middenin een scheldpartij of driftbui. Dat is drie keer leuk, maar daarna heb je het wel gezien.

Het is niet dramatisch. Ik voelde niets voor de personages. Hun lotgevallen interesseerden me geen moer.

Een aaneenrijging gebeurtenissen rond een familie van oninteressante personages. Een onherkenbare Dustin Hoffman, een vermomde Emma Thompson, Ben Stiller die een yup speelt en Adam Sandler die een working class snorremans speelt.

Aan het einde van de film zijn we eigenlijk geen steek verder. Natuurlijk, de scène waarbij Sandlers iets mompelt tegen zijn vader wat hij helemaal niet hoort, markeert een stukje karakter-ontwikkeling.

Maar is dat het nou?

Het is niks, gaat nergens naartoe en wordt ook niks.

Aan de namen van regisseur en acteurs te zien is het één grote Joodse productie. Niet mijn ding? Geen idee. Ik vind Seinfeld (de serie en de persoon) ook niet leuk. Evenals alles van Larry David.

Ik zie tot mijn schrik dat regisseur Baumbach ook verantwoordelijk is voor de vreselijk film "Greenberg". Ook met Ben Stiller. Dat was echt een gedrocht van een film.

Vooral mijden dus, die Baumbach.

2 sterren

Ik ben een diehard fan van de serie en heb met gemengde gevoelens naar de film gekeken. Uiteraard ben ik blij dat er weer iets met mijn favoriete serie gedaan wordt, maar ja, andere acteurs, andere setting. Don Johnson was destijds trendy met zijn autotelefoon, nu loopt iedereen met mobieltjes.

Toch vond ik het een positieve ervaring.

Colin Farrell komt dicht in de buurt bij de oude Crockett, al vind ik Foxx een stuk harder dan de oude Tubbs. Philip Michael Thomas was toch wat meer "smooth", in vergelijking met Foxx eigenlijk bijna een mietje. De overige cast (Castillo, Swytek, Zito en Gina) had geen rol van betekenis, Trudy ietsje meer maar oké. Dat was wel slecht. De karakters hadden sowieso wat meer uitgediept mogen worden, je kent ze natuurlijk van de serie, maar als losstaande film is het wat oppervlakkig. Erg riskant wat Mann trouwens doet met de karakters: zo brengt hij Zito weer tot leven (die omgelegd werd in seizoen 3) en laat Trudy op sterven na dood gaan.
(Doet me bijna denken aan Mission Impossible, waarbij je in de serie jarenlang gelooft dat Jim Phelps een goodguy is, en in de film is hij op het laatst ineens de verrader. Stel je voor dat er een A-Team film komt waarin Hannibal de criminal mastermind is. Ik bedoel maar.)

Naarmate de film vorderde ging ik het meer als een losstaand iets zien, en wat ik zag was goed: top muziek, goed acteerwerk, goede sfeer (anders dan de serie maar toch heel knap neergezet, typisch Mann) en vooral top camerawerk. En ook een zeer goede (zij het wat obligatoire) shootout. Uit de hand gefilmd, super realistisch. De film was ook veel bloederiger en harder dan ik verwachtte.

Helaas maar weinig knipogen naar de serie: Tubbs had weer zijn vertrouwde shotgun (dit keer niet zo'n oud afgezaagd ding) en bij de aftiteling klonk een cover van "In the air tonight". Maar heel erg is dat niet.
De film poogt iets nieuws te zijn en is slechts "gebaseerd op" de serie, dit zie je met name doordat er meer bloed en grafisch geweld in zit. Aan de andere kant is het dan weer jammer dat de film toch weer op de serie leunt, in die zin dat de film zelf nauwelijks diepgang geeft aan de karakters.

3.5 sterren

Deze film doet zich voor als een diepgaand, episch legal/corporate industry intrige, maar het verhaal heeft bitter weinig om het lijf.

Alleen al de aftiteling met de taxi moet heel sophisticated overkomen, maar het is niet gepast in deze middelmatige film. Er wordt goed geacteerd maar het verhaal is soms erg onsamenhangend en langdradig. De ontknoping is nog een beetje leuk ("let me get a picture while I'm at it") maar de rest van de film is vrij matig.

2.5 sterren

Michiel de Ruyter is samen met Zwartboek en Soldaat van Oranje zo ongeveer de dikste film die er de afgelopen 40 jaar gemaakt is in ons land.

De Ruyter is niet zomaar iemand, hij is voor Nederland wat Che Guevara voor een Cubaan is. Een historische figuur die je recht wilt doen met een goede film en niet een derderangs prutsproductie. Iemand kwam op het lumineuze idee om de film een on-nederlands patriottische toon te geven. En wie kan je daar beter voor vragen dan een regisseur die jarenlang in de US van A heeft gewerkt, waar ze op basisscholen elke ochtend de vlag hijsen en het volkslied zingen met het hand op het hart.

Alle zeeslagen ten spijt, is het meest opvallende moment in de film dan ook de buitengewoon nationalistische monoloog van Barry Atsma als Johan de Witt. Een speech die de Nederlandse equivalent is van het beroemde "we will not go down quietly into the night" uit Independence Day. In het huidige maatschappelijke klimaat voert Oikofobie de boventoon en het komt als een volkomen verrassing dat je in een Nederlandse film een speech ziet waarvan je denkt: "zo, eigenlijk is Nederland best wel heel tof om in te wonen".

Als je daarvan bekomen bent, is er natuurlijk nog enorm veel te beleven in de film. De zeeslagen zijn natuurlijk de publiekstrekker en de hamvraag is hoe je dergelijke enorme gebeurtenissen goed kunt overbrengen met een bizar klein budget. Antwoord: Roel Reiné doet het.

Vraag niet hoe, maar het komt over. Als je heel kritisch kijkt zie je dat hij bijvoorbeeld de 'helikopterview' CGI vanaf slechts één hoogte heeft laten maken. Soortgelijke overzichtsshots komen de hele film weer terug. Personages worden vaak van onderaf gefilmd zodat de honderden (CGI) schepen die zich achter hem bevinden, niet onnodig vaak in beeld hoeven. Maar dat is niet storend.

Wel is het vreemd dat ondanks de vele inslagen van kanonskogels, de schade beperkt blijft tot handjes zaagsel die voor de cameralens gegooid worden. In Hollywood zouden er aardig wat ledematen door de lucht vliegen, maar wellicht is het beperkte budget ook hier debet aan. Maar net als je als kijker denkt: ik wil wil wel wat bloed zien, krijg je een scène die zo'n beetje de bloederigste is die ooit gemaakt is in Nederland. Het is natuurlijk allemaal gebaseerd op historische feiten, maar de stijlbreuk met de rest van de relatief 'brave' film is een heel vreemd moment.

Alle acteurs doen het uitstekend, de dikkerd uit de Jumbo reclame incluis. Zijn morrende houding van held tegen wil en dank is prachtig om naar te kijken. Reiné perimitteert zich wat visuele grapjes door er zeker drie beroemde Nederlandse schilderijen in te verwerken. Erg leuk gedaan.

Wat bijblijft is tweeledig - de verbazing over wat Reiné weet neer te zetten met de habbekrats aan subsidie van het filmfonds en dat we eigenlijk wel wat trotser op ons land en zijn geschiedenis mogen zijn.

4,5 sterren

"I don't envy the new commander... ...It's me, isn't it."

Midway is een ouderwetse love it or hate it film. En ik snap de haat wel. Het volgt het stramien van de moderne oorlogsfilm: stoere jongens, vierkante kaaklijnen, beetje rebels tegen superieuren. Uitgemolken tot en met. Godzijdank zien we de oorlog niet alleen vanuit het oogpunt van deze stereotypes. We krijgen ook een inkijkje in de strategie achter de oorlog, zij het een beetje oppervlakkig, maar daardoor goed te begrijpen. Het stukje Pearl Harbor mag niet ontbreken om een goed beeld te krijgen.

Patrick Wilson en Woody Harrelson (met haar!) hebben supermakkelijke rolletjes als respectievelijk inlichtingenman en bevelhebber Nimitz. Een haast onherkenbare Dennis Quaid mag schmieren als kapitein William Halsey.

Verder een dozijn jonge kerels die teveel op elkaar lijken om ook maar een reet om hun lot te geven.

Ook grappig: Luke Kleintank speelt piloot, en Brennan Brown speelt data-analist. Beiden speelden in de serie "The man in the high castle". Soms heb je echt het idee dat mensen vriendjes in films trekken als je acteurs elders weer samen ziet opduiken.

Op de vele actie met computerstunts heb ik weinig aan te merken. Het zag er gewoon goed uit. Ik weet niet hoe het met de meeste leunstoelrecensenten zit, maar ik heb nog nooit een brandend slagschip gezien. Dus als Emmerich denkt dat het ongeveer zo was als in deze film, dan ben ik geneigd dat te geloven.

Ik betrapte me er wel op dat ik sommige scènes een beetje aan het 'uitzitten' was. Een peptalk voor een piloot bij wie de moed in de schoenen is gezakt? Even de wijn bijschenken. Een scène waarbij de hotshot piloot aan het babbelen was met zijn vrouw? Even op mijn telefoon kijken hoe de aandelen erbij staan. Het was beter geweest als de 'jongelui' wat minder talrijk waren geweest. In die zin is Pearl Harbor beter omdat de focus op een kleinere groep piloten ligt.

Wat me vooral opvalt is dat een duikvlucht om een bom te werpen op een Japans vliegdekschip ofwel een zelfmoordmissie was, of de Japanse luchtafweer schutters waren stekeblind. De hoeveelheid flak en lichtkogels die de lucht in wordt geschoten is absurd. Het is, afgaande op deze film, amper aannemelijk dat piloten dit konden overleven laat staan dat ze hier zin in zouden hebben. Ik bedoel, de Japanners hadden patent op kamikaze maar dit was nauwelijks anders.

Al met al niet verveeld. Zeker geen topfilm maar de special effects wisten mij al snel te pleasen.

3,5 sterren

Goede sets, kapsels, kleding en sfeer. Echt typisch jaren 70. En een fenomenale Sean Penn natuurlijk. Al had ik Rourke voor The Wrestler die Oscar ook zeker niet misgund (vond die film ook beter).

De film zelf is vrij lineair en er zit niet veel intrige in. Het is een beetje een opsomming van feiten. Maar goed, je moet het doen met een waargebeurd verhaal, het echte leven is soms ook niet altijd even interessant. Dat vond ik wel jammer (het kabbelt een beetje voort, zonder veel drama of spanning).

4 sterren

People die at the fair.

A Million Ways to Die in the West toont op de poster veelbelovend: "from the guy who brought you Ted". Laat ik dat nou net een geweldig grappige film vinden. Zo leuk als Ted was, zo flauw en bij vlagen pijnlijk ongrappig was deze film van Seth MacFarlane.

Seth zelf is geen goed acteur, maar zijn ietwat sullige hoofd past wel goed bij de rol die hij speelt. Met een beter script met meer sterke grappen had hij me zeker niet gestoord. Maar gedurende lange stukken in de film ligt de grapdichtheid erg laag en ook slaan veel te veel grappen de plank volledig mis. Dan zit je dus op de bank keihard niet te lachen en ga je je automatisch irriteren aan de eyeliner van Seth MacFarlane.

Spaarzame hoogtepuntjes zijn er ook. Zoals de bizarre "running slave" schiettent: heerlijk fout. Of wanneer iemand wegens hevige buikloop een hoed volkakt en je denkt dat daarmee de scène voorbij is en je de inhoud niet te zien zult krijgen, maar dan komt het stiekem toch een seconde in beeld. Dit gaat heerlijk in tegen filmconventies en je verwachting als kijker en dat waardeer ik enorm aan de bedenksels van Seth MacFarlane. Sowieso moet deze film het vooral hebben van het parodiëren van (western-) filmconventies. Maar net als de film in een flow van leuke, oncenventionele, typische MacFarlane-grappen zit, is daar Charlize Theron die een bloem in de reet van Liam Neeson steekt. Jammer.

Toen de makers een acteur zochten voor de rol van indiaan, werd uiteraard Wes "Geronimo" Studi gebeld. Verrassing. Ergens moet het voor hem wel eens leuk zijn een onzinrol te spelen in plaats van serieuze indiaan. Naast zijn kleine bijrol is de film vooral een podium voor Seth's entourage uit de "Roast" programma's. We zien de ene na de andere voorbij komen, waaronder helaas ook de tenenkrommend irritante Gilbert Godfried. De cameo van die oude man die in het schuurtje aan het knutselen was (ik zal het niet verklappen) was leuk bedacht maar werkte totaal niet. De beste cameo zit nog wel helemaal aan het eind.

Overigens is de film visueel niet slecht en zitten er wonderschone landschappen en zonsondergangen in. Maar waar het om gaat, de typische MacFarlane-humor, moet het ruimschoots afleggen tegen kinderachtige grollen waar zelfs Bassie en Adriaan nog niet om zouden kunnen lachen.

2 sterren

De game zonder doel of enig beloningsysteem was al niet aan mij besteed. Daarom verbaas ik me over het fanatisme waarmee mijn twee zoontjes (7 en 10) dit spelen. Geen doel, voortgang of stimulans om iets te doen. Gewoon een beetje bouwen en aanklooien. Het zal wel. Maar goed, ieder zijn ding.

Dus zodoende werd ik meegesleept naar de bios. En de film op zich was nog wel te doen. Een game-verfilming in zijn meest simpele vorm. Het is visueel aantrekkelijk: de computer heeft weer goed zijn best gedaan om mooie achtergronden op de greenscreens te toveren. Geen enkele acteur wordt echt uitgedaagd, al is het wel leuk om Momoa zichzelf en zijn stoere imago te zien persifleren. Sowieso weer een klassieke, veilige cast met uiteraard een big mama als excuusnegerin, nerd jongetje, zeurzus en stoere kerel die helemaal niet stoer is. Maar goed, toe maar.

Maar de echte beleving van de film zit in de bioscoopzaal. Van tevoren had ik al gelezen dat het internationaal een rage is om de bios te verbouwen en op zijn minst met popcorn te smijten. Dat viel wel mee, maar het (veelal puber-)publiek joelde en applaudisseerde bij de meest willekeurige dingen. Van "I am Steve" tot en met "chicken jockey" en op het laatst, bij het obligatoire eindgevecht, bij letterlijk iedere rake klap of succesvolle actie van een hoofdpersoon.

Een hele rare belevenis, zowel surrealistisch als ergerlijk.

2 sterren

The Ministry of Ungentlemanly Warfare. Grote namen, veel bombarie, maar ik vond er eigenlijk niet zoveel aan.

Een team van schier onoverwinnelijke, quasi-criminele commando's, die orders negeren alsof het een cheesy jaren 80 Lethal Weapon actiefilm is, moeten een opdracht uitvoeren.

De opbouw naar de climax gaat allemaal zo gemakkelijk dat het amper spannend wordt. Ook het plot met de undercover agente, die moet aanpappen met de nazi-leider ter plaatse, kon me niet boeien. Het voelde als een heel slap aftreksel van Landa en Von Hammersmark in Inglorious Basterds. Til Schweiger (die in enkele jaren ineens heel oud is geworden) heeft ook nul charisma.

Ik heb ook geen idee waarom deze film het stempel "komedie" heeft gekregen. Er zitten amper grappen in. Het neermaaien (Cavill) of met messen openrijten (Ritchson) van talloze jonge, Duitse dienstplichtigen was ook alles behalve humoristisch. Gelukkig kun je nog wel een beetje lachen om niet-Duitse acteurs die vreselijk slecht Duits spreken. Op Til Schweiger en één figurant aan het begin van de film na, spreekt iedereen steenkolenDuits alsof ze in Die Hard zitten. Wederom een onbedoelde knipoog naar de jaren 80?

Wat hebben we verder nog? Oh ja, een Churchill die ongelooflijk slecht gecast is. Van achteren, met sigaar en hoed, lijkt hij nog goed, maar van voren is het een schertsvertoning met amateurtoneel makeup - en dan heeft hij nog niet eens een woord gezegd. De stem van Rory Kinnear (die overigens wel steengoed is als prime minister in de serie The Diplomat) lijkt ook helemaal niet op Churchill. De hele vertoning lijkt meer een soort flauwe persiflage. Nee, dan liever Oldman (Darkest Hour) of desnoods Lithgow (The Crown).

Tot slot is de hand van Ritchie hier, wederom, niet in te herkennen. In de inmiddels bijna stokoude films Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch toonde hij een vlotte, onconventionele en originele visuele stijl. Allerlei leuke visuele kwinkslagen en montagetrucs: een attractie op zich. Elke keer hoop ik weer op zoiets, maar hij is het kwijt, of hij probeert het niet eens meer. Het zijn tegenwoordig allemaal generieke films. Cash grabs.

Het kijkt wel lekker weg en heeft enige kwaliteit door grote sets en veel stunts, maar met Ritchie hoop je toch op meer dan een onbedoelde jaren 80 Chuck Norris film zonder Chuck Norris.

2 sterren

Erg goede, vermakelijke en best originele film. Ben de clou van de plot alweer vergeten, maar dat houdt in dat ik ergens dit jaar weer twee uurtjes vermaak heb als ik hem weer kijk

3.5 sterren

Eén grote ongrappige, saaie minachting voor de kijker.

Wat een domme film.

1 ster

Afgelopen week herzien.

Er is maar 1 ding goed aan deze film. En dat is de aanwezigheid van Chuck Norris.. En daarmee is ook alles gezegd, want zijn aanwezigheid is cool, zijn acteerwerk allerminst. Maar dat geeft niet.

Arnold en Jean Claude acteren niet veel beter, maar zij hebben wel betere films afgeleverd. Die films hadden betere regie. Want dat is wat deze film vooral de nek omdraait.

Niet alleen is bij Missing in Action de muziek irritant, maar de spanningsbogen kloppen niet, scènes zijn te lang, shots zijn te lang en te saai, camera standpunten zijn fantasieloos, kortom: de regisseur is echt vre-se-lijk slecht.

Daarbij komen tal van knulligheden, met name het totale gebrek aan inslaande kogels rondom Norris. Hij wordt van 10 kanten onder vuur genomen, maar nergens spat ook maar een korrel zand op.

2,5 sterren waarvan 2,4 voor Norris.

Samen met deel 1 en 3 afgelopen week herzien.

Dit deel is in de geschiedenis vaak uitgezonden, met name door SBS. Ik had hem nog goed in herinnering. De regie is iets beter dan bij deel 1. Het acteerwerk is beroerd maar ook beter dan deel 1.

De badguy Soon-Tek Oh is lekker gemeen en tilt de film naar een hoger, zij het even bedenkelijk, niveau.

Toch zit de film vol te lange shots, stomme scènes. slecht acteerwerk, vreemde cuts met fadeouts tussen scènes etc etc.

2,5 sterren net als deel 1.

Een iconische film (met name de scène met de draden) maar eigenlijk verdient MIssion Impossible dat helemaal niet. Het is allemaal erg doorsnee en zouteloos. Bij vlagen zelfs wat saai. De stunts zijn op 1 hand te tellen, de rest wordt opgevuld met ingewikkeld gedoe met ouderwetse laptops, Nokia mobieltjes en camera-brillen.

De techno-mumbojumbo doet nogal gedateerd aan en het slaat vaak nergens op. Voorbeeld: de elektrische systemen van buitenaf regelen, bijvoorbeeld een lift. Tegenwoordig zou het theoretisch kunnen dat de systemen van een gebouw op de 1 of andere manier aan internet zijn gekoppeld, maar destijds (1996) was dat echt allemaal closed circuit. Maar dat moet je natuurlijk allemaal met een korrel (of kilo) zout nemen.

Gisteren heb ik deel I herzien en deel II voor het eerst gezien en in beide delen is het gedoe met maskers een soort running gag. Je denkt: het is persoon A, maar dan gaat de hand achter het oor, rukt A zijn gezicht eraf en blijkt het persoon B. Dit leidt tot ietwat cheap ass plottwists, ik hoop dat ze hier in deel III en IV vanaf zijn gestapt.

Verder geeft de plotsamenvatting hierboven eigenlijk al veel te veel weg, het is leuker als je slechts weet dat "een opdracht in Praag misgaat" en "Ethan Hunt de mol binnen zijn organisatie moet zoeken".

Wat dat betreft, en dat zal ik in mijn eerdere recensie (jaren geleden) ook al wel gezegd hebben, is het nogal flauw dat ze een vast personage uit de serie ineens bombarderen tot schurk. Het is alsof je een film maakt van The A-Team en Hannibal is ineens een dubbelspion.

2,5 sterren

Gave film met een perfecte dosering van alles. Een paar leuke twists, vleugje humor, coole personages, moddervette knokscène op de plee, geniale achtervolging door Parijs, enz. enz.

Zoals we gewend van deze serie, kent de film ook weer een gigantisch hoogtepunt qua stunts. Misschien wel twee. Niet alleen Cruise die uiteraard zelf echt uit een vliegtuig springt, maar die helicopterscène is echt gruwelijk. Een waardige opvolger van de adembenemende scène op de Burkj Khalifa uit Ghost Protocol (of was dat nou Rogue Nation?).

Mijn vrouw keek mee zonder alle voorgaande films te hebben gezien (of deze te herinneren). Maar dat is niet erg. Fallout is weliswaar een direct vervolg op de vorige, maar slaagt er goed in om het verhaal te verkopen aan kijkers zonder voorkennis.

Dit is een film waarvan je eigenlijk ook de making-of moet kijken om hem echt te waarderen. Ik heb een of andere promotiefilm gezien waarin achter de schermen werd gekeken bij een paar stunts. Bij twijfel kun je er vanuit gaan dat alles echt is en dat hooguit een paar veiligheidskabels digitaal zijn weggewerkt.

Petje, hoedje en mutsje af voor Tom Cruise - de man die altijd staat voor kwaliteit.

4,5 sterren

P.S. Henry Cavill lijkt in deze film wel erg veel op Thierry Baudet (met baard).

Beste deel uit de reeks tot nu toe.

Mission: Impossible - Ghost Protocol doet het tamme deel 1, het irritante en vervelende deel 2 en het matig/aardige deel 3 snel vergeten. Dat komt met name door de weergaloze scènes in Dubai. Ik weet niet of het komt doordat ik net had gegeten, of dat ik het keek op een 65" plasma... Of dat de scènes op de Burj Khalifa gewoon ijzingwekkend goed zijn. Toegegeven, ik heb zelf een beetje hoogtevrees.

Het verhaal heeft weinig om het lijf maar ik vond dat verrassend genoeg niet erg storend. Minpunt is wel, wederom, dat ook dit deel geen aansprekende badguy heeft. Ik zie de badguys altijd graag met wat meer flair, maar deze kleurloze zak aardappels vond ik maar niks. Het IMF team was dan ook meer bezig met hun eigen geklungel en verwoede pogingen hem indirect te dwarsbomen, dan een rechtstreekse face-off met de badguy. Als die dan toch komt, wordt het wel op een mooie en originele plek uitgevochten.

Daarbij valt wel op dat in actiefilms de held hordes afgetrainde henchmen altijd snel en soepel kapotslaat, maar ineens veel moeite heeft met een zestigjarige papzak, simpelweg omdat dat het de eindbaas is. Maar goed - het blijft een film.

Een kleine verrassing was de rol van Josh Holloway, die 1 van mijn favoriete personages uit Lost speelde. Helaas kwam hij niet zoveel in de film voor. Simon Pegg heeft een iets grotere rol en zorgt voor wat kwinkslagen maar is gelukkig niet continu geforceerd grappig. Zijn rol is toch nog ingetogen genoeg om niet alle aandacht op te eisen. Zijn beste stukje is in Moskou als hij - terecht - aan Hunt vraagt waarom hij dacht dat zijn domme plannetje zou werken. Dit neemt eigenlijk het hele actiefilmgenre op de hak. Paula Patton kende ik niet maar ze is nogal inwisselbaar. Jeremy Renner, wiens carrière in een enorme stroomversnelling zit, had een wat simpele rol maar maakte er het beste van.

Kijkt lekker weg, goede actie. En HEERLIJKE productplacement voor BMW (inclusief toffe elektrische conceptcar). Maar vooral dat witte exemplaar op het laatst. Volvo, eat your heart out - veiligste auto my ass. Complimenten voor de mannen uit München.

3,5 sterren

Matig vervolg op het matige eerste deel.

Mission: Impossible II stamt uit de mullet-periode van Tom Cruise (zie ook zijn matje in Vanilla Sky uit dezelfde periode).

In die zelfde periode maakte Hans Zimmer de soundtrack voor Gladiator. Kennelijk kon hij niet al zijn tracks daar in kwijt en dumpte hij het overschot in deze film. In Gladiator hoorde je nog wat sluikreclame voor Israël (de onverstaanbare zangeres die de hele tijd "Arieeeelllll Sharoonnnnnnnn" loopt te murmelen). Dat is hier wel wat minder, maar het blijft een vrij vervelende stijl van Zimmer.

Het verhaal is een vrij inspirateloos gedoe rondom een virus. De flauwe maskers uit deel 1 worden hier tot in den treure herhaald. Steeds weer gaat die hand achter het oor en wordt een masker afgetrokken zodat je weet dat het niet persoon A was, maar persoon B. Dit levert een paar goedkope plottwists op. Je moet maar aannemen dat die maskers kennelijk 100% echt lijken en dat ze ook in een mum van tijd te maken zijn. Maar goed, het is een film.

John Woo. Ik heb wel eens wat vroege films van de man gezien, en ook wat andere films in dezelfde stijl. Hij houdt zich lange tijd in en dat is jammer. Want het plot is saai en de intriges rondom die Fajah Lourens lookalike (maar dan zonder dikke boobies) vervelen heel snel. Op het laatst revancheert Woo zich wel met enkele geweldige scènes, vooral omdat je weet dat het oldskool stuntwerk is en geen CGI, want dat konden ze in 2000 nog niet (visueel ècht overtuigend) maken. De choreografie van enkele gevechten bevat ook aardige vondsten. Wel krijg je de ene slow-motion na de andere voorgeschoteld, maar nog nèt niet tot aan de irritatiegrens.

Woo komt met een aantal lekkere over the top onzinscènes (zoals twee kerels op een vliegende motor die tegen elkaar aan klappen). Dat soort slapstick nonsens werkt goed in Hongkong films, hier valt het toch ietwat uit de toon. Maar dat is nog niet zo erg als enkele domme shots en closeups van gezichten in een poging de film wat cachet te geven, of dat belachelijke shot met die witte duif.

Groot punt van ergernis is de continu zwoel kijkende, aan de haren erbij gesleepte love-interest voor Ethan Hunt. Nyah Hall is een vervelend personage en een vervelende actrice. Het feit dat ze haar pronte borstjes de halve film bh-loos heen en weer laat zwieberen maakt haar niet minder irritant om naar te kijken. De badguy is ook kleurloos met een kop die ik nu alweer vergeten ben.

Verder weten we na twee films nog niets over Ethan Hunt. Hij is een geheim agent, maar voor wie werkt hij? Wat is zijn verleden? Wat kan hij? We weten het niet. Het is de meest inhoudsloze actiefilmheld aller tijden.

Oh en WTF deed Anthony Hopkins in deze film!?

2 sterren

I'm gonna die unless you kill me.

Een verbetering ten opzichte van het saaie eerste deel en het onzinnige tweede deel. Goede actie, prima intrige, spannende scènes en een overtuigende badguy. Een paar aardige verwijzingen naar eerdere delen (Hunt die weer aan een draadje hangt bij het Vaticaan). De maskers, die in deel 1 al voorkwamen maar in deel 2 echt vervelend werden, komen helaas weer terug, maar dit keer wat minder irritant aanwezig. Ook zien we eindelijk hoe die dingen gemaakt worden. Maar het verhaal leunt er dit keer niet op (bij deel 2 was dit wel zo).

Voordeel van de twijfel.

3 sterren

Tsja. Amerikaanse sport films, ik kijk nog liever hoe het onkruid op mijn oprit groeit. Maar goed, zondagavond, op familiebezoek aan de andere kant van het land geweest, lange rit, uitgeblust, Netflix. Zo'n bui. En dan is Moneyball wel prima.

Maar een film over een sport, en dan zeker de sufste sport ter wereld na curling, kun je nooit sexy maken. Deze film was ook met wat explosies en een achtervolging niet leuker geworden. Het enige wat deze film het bekijken waard maakt is Jonah Hill, die van verlegen nerd een iets minder verlegen nerd wordt. Brad Pitt speelt een personage wiens baan voortdurend op de tocht staat, maar de ernst van de situatie voel je nergens. Hij loopt continu een beetje smalend en ouwehoerend rond. Zijn relatie met zijn dochter wordt er nog bij gehaald maar voegt niks toe. Hoffmann doet helemáál niks bijzonders.

Uiteindelijk is het ook allemaal vrij voorspelbaar omdat het op waarheid gebaseerd is; er zal dan wel iets interessants gebeurd zijn anders was er geen boek over geschreven en zeker geen film over gemaakt. En wat je verwacht gebeurt dan ook.

3 sterren

Deze film doet het wel goed qua production value, het ziet er allemaal erg mooi uit. Maar het verhaal is niet zo sexy. Misschien was het leuker geweest om één van de mannen te volgen en dat verhaal wat meer te dramatiseren, in plaats van meerdere net-niet-verhaallijntjes.

Daardoor leef je ook minder mee met de personages en als er dan wat met hen gebeurt, doet het je niet zoveel.

3 sterren

Motherless Brooklyn is een buitengewoon sfeervolle film. Maar sfeer is dan ook integraal onderdeel van het genre. Het neigt bij vlagen wat naar saai, maar biedt genoeg aankleding en aandacht voor detail om het interessant te houden.

Liefhebbers van de film-noir komen aan hun trekken. Gleufhoeden, oude auto's, licht en donker, een voice-over, jazz muziek en natuurlijk een moordzaak die klein begint maar waar uiteindelijk veel meer achter blijkt te zitten.

Hoewel de film weinig biedt wat je niet al een keer - en meestal beter - zag, is het wel een feit dat dit soort films nog maar weinig gemaakt worden. Daarom ben ik vergevingsgezind en ga ik het niet hebben over de clichés. Ik ga het zelfs niet hebben over het feit dat de film een verkapte kritiek op het beleid van Donald Trump zou kunnen zijn, of de ietwat geforceerde inclusie van zwarte personages. Neem nou het personage Laura, met een relatief hoge functie op het stadhuis. De geschiedenisboeken vertellen echter dat zwarten in de jaren 50 nog steeds achterin de bus moesten zitten. Dus het voelt toch een beetje aan als het 'blackwashen' van de geschiedenis. Verhip, nou heb ik het toch over de geforceerde inclusie. Sorry.

Gek genoeg vond ik Bruce Willis het slechtste onderdeel van het geheel. Dat komt omdat ik zijn kop onderhand vooral associeer met talloze superslechte films waarin hij een kwartier komt opdraven. Wat hij ook speelt, altijd maar die smalende, laconieke gezichtsuitdrukking.

Alec Baldwin laat zich de laatste jaren met name van zijn komische kant zien (met name zijn Trump persiflage) maar desondanks wist hij me wel te overtuigen. Ster van de show is toch wel Willem Dafoe.

Visueel had het nog wel wat interessanter gekund allemaal. De eerste paar minuten met Alec Baldwin zijn erg geestig, als je zijn gezicht niet ziet. Of de marijuhana trip waarbij Edward Norton afzinkt in de diepte. Dat soort dingen hadden er meer in gemogen, dat zou de film zeker boven het maaiveld uit tillen.

Degelijke film, echt leuk om weer eens een film noir te zien.

4 sterren

Interessant uitgangspunt dat nu een keer niet wordt verprutst (zoals bij zovele interessante uitgangspunten), maar goed uitgewerkt.

Sfeer, muziek (mooi nummer met het lijk op de auto), sterk acteerwerk, en gewoon goed gefilmd. Goed gecast ook, die mollen zijn echt twee karakterkoppen.

En een wrang maar goed gekozen einde.

4 sterren

PS

Opvallend veel Engels in de film trouwens: ok, byebye, yes sir, standby, etc. Kan je zien dat Engels veel invloed heeft in Honkong

Mud is een film waarbij je langer kunt napraten over de sfeerschepping dan over het verhaal zelf. Want de film voelt erg prettig aan. Het doet ergens denken aan Southern Comfort maar dan gekruisd met een jongensboek en een modern sprookje. Het verhaal kun je echter in 1 zin samenvatten. En dat is wel een groot manco. Zeker gezien de royale speelduur van 130 minuten.

Twee jongens ontdekken een vreemde zwerver (Mud) op een eilandje. Ze besluiten hem te helpen al weten ze zelf nog niet helemaal waarmee. De jongens acteren ondanks hun jonge leeftijd geweldig. Ik houd altijd een beetje mijn hart vast wanneer kinderen grote rollen in films hebben - maar hier pakt het enorm goed uit. Matthew McConaughey mag weer eens zijn zuidelijke accent opzetten en speelt een vreemde maar sympathieke boef.

De jongens zijn de hoofdpersonen en zijn veelal samen in beeld, dan wel één van beide. Ze dragen de film. Hun avonturen doen denken aan jongensboeken die ik vroeger wel eens las. Het verhaal rond Mud en zijn grote liefde Juniper doet sprookjesachtig aan. Met name omdat het zo onlogisch is allemaal. Waarom Mud niet gewoon naar haar toe gaat en een bijzonder vreemd en omslachtig plan smeedt om uit de problemen te geraken, geen idee. Maar de onbereikbaarheid van zijn liefde, kwade kwelgeesten die op de loer liggen en een lonkende ontsnapping naar "forever ever after" is net een modern sprookje.

De thematiek ligt er dik bovenop, mede doordat Mud niet de enige is met liefdesperikelen. Tussen Ellis' ouders gaat het ook niet lekker en de jongen zelf raakt verliefd op - hoe kan het anders - een meisje dat twee koppen groter is dan hijzelf. Dat laatste verhaallijntje is wel een tikkeltje onrealistisch. Toen ik 14 was, zat ik achter de Nintendo.

Sprookjesachtig verhaal en broeierige sfeer: prima. Maar op een gegeven moment geloof je het wel. Er mag dan wel eens iets gaan gebeuren. Ik trok het eerste uur makkelijk, daarna begon ik toch een beetje naar de klok te kijken. Komt er nog wat? En er komt nog wat. Een beetje dan. Maar niet genoeg om de film als geheel niet als 'saai' te bestempelen. Want dat is hij wel een beetje. Tuurlijk, er zitten genoeg mooie scènes in. Maar er gebeurt gewoon te weinig om het een topfilm te maken.

3 sterren

In 2008 jubelde ik al toen ik één van mijn grootste helden nog een keer zag schitteren in Gran Torino. Toen al dacht ik dat het de laatste keer zou zijn. Daarna zou ik hem nog terug zien in het betekenisloze Trouble with the curve.
Ik vind het altijd heel jammer wanneer mijn favoriete acteurs hun tijd verspillen aan films over Amerikaanse sporten (of sport in het algemeen, wat me totaal niet interesseert).

Tegen elke verwachting in keert hij nóg een keer terug. Wederom is het een film over een bejaarde man die worstelt met zingeving. Het is een terugkerend thema in de laatste paar films van Clint.

Desondanks is vrijwel alle dialoog omtrent dit onderwerp, al terug te vinden in de trailer. "I was a terrible husband and a terrible father". Veel dieper dan de trailer gaat de film eigenlijk niet.

De film is vooral een aaneenrijging van scènes waarin de ontwapenende, geriatrische nuchterheid van de stokoude Clint botst met de Mexicaanse bendes waarmee hij samenwerkt. Soms op een vrolijke manier, soms op een minder aangename manier.

Maar nergens wordt de film echt confronterend. We weten allemaal wat de morele waarden zijn van de kartels en tot wat voor beestachtige daden zij in staat zijn. In deze film krijg je daar vrijwel niets van mee. Sterker nog, de Latino's worden neergezet als goedmoedige boeven en de sfeer is jolig. Pas op het allerlaatst komt er een duister randje aan de samenwerking tussen "Earl Stone" en zijn drugsvrienden.

Niet alle scènes werken ook even goed. The Mule bevat zelfs een aantal zwakke of overbodige scènes. Hij helpt een paar zwarte mensen met hun kapotte auto, noemt hen negro's, wordt gecorrigeerd maar eigenlijk leidt dat nergens toe. Het draagt niet bij aan de ontwikkeling van zijn karakter.
De scène dat hij Hitler nadoet is geestig, maar als hij even later daarop inhaakt met "jawohl mein Kommandant" komt dat niet uit de verf door slechte timing.
Het toevallige gesprek tussen Clint en Cooper aan de bar, met een kopje koffie, is ook niet half, wat zeg ik, kwart zo spannend als het zou kunnen zijn.
De scène waarin Cooper de verkeerde kerel van de weg plukt, die begint te ratelen dat dit het spannendste moment in zijn leven is en dat hij statistisch gezien best dood zou kunnen gaan, lijkt kritiek op police violence maar wordt zo vaag gebracht dat ik geen idee heb wat regisseur Eastwood hiermee wil zeggen.

De scène op het parkeerterrein die volgt na de koffie-scène zit ook in de trailer. Daar wordt de clou niet weggegeven (dat hij zijn thermoskan vergeten is) waardoor het de trailer veel spannender maakt dan dat de film in werkelijkheid is.

Maar hey, alle gekheid op een stokje, dit is wel Clint Eastwood. En ondanks wat inhoudelijke kritiek is het een film die lekker wegkijkt en prettig is gefilmd. Achter de diepe groeven, verzakte huid en het ingevallen gezicht zie je nog altijd de charmante cowboy uit van 50 jaar geleden.
Ook speelt Clint met stip zijn meest vrolijke personage in 20 jaar. Da's weer eens wat anders.

3 sterren

Soms hangt de film tegen het langdradige aan, maar er zitten stukken in die zo spannend en beklemmend zijn dat het nergens saai wordt.

Als je de makkelijkste uitleg hanteert voor deze film dan valt alles wel een beetje op zijn plaats. Er zijn mensen die er veel verder in gaan door te praten over parallelle dimensies, maar ik vind de film prima verklaarbaar. Desondanks is het een kunststukje waar je echt wel even over nadenkt na de aftiteling.

Ook denk ik je bij een tweede kijkbeurt nog veel meer hints oppikt, maar ik geloof het voorlopig wel.

4.5 sterren

Ondanks Crowe en Cruise (één van mijn favoriete acteurs) is deze film niet beter dan dat hij zou zijn geweest met B-acteurs. Special effects zijn oké maar het verhaal is mweh en biedt niets wat we niet al een keer gezien hebben. Het is nergens extreem slecht maar met Cruise en Crowe verwacht je iets beters, iets originelers, iets gedurfders. Het ergste is nog wel dat het einde de deur wagenwijd open zet voor een reeks sequels. Dan zie ik Cruise liever nog een 'Jack Reacher' film maken, of Mission Impossible deel 94.

Niet doen Tom, weg hier.

Het is zelfs zo'n oninteressante film dat ik hem 4 weken geleden al gezien heb en er nu pas aan denk om hem te reviewen.

2,5 sterren

Tsja. Ik verwachtte er niet veel van en kreeg dat ook niet. Sandler en Aniston op de automatische piloot.

Hoe afgezaagd een typische 'whodunnit' ook is, het is al een tijdje niet meer gedaan. Zeker niet met een flauwe insteek. Maar dit is wel héél flauw. Terwijl ze soms letterlijk struikelen over de lijken, rennen Aniston en Sandler met een grijs door de film heen. Dat geen enkele moord of dreiging enige indruk op hen maakt, werkt vervreemdend en maakt dat de film je nooit echt pakt.

Prima, het sarcasme van de hoofdpersonen is de gimmick van de film - maar het had zoveel beter gekund met grappigere en originelere dialogen.

Had in plaats van Sandler bijvoorbeeld een Seth Rogen gecast (had prima gepast, naast een iets jongere dame in plaats van Aniston). Had de kliek van Judd Apatow (die veel werkt met Rogen) laten sleutelen aan de dialogen en het zou al 10x beter geweest zijn.

2,5 sterren

Ja dit is natuurlijk niet goed. Een goedkope cash grab door twee matige comedy acteurs zonder onderlinge chemie en een script dat door de lage grapdichtheid echt gewoon slecht te noemen is. Halverwege en richting het einde zien we nog wat aardige visuele effecten maar dat kan Murder Mystery 2 niet redden.

Aniston en Sandler verkopen hier vooral hun naam en lijken met enige tegenzin op de filmset te staan, alsof ze dachten dat hun naam en smoel op de poster voor Netflix voldoende tegenprestatie zou zijn om een paar miljoen over te maken.

Onwillekeurig dringt zich de vergelijking op met het eveneens beroerde Knives Out: Glass Onion. Ook een 'mysterie' rond een rijke stinkerd op een privé-eiland. Zou het daaraan liggen? Dit filmpje is gelukkig iets minder langdradig en pretentieus maar desondanks ook niet beter.

2 sterren

Niet slecht, alhoewel veel films meer chemie tussen de hoofdrolspelers hebben, doet deze het niet slecht. Vooral omdat het thema me aanspreekt, het idee van een 80's hasbeen is gewoon grappig. Evenals de clip waarmee de film opent (en eindigt!)

De liedjes die er in voorkomen zijn heel aardig, zeker het 'sorry-lied' van Fletcher. De film heeft in het midden een dikke dip en is dan wat aan de saaie kant, maar naarmate de film naar het einde toe werkt wordt hij beter, de aftiteling (met de videoclip met trivia) is ook erg geestig.

3 sterren

Een film die je eigenlijk enkel kan waarderen als je je hebt vermaakt met de Evil Dead trilogie. Met dat in je achterhoofd verwacht je wel wat meer spanning en actie, maar de film kent een enorm lange aanloop naar een tegenvallende climax.

Onderweg is er ruimte voor veel zelfspot, slapstick, oneliners en onzin. Ik vond hem dus wel leuk, hoewel de film wel èrg teert op absurde situaties waar Bruce door zijn misplaatste arrogantie in belandt. Verder biedt de film erg weinig. Maar ja, Bruce Campbell zit erin. En die is onmogelijk te haten. Kom op, dat shirt

Onwillekeurig trek je de vergelijking met de film JCVD, waarin Jean Claude van Damme de spot met zichzelf en zijn mislukte carrière drijft. Vergeleken bij deze film is JVCD enorm pretentieus.

3 sterren (krap)