Opinions

Mooie film van Koreeda, enigszins verwant aan Nobody Knows. Op basis van die film en Shoplifters lijkt er wel op dat Koreeda niet vies is van sentiment door jonge, verwaarloosde kinderen een prominente rol te geven. Nu is het jonge meisje schattig en het stugge jongetje speelt erg goed maar het is ook wat makkelijk. In andere handen ligt een draak dan op de loer, Koreeda ontloopt die valkuil gelukkig door sterk spel, leuke, allesbehalve gladde personages (“vader” en “oma” met name) en een fijne, ingetogen stijl met de nodige humor. En hoewel een happy end best mag zo af en toe ziet Koreeda daar hier gelukkig van af, dat had toch niet gepast.

Ruime voldoende maar ik heb het gevoel dat ik zijn beste films nog moet zien.

Mooie film, doet nogal denken aan You can count on me, en waar in die film Ruffalo uitblonk, is dat hier Affleck, die als geen ander een getroebleerd personage kan neerzetten. De wisselwerking met zijn neefje is prima en geloofwaardig, en ook de andere rollen zijn goed ingevuld, al had Broderick een mijns inziens overbodige cameo.

De rustige beelden zijn passend voor het zware thema, idem dito voor de soms serene muziek, maar er zijn ook de nodige luchtige momenten. Fijn ook dat het tot het eind toe realistisch blijft en er niet gekozen is voor een voor sommigen misschien meer bevredigend, maar ongepast positief eind.

Intrigerende Koude Oorlog paranoia, waarvan die bevreemdende scène met slaperige GI's in een nachtmerrie-achtig dameskransje mij zo bekend voorkwam dat ik meen deze wel eens eerder te hebben gezien. Na het nogal bizarre begin zakt het wel wat in, het middenstuk is soms wat langdradig. De laatste akte is behoorlijk spannend, met een aantal harde scenes en een knappe verrassende apotheose. Goede acteurs waarbij vooral Angela Lansbury opvalt, die toch vooral bekend is als vriendelijk speurneuzend omaatje. In deze film van bijna 60 jaar oud was ze trouwens ook al ouwelijk- ze speelt nota bene de moeder van de maar een paar jaar jongere Laurence Harvey. Maar dat doet ze wel uitstekend, echt een geweldige bitch- pardon my French.

Tweede deel uit Jissoji's Buddha-trilogie kwam bij mij minder binnen dat This Transient Life, maar is ook weer een buitengewoon interessant, maar af en toe nogal verwarrend relaas over Boeddhisme, tijd en seks. De opening is meteen raak, als studenten aan partnerruil doen, waar beide koppels uiteindelijk weinig plezier uit lijken te halen, maar wat de opmaat is voor hun rekrutering voor een kleine sekte- een rekrutering die overigens bepaald niet zachtzinnig verloopt.

Net als in This Transient Life worden shots uit vreemde hoeken gebruikt, afwijkende perspectieven, af en toe extreme close-ups en afwisselend in zwart-wit en kleur, en is er een grote rol voor de soundtrack, die vooral bestaat uit orgelmuziek of een tikkende klok. En net als in zijn voorganger spelen maskers een grote rol in de beste scène, tijdens een heidens aandoend ritueel.

Een film zonder duidelijke plot, met beelden van verkrachting (niet heel expliciet) en veel verwijzingen naar het Boeddhisme, het zal niet iedereen naar de zin zijn dus een aanrader kan ik het niet noemen, maar wie This Transient Life goed vond zal deze ook wel kunnen smaken.

Zo dit was matig... Ik moest best lachen om Cage als die weer eens een grimas tevoorschijn tovert of een oerschreeuw oefent in de badkamer- hij schmiert er ouderwets op los. Maar het was allemaal best serieus bedoeld als horror-trip. De film was een beetje als de song van King Crimson waarmee de film opent: die begint lekker sfeervol met een fijne melodie maar zodra er gezongen wordt zakt het helemaal in. Zo begint Mandy nog wel aardig en is het visueel best interessant hoewel sterk neigend naar kitsch, een beetje alsof je ronddwaalt in een hyperrealistische game waar de sterren overdreven fonkelen en elke zonsopkomst een orgie van licht en kleur is. Als eenmaal de baddies komen lijkt het even redelijk macaber te worden, op een goede manier, maar jammer genoeg transformeert Cage van een lumberjack in een kruising van Mad Max en Rambo (en smeedt hij eerst even zijn eigen wapen- ook weer zo'n game-element). Hij gaat dan helemaal los onder saaie metaldreunen terwijl de lichtcrew overuren maakt maar boeiend was het al lang niet meer. Omdat ik nog wel wat gelachen heb een kleine 2 *.

Begint spectaculair met een gebouw dat opeens instort, maar daarna wordt dit politiek gekleurde pamflet over corrupte politici, grondspeculatie en een enkele bevlogen integere volksvertegenwoordiger wel erg taai opgediend. Gedubde Steiger in de hoofdrol leidt eerder af dan dat hij veel toevoegt.

Rosi heeft met Cadaveri Eccellenti een van mijn favoriete Italiaanse films afgeleverd, maar zijn droge stijl werkt hier totaal niet voor mij.

Best OK, vooral de scène in de metro-WC was spannend (al was het spiegel-cliché geen geweldige afsluiting van die scène), en Spinell zag er wel uit als een gestoorde seriemoordenaar met een mama-complex. Helaas wordt aan het eind het nodige verpest met die hallucinaties, waarbij niet-passende horrorelementen worden toegevoegd die vooral bedoeld lijken de make-up artist zijn kunsten te laten vertonen. Het low budget zag je er wel van af maar dat stoorde niet- alleen dat je op het "verlaten" metrostation allerlei forenzen op een aanliggend perron zag staan was even een huh? moment.

Masumura heeft toch wel een heel eigen stem binnen de Japanse cinema. Ook Manji is weer een fijn eigenzinnig werk over een driehoeksrelatie waarin iedereen elkaar voor de gek houdt, met als inzet de liefde van de inderdaad adembenemend mooie Mitsuko. Zoals een puber die verliefd is op het mooiste meisje van de school en ondanks dat hij weet dat hij nagenoeg kansloos is blijft hopen, en in haar nabijheid verandert in een wat meelijwekkend figuur -ik spreek wel een beetje uit ervaring - zo zijn de aanbidders van Mitsuko beklagenswaardig in hun soms wat potsierlijke verering. Maar tegelijk is het wel voorstelbaar dankzij de sensuele rol van Ayako Wakao, waarbij zelfs de waarheid (ze is verwend en onbetrouwbaar) nauwelijks wat van haar glans wegneemt.

Ze blijft wel moeilijk te peilen, want hoewel het zelfmoord-pact (en de afloop daarvan) al wel enigszins wordt prijsgegeven door het feit dat Sonoko de verteller is, was het toch eerder te verwachten dat Mitsuko als enige zou overleven. De overblijver die niet meer mee durft te gaan in het pact, bang dat ze alleen zal blijken te zijn na de dood, dat vond ik wel een mooi sluitstuk.

Mooie score zoals wel vaker bij de films van Masumura, met de sombere, soms onheilspellende cello en piano.

Goede Zweedse thriller naar boek van zowat de bekendste thrillerauteurs (zeg ik als leek moet ik erbij zeggen, maar zelfs ik ken Sjöwall en Wahlöö van naam).
Ik had eerlijk gezegd wat meer speurwerk verwacht -type stoffige bijna gepensioneerde agent die gescheiden is en 's avonds naar de fles grijpt- en was dan ook enigszins verrast dat het toch grotendeels een actiefilm is, en het scenario juist niet zo memorabel was.

Toch is het wel een aangename film, waarbij de rustige opbouw vrij opeens wordt omgegooid en de actie begint. Die actie is aardig gefilmd, al was die helicopteractie wel zelfmoord: hij had nog net geen schietschijf op zn jas geplakt. Ook de interactie was wel leuk, en het is ook een mooi tijdsdocument over de jaren 70, toen Europa ook behoorlijk gepolariseerd was en gezag bij veel mensen (vooral jongeren) bij voorbaat verdacht was. Een sentiment dat ook in de film getoond wordt.

Minder dan Jean de Florette maar nog altijd de moeite waard. De beelden (en Béart) zijn natuurlijk wel weer prachtig, het verhaal dat zich ontvouwt is echter minder naturel. Het is echt geschreven, met name vanaf de confrontatie op de verjaardagsborrel van de jonge leraar: dat de schuwe Manon zich daar laat zien temidden van haar vijanden en ook haar beschuldigingen uit vond ik wat ongeloofwaardig, en ook hoe daarop de eeuwig zwijgende dorpelingen zich opeens laten gelden paste m.i. niet helemaal bij alles wat daarvoor gebeurde. Ook was Ugolin iets te kolderiek bezig, dat vond ik toch een sterker personage in deel 1. En Depardieu was als buitenbeentje wiens goede bedoelingen met wantrouwen en leugens worden beantwoord ook een erg fijn personage in Jean de Florette, een dergelijk sympathiek figuur ontbrak een beetje in dit deel.

Voorgaande klinkt iets negatiever dan ik het bedoel want het blijft pakkende cinema en de tragische ondergang van de hebberige Soubeyrans wekt toch vooral meelij op en dat is gezien het einde van deel 1 toch knap gedaan.

Niet zo goed als The Lodger maar alleszins degelijke stomme film van Hitchcock. Het verhaal is een klassiek drama dat al tientallen zo niet honderden keren is verteld, maar de visuele stijl maken het toch zeker de moeite waard, met als hoogtepunt de onverwacht knappe scene als Kate naar het strand rent, waar Philip haar opwacht om haar het nieuws van Pete's thuiskomst te vertellen. Daarna zakt het iets in en duurt het tot de mislukte zelfmoordpoging (kennelijk een strafbaar feit) dat de film zich herpakt voor een boeiende zij het ingetogen finale.

Malcolm Keen is wel een fijne acteur die van getergd kijken zijn handelsmerk lijkt te hebben gemaakt, terwijl Carl Brisson zo lijkt te zijn weggelopen uit Mary Poppins. Anny Ondra is een leuke verschijning.

Gitzwarte satire over disfunctionele mensen in Hollywood is interessant en bij vlagen sterk, maar toch te onevenwichtig- met name het samenkomen van de losse draadjes is niet helemaal goed uitgewerkt. Zoals een satire betaamt is het van dik hout zaagt men planken: de subtitliteit is ver te zoeken. Dat Mia Wasikowska en zelfs Evan Bird (allebei goed op dreef als beschadigd meisje cq over het paard getild ettertje) toch nog sympathie weten op te wekken is knap. Julianne Moore wordt met de jaren beter zo lijkt het en weet overtuigend een uitgebluste amorele ster te spelen. Cusack vond ik dan weer wat minder als egocentrische therapeut.

Het goede acteerwerk en de leuke dialogen ten spijt ontbreekt het de film aan visuele flair, waar het onderwerp zich toch wel voor leent- eigenlijk was er geen enkele scene die er visueel bovenuit stak, en sommige scenes waren ronduit zwak: de scene uit de jaren 60 film met de moeder van Julianne Moore had bv wel wat korreliger opgenomen mogen worden. Ook de zelfverbranding kwam niet goed uit de verf, dat moest beter kunnen anno 2014, en zo waren er wel meer mindere scenes.

Ik was Cronenburg na Eastern Promises wat uit het oog verloren, en ben dus niet onverdeeld enthousiast over deze film. Ben nog wel benieuwd naar Cosmopolis, al zijn de kritieken niet zo positief.

Mooi drama met Javier Bardem in een knappe rol.

Ondanks zware onderwerp met de nodige humor gebracht, Mar Adentro geeft een mooi beeld van een man die strijdt voor het recht om zijn leven te beëindigen. Binnen zijn familie gaat iedereen anders om met zijn doodswens, en de meeste mensen die hem leren kennen hebben de wens hem te doen inzien dat het leven toch de moeite waard is. Deze bemoeizucht, tot en met het wetboek van strafrecht toe, staat in schril contrast met het recht op individuele zelfbeschikking. Deze discussie wordt nog altijd gevoerd, zelfs in ontkerkelijkte landen.

Dat ze Javier Bardem ook als tiener lieten opdraven in de flashbacks vond ik wat teveel gevraagd- daar hadden ze beter een andere acteur voor kunnen nemen. En het overtreffende drama met de advocate had van mij niet gehoeven. Maar voornaamste punt van kritiek is wel de soundtrack, muziek van de regisseur zelf zag ik: Keltische accordeonmuziek, of Noordspaanse folk, of wat het dan ook was, niet aan mij besteed in ieder geval.

Klassieke thriller heeft minstens twee zeer memorabele scenes: de Is it safe scène en de herkenning van Szell door overlevenden van de Holocaust. Scènes die na zoveel jaar niks aan kracht hebben ingeboet. Ook de beginscène met de twee bejaarde ruziemakers is trouwens het vermelden waard.

Helaas is het niveau niet altijd even hoog: zo was het spionagedeel met Doc rommelig en af en toe ook iets te James Bond, en door de editing was het met name in het begin soms lastig te volgen. Voordeel is wel dat de kijker net als Hofmann nauwelijks een idee heeft waar Szell op doelt als hij zijn beroemde ondervraging start. Ook vond ik de rol van de Amerikaanse dubbelspion de gehele film erg onduidelijk. Waarom hij zijn Duitse kompanen neerschoot om vervolgens ook "Irmgard" neer te knallen en achter Hoffman aan te gaan is me een raadsel. Maar goed, daar is het ook een dubbelspion voor.

De scenes met Olivier en Hoffman maken in elk geval de film, beiden spelen zeer goed. Hoffman speelt hier wat mij betreft een van zijn beste rollen, vanaf de jaren 80 wordt het snel een stuk minder. Van Olivier heb ik nog niet zo veel gezien maar die staat toch vooral bekend om zijn Shakespeare-films van enkele decennia eerder. Hij overtuigt in elk geval ook als Mengele-achtige nazi.

Aardig mystery-werkje van Shimizu, duidelijk low-budget maar dat maakt bij dit soort films weinig uit. Visueel niet bepaald mooi, maar effectief, met wat geinige effecten die de gekte van de cameraman onderstrepen. Beetje raar dat de 12 seconden niet wordt uitgelegd, waarschijnlijk was het geld op, anders hadden we ongetwijfeld een scene gezien waarin hijzelf op de bewuste beelden blijkt te staan, die hij vervolgens heeft weggeëdit- het wordt nu, min of meer, bevestigd door zijn voice-over als hij de moord op zijn vrouw bekent. De goedkopere optie. Veel maakt het niet uit want die kant ging het toch al erg op.

Behalve Flatearthers zijn er dus ook Hollow Earthers, en ook de andere aangehaalde bronnen (Shaver, Agartha, Madama Blavatsky) blijken allemaal te bestaan. Voor mij allemaal nieuw, dus mijn kennis op het gebied van het occulte ook weer wat opgevijzeld.

Knappe debuutfilm die zich voor 90% in een auto afspeelt, de camera is -letterlijk- de vierde passagier. De film is op zijn best als de dreiging op de achtergrond voelbaar is. Ik keek zelf ook steeds of ik niet ergens een rode SUV zag verschijnen. Ook de beginscène vond ik vrij sterk, dat contrast van die jongenskamer met een poster van Iron Maiden en de louche zaakjes waarmee de jongen zich inlaat. Helaas worden op het laatst toch iets te veel thrillerelementen toegevoegd met die lijken in de auto en het ongegeneerd bespreken van die moord door de maffiabaas.

Ook opvallende lengte, want waar Puiu zijn hand niet omdraait voor een film van 3 uur is zijn debuut lekker kort. Kortom de ideale instapfilm voor mensen die wel eens een film van deze cineast willen zien maar aanhikken tegen een avondvullend programma.

Ouderwetse tearjerker met jeugdig ogende Del Rio in de titelrol als naieve maar goedaardige vrouw die door de rest van het dorp wordt gemeden als de pest omdat haar moeder prostituée was. De haat van de dorpelingen wordt gevoed door een machtige winkelier die zelf een oogje had op Maria, en de ex-vriendin van haar verloofde. Een hypocriet zooitje dus, maar om niet helemaal begrijpelijke redenen blijven Maria en haar verloofde desondanks in het dorp wonen, als verstotenen. Nou ja, buitenstaanders zijn nóg erger want die zijn onbetrouwbaar, bij de dorpsgenoten weet je in elk geval wat voor vlees je in de kuip hebt. Het is dan ook iemand van buiten die, ongewild, het lot van Maria bezegelt.

Overtuigend geacteerd en mooi geschoten, en een aantal sterke scenes zoals de chaotische dierenzegening (waarbij wel wat eenden en ander pluimvee door de lucht vliegen) en een aardige confrontatie tussen een medicus en een natuurgenezer.

Film waarvan ik de eerste helft wel een stuk beter vond dan de tweede helft. Misschien was het nog net sterker geweest als ze als mula was geronseld nadat haar zwangerschap bekend is, omdat dat aan de grens toch wel een groot voordeel oplevert. Nu verliep die rekrutering toch vooral via toevallige uitlatingen. Maar verder een geloofwaardig verloop van zo'n traject.

Moreno is uitstekend als de naïeve en roekeloze Maria. De keuzes die ze maakt zijn niet bepaald slim, maar ze is een 17-jarige meid uit de barrio, dus vond haar acties ook weer niet onbegrijpelijk. De scene dat ze de bolletjes slikte leverde plaatsvervangende kokhalsneigingen op. Vanaf de landing in de VS vind ik de verwikkelingen wat minder realistisch overkomen, al vond ik de rol van de zus van Lucy wel goed getroffen.

Hoewel religie niet direct een belangrijk thema is, zijn er een aantal verwijzingen naar het katholicisme, om te beginnen met de titel. Maar de mooiste is toch wel die op de poster.

Eenakter met een topcast die tot het einde toe boeiend bleef. Hoewel inderdaad wat schematisch van opzet doet dat weinig afbreuk, en werd ik toch redelijk het verhaal in gezogen, uiteraard steeds mijn verdenkingen verschuivend zoals de film ook beoogt. Dat de film me op het einde toch nog verraste is wel een verdienste, mede omdat Duvivier de verleiding weerstaat kleine maar in het oog springende hints te geven gedurende de film, zoals in moderne mysteries nogal eens gebeurt. Of misschien heb ik ze gemist, in dat geval waren de hints klein genoeg.

Om wat tegenwicht te bieden aan het ernstige gezelschap zijn er beelden tussendoor van een potje showworstelen, ik meende altijd dat dat een merkwaardig, typisch Amerikaans fenomeen uit de jaren 70 en 80 was, maar nee dus.

Totaal ongeloofwaardig maar toch best vermakelijke thriller. De aanleiding voor de moorden, in feite een noodlottig ongeluk waarbij sowieso maar één schuldige aan te wijzen valt, viel nogal tegen, en hoe de bruid de mannen heeft weten op te sporen- iets wat de politie kennelijk nooit was gelukt anders hadden ze de link tussen de moorden wel gelegd- is volstrekt onduidelijk. Maar Moreau is ijzig goed in de hoofdrol, en de manier waarop ze met haar slachtoffers in contact komt is best creatief. De soundtrack wordt hier een aantal keer genoemd maar die is me eigenlijk niet opgevallen, op het "Daar komt de bruid"-walsje na.

Wel jammer dat ik nu nooit meer onbevangen een anoniem gegeven concertkaartje zou kunnen accepteren, mocht dat heuglijke feit zich een keer voordoen.

Franse klassieker die de tand des tijds goed heeft doorstaan. De setting is misschien ouderwets, de dialogen zijn nog vrij vlot en het camerawerk oogt een stuk moderner dan 1931. Ook best aangename humor.

Raimu schittert als blauwdruk van de Franse zuiderling, goedgeluimd, conventioneel maar met licht-anarchistische inslag, heetgebakerd maar als het er op aankomt pragmatisch. En mensen uit het zuiden staan er in Frankrijk kennelijk om bekend nogal te overdrijven.

Marseille oogt wel als een vissersdorpje waar iedereen elkaar kent, maar is een leuk decor voor de eenvoudige maar onderhoudende vertelling. Thema’s als ontrouw, verlangen en rivaliteit worden speels belicht, echt dramatisch wordt het nauwelijks, al is het einde waarin Fanny zich opoffert voor Marius wel degelijk serieus.

Aardige swashbuckler met Zorro, die duidelijk geinspireerd is op Robin Hood, maar zelf ook wel weer van invloed is op het genre dat de bioscopen sinds deze eeuw overspoelt, de superheldenfilm, en dan met name het Batman-personage. Rathbone is goed als de sinistere Esteban, op Tyrone Power en de mooie Linda Darnell valt ook weinig aan te merken. Actie is misschien wat spaarzaam maar goed in beeld gebracht, met name de achtervolging te paard en het gevecht tussen Zorro en Esteban.

Stevende lang af op een ruime 7 maar helaas kwam toen de laatste akte, nadat Zorro zich laat arresteren. Met meer geluk dan wijsheid weet hij te ontsnappen en doet dan vervolgens precies wat hij daarvoor voor onmogelijk hield: een massale opstand organiseren tegen het leger van Quintero.

Melige film van Burton met een behoorlijke sterrencast, inclusief een (overbodige) dubbelrol van Jack Nicholson. Om te zeggen dat de acteurs schitteren, nou nee, maar ze hebben er zin in. Het is ook een plezierig filmpje, een fijne tegenhanger voor al die films waarin aliens hoogintelligente wezens zijn met een ondoorgrondelijke wijsheid.

De effecten zijn behoorlijk verouderd maar dat deert niet, geeft de film juist wat charme. De aliens deden me nogal aan de Gremlins denken, niet zozeer in hun uiterlijk, wel met hun kwaadaardige geintjes. Het leukst vond ik de scene met de alien-prostituee, dat loopje vooral. Maar ook het lachen met het Amerikaanse patriottisme en de naïeve wereldleiders die steeds weer uitgemoord worden kon ik wel waarderen.

Je kan veel over de Fransen zeggen, maar ze hebben wél een beter volkslied dan wij. Nu is dat ook niet zo moeilijk, Nederland stond bepaald niet vooraan toen de volksliederen werden uitgedeeld, maar toch. La Marseillaise klinkt en elk geval veelvuldig tijdens deze historische prent van Renoir. Hoewel het verhaal van meerdere kanten wordt verteld is het goed te volgen, maar als geschiedenisles schiet het wel te kort, daarvoor blijft te veel onderbelicht. Ook voor liefhebbers van oorlogsfilms is La Marseillaise niet direct een aanrader, omdat de veldslag bewaard blijft tot het laatste half uur, waarbij uit piëteit de camera nogal eens wegdraait van de bloederige taferelen. Wat La Marseillaise wel is is een knap gemaakte historische film met veel figuranten en mooie sets, en oog voor detail. Veel namedropping ook, waarbij allerlei historische figuren passeren zonder al te veel context. Enige basiskennis van de Franse Revolutie is dan ook wel een pré.

Ik vraag me af of de haardracht helemaal kloppend was, de coup vogelverschrikker was kennelijk nogal populair onder het volk.

Teleurstellende film die veelbelovend begint maar eigenlijk vanaf de reddingsactie toch de gebaande paden volgt waarin alle nobele eigenschappen als moed, opoffering en doorzettingsvermogen worden getoond.

De helaas veel vaker voorkomende eigenschappen als wanhoop, egoïsme en lafheid worden keurig buiten beeld gehouden, op een kort stukje over publiciteitsschade voor de NASA na. Matt Damon houdt de moed erin met disco muziek en plantjes, en gaat maar even aan wanhoop ten onder (door 3 x fuck roepen). De 5 overige bemanningsleden zeggen lachend en volmondig ja als hen wordt voorgesteld hun leven te wagen en een dik jaar aan hun ruimte-avontuur te plakken. Het was interessanter geweest als er wat andere meningen waren geweest.

Kortom een weinig subtiel heldenepos met altruistische Chinezen, volgepakte pleinen en een happy end. Aardig vermaak maar weinig beklijvend, had hier wel meer van verwacht.

Eindelijk gezien, en inderdaad, wat een film! De meeste horror, vooral met bovennatuurlijke wezens en dergelijke, vind ik tijdens het kijken wel spannend maar zodra de aftiteling begint doet het me niet zo veel, maar het lugubere van Martyrs is dat het zo realistisch is. Ik moest meer dan eens denken aan de horrorkelders van Fritzl, Dutroux, maar ook aan de nazidokters, die hun slachtoffers ook ontmenselijkten en hun gemartel analytisch benaderden.

Een film die duidelijk in twee delen valt, waarbij het eerste deel wat conventioneler is, maar wel erg goed en freaky- en het tweede deel vooral keihard. Met name dus het volledig emotieloze martelen van die kerel, zonder haat, zonder enig gevoel, alsof hij op een doods ding, een boksbal, aan het slaan was, dat kwam wel aan. Zo erg dat ik hoopte dat het snel gedaan was, of dat ze zichzelf ophing aan de ketting of iets dergelijks. Maar het loopt dus anders.

Het geheime gezelschap van nieuwsgierige terminalen vond ik dan weer wat ongeloofwaardig - dat mensen zo benieuwd zijn wat na de dood komt, dat ze dit systeem van martelen verzinnen en uitvoeren. Het stoorde me echter ook niet in die mate dat het afbreuk doet aan de ervaring. Want de film kijken mag toch wel een ervaring genoemd worden- niet bepaald een leuke, maar soms kan een kunstwerk als dit, een stomp in de maag, vele malen meer indruk maken dan iets wat de zintuigen op een aangename manier prikkelt.

Pluim voor de make up en ook cinematografie, vond het er mooi uitzien, als je daarvan kan spreken in deze context. Veel kuddo's ook voor de twee hoofdactrices trouwens, die erg overtuigend waren. Overigens zag ik na afloop pas dat Xavier Dolan meespeelt, als de onfortuinlijke zoon.

Ik begon welwillend aan Mary Poppins, aangemoedigd door het feit dat andere klassieke musicals mij redelijk tot goed zijn bevallen, en vond het eerste deel nog best vermakelijk. Wel merkte ik direct dat de liedjesdichtheid wel erg hoog lag, de liedjes vaak herhaald werden, en dat de meeste liedjes me weinig deden- ik vond ze vrij saai al moet ik toegeven dat sommigen wel blijven hangen.

Het tekenfilmgedeelte kon ik me nog wel uit een vroegere kijkbeurt uit mijn kindertijd herinneren, maar op het dansje met de pinguins na vond ik die scenes nu wat rommelig en lukraak. De duur van de film begon ook tegen te staan- ik begon al wat slaperig te worden en moest nog drie kwartier. Vechtend tegen de slaap heb ik hem wel uitgekeken, maar van harte ging het niet.

Uiteindelijk vond ik Mary Poppins middelmatig. Ik vond Julie Andrews en Dick Van Dycke wel aardig maar niet geweldig, en dat gold eigenlijk voor zo'n beetje alles in deze film: de overige acteurs (David Tomlinson in de rol van Mr Banks kwam m.i. nog het beste uit de verf), het verhaal, de liedjes- het werd nergens echt goed. Nou ja, de sets zagen er wel mooi uit, daar was ook veel werk aan besteed, en de special effects waren voor die tijd waarschijnlijk erg knap. Wat me het meest tegenstond was de belegen humor. Zo'n buurman met kanon was eerder irritant dan grappig, de schaterlachende oom die vliegt als hij een flauwe mop vertelt werkt in een boek denk ik beter dan op film, de scenes in de bank (met als gimmick de wat zinloze dubbelrol van Van Dycke)- nou vooruit, het ontslag van Mr Banks was nog wel amusant.

Misschien moet ik hem nog een keer zien als ik wat meer energie heb, maar dat zal nog wel even duren.

Vond het op zich wel een aardige komedie, maar ook wel gedateerd. Niet alleen visueel, ook inhoudelijk is MASH niet helemaal bij de tijd. De grappen van Hawkeye en consorten zouden nu pestgedrag worden genoemd (feministen kunnen deze film beter links laten liggen) en bekroning met prijzen zou ongetwijfeld tot de nodige protesten leiden.

Maar goed, in 1970 was dit ongetwijfeld heel fris: een losse seksuele moraal, amorele chirurgen, die tussen hun cynisme, losbandigheid en drankmisbruik de nodige levensreddende operaties uitvoeren. Dat alles terloops in beeld gebracht, rommelig, waarbij vaak door elkaar gepraat wordt, waarschijnlijk met de bedoeling om het realistischer te doen ogen. De voorspelbare football finale doet helaas afbreuk aan de eerste anderhalf uur van de film.

Al met al had ik toch wel iets meer verwacht van deze bejubelde film van Altman.

Film die nog het meest weg heeft van een kruising tussen Indiana Jones en James Bond, inclusief megalomane schurk en de nodige narrow escapes. Politiek zeer incorrect naar de huidige tijdsgeest maar waarschijnlijk te onbekend om het gevaar te lopen te worden "gecanceld". Naast de duidelijk in zijn element verkerende Karloff een opvallende rol voor Myrna Loy als sadistische Chinese. Redelijk vermakelijke pulp maar een echt niemandalletje, en het is maar goed dat het na een uurtje klaar was.

Dat viel niet mee. Sowieso al geen fan van Jim Carey en hij laat in deze film weer zien waarom. Vooral als alter ego The Mask vond ik hem strontvervelend. Diaz, zo vaak gecast als mooi meisje, is in deze film zowaar wel sexy maar heeft verder een nietszeggend rolletje als damsel in distress.

De effecten zijn inmiddels gedateerd maar voor die tijd aardig gedaan (al was het niet helemaal nieuw- denk bv aan Roger Rabbit). Grootste probleem is dat de film eigenlijk voortdurend erg ongrappig is, het hangt aan elkaar van flauwiteiten, vaak gebruik makend van Carey’s rubberen smoelwerk en flauwe teksten. Zijn drukke personage deed me denken aan Robin Williams’ genie uit Aladdin, maar dan nog iets minder scherp. Tel daarbij op een flauw, stukgeslagen verhaaltje over boeven -stuk voor stuk niet-geslaagde personages- en een bank en ik kan niet hoger uitkomen dan een magere 1,5 ster voor de effecten en een enkele geslaagde grap.