Opinions

Thor: Love and Thunder is kostelijk, pretentieloos vermaak. Het neemt zichzelf totaal niet serieus en daarmee worden allerlei tekortkomingen verbloemd. Het verhaal is vrij simpel, voorspelbaar en biedt niets nieuws.

Daarnaast kent het MCU onderhand zoveel personages dat het onlogisch is dat Thor niet van deze of gene om hulp vraagt.Om die reden kunnen 'solo films' van Marvel superhelden eigenlijk alleen nog maar prequels zijn, want anders slaat het nergens op dat ze een held niet even de Hulk belt ofzo.

Verder natuurlijk veel woke shit. Een vrouwelijk personage dat zichzelf "king" noemt (dus gay), een ander personage dat twee vaders heeft (dus gay), maar de film is dermate vermakelijk dat ik me aan deze opzichtige, geforceerde inclusiviteit niet kon storen.

Sowieso kan een film waarin vier Guns 'N Roses nummers voorkomen nooit tegenvallen. Als bonus is daar Christian Bale, die van een simpele rol echt een hele goede, enge schurk maakt.

Leuke film, 3,5 sterren

Thor: Ragnarok is een behoorlijke stijlbreuk met eerdere Marvelmovies, waaronder ook de films met Thor zelf. Het leunt qua humor en stijl nog het meest aan bij Ant-Man.

Daar kun je natuurlijk van alles van vinden, maar de vele scheldwoorden, vunzige toespelingen, een ruimteschip waar orgies worden gehouden en Hulk in zijn blote piemel vond ik erg vermakelijk. Een speciale vermelding, bij deze, voor de grap die EINDELIJK gemaakt wordt: Assguard ipv Asgard. Danku!

Daarnaast is het slapstick gehalte ongekend hoog. Ik vond het leuk, maar ik kan me ook voorstellen dat mensen dit wat over the top vinden.

Eens kijken hoe deze bijzonder luchtige toon te rijmen valt met het aankomende Avengers: Infinity War waar we de doodsaaie en poepserieuze Jarvis weer terug gaan zien - evenals een kleine 300 andere superhelden die de afgelopen 10 jaar zijn geïntroduceerd in het Marvel universum. Lijkt me een lastige klus om het verhaal voor die film te schrijven.

Al met al is Thor: Ragnarok een vermakelijke, luchtige film die zeker een plekje verdient in de reeks. Welk plekje weet ik alleen niet precies

3,5 sterren

Dit tweede deel van Thor haakt aan bij de eerste film waarin Thor het opnam tegen zijn broer Loki. Daarnaast zitten er natuurlijk veel verwijzingen in naar de gebeurtenissen in The Avengers, waar Thor ook deel van uitmaakte. Waar gaan we qua verhaal naartoe met Thor II? Is de wereld rond Thor interessant genoeg om een nieuwe film mee te vullen?

Er wordt een duister Elvenras van stal gehaald die de boel op stelten komen zetten. Hoewel hun ruimteschepen aardig stoer lijken, zijn de Dark Elves op zichzelf niet zo indrukwekkend. Doomsday-device van dienst is de Aether, een zwevende waterbubbel die, ondanks dat het eruit ziet als de inhoud van een fles 7-up leeggegoten in ruimtestation ISS, kennelijk de Aarde en allerlei andere dimensies ("The Nine Realms") kan vernietigen. Maar dat alleen tijdens een soort eclips-situatie waarbij alle dimensies op een rijtje staan. Okee...

Het is die vaagheid die het verhaal meteen al geen pole-position geeft. De Elven willen de boel slopen, kennelijk uit wraak omdat ze eerder ook al zijn verslagen door de Assguards, maar ook toen wilden ze de boel stukmaken. Waarom, is de grote vraag. Enigszins gered wordt het verhaal door de aanwezigheid van Loki, die ik in tegenstelling tot Thor 1 en The Avengers, dit keer wèl een leuk personage vond. Hoewel het een duister figuur is, krijgt hij dit keer wat sympathieke trekjes en een handvol grapjes toebedeeld en dat werkt goed. Met name de cameo van Captain America was erg grappig.

De complexe relatie tussen Loki, Thor, Odin en moeder Frigga is een boeiend gegeven, hoewel je weet dat striphelden, ook al worden ze in kleur gedrukt, altijd zwartwit zullen blijven denken en handelen. Of is dat dit keer anders?

Hoewel het uitgangspunt met die stomme Elven niet bijster interessant is, is de film zeker leuk om te volgen omdat het nergens inzakt. Actie op de juiste momenten en een adempauze op de juiste momenten. Wat die rustige stukken betreft: het blijft achterlijk dat Jane Foster (Natalie Portman) pas na twee jaar een keer probeert te daten met een andere kerel, terwijl ze met Thor volgens mij nog niet eens gezoend had in deel 1. Deze ietwat kinderlijke, platonische relatie tussen Jane en Thor is natuurlijk volstrekt belachelijk, maar strips blinken nou eenmaal niet uit in het voorstellen van geloofwaardige relaties, wel in het BAMMM SOCK BAFF OFFF BAMMM. En dat is ook wat je krijgt in deze film.

Asgard ziet er stukken mooier uit dan in deel 1. Wel sta ik steeds versteld van hun wapens. Ze lijken zich vooral te verdedigen met zwaarden en schilden, maar op de daken staan laser-schietende turrets om inkomende schepen te bestoken. Je kunt me niet wijsmaken dat ze die lasers niet in een wat handzamer formaat kunnen maken om hun zwaarden mee te vervangen. Lijkt me veel efficiënter. Maar goed, voor logica kijk je ook niet naar een film over een kasteel met een regenboogbrug waar de hele tijd een neger met oranje ogen in de verte staat te staren.

Richting het einde is het makkelijk om de draad even kwijt te raken als voorwerpen en personages letterlijk van de ene dimensie naar de andere vliegen. Daar ben ik dan ook niet zo kapot van. Verder: de Marvel films zijn niet vies van wat slapstick - en ik ook niet - maar omdat ook de grote finale vol zit met onzin, zoals Thor die met de metro gaat, wil het niet echt spannend worden. Beter hadden ze dat wat meer aan het begin gedaan en naar het einde toe wat serieuzer.

Het einde van de film - en dan heb ik het over het "normale" einde, de mid-credits scene en de post-credits scene - laat je achter met een heleboel vraagtekens. Maar ik hoop dat ze qua verhaallijn wel een nieuwe kant op gaan want ik heb dit wel een beetje gezien nu.

3,5 sterren

Tsja, geweldige film natuurlijk. Het speelt zich af op een a-typische plek, met a-typische personages met een a-typisch verhaal met a-typische wendingen.

Waar kennen we dat ook alweer van? Ja, de Coen-brothers saus ligt er dik op. Het is gewoon Fargo maar dan zonder sneeuw. De associatie wordt natuurlijk gemakkelijk opgeroepen door McDormand, die in de film uit 1996 (die later een even geniale serie werd) de hoofdrol speelde. Maar de vergelijking mag zeker gemaakt worden.

De film is zeer onderhoudend, geestig, buitengewoon sfeervol en meeslepend.

Maar hoewel het einde past bij de film, ben ik er persoonlijk niet weg van. Het is toch een behoorlijke domper.

Terechte Oscars voor McDormand maar vooral Sam Rockwell. Het personage van Woody Harrelson was ook genomineerd, maar hoewel dat personage erg leuk was (vooral de brieven), stukken minder indrukwekkend dan de (soms licht overacterende) Sam Rockwell.

4 sterren, hadden 5 kunnen met een beter einde.

Mooie landschappen en een continu mistroostig kijkende Tommy Lee Jones zorgen niet automatisch voor een goede film.

Het kleine verhaaltje dat zich ontspint wordt in alle rust opgebouwd met de nodige flashbacks. Maar als de roadtrip daadwerkelijk begint, sleept de film zich voort van scène naar scène. Het hele personage van die oude blinde man en zijn grote wens is ook volkomen irrelevant (tenzij iemand me kan wijzen op symboliek die ik niet zie?)

Het einde is ook erg abrupt en laat je nogal bekocht achter. Was dit het nou?

2 sterren

Had hem beter in mijn herinnering.

De film zakt op een aantal punten (met name een paar Dunaway-scènes) erg in, en het laatste halfuur is erg slap (vanaf dat die creepy huurmoordenaar ineens gezellig gaat doen). Toegegeven, het eindigt niet zoals de meeste thrillers ( met een shootout) maar dit einde vind ik echt veel te open. Want wordt het verhaal gepubliceerd? Waar gaat hij heen? Hoe loopt het af met Dunaway? Wie krijgen op hun flikker? Hoe loopt het af met die ouwe vent met dat strikje bij de CIA? Etcetera, etcetera. Jammer. Pats, aftiteling.

2.5 sterren

Een boeiende film die zo nu en dan iets té veel oplettendheid van de kijker vraagt.

Een voorbeeld, dit zit niet letterlijk in de film, maar om aan te geven wat ik ongeveer bedoel.

Een politieagent betrapt een inbreker in een huis. Als kijker weet je dan nog niet dat de inbreker een inbreker is, het kan net zo goed de bewoner van het huis zijn. Er volgt een enigszins betrapte blik van de inbreker als hij de agent aankijkt. In het vervolgshot zijn we ineens een jaar verder, loopt de inbreker zomaar ergens vrolijk straat na zijn straf uitgezeten te hebben. Even denk je: kijk ik nu een flashback? Of een flashforward? Wat is er gebeurd? Het hele stuk ertussen wordt geskipt, want de film veronderstelt dat wij als kijker wel snappen dat hij gearresteerd en bestraft zou worden. Er wordt niet 1 seconde aan vuil gemaakt.

Dit soort dingen maken dat je niet even weg kan lopen om een biertje te halen, of je mist cruciale info, die vaker nonverbaal dan verbaal aan je voorbijtrekken.

Dat vind ik tot op zekere hoogte leuk, maar naast mij (vriendin) ontstond een wat nerveus gewoel op de bank: ze kon het bij vlagen niet volgen (ik soms ook niet) maar wilde niet steeds "huh" roepen, tot na een uur het "pauzeer even en leg het even uit want ik snap er geen hol meer van" kwam. Ja da's best lastig.

Met andere woorden: kop erbij, of je vind er niets aan. Geen film om met een krat bier met vrienden te kijken.

De film veronderstelt ook enig enige kennis van de koude oorlog. Dat alles in het westen was gericht op de vijand in het oosten. Dat geheime diensten toen continu met Rusland bezig waren (en een klein beetje IRA misschien) en met niets anders. Als je daar geen "gevoel" bij hebt, door interesse, geschiedenisles of het kijken van andere films, dan vind je deze film echt niet interessant.

Ik vond het wel aardig maar iets teveel een nichefilm. Muziek, regie en gezichtsuitdrukkingen werden zo nu en dan dik aangezet, maar de ernst of spanning kwam niet altijd op me over.

3 sterren

Deze film draaide in de bios op een moment in mijn leven dat je als jongen niet mocht zeggen dat je hem had gezien, en al helemaal niet dat je hem leuk vond.

Een echte meisjesfilm. Tsja, je bent 15 of je bent het niet, zo zit de wereld dan in elkaar.

Wat later op video gekeken met een vriendin en ik moet eerlijk bekennen dat het een hele goeie film is. Bij die scène aan het eind, met dat applaus, kreeg ik behoorlijk kippevel. En de stunts zijn natuurlijk super. Sommige scènes tussen DiCaprio en Winslet balanceren op het randje der zeikerigheid maar gaan er gelukkig nooit overheen.

Winslet ziet er ook behoorlijk appetijtelijk uit in deze film.

4 sterren

Aardige film, goede animatie met als absolute hoogtepunt het gevecht op het dak in de regen. Echt... Wow. Jammer dat ze voor het verhaal niet bekende elementen uit de strip hebben gepakt, ik vond die 4 engerds en Max Winters bitter weinig indruk maken.

Verder is het prima: karakterontwikkeling, erg leuke grappen (Splinter die Gilmore Girls kijkt), goede stemmen, goede actie. Ook een perfecte mix tussen licht en donker (qua sfeer), actie en karakterontwikkeling etc. Maar het magere verhaaltje laat weinig indruk achter, en dat haalt de film wel gigantisch onderuit.

3.5 sterren. Tsja, ben toch een diehard fan.

P.S.

Ik vond Mako - hoewel een sympathieke Japanner - niet echt een geschikte keuze voor de stem van Splinter. Hij is te anders, ten opzichte van de 1987 cartoon, de nieuwe 2003 cartoon en de Splinter uit de vorige actiefilms. Aan het einde van de film raak je er wat aan gewend, maar wel jammer dat de beste man vlak na het inspreken van deze film is overleden. In een eventuele TMNT2 zal Splinter dus weer een andere stem hebben.

Dit was nog niet zo slecht. Een goede mix van moderne elementen (een homo, een labiel dametje dat in zichzelf snijdt) en een uitstekende sfeerschepping, met vertrouwde jaren 80 politie-nonsens ("this is my jurisdiction!").

Als hoofdpersoon Eleanor tijdens verhoren naar lichaamstaal zit te kijken, heb je het idee dat je naar een bovengemiddeld intelligente film zit te kijken, maar uiteindelijk eindigt het wel wat zouteloos. Godzijdank zit er niet zo'n plottwist in die 20 jaar geleden heel erg hip was (de agent die de moordenaar zoekt, is het eigenlijk zelf). Of, nog erger: een open einde waarbij ze hem niet pakken.

Dat gebeurt allemaal niet, maar als de aap uit de mouw komt zit je toch een beetje op de bank van: meh. Dat is hem? Oké. Zal wel.

3,5 sterren voor de uitstekende Woodley, Mendelsohn en sfeer.

Ik snap ook niet zo goed waarom deze film twee titels heeft.

Recent schreef ik bij Godzilla vs. Kong: "Ik ging zitten voor pulp en kreeg het ook. Stiekem hoopte ik op wat kleine kwalitatieve verrassingen hier en daar, maar dat mocht niet zo zijn." Nou, hier is weer één.

De film begint wanneer tijdens de finale van het WK voetbal in Qatar (2022) een groep soldaten op het veld verschijnt, waarna de leider de slechtst geacteerde speech in de geschiedenis van de speelfilm houdt. Wonderlijk genoeg wordt het integraal uitgezonden (terwijl in het echt de regie zelfs streakers al krampachtig buiten beeld probeert te houden). Ook is ze perfect te verstaan zonder microfoon.

Maar goed, je hebt direct door dat je maar niet teveel vragen moet stellen en de gebeurtenissen op het scherm gewoon moet slikken met je neus dicht.

Dan doen de mensen in de film ook, want we maken een sprongetje in de tijd. Twaalf maanden later is de hele wereld verenigd, werkt iedereen samen en is het doodnormaal dat mensen via het wormgat naar de toekomst worden gestuurd om in een toekomstige oorlog te vechten.

Om een reden die je als kijker dan nog niet weet, zijn er niet genoeg getrainde militairen om naar de toekomst te sturen dus worden jan en alleman met een wapen in de hand het wormgat naar de toekomst ingebonjourd, waaronder onze held Dan Forester.

In sneltreinvaart maken we kennis met een paar lotgenoten van Dan en voor je het weet heb je een van-alles-wat team. Een vrouw, een stoere neger, een bange neger, een lange vent met baard, enzovoorts. Antwoorden op vele vragen blijven uit waardoor je verwacht dat het een film wordt waarbij de focus ligt op klein menselijk drama. Hoe reageren doorsnee mensen in penibele situaties, zoals een oorlog, een overval, een gijzeling?

Neem dat concept, in het kwadraat, pomp er steroïden in en je hebt The Tomorrow War : mensen worden uit hun idyllische American dream leventje gerukt en in een brandende stad met moorddadige aliens gedropt. Nou, hoe gaan ze hier op reageren? Het doet denken aan Battle Los Angeles (2011)

Net als je je begint te irriteren aan de matige uitwerking van dat concept (pas geïntroduceerde personages sterven reeds na na amper 12 woorden aan dialoog), blijkt de film een ander pad in te slaan en gaat de held grotendeels alleen op pad.

Na een aaneenrijging van alien invasion clichés en een emotioneel afscheid zou menig film de aftiteling erin hebben gegooid, maar The Tomorrow War plakt er dan nog een dik half uur achteraan waarin je prangende vragen grotendeels beantwoord worden. Dat weet ik altijd wel te waarderen. Daardoor is dit laatste hoofdstuk echt de redding van de verder knap gemaakte, maar totaal inwisselbare actiefilm.

3 sterren

In de aanloop naar het geprezen "Top Gun Maverick" hebben we gisteren deze film herzien. Niet geheel toevallig staat hij sinds kort op Netflix.

En man, wat is het slecht. De luchtgevechten zijn onoverzichtelijk en amper meer dan een aaneenrijging van korte, nietszeggende shots. Door middel van dialoog wordt getracht duidelijk te maken wie achter wie aan zit. Je ziet de vliegtuigen ook zelden in een landschap, altijd met enkel blauwe lucht als achtergrond, waardoor je je als kijker totaal niet kunt oriënteren. Opmerkelijk: als het de piloten even teveel wordt, of ze zijn heel blij, dan kan het zuurstofmasker ook ineens af zonder dat ze in ademnood komen.

Tussen de actiescènes door zien we een oppervlakkig, ongeloofwaardig liefdesverhaaltje tussen Tom Cruise die overkomt als een knul van 19 en een actrice die overkomt als een MILF van 38. Misschien ligt dat aan haar ouwelijke kapsel?

Maar kniesoor die daarop let, want verder is het natuurlijk genieten. Deze film is vooral een staaltje Amerikaanse suprematie wat alleen maar uit het Reagan-tijdperk kan stammen. Heerlijk. Top Gun verdient ook credits voor de introductie van de binnen-bril: ook al is het nacht, en donker, en je bent binnen: de pilotenbril blijft op je neus, no matter what. Opgepikt door zo ongeveer iedere rapper sinds de jaren 90.

Verder natuurlijk heel veel testosteron en strakke ontblote bovenlijven in de locker room. Als kers op de taart krijg je nog een volkomen overbodige beachvolleybal scène waarin je de bezwete, gespierde lijven nog eens lekker lang in actie ziet. 40 jaar later overheerst vooral een onbedoelde, koddige homo-erotische ondertoon. De titel van de achtergrondmuziek van Kenny Loggins helpt ook niet echt: Playing with the boys.

Kortom: echt een guilty pleasure. Alleen de muziek al: de synthesizers en elektrische gitaren klinken anno vandaag zo over the top dat het haast een parodie lijkt. Het haar van Val Kilmer zit zo vol gel dat je er kipsaté aan zou kunnen spiesen.

Ook zou de navy er goed aan doen eens te investeren in airconditioning, want iedereen heeft de hele tijd zijn gezicht vol met zeker anderhalve liter aan zweetdruppels.

Je moet deze film vooral in zijn context en tijdperk zien, dan is het een mooi document. Want meer jaren 80 dan dit wordt het niet. En ik hou daarvan. Daarom laat ik mijn (stokoude) beoordeling van 3 sterren gewoon staan, terwijl de film amper beter is dan Iron Eagle, een B-film uit hetzelfde tijdperk.

Opvallend: net als in Iron Eagle, wordt in Top Gun de vijand ook niet bij naam genoemd. In de dialogen wordt hier vrij gekunsteld omheen geluld. Maar ik snap het wel - als je een vijand bij naam noemt (Rusland... China...) dan moet je daar weer een verhaaltje omheen verzinnen - nee, laten we het nou niet moeilijker maken dan nodig. Minder verhaal, meer spieren, meer zweetdruppels.

Behalve de nieuwe Top Gun, ga ik zeker ook Hot Shots! weer even aanslingeren binnenkort

Where am I?

- Earth.

Gisteravond was het zover: Top Gun Maverick knalde van mijn 65 inch plasma. En wat was het lekker. Helaas kwam het er door drukte niet van om hem in de bios te kijken, maar mijn surroundset kwam een heel eind.

Met het eerste deel - een heerlijk fout jaren 80 testosteron extravaganza - vers in het geheugen, is dit vervolg dat zich "30 plus years" later afspeelt, in de eerste plaats een hommage aan het origineel en de jaren tachtig in het algemeen. Het is misschien wel de beste fanservice die ik ooit gezien heb.

De opening is exact hetzelfde. Dezelfde tekst op het scherm, vliegdekschip, muzikaal omlijst door het Top Gun anthem gevolgd door het hilarisch foute Danger Zone van Kenny Loggins. Adviezen die Maverick kreeg van zijn toenmalige instructeur geeft hij nu weer 1 op 1 door aan zijn pupillen. Zijn oude jasje, zijn oude Kawasaki, het zit er allemaal in.

Maar het mooiste cadeau zit natuurlijk helemaal op het eind wanneer er bijna letterlijk een museumstuk uit de jaren 80 wordt afgestoft. Een ware traktatie, vooral omdat Maverick dan compleet over de top gaat met zijn trucjes. "Maverick!! Do some of that pilot shit!!"

Deze film doet eigenlijk alles goed. Tom Cruise weet heel goed waar hij in beland is en vindt de perfecte balans tussen een eerbetoon aan zichzelf, stoere piloot, kerel met schuldgevoel en komische noot. Het eerste deel ging eigenlijk nergens naartoe en verzandde daarom in homo-erotische closeups van volleyballende spierbundels, totdat de rivaliserende kemphanen op het laatst een missie toebedeeld kregen.

Dit vervolg heeft een verhaal met meer richting, een beetje emotie op de juiste momenten zonder echt oversentimenteel te worden, humor zonder melig te worden, romantiek zonder daar te lang in te blijven hangen en een missie die goed te volgen is omdat je het als kijker samen met de piloten al een aantal keer hebt geoefend. Dat het verhaal een beetje voorspelbaar is, kan de pret niet drukken. Er worden vele jonge piloten geïntroduceerd maar gelukkig heb je vrij snel in de gaten dat je vooral moet letten op Hangman en Rooster. Deze laatste wordt gespeeld door Miles Teller, die in korte tijd naam heeft gemaakt als prima acteur en dankzij deze film - ondanks de pornosnor - definitief een nieuwe ster aan het firmament is.

Ik zou de 'making of' graag zien om te bekijken wat echt is en wat niet, maar ik heb begrepen dat veel shots 100% echt zijn, met acteurs die zichzelf filmen (in de backseat, maar toch). Het resultaat is een fenomenale vliegshow, prachtig gefilmd en ook goed te volgen, onder het genot van een goede filmscore.

Is dit een Schinder's List? Nee joh.

Maar het is duidelijk wat de doelstelling van de film is. Vermaken, verbazen en een aai over de bol van de oudere jongere.

Honderd procent gelukt.

4,5 sterren

Two weeks... Two weeks!

Het blijft na herziening een sterke film. Arnold acteert op zijn best. De special effects zijn voor een deel gedateerd (het uitzicht van Cohaagen wat overduidelijk een bluescreen is) maar toch nog vrij goed. Het design, de props en sets ademen 80's maar dat is prima. Het verhaal is goed en kent een paar goede twists.

Er zit wat subtiele humor in (enkele oneliners) maar over het algemeen heeft de film toch een vrij serieuze toon en dat is een goede keuze geweest. Sommige dingen zijn onbedoeld grappig, zoals het typische "hooeeaaa hoeeeaaa" gekreun van Arnold die van een berg rolt of tegen zijn wil in een Recall machine wordt gedrukt.

Qua special effects destijds baanbrekend, daarna werd dat minder maar daar krijgt de film een beetje camp status voor terug. En dat compenseert ruim.

Een ander pluspunt is dat ik na zeker 8 kijkbeurten in de afgelopen 20 jaar nu pas echt doorheb hoe het plot in elkaar steekt: het is dus geen droom. Hauser is wel degelijk een badguy, en niet overgelopen, maar liet na een mislukte infiltratiepoging zijn geheugen vrijwillig wissen om op die manier bij Kuato te komen. De crux is alleen dat Quaid, een door Hauser en Cohaagen verzonnen personage, een sterkere wil heeft dan ze dachten en dat Quaid dus voortleeft in het lichaam van Hauser.

Dat het allemaal vooropgezet was, blijkt uit het feit dat Cohaagen weet van de koffer die Quaid aan het begin kreeg - daar waren verder ook geen getuigen van. Wel is het natuurlijk een gigantische plothole dat Richter de hele tijd echt zijn best deed om Quaid te vermoorden - als hij daarin was geslaagd, was het hele plan faliekant mislukt. Het feit dat Quaid bij Recall kiest voor een "secret agent" optie voor zijn virtuele vakantie is een keuze die vooral wordt ingegeven door zijn onderbewustzijn, maar dit is hoofdzakelijk bedoeld om de kijker op een verkeerd been te zetten.

Nais toe miet joe.

4,5 sterren blijven staan.

Binnenkort de remake maar eens kijken.

Ben Stiller heeft onderhand meer tekenkrommend vervelende films gemaakt dan leuke, met Greenberg en The Meyerowitz Stories als dieptepunten. Ook Zoolander is aan mij niet besteed. Met enige tegenzin begon ik aan deze film maar ik werd verrast en getrakteerd op een prima komedie over stuntelige gelegenheidsboeven.

Ook leuk om Eddie Murphy weer eens te zien, die sinds 48 Hrs en Beverly Hills Cop amper nog iets leuks heeft gedaan. Een bijrol past hem goed.

De grote stuntscène was op de één of andere manier duizelingwekkend. Ik weet niet of ik nou ineens een enorme hoogtevrees heb ontwikkeld maar ik zat echt zéér ongemakkelijk op mijn stoel. En dat is toch wel een verdienste van deze film hoor.

Lekker ongecompliceerde film met een 80s/90s sfeer.

3 sterren

Toen ik een poster van deze film zag, en daarna de plot las, verwachtte ik een film met olijke bankrovers met grappige maskers. Een vrouw, verliefd, een geheim, de waarheid, en uiteindelijk zitten alle boeven in de Zuid-Amerikaanse zon met een margerita.

Dat was een verkeerde indruk.

"The Town" heeft een veel serieuzere inslag, en hier en daar mag best de vergelijking met het (overigens wel veel betere) "Heat" gemaakt worden. Dit was een enorme meevaller. Affleck speelt zelf de hoofdrol èn regisseert, en weet in beide gevallen te overtuigen (al was het niet de moeilijkste rol). Beste moment was de nagelbijtende stilte op het terras toen die chick aan kwam zetten en je denkt: ze gaat nu die tattoo zien. Verder prima actie, vleugje spanning, een romance. Leuke film.

Bij de aftiteling heb je het gevoel een degelijke film te hebben gezien maar niet eentje die je voor jaren bijblijft, laat staan eentje die je om de paar jaar wel weer wilt zien (zoals bij "Heat" wel het geval is).

Verdienstelijke 3,5 sterren.

Leuk, onderhoudend en een beetje spannend. Superfilm voor kinderen en als volwassene ook zeker geen straf.

Degelijk, leuk, maar de lol is er nu een beetje vanaf. Prima einde om de trilogie mee te eindigen.

3,5 sterren

Onderhoudende film, gemaakt met veel gevoel voor sfeer. 4 sterren

Boeiende film, maar niet eentje die me erg lang zal heugen. De grote plottwist voel je ergens al een beetje aankomen, maar toch is de film best spannend.

Over het thema ben ik minder te spreken. Het geheel kwam een beetje op mij over als een poging te laten zien dat je moslims niet over één kam mag scheren. Na alle films waarin 'arabs' als badguys worden neergezet is blik aan de andere kant weleens nodig. Prima. Wat beweegt hen? Met welke dilemma's worstelen ze? Maar hier blijft de film (te) oppervlakkig in. Er is geen duidelijke stellingname stegen stigmatisering van moslims, noch een aanklacht tegen de hakbars.

De film houdt het maar bij de boodschap: "er staan ook best vreedzame passages in de Koran en het is niet alleen maar haatzaaierij". Tsja.

3 sterren

Tot nu toe veel "love it or hate it" reacties gelezen, dus ik was benieuwd wat ik ervan zou vinden. Ik heb ten opzichte van dit soort films (en Bay) geen vooroordeel, noch ben ik een Transformers fanboy. Maar ik heb gisteren twee uur topvermaak gezien in de bioscoop. Alles was super. Actie, humor, goede animatie, bombastische muziek, maar met name de perfecte spanningsopbouw naar het einde zorgde ervoor dat ik het eerste uur op het puntje van mijn stoel zat.

Toen de hel eenmaal echt losbrak, had de film echter wel te lijden onder een aantal dingen. Ik stoorde me met name aan het te snel opgebouwde sentiment. Er werd al snel geslingerd met quotes als "No I'm not leaving without you". Uiteraard gecombineerd met heroïsche muziek. Deze muziek klinkt de hele film door en past overal prima, maar maakt de sentimentele scènes bijna misselijkmakend.

Andere kritische puntjes:

- veel closeup actie op het laatst, moeilijk te volgen

- ietwat cartooneske dialogen "If you choose to fight for these weak humans, you will die with them", maar dit is natuurlijk ook weer een ode aan de originele tekenfilmserie, want dat bestond voor 95% uit dit soort houterige, cheesy dialogen.

- voiceacting was niet overal even goed

Verder een perfecte mix van actie, humor, een ode aan de originele tekenfilm en een geslaagde poging deze te vertalen naar 2007. De film schiet wat betreft menselijke interactie helaas behoorlijk tekort.

4 sterren!

De Transformers films zijn een guilty pleasure voor het kind in elke man en voor bijna elk pleziertje geldt: hoe meer, hoe liever. Zo dachten Michael Bay, Paramount en lachende derde Hasbro er ook over: cashen en uitmelken. Ik ben als fervent aanhanger van ons Westerse kapitalistische systeem zeker geen tegenstander van uitmelken - er mag best geld verdiend worden. Tenminste, zolang het leuk blijft.

Dat ging drie delen lang goed. Het eerste deel was geweldig, het tweede deel had teveel slapstick en viel enorm tegen maar het derde deel stuurde de serie weer op de goede weg. Bij dit vierde deel blijkt de Transformers-spons echter helemaal leeggeknepen en tot mijn verbazing is er desondanks een vijfde film aangekondigd. Om met Optimus te spreken: a great threat is coming...

Transformers: Age of Extinction heeft zich tegen sequel-vooroordelen bewapend met in elk geval drie grote namen: Wahlberg, Grammer en Tucci, met als bonus de altijd prima acterende Titus Welliver. De totale fuckup die Transformers 4 is, kan niet aan deze heren worden toegeschreven want ze doen alle vier ruimschoots waar ze voor betaald krijgen, met de vermakelijke Tucci toch wel als uitschieter. Natuurlijk is er nog het obligate 13-in-een-dozijn mooie meisje dat van haar vader (Wahlberg) geen vriendje mag hebben. Want zo rolt Amerika: huizenhoge robots mogen hele steden vernietigen, maar op je zeventiende op je rug liggen: FOEI. Maar dat valt te verwachten bij een film waarbij alles in het werk is gesteld om een zo laag mogelijke rating te krijgen, getuige quotes als "No effing way" en "Take that, a-hole!". Bij het horen daarvan maakte ik zo'n harde facepalm dat mijn handafdruk minutenlang zichtbaar bleef in mijn geërgerde gezicht.

Maar de film wordt vooral genekt door het rommelige verhaal, de matige graphics, de overacterende Optimus Prime en een alles overschaduwend gevoel dat ik ook altijd heb bij Freek de Jonge: stop alsjeblieft, vroeger was het leuk, nu ben je een vervelende parodie op jezelf. Transformers 4 voelt dan ook aan als Police Academy 7.

Het verhaal is slecht uitgewerkt en het is na een kleine drie uur (!) nog steeds niet echt duidelijk wat nu precies de beweegreden van slechterik Lockdown is. Hij is een nogal suffe robot die de hele tijd in zijn met trofeeën volgeladen vliegende stofzuiger rondhangt en zo nu en dan zijn gezicht verandert in een hele lange schietende fallus. Alle Autobots hebben zich verstopt en worden opgejaagd door de CIA, ondersteund door deze Lockdown. Ondertussen bouwt wetenschapper Joshua Joyce (Tucci) op basis van Transformers-schroot zijn eigen robot, Galvatron. Tot zover is het te volgen, maar even later zien we Optimus Prime rondrennen op de nek van een Dino-bot terwijl Lockdown met zijn stofzuiger spaceship alles van metaal opzuigt om het vervolgens weer te laten vallen (wat is daar het praktisch nut van?). Verwarring alom. Verwarring, en veel explosies.

Ondertussen is Galvatron, in potentie de highlight van de verhaallijn, allang gedegradeerd tot bijrol. Deze door mensen in elkaar geflanste Transformer had nog iets interessants aan het verhaal kunnen toevoegen, maar hier wordt helemaal niets mee gedaan.

Optimus Prime is in dit vierde deel volstrekt incapabel tot het voeren van een normaal gesprek en praat enkel nog in oneliners en epische battle-cries. Wanneer de Dino-bots ten tonele verschijnen bekruipt je echt het "jumping-the-shark" gevoel, vooral nadat Prime wel twintig keer achter elkaar roept "Charge!!" terwijl de situatie op het slagveld niet veranderd is. Van een stoere, wijze leider is Optimus Prime gedegradeerd naar een seniele gek die beter op zijn plaats is in infantiele Pokemon-tekenfilmpjes.

De production values hebben ook een opdoffer gekregen, het lijkt alsof alles is gemaakt door een andere studio dan de eerste drie delen, want de CGI is bij vlagen superlelijk. De robots lijken soms echt in hun omgeving geplakt. Het doet allemaal denken aan het vierde seizoen van Airwolf. Ook toen werd de hele cast vervangen en werd het vierde seizoen in Canada gefilmd met een shoestring budget : er werd zelfs niet eens gevlogen, alle luchtgevechten bestonden uit gerecyclede footage uit de eerdere seizoenen. Ook Mark Wahlberg lijkt dit te beseffen en is zo rond 2 uur en een kwartier secondenlang in beeld met een blik van "wat de fuck doe ik in deze rotzooi".

De speelduur is met een kleine drie uur absurd lang voor zoveel kolder en als je echt helemaal murw bent van de lelijke graphics, de continu voluit toeterende epische muziek en de zoveelste domme "Honor to the end!!" quote van Optimus Prime, blijkt dat je het nog drie kwartier moet uitzitten met bijvoorbeeld een Galvatron die er een cartoonesk "I am Galvatron!!!" tegenaan gooit (leuk voor je joh, dat je je eigen naam weet). Zelfs de geweldige John Goodman, die de afgelopen decennia zoveel films heeft opgefleurd met zijn aanwezigheid, helpt in de hoedanigheid van een robot met sigaar en baard (!) de film alleen maar verder om zeep.

1,5 ster

Meer van hetzelfde, maar dat is niet per se erg.

Minder flauwekul en minder slapstick onzin. Een iets serieuzere ondertoon en een aantal interessante en min of meer onverwachte plotwendingen. Niet slecht! Ook heel leuk gedaan hoe de geschiedenis van de Transformers wordt neergezet als nauw verweven met echte gebeurtenissen in het verleden. Het deed een beetje denken aan Forrest Gump. Heel leuk gedaan.

Ik lees nu dat die Buzz Aldrin ook echt Buzz Aldrin is

Enige wat me wel opvalt is hoe makkelijk ineens sommige robots om te leggen zijn, in eerdere films waren het eindeloze gevechten, nu is het vaak 1 headshot, dood, 1 flinke vuistslag dwars door de torso van een robot heen, dood, of simpelweg hoofd en ruggengraat eruit rukken, dood. Waarom kan nu wel wat eerder niet kon

Sam's nieuwe vriendinnetje is totally forgettable. Mooie benen en reet maar verder een blonde Megan Foxkopie met lippen die opgespoten zijn met datgene wat ze uit haar persoonlijkheid hebben weggehaald. Een beetje een lege huls. Verder alles precies goed: Sam's ouders weinig in beeld, dus weinig slapstick. Leuke onverwachte bijrollen van John Malkovich en Patrick Dempsey.

Keurig! 3,5 sterren

Technisch een uitmuntende film, inhoudelijk een prul.

Je vraagt je af wat er zou gebeuren als je deze film liet zien aan mensen uit de jaren '60. Ze zouden ter plekke een rolberoerte krijgen. Wat er met de computer mogelijk is, is werkelijk ongelooflijk. Alleen daarom zou je vijf sterren geven.

Maar, je zit wel 2,5 uur in de bios. Genoeg tijd voor de makers om op een paar fronten flink de mist in te gaan, zoals:

--- Megan Fox schudt in de film minstens vijf keer haar haar los in slowmotion. Tussen ieder shot lijkt haar lipgloss te worden bijgewerkt, want die getuite pijpbek blijft maar glanzen. Deze shots misten hun uitwerking niet, want schuin voor mij in de zaal maakte een complete vmbo-klas enthousiaste apengeluiden als Fox met haar op en neer wippende borstjes in slomo voormij kwam hollen. En ik houd van boobies, hoor. Maar niet op deze manier (en zeker niet op een slettenbak die de liters inkt op haar pokkel vakkundig liet maskeren voor deze film).

--- De epische muziek. Epische muziek moet je goed doseren, zodat je de actiescènes die er echt toe doen ("zo en NU gaat het erom spannen") extra cachet kan geven. Michael Bay laat zijn orkest eigenlijk de hele film voluit knallen, zodat het een oppervlakkige aaneenrijging van actiescènes wordt. De muziek gaat je na een tijdje zelfs op de zenuwen werken.

--- Te veel comic relief. De eerste Transformers-film had eigenlijk alleen de ouders van Sam en Bumblebee's radio als grapjes. Die werkten goed. In deze film heb je talloze mallotige robots, geflipte personages en flauwe slapstick-scènes. Meer dan goed is voor de film.

Combineer bovenstaande (De tietjes van Megan Fox, de overdaad aan humor) met het feit dat er in de film geen "fuck" te horen valt (de website van die hacker heet bijvoorbeeld "therealeffingdeal.com" en hij laat zich zelfs een keer "what the ef is going on here" ontvallen) en het is duidelijk: alles is gedaan om de film voor een zo breed mogelijk publiek te maken en daarmee zoveel mogelijk te cashen. Ik ben wat dat betreft nooit zo kritisch - hey, everybody's gotta make a living - maar bij The Revenge of The Fallen gaat het winstbejag wèl ten koste van de film. Kortom: er valt een hele hoop te zien (je kijkt je ogen uit) maar er is niets te beleven.

2.5 sterren

P.S. "Therealeffingdeal.com" bestaat echt, da's dan wel weer geinig.

P.P.S. een film waarbij een Audi (R8) in de eerste vijf minuten wordt gesloopt, kan eigenlijk alleen nog maar falen Audi for life!

Transformers: een serie die uit-ste-kend begon maar daarna eigenlijk niets leuks meer wist te brengen. In het derde deel worden historische gebeurtenissen toegeschreven aan Transformers. Die creativiteit (fictie kruisen met feiten) maakte (Dark of the Moon) tot nu toe te minst slechte sequel. The Last Knight probeert dat wederom te doen.

Ter ondersteuning wordt niet de minste opgetrommeld: Sir Anthony Hopkins geeft het verhaal het nodige historische perspectief. Ook Mark Wahlberg liet zich wederom verleiden tot een hoofdrol. Want verleiden, daar gaat het om bij Transformers: naast het verkopen van speelgoed, zijn de films gelardeerd met product-placements. Opvallend zijn daarbij de verwijzingen naar China: zo wordt er in de USA gebeld met een Chinese telecom provider en op een Amerikaans autokerkhof kijkt een personage verlekkerd naar mooie auto's op de website XIN.COM, een 100% Chinese website. Dat slaat natuurlijk he-le-maal nergens op. Het is wel duidelijk welk land de studio ziet als een belangrijke afzetmarkt voor deze franchise. Een paar centen verdienen oké, maar houd daarbij de logica even binnenboord alstublieft.

Desalniettemin altijd fantastisch om Michael Bay ruim 200 miljoen dollar te zien stukslaan en wie trek heeft in special effects, krijg een uitgebreid buffet zeer goede visuele trucs op een gigantische schaal. Ook hier is de logica weer ondergeschikt: er is een Japanse Autobot (die gek genoeg niet in een Toyota maar in een Mercedes transformeert) die een kogel kan afvuren waarmee de tijd langzamer gaat. Dat ziet er allemaal heel cool uit, maar slaat verhaaltechnisch natuurlijk nergens op: als de Transformers over die technologie beschikken, waarom zagen we dat niet eerder, en niet op een veel grotere schaal?

Het ziet er allemaal prachtig uit (stukken beter dan het vorige deel trouwens), maar wederom is Bay niet zuinig met de epische muziek. Ook tijdens rustige stukken, zoals het Engelse dametje dat een potje polo speelt, is een bombastisch muziekstuk te horen waardoor het lijkt alsof het lot van de wereld afhangt van de winnaar van het polospel.

Het verhaal is natuurlijk matig, maar dat mag geen verrassing zijn. Megatron, naar mijn mening toch al vier keer definitief uitgeschakeld, is wederom terug - dit keer als hulpje van een zeer zwakke badguy. Het hersenspoel-subplotje is eveneens zwak. Er is geen lekkere payoff.

De kwinkslagen tussen Wahlberg en zijn vrouwelijke tegenspeler zijn wel geestig, zoals (ik parafraseer) "Met je Engelse accent ben je niet ineens interessanter dan ik". Ook wordt de C3-PO ripoff door een ander personage letterlijk zo genoemd: "C3-PO ripoff". Daar moest ik om lachen.

Maar de meeste dialogen zijn niet om aan te horen, zoals met dat genderneutrale mormel Izabella, die halverwege de film verdwijnt en op onnozele wijze weer opduikt.

Ook ergerde ik me wederom aan de kinderlijke eendimensionale robots met als dieptepunt die John Goodman-bot. Maar ik heb vooral bewondering voor die kerel die Optimus Prime inspreekt. Dat hij die teksten zijn strot uit krijgt. Optimus Prime die gedurende de film wel 10x zegt "I am Optimus Prime". Hij is iets minder irritant dan in deel 4, maar nog altijd een debiel personage dat eindeloos stomme oneliner-teksten bazelt die niemand interesseren.

Het blijft me ook erg verbazen hoeveel Transformers-rommel er op aarde verscholen ligt. Er is altijd wel een staf, een Allspark of een andere koektrommel die de robots willen hebben waarna de hel losbreekt. Wat zat er in het volgende deel begraven liggen?

Het enorme budget maakt het een aardige popcornflick voor als je echt niks beters te doen hebt.

2,5 sterren

Iets minder fris dan het eerste deel, maar wel een mooiere auto

Hier en daar slaat het - meer dan het eerste deel - door naar het absurde. Het legt zo ongeveeer de basis voor de film "Crank". Niet dat het heel erg is, maar de kunst is een juiste, subtiele balans.

Ik hoop dat deel 3 niet doorslaat qua slapstick onzin.

3 sterren

Deel 1 en 2 waren niet slecht: voorspelbare actie, stoere kerel, vette auto, mooie vrouw.
Deel 3 bevat dezelfde formule, met maar 1 wijziging: de mooie vrouw heeft plaatsgemaakt voor een lelijke heroine hoer die, buiten het feit dat ze niet kan acteren en/of nauwelijks goed Engels spreekt, ook nog eens een buitengewoon irritant rolletje heeft.

Dat maakt de halfbakken romance volkomen ongeloofwaardig en je hebt bijna medelijden met het personage Frank Martin omdat je weet dat hij wakker gaat worden met allemaal paddestoelen op zijn eikel omdat hij het met zo'n smerig oostblok soa-mormel heeft gedaan.

(Is een spoiler een spoiler als je met 100% zekerheid kan stellen dat personage A het met personage B gaat doen?).
Ja beste lezer u merkt het, ik heb me danig zitten ergeren aan die griet.

Los daarvan is Transporter 3 natuurlijk weer een geslaagde commercial voor Duitse automobielen, en we zien (leuke verrassing, wist het niet van tevoren) onze Jeroen ook nog langskomen. Kortom: je krijgt wat je verwacht, maar helaas wel een irritante hoer er gratis bij.

Hadden 3,5 sterren kunnen zijn, maar 1 volle punt aftrek voor die tenenkrommende griet.

Verrassend leuke, snelle film met verrassend veel originele vechtscènes en leuke momenten. Lekker absurde onzin, ik verwacht veel van de sequels!

3,5 sterren

The Trial of the Chicago 7 is een film die enerzijds leuker is zonder voorkennis, want dan is het verloop nog een complete verrassing. Anderzijds is het buitengewoon lastig te volgen en moet je het eerste halfuur goed geconcentreerd kijken om de namen en onderlinge verhoudingen te onthouden.

Daarna belandt de film in een wat rustiger vaarwater: de beklaagden staan voor het hekje, er is een advocaat met zijn hulpje, een officier van justitie en een rechter. Kijk, dit kennen we.

Maar als je denkt dat het verzandt in een standaard rechtbankdrama dan heb je het mis, want deze rechtszaak verliep heel anders dan normaal en de film dus ook.

Dat maakt het een verfrissende en onderhoudende film met de nodige komische momenten maar ook wel verbazing over het feit dat zo'n rechter gewoon kon aanblijven terwijl de man duidelijk zwaar dementerend was.

Alle vervelende uitwassen van het huidige socialmedia-tijdperk ten spijt, zouden hier binnen twee dagen kamervragen over gesteld worden en zou zo'n kerel nooit meer aan de bak komen.

Maar goed: het eerste halfuur is chaos, daarna komt er meer structuur in met flashbacks. De vraag is wat de makers bij de kijker als bekend veronderstellen. Kent elke Amerikaan dit verhaal en kun je je daardoor een hak-op-de-tak vertelstructuur permitteren? Zo ja, mag er een keer rekening gehouden worden met kijkers buiten Amerika?

De tekortkomingen ten spijt, is dit een onderhoudende film. Hier en daar prima humor en al met al een mooi tijdsbeeld. Maar Oscarwaardig? Nee. Die nominaties snap ik niet. Maar goed, de films zijn in coronajaar 2020 nogal dun gezaaid dus in het land der blinden is éénoog koning.

3,5 sterren

Triple Frontier is een vakkundig gemaakte film die allerlei cruciale scènes zeer goed uitvoert, maar die werken dan toch niet als een soort optelsom die het tot fantastische film maken (terwijl de potentie er wel is).

Het stuk met de overval is een echte nagelbijter, de helikoptervlucht is fantastisch en vele andere delen van de route die het team aflegt zijn ook prachtig in beeld gebracht.

Maar toch is het geheel wat zielloos. Dat komt doordat we de personages amper kennen en daardoor ook maar weinig voor ze voelen.

Zoals je van een film als dit verwacht, legt iemand het loodje en de meest briljante keuze van de makers is om de bekendste kop van de poster te laten sneuvelen. Ik had mijn geld gezet op die kooivechter (Tim Haars lookalike).

Met wat meer diepgang zou het een beklijvende film zijn geweest. Ook moreel gezien is de film niet echt zwart-wit. Het is een beetje atypisch: de helden zijn al lichtelijk immoreel, maar proberen onschuldigen geen kwaad te doen. Op een gegeven moment vliegt de film wat dat betreft uit de bocht, waarna we toch geacht worden om onze sympathie niet kwijt te raken.

Misschien zijn we wat verwend wat betreft simpel behapbaar goed versus kwaad in films, maar het komt de beleving niet ten goede.

3 sterren

Deze film had zeker zijn momenten, en ik vind zowel Stiller, Black als Downey Jr. geestige acteurs, maar alleen de laatste kwam echt goed uit de verf (al kon ik hem nauwelijks verstaan).

De toon wordt gezet bij de dropping in de jungle en de scène met het hoofd (waarbij ik heel hard heb gelachen) maar helaas wordt dit niveau niet vastgehouden. Ze nemen typische Vietnam-clichés wel leuk op de hak. Leuke rol van Cruise, die ik halverwege pas ineens herkende (wist niet dat ie meedeed).

2.5 sterren