Opinions

Meeslepende film die je toch wat leeg achterlaat.

Een veelgehoorde kritiek is dat je niet precies te horen krijgt wat er nou is gebeurd, maar er wordt wel degelijk gehint en dat is voldoende. Het gaat ook helemaal niet om hoe het zo gekomen is, maar hoe de personages met de situatie omgaan. En dat is heel verschillend. The Road laat iets zien over leven en overleven, menselijkheid en onmenselijkheid. Daar gaat de film over en wat dat betreft is hij zeer meeslepend en prima geslaagd.

Het is een leuk/interessant gegeven dat het jongetje af en toe dingen ziet die voor ons heel normaal zijn maar die hij nog nooit heeft gezien, omdat hij enkel de verwoesting kent. Het blikje Coca Cola is daar een mooi voorbeeld van.

Toch zijn er weer die typische dingen die me wel een beetje stoorden. Sommige handelingen van personages kon ik niet begrijpen, het nut van het personage van Duvall snapte ik niet, het einde was niet echt bevredigend en het jongetje werd hoe langer hoe irritanter. Bij dreigend gevaar riep hij alleen "papa" zonder te vertellen wat hij dan precies zag. Mortensen moest dan zelf komen kijken wat er aan de hand was en dan was het ook meestal al te laat. Zucht.

Het einde is zoals gezegd niet echt bevredigend. De aanwezigheid van de hond moet duidelijk maken dat dit dus de mensen zijn die bovensgronds liepen toen vader en zoon in die schuilkelder zaten, maar waarom ze hen driekwart van de film zijn gevolgd is onduidelijk. De vrouw zegt "we maakten ons zorgen om je".

Misschien zagen ze dat de man ziek was (kanker/TBC) en niet lang meer te leven had, en dat het jongetje vroeg of laat op eigen benen zou moeten staan. Maar waarom dan stiekum volgen en niet gewoon eropaf stappen en een praatje maken. Meneer, u bent ziek, we willen graag helpen. Totale nonsens, het hele plotelement rondom dat gezinnetje. Ook wordt nooit duidelijk waarom ze naar het zuiden gaan.

Ondanks domme punten een nette 3 sterren.

Entertainend kijkvoer, maar het mist bezieling.

Een film is niet automatisch de som van goede ingrediënten. Grote veldslagen, authentieke decors, goed acteerwerk, Russel Crowe met zijn ruige kop die goed past in de middeleeuwen, Blanchett die niet tè knap is (of zelfs best een beetje lelijk, wat authentieker overkomt in deze setting), ècht Frans pratende Fransen, het zit er allemaal in.

Toch is het als geheel een aaneenrijging van gebeurtenissen in plaats van een echte film. Het werd nergens echt spannend.

Het gedeelte dat Hood met zijn mannen, een stelletje sjappies, door een list ineens in hoge kringen verkeren, is het beste van de film. Daarna gaat het bergafwaarts.

Ik stoorde me ook aan de copypaste van de ohhhhoohhhhhahhhhahhahhhhhhhh muziek die Scott ook in Gladiator gebruikte, het kwam daardoor behoorlijk potsierlijk over.

Jammer, er zat zoveel meer in.

Krappe 3 sterren

Erg vermakelijke film met een geweldige Connery. Het personage van Nicolas Cage doet me nogal denken aan Ross uit Friends, op de één of andere manier?

De hele cast is trouwens goed, zeker de bad guys. De scène waarin Connery en Harris elkaar ontmoeten is bijzonder grappig trouwens.

Rocketman is een buitengewoon vlakke vertelling over het leven van Elton John. Zijn afstandelijke vader, zijn hobbelige vriendschap met tekstschrijver Bernie, een coming out, drank en drugs en een doorbraak. Het zit er allemaal in, maar het gaat nergens de diepte in. Bij de aftiteling ben je niets wijzer over de persoon Elton John.

Wel verhaalt de aftiteling over de stichting van Elton en dat hij al 28 jaar 'sober' is. Voor als je nog niet door had dat een biografische film nooit bij leven gemaakt moet worden: het resultaat is altijd glad, gepolijst en kritiekloos.

Elton en zijn echtgenoot willen deze film al 20 jaar maken en hadden aanvankelijk Justin Timberlake op het oog, daarna Tom Hardy en uiteindelijk dus Egerton. Door bemoeienis van de hoofdrolspelers zelf, was Bohemian Rhapsody ook al zo'n braaf Kameleon jongensboek-filmpje.

Het enige wat de film boven het maaiveld doet uitsteken, is een homo-seksscène, die overigens buitengewoon kuis gefilmd is. Die zou aanvankelijk in Amerika eruit geknipt worden om een lagere rating te krijgen (dus een breder publiek, dus meer opbrengsten). In kneuterige landen als Rusland, Maleisië, Samoa en Egypte is daadwerkelijk in de film geknipt of is hij zelfs geheel verboden.

In die zin is de film maatschappelijk relevant als je zelfs een waargebeurd verhaal van een wereldberoemde zanger niet kunt vertellen, wanneer er homoseksualiteit in voorkomt. Maar het is wel treurig als het belangrijkste wapenfeit van een film voorkomt uit achterlijkheid in bepaalde landen, in plaats van kwaliteit van de film zelf.

Hoewel Taron Egerton niet echt lijkt op Elton John zingt hij wel aardig, maar Elton John heeft zo'n uniek stemgeluid en een heel specifiek timbre wat bijna niet te imiteren is. In die zin is het wel slim dat er niet steeds studio-versies te horen zijn, maar soms akoestische varianten of andere speelse versies waardoor de overbekende muziek toch fris aanvoelt.

Tegenvallende reclamespot van en voor Elton John zelf.

Vergelijk dit eens met Walk The Line; toen die film gemaakt werd was Johnny Cash tenminste dood. En mede daardoor is zijn biopic duizend keer beter.

2,5 sterren

Na het zeer goede Lock Stock en Snatch is dit toch wel een enorme tegenvaller. Het is weer allemaal terug: de flashy maar goede montage, de kleurenfilters, sullige gangsters, en een quasi-willekeurig object dat weer de drijfveer achter de film is (dit keer geen jachtgeweer of een diamant). Maar wat ontbreekt er?

Nou, wat te denken van actie, spanning, eigenlijk alles uit de trailer. En met name een duidelijke en interessante hoofdpersoon.

Want op basis van de trailer en de plot summary op IMDb verwachtte ik dat Gerard Butler de RocknRolla zou spelen, oftewel een originele gangster die op een rock 'n roll manier iedereen te slim af zou zijn. Maar dat bleek niet het geval; Butler speelt een sufferd, en de RocknRolla wordt gespeeld door Filemon Wesselink die verder nauwelijks in de film voorkomt.

Jammer, 2.5 sterren

Het eindgevecht - slechts een demonstratiepartij van maximaal 10 ronden in plaats van 15 - is een metafoor voor de film zelf. Rocky wil het graag doen, maar uiteindelijk gaat het nergens om.

Het is leuk om Rocky nog een laatste maal in actie te zien op het witte doek, maar aan de serie als geheel voegt het weinig toe. Het is dan ook moeilijk om niet het jeugdsentiment de overhand te laten krijgen in de beoordeling ervan (hoe opgefokt raakte ik als kind van Rocky III en IV!)

De film laat je wel zitten met een hoop losse eindjes en vraagtekens (werd Paulie nou ontslagen ofzo? Gaat hij uiteindelijk met Marie verder en markeerde het gevecht tegen Dixon het eind van de rouwperiode van Rocky?). Vele dingen waren nogal vreemd: de rol van Duke was veel te klein (een gemiste kans), er hadden meer flashbacks in mogen zitten (Creed, Lang, Drago), en zijn zoon nam ontslag, om vervolgens zonder enige kennis van boksen deel uit te maken van Rocky's crew. Een vreemde ommezwaai. Mason Dixon had ook meer screentime moeten krijgen. Dat had allemaal beter uitgewerkt moeten worden.

Wat echter de minpunten bijna goedmaakt is het eindgevecht. De manier waarop het is gefilmd (alsof het echt werd uitgezonden bij HBO) is heel origineel en ik heb nog geen enkele sportfilm dit op deze manier zien doen. Het is net een echte TV uitzending, met een heel ander soort kleuren en cameragebruik. Het gevecht leunt dan ook niet zo zwaar op overdreven geluidseffecten bij iedere rake klap (BSSHHHHH) maar komt erg realistisch over. Ondanks dat ik het gevecht zelf maar matig vind, is de manier waarop het is gefilmd uniek en vreselijk cool en gedurfd.


4 sterren.

Rocky is en blijft toch één van de leukste en meest sympathieke movie characters van de afgelopen decennia.

Deze film is eigenlijk een aaneenrijging van deleted scenes van deel 1, de verhaallijn is in grote mate hetzelfde maar wel met veel subtiele nuances. Er zit veel meer humor in de film, vooral van de knullige Rocky als reclameman, of de oneliners van de arrogante Apollo. Voor als je niet genoeg kan krijgen van deel 1, is dit een perfecte aanvulling.

3.5 sterren

Minder dan de eerste twee delen maar zeker vermakelijk. Zeker het gevecht met Hulk Hogan is enorm melig. Mr. T kan dan weliswaar niet goed acteren, maar er is geen film waarin een personage zit dat zo aan de lopende band oneliners uitspuugt. Alles wat hij zegt kan zó op een tegeltje

Een groot minpunt is de scène dat Apollo en Rocky trainen op het strand, en uiteindelijk samen heel erg gay dansen in de zee. In slowmotion, ook nog. Vergeet ook niet Apollo's zwetende lichaam in een hemd dat nauwelijks verder reikt dan zijn borstkas. De hele trainingmontage uit Rocky III kan linea recta in een homosoftpornofilm.

Verhoogd van 3 naar 3.5 sterren

Dit deel is zonder meer het meest over the top en super karikaturaal in meerdere opzichten. Dat is de reden dat velen deze film noemen als beste deel. Dit zijn de mensen die zich tijdens de rustige stukjes in Rocky I en II - de scènes er toe doen, en Rocky maken wie hij is - vervelen.

Die mensen krijgen waarvoor hun geld, want het is een en al testosteron in Rocky IV, op zo'n typisch jaren 80 manier - de glorietijd van Van Damme, Arnold en andere spierbundels - dat het vandaag de dag bijna lachwekkend is. De glimmende lijven, de overdreven spieren, de liters zweet en bloed. Om nog maar te zwijgen over hoe de Russen worden neergezet (volgens de makers van deze film draagt iedere Rus een uniform).

Maar een onvoldoende geven voor Rocky IV, dat nooit. Want dit is een film waarmee ik ben opgegroeid (en velen met mij). Ik kom uit dat tijdperk. Ik houd ervan. Ik zou het niet anders willen. Als je bent geboren na 1990, kijk Rocky IV en je hebt er een decennium aan levenservaring bij.

3 sterren

Dat Stallone deze film zelf kak vond, zegt eigenlijk genoeg.

Ik heb gisteren met vrienden van 10-22 uur een Rocky marathon gehouden, en bij deze film geskipt naar het eindgevecht. Zelfs daar is weinig aan.

De film probeert het personage Rocky nog wat uit te diepen, maar eigenlijk voegt het niets toe. Hij is alleen nog wat lijziger gaan praten door de stompen op zijn hoofd van Drago. Veel scènes zijn saai en irritant, vooral omdat dat zoontje Sage bar slecht acteert.

Verlaagd naar 2 sterren

Een erg geestige film, gelukkig zonder al te veel pipikaka humor, maar met leuke dialogen en situaties. Heb veel gelachen.

3.5 sterren

Mja.

Denzel speelt een advocaat die door omstandigheden buiten zijn comfort zone moet treden en dan in een paar penibele situaties belandt. Het leukste aan de film is dat Denzel een keer een ander typetje speelt dan "ik ben een huurmoordenaar met pensioen, al ben ik nog maar 45, maar voor een onbeduidende Russische hoer die ik pas net vijf minuten ken trek ik nog een keer ten strijde".

En hij doet het goed. Roman J. Israel is ook een boeiend personage en het valt te prijzen dat hij niet meteen een etiket opgeplakt krijgt. Je mag als kijker gaandeweg zelf oordelen wat zijn mankement(en) is/zijn.

De film die rondom dit karakter is gebouwd is alleen nogal oppervlakkig. Anderhalve spannende scène, een slecht acterende Colin Farrell wiens karakter zonder aanwijsbare reden 180 graden omdraait en een einde dat de film een zekere gravitas moet geven maar daarin ook een beetje faalt.

Afgaande op de poster (kapsel en bril) dacht ik trouwens dat de film zich in de 70s zou afspelen. Dat leek de eerste vijf minuten ook zo te zijn, tot Roman ineens een mobieltje tevoorschijn toverde (een ouderwets klapmodel, dat wel, maar toch).

3 sterren

Ron Goossens Maakt mijn torenhoge verwachtingen waar. Tim Haars sukkelt als Ron Goossens vrijwel continu lazarus door de film heen en zijn grootste verdienste is dat hij ook echt een dikke drankkop met klam zweet en rode neus heeft.

De grote grappen komen van alle andere personages waarvan heel veel acteurs en regisseurs gewoon zichzelf spelen, op Winston Post na, die dan weer gespeeld wordt door Chris Zegers. Regisseurs Steffen en Flip maken hier dankbaar gebruik van en laten Zegers alle vrijheid om Post neer te zetten als totale zesderangs loser-acteur. De grootste glansrol alsmede zelfspot-bokaal "je lijkt wel een natte poedel man" gaat naar cultheld Dennie Christian. Verder natuurlijk de gebruikelijke Steffen/Flip kliek in de vorm van Huub Smit en Henry van Loon. En Michiel Romeyn als een kloon van John Goodman. Stuk voor stuk geweldig.

Dan is er natuurlijk nog de vreselijk politiek incorrecte humor. Ron is stuntman voor films die gaan over traumatische (en zeer recent, dus pijnlijke) gebeurtenissen uit de Nederlandse geschiedenis, van de cafébrand in Volendam tot de schietpartij in Alphen aan den Rijn.

Ook op visueel vlak is het genieten. Met een hallucinatie-scène die me deed denken aan The Big Lebowski en muziek, intro's, lettertypes e.d. die geïnspireerd lijken door Quentin Tarantino, is het ook prachtig om te zien wanneer er (heel) even niks te lachen valt.

Ron Goossens, Low Budget Stuntman is ook voor, tijdens en na de aftiteling een gift that keeps on giving en letterlijk tot de allerlaatste seconde grappig.

Er zit zoveel aandacht voor detail in dat je pas bij de tweede keer alles ziet.

4 sterren!

Matig vermaak met enkele zeer droge momenten. Ik kon de humor wel waarderen, net als de grappige visuele stijl en montagetrucs, voiceovers, subtitles, dat soort dingen. Maar verder zitten er ook heel veel inkak-momenten in, of dingen die gewoon niet grappig zijn.

Nou wil het feit dat ik de two-disc edition heb gekocht, maar bij een film als dit heb ik niet zo'n zin in een hele DVD met extra's.

3 sterren

Een film die zich presenteert als het vervolg op een klassieker uit de 60's. Dat is wel een erg goedkope truc om deze draak van een film te verkopen.

Hoewel ik wel even kon glimlachen om Shirley Maclaine (eigenlijk vooral omdat ik eerst dacht dat het de moeder van Charlie & Alan uit Two and a Half Men was), was de film verder noch grappig, noch pakkend.

Hoofdingrediënt en tevens tragisch dieptepunt is de serie scènes die Aniston en Costner met elkaar delen. Op geen enkel moment komt het over. Op geen enkel moment begreep ik waarom de personages deden wat ze deden. Ik kon me niet inleven, terwijl de film lijkt te veronderstellen dat de kijker dit wel kan.

Ja, en dan ontspoort het dus helemaal qua beleving waardoor je enkel nog kan smachten naar de aftiteling.

2 sterren

Niet alles is even origineel maar ik heb wel bovengemiddeld vaak in een deuk gelegen. 4 sterren!

Ik was in het begin heel even bang dat dit weer zo'n flashy film zou worden van het type dat met ADHD-montage een gebrek aan diepgang probeert te verbloemen (zoals de meeste andere Paul Walker films).

Zelden zo blij verrast. Goed acteerwerk, spannend (meesterlijke scènes bij die kindervrienden) en boeiend van begin tot eind.

4 sterren.

Rush vertelt over de rivaliteit tussen Formule 1-legendes James Hunt en Niki Lauda. Het is - getuige de poster - met name bedoeld als een eerbetoon aan Hunt, die zo'n 20 jaar geleden overleed. Het verhaal wordt verteld tegen de achtergrond van de oertijd der Formule 1: weinig regels, weinig veiligheidsmaatregelen en heel veel actie.

Ron Howard tekende voor de regie. Ik kan de beste man na al die tijd nog niet helemaal los zien van Ritchie Cunningham uit Happy Days, maar de films die hij maakt zijn vaak erg degelijk. Nooit heel spraakmakend of gewaagd maar wel van een consistente hoge kwaliteit. En dat maakt hij ook nu weer waar. Rush ziet er prachtig uit. Van aankleding tot actiescènes en van kapsels tot en met het vaalblauwe 70's kleurfilter. Een lust voor het oog.

Inhoudelijk heeft de film het een beetje moeilijk. De vertelling vergroot sommige dingen wat teveel maar blijft op andere punten wat te oppervlakkig en het worstelt met het 'eerbetoon' aan Hunt. De man stond alom bekend als party-animal en playboy dus mag hij gerust zo worden neergezet, maar waar trek je de grens?

Ergens deed het me denken aan de film The Wolf of Wall Street waarin gevallen multimiljonair Jordan Belfort eigenlijk een beetje voor schut wordt gezet, net als alle idiote excessen uit de jaren tachtig. Hoewel die film nog wat meer lagen bevat (deels een aanklacht tegen het kapitalisme, deels een verheerlijking van The American Dream, maar bovenal heel veel humor om te lachen) heeft het personage James Hunt die gelaagdheid niet. Het is eigenlijk maar een eendimensionale eikel die toevallig goed kan rijden. Ik heb niet zoveel met dat soort lui. Net als bijvoorbeeld een George Best. Bah.

Veel boeiender vond ik dan ook het personage van Lauda. Intelligent, gedreven, gedreven en vooral: gedreven. De focus ligt een groot deel van de film op hem, wat de film zeker ten goede komt (zo niet redt van een totale ondergang). Ook valt er met Lauda heel wat te lachen: de scène waarin hij gaat liften was erg grappig, net zoals zijn venijnige opmerkingen tegen de monteurs ("You can't say that!! It's a Ferrari!!"). Een poster met daarop Hunt èn Lauda, zoals dit, was daarom beter geweest.

Hemsworth liep het risico om als prettyboy zich nooit verder te onwikkelen dan houten klaas maar hij laat zien meer te kunnen dan een rol als Thor. Ster van de show is toch wel Daniel Brühl, waar ik achteraf al diverse films van heb gezien maar zijn naam zei me niets. Ook opvallend is de enge gelijkenis tussen zowel de hoofdpersonages en hun real-life tegenhangers, alsook die van de supporting cast. Met name Alexandra Maria Lara als Marlene Lauda is echt griezelig echt.

Hoewel het verhaal af en toe wat teveel vleesch noch visch is, maken de overige factoren deze film zeker een toffe rit, echt een Rush.

4 sterren

P.S.

Ik ben weliswaar een autofanaat maar zeker geen F1 fan. Een sport die meer regeltjes kent dan het Burgerlijk Wetboek en waarbij het aandraaien van één schroefje het verschil maakt tussen een plek op het podium of in de grindbak, trekt mij niet. Rush gaat over een tijd waarbij het nog een gevecht was van coureur tegen coureur in plaats van bankrekening tegen bankrekening. Desondanks moet gezegd dat ik blij ben dat het wat veiliger is geworden want dat ging destijds helemaal nergens over.