Alles Is Zoals Het Zou Moeten Zijn (2020)

Superflauwe film, waarvan ik vooraf dacht: dat wordt een enorme k#tfilm. Het bleek een enorm onevenwichtige, slappe maar heel soms ook wel bijna-tegen-een-voldoende-aan film. Dus geen halve ster, maar anderhalf. Jammer dat de humor van slecht geacteerde slapstick af moet komen, dat haalde me enorm uit de film en het inleven in de karakters. Een klassiek voorbeeld van bordkartonnen karakters. Dat gejank van de hoofdrolspeelster op de bank, of de rare reacties of vreemde keuzes die diverse personages maken, het is allemaal enorm uitgekauwd. En ook best slecht geacteerd, terwijl ik de hoofdrolspeelster zo veel beter heb zien doen. Zou het echt zo moeilijk zijn om in dit genre een oprecht en innemend verhaal en dito personages en dialogen te creëren? Puur een film om commercieel de bioscoopkassa’s te laten rinkelen. Snel en goedkoop. Eigenlijk is dit niet een bioscoopwaardige prent, maar gratis op Netflix of Videoland nog wel te behappen.

De zoveelste romcom, nu over een of andere rijke troela die nog voor ze een woord gezegd heeft iedereen al op de zenuwen werkt. Ze woont in een kast van een huis, mooi oud huis, dat eigenlijk gewoon leegstaat maar waar iemand van de crew gauw nog even wat moderne spullen heeft neergekwakt. Het ziet er niet uit. Van die afschuwelijk lelijke, kitscherige, ordinaire woontrends die je tegenwoordig overal ziet. In de recensie van Filmtotaal las ik het volgende: 'Alles is zoals het zou moeten zijn is een verfilming van het gelijknamige boek van Daphne Deckers, maar dat is een opmerkelijke titel gezien de groep bevoordeelde, succesvolle, rijke, blanke, mensen die de film bevolken.' Vond ik wel scherp. Het ergste van alles is nog wel dat Jan Kooistra, een hondenuitlater, waar overigens heel lacherig en laatdunkend over wordt gedaan, opeens kinderarts blijkt te zijn. En natuurlijk mag de vakantie in Zuid-Europa niet ontbreken, misschien wel het grootste clichè in dit soort meuk. De dames maken een ritje op een gele banaan, hoe origineel en oh oh wat hebben we een pret! Kreeg hier spontaan een postnatale depressie van, en ik heb niet eens een kind gebaard.

Wat een zwakke film. Het niveau van romcom's is nooit geweldig als het om Nederlandse films gaat, maar zelfs voor simpele feelgood is deze film te slecht. Weinig humor, zwakke slapstick en weinig sympathieke karakters. Je wordt opgezadeld met een aan alcohol verslaafde moeder, waarvan vader weg loopt (en nog begrijpelijk ook). In de kleine twee duurt het erg lang voordat je ook maar enige sympathie kan opbrengen aan deze vrouw vol zelfbeklag. En zoals je weet in dergelijke films, is de eerste de beste 'bij toeval' geïntroduceerde man, de nieuwe aanstaande, Jan Kooijman in dit geval. Geen chemie tussen beide, maar door compleet onnatuurlijk en onbegrijpelijke toevalligheden blijven ze elkaar tegen komen. Er is een happy end in de film en dat is dat de film uiteindelijk afgelopen is.