Opinions

Blijft toch een heerlijke film dit. Mooie hommage aan de (Italiaanse) cinema, een geschiedenis over naoorlogs Italië en een karakterstudie van een vriendengroep in één. Ik vond vooral de filmnerd een geestig personage, vooral dat moment bij de quiz waarin hij zich verliest in details die later letterlijk worden nagesproken door De Sica himself tijdens een symposium. Gassman als idealist die zwicht voor succes en Manfredi als rechtlijnige socialist doen trouwens niet veel voor hem onder, het was een fraai stel. Ik vond alleen de rol van Sandrelli wat minder, maar dat komt ook omdat ik bij haar de Italiaanse charme mis die een Loren of Cardinale wel in ruime mate hebben. Ze is iets te noordelijk of zo, te bedeesd.
Verder is het vooral een originele film waar het plezier van afspat, naast de niet te missen melancholie.

De film die Luciana en Antonio kijken als het filmkoppel hun dialoog overneemt is overigens niet Fröken Julie (1951) maar Of Human Bondage (1964).

Wat moet het trouwens toch fijn zijn om een stamkroeg te hebben (of restaurant) waar je elkaar na decennia weer kunt treffen- alle plekken waar ik vroeger kwam zijn inmiddels verdwenen of onherkenbaar veranderd, en zo oud ben ik toch ook weer niet.

Erg leuke parodie op horrorfilms- dat deze als horror/thriller staat aangemerkt is een beetje vreemd en ik neem dan ook de vrijheid dit te wijzigen in horror/komedie. Want het is toch vooral om te lachen. Erg origineel en leuk gevonden, al had dat einde met al die verschillende monsters en de oude goden van mij mogen worden weggelaten , was wat teveel van het goede. Maar snap dat veel mensen die monsters juist wel tof vonden om te zien.

Het begin en middenstuk is leuker- juist omdat zo gespeeld wordt met verwachtingen en clichés. Sommige grappen komen ook pas later aan- zoals de oude man bij benzinepomp die de blondine voor hoer uitscheldt- dat was namelijk haar identiteit in deze film, de anderen waren de atleet, studiebol, joker en natuurlijk de maagd. Ze gingen zich gedragen zoals ze zich horen te gedragen in een slasherfilm, al was de atleet ook best een studiebol en de maagd al lang geen maagd meer. En de blondine was niet eens een echte blondine.

Dat er mensen zijn die deze ironie niet hebben opgemerkt en de film als een "normale" horrorfilm beschouwen en vervolgens kritiek hebben op de clichés, daar snap ik echt helemaal niks van. Maar dat is het enige dat het lage gemiddelde kan verklaren.

Nogmaals, jammer van het einde, dat ook nog wel grappig was maar wat over the top. Maar het zij de makers vergeven,

Das Cabinet des Dr. Caligari is een bijzondere film, die door de tweedimensionale decors wel wat wegheeft van een kijkdoos, oneerbiedig gezegd. Die decors zijn evenwel schitterend, ze zullen de Tweede Wereldoorlog wel niet hebben overleefd anders had ik ze graag eens in het echt gezien. Verder ook een leuke film. Een horror is het naar huidige maatstaven niet echt meer, eerder een mysterie, met een aardige twist nog.

Overigens klopt de omschrijving niet helemaal want Alan bezoekt de kermis niet met Jane maar met Francis.

En Conrad Veidt- ik dacht al dat ik die naam ergens van kende, en Cesare is dus Major Strasser uit Casablanca. Ik had hem niet herkend.

Volgens de intro was Griffith zo onder de indruk van Cabiria dat het hem inspireerde tot het maken van intolerance. Die film vond ik dan weer veel malen indrukwekkender dan deze vroege Italiaan. Cabiria is nogal warrig, en ook vrij langdradig. De actiescènes zoals de belegering van Cirta en het vergaan van de Romeinse vloot bij Syracuse zijn wel spectaculair maar duren relatief kort- meestal zie je toch acteurs in de weer met allerlei kleine en grote intriges, al dan niet glimmend van de schoensmeer, en dat was geregeld saai. Vanuit cultuur-historisch oogpunt een belangrijke en invloedrijke film, maar heeft toch wel veel ingeboet wat betreft de entertainment waarde.

Latijns Amerika heeft een traditie van geëngageerde documentairemakers, met als een van de bekendste voorbeelden Patricio Guzmán met zijn trilogie over Chili. Coutinho laat de grote lijnen los en gaat op zoek naar het persoonlijke, kleine verhaal. In Cabra Marcado para Morrer doet hij dat via een film die hij niet kan afmaken door een militaire coup, en 20 jaar later gaat hij terug om de hoofdpersonen uit die film op te zoeken, een soort film over een film dus. Dat uitgangspunt leek me intrigerend maar dit was toch een beetje een tegenvaller.

De montage en chronologie zijn warrig, waarbij dan weer iets over het leven van Joao Teixeira aan het licht komt, dan weer iets over een acteur uit de film, dan komt weer iemand een paar minuten aan bod om vervolgens weer te verdwijnen, om dan weer even terug te keren bij Joao Teixeira, en ik raakte geregeld de draad kwijt. Het laatste stuk van de film staat in het teken van de zoektocht naar de vrouw en kinderen van Joao Teixeira, die elkaar net na de opnames 20 jaar eerder uit het oog waren verloren. Je zou het oneerbiedig gezegd een voorloper van Spoorloos kunnen noemen, inclusief uitvoerige dankwoorden van de moeder aan de filmmakers. Het is niet vervelend om naar te kijken, maar er zitten te veel weinigzeggende stukken in, die vooral uit ijdele motieven van de makers lijken te zijn opgenomen, terwijl je over het conflict en de uitkomst daarvan nauwelijks wijzer wordt.

Bogart blijft toch wel een van de meest charismatische acteurs uit Hollywood, hij zet hier weer een prima rol neer als uitgebluste kapitein. Maar ook de andere acteurs zijn goed, en het verloop van de film met de climax in de rechtbank was uitstekend. Niemand is echt de held, en ook niemand de bad guy, iets wat toch vrij bijzonder is voor Amerikaanse films in het algemeen maar zeker die uit de glorietijd.

Beetje onnodige dronkemansactie van de advocaat alleen, en overbodig liefdesverhaal. Bizar genoeg veranderde de actrice haar echte naam in de naam van haar weinig opzienbarende bijrol.

Eigenaardig filmpje, beetje een kruising tussen Misery en films met "dierenliefhebbers" (lees: inteeltkoppen met bestiale neigingen) als Deliverance en Southern Comfort. Een van die gasten leek zelfs wat op de banjospeler uit Deliverance. Calvaire heeft een nogal ongemakkelijke sfeer die steeds tussen dreigend en kluchtig in zit, eigenlijk vanaf het begin al als de artiest sjans heeft met een bejaarde. Als hij eenmaal in de herberg belandt gaat het al snel op de bizarre toer, er wordt overigens (gelukkig) weinig uitgelegd. Moet zeggen dat de gedragingen van de protagonist af en toe wel erg tam waren. Op het moment dat je te maken hebt met een gek ergens in de outback van België staat je maar een ding te doen en dat is wegwezen.

De bijrollen vond ik, op die gast die zijn hond zocht, erg geslaagd, en het dansje in het café is nu al klassiek. Ook de scène waarin de camera omdraait tijdens de ontsnapping mag er trouwens wezen, en het einde is ook prima (vooral dat Marc de verdrinkende kerel nog even geruststelt, daar waar ik toch een andere reactie verwachtte). Bovengemiddeld.

Wederom een leuke Keaton-film, hij kan weinig fout doen zo lijkt het. Dit keer inderdaad geen grote stuntfinale maar daar staat een aardige romance met de knappe Marceline Day tegenover- het gebeurt niet vaak dat ik een actrice uit het zwijgende tijdperk echt aantrekkelijk vind, maar in dit geval begreep ik Buster wel dat hij ervoor ging. Verder een aantal leuke grappen, die in het omkleedhokje en de scenes in en rond het zwembad vond ik niet zo geslaagd, maar o.a. de baseball-scene, de scene in de bus, en de telefoon-spurt leverden toch wel wat gegrinnik op.

Minpuntje was de onnodige zijplot met de agent en de soms kermisachtige orgelmuziek.

Mijn favoriete Garbo-films komen allemaal uit het stomme tijdperk, kennelijk ben ik niet zo dol op haar stem. Camille komt vooral in het begin behoorlijk rommelig over met inconsistente sprongetjes in de tijd en weet ook daarna maar matig te boeien. Van de acteurs maakt Henry Daniell de meeste indruk als superieure graaf, zoals in de scène waarin hij en Garbo hun amorele houding ten opzichte van elkaar weglachen. Jammer dat hij wat naar de achtergrond verdwijnt naarmate de film vordert, de scenes tussen Garbo en Taylor waren vooral saai.

Migratie, gelukzoekers, het is van alle tijden en in de jaren 50 kwamen ze uit het zuiden van Italië, Sicilië in dit geval, op zoek naar een beter leven in het noorden (Frankrijk). Een groep werkeloze mijnbouwers wordt gouden bergen beloofd door een smokkelaar die ze wel grof geld moeten betalen, ook dit klinkt bekend, en de trek naar het noorden begint. Daarmee is het ook een soort road movie, waarbij de groep steeds verder uit elkaar valt. Knap van Petri dat hij ondanks de relatief korte speelduur en de grote cast, zoveel verschillende personages tot leven weet te wekken. Fellini schreef trouwens ook mee.

De belangrijkste verhaallijn is die van Vallone en zijn latere echtgenote Varzi, maar de bijrollen zijn minstens zo belangrijk: het pasgetrouwde stelletje, het oudere echtpaar, de oude accountant, de muzikant. Mooie scenes in Rome, op het platteland van Piemonte, in de Alpen, ook nog wat spanning bij het messengevecht, en de toch wel verrassende ontknoping, als ze door de grenspolitie ongemoeid worden gelaten en zelfs nagewuifd.

Klassiek Italiaans sociaal drama met soms iets te veel sentiment (Varzi had in elke scene betraande ogen terwijl dat niet echt paste bij haar fiere blik). Met aanstekelijke score van Rustichelli.

Leuke “samba western” die vooral in het begin boeit. Exotisch, dankzij de setting, uitdossingen van de bandieten (hoe is de steek ooit uit de mode kunnen raken?) en het Portugees. Vermakelijk was de scene in het kamp als een wulpse chica de verveelde bandieten probeert te verleiden. Ook leuk zijn de nachtscenes met veel muziek en hier en daar een dansje.

Helaas komt redelijk uit het niets de door pippo aangehaalde romance opzetten en ontrolt zich een nogal obligaat verhaaltje. Het door de lerares monotone opdreunen van de teksten helpt ook niet echt, maar los daarvan is de hele romance nogal een aanfluiting. De finale is gelukkig goed, met een lange shootout zoals het een western betaamt.

Herziening bevalt beter dan verwacht. Blijft toch de vraag waarom Scorsese deze gemaakt heeft, want het origineel is superieur. Maar deze remake (Scorsese's enige voor zover ik weet) mag er ook zijn. De Niro heeft er duidelijk zin in, en hoewel hij de randjes wel opzoekt zet hij toch een behoorlijk imponerende Cady neer. Alleen tegen het einde , bij het zogenaamde proces, als hij olijk de camera inkijkt, toen was hij me even kwijt. Maar dat laatste shot, die kille blik vlak boven het water, is dan wel weer vrij geniaal. Ook Nolte doet het trouwens prima, net als Lange en zeker ook Juliette Lewis in een van haar eerste rollen. Paar dingen die stoorden- waarom zou je er in godsnaam bij willen zijn als je vijand door drie door jou ingehuurde kerels lens wordt geslagen?- maar verder qua pacing en spanning weinig op aan te merken. Muziek viel ook positief op. De scène waarin De Niro Lewis op de mond zoent, eigenlijk die hele scene, daar spat het ongemak van af, dat zou nu niet meer kunnen denk ik. Maar wel een sleutelscène en geweldig geacteerd door met name Lewis.

Verder is het aardig dat de drie acteurs uit het origineel -Peck, Mitchum en Balsam- een bijrolletje hebben. Heb eigenlijk wel zin om die film weer eens terug te zien.

Toegankelijke film over de ideeën van Piketty levert geen nieuwe inzichten, maar plaatst de huidige situatie waarin de superelite verkeert in historisch perspectief en geeft tegelijk een waarschuwing af door omineuze beelden te laten zien van rijen oorlogsgraven: als de welvaart niet eerlijker wordt verdeeld dan staat ons dit te wachten, zo lijkt te worden gesuggereerd. De kruik gaat immers te water tot hij barst. Maar ja, je kunt de elite wel uit het feodale stelsel halen, hoe haal je het feodale stelsel uit de elite...

Natuurlijk al lang bekend maar nog steeds verbijsterend is het niet alleen gedogen maar zelfs faciliteren van belastingontwijking, een uitwas van het globalisme waar ook Nederland volop aan mee doet. Ik had graag gezien dat Nederland zou voorbijkomen in het rijtje belastingparadijzen maar omdat Nederland niet veel meer dan een doorsluisland is, is dat niet het geval. Het blijft toch merkwaardig dat een situatie waarvan iedereen weet dat het oneerlijk is, die slecht is voor ons internationaal aanzien, hooguit een groep boekhouders aan werk helpt maar verder niets goeds brengt, zo lang kan blijven bestaan en slechts mondjesmaat wordt ingeperkt.

Filmisch wat conventioneel, met veel shots van villa's en zwembaden, fragmenten uit films waarin de rijken uit vervlogen tijden een equivalent van "Let them eat cake" bezigen en een aantal talking heads (waaronder Francis Fukuyama, die het kapitalisme nog wel als winnaar op het mondiale strijdperk had aangemerkt) die met korte soundbytes wat duiding geven.

Ik vond dit maar een onaangenaam drama over nihilistische jongelui die geen greintje sympathie oproepen. De band tussen de twee kon me ook absoluut niet boeien, het typische naïeve meisje en de rebelse maar onuitstaanbare jongen- voor mijn part sloegen ze elkaar de hersens in. Nou kan ik enigszins misantropische cinema normaal gesproken best hebben, bij Il Capitano had ik na een half uur al genoeg van de ellende. Het is allemaal wel meer dan degelijk in beeld gebracht en de opnamen van het Zweedse landschap zijn mooi, maar ik vroeg me na afloop wel af waarom Troell deze film -kennelijk gebaseerd op een "ware gebeurtenis"- in vredesnaam heeft willen maken.

Hyams heeft vooral B-actiefilms op zijn naam staan, als ik zo vluchtig zijn oeuvre doorneem, maar in de jaren 70 waagde hij zich ook aan een paranoia-thriller. In kundige handen had daar vast meer ingezeten, nu verzandt de intrigerende opening al snel in een steeds ongeloofwaardiger complot, en het tweede uur wordt de paranoia helemaal ingeruild voor een ellenlange ontsnapping door de woestijn en niet bijster spannende actie, terwijl ook de verhaallijn met een speurneuzende Gould steeds doellozer wordt. Het eindigt in een dwaas sluitstuk met misplaatste humor en een waardeloze laatste act. Teleurstellend.

Het is makkelijk cynisch te doen over deze film, want natuurlijk is het in essentie een sentimentele vertelling over noeste ruige vissers die een hart van goud hebben en een verwend rotjochie de broodnodige morele lessen meegeven. Maar het werkt, ik werd meegenomen door het verhaal, en zag de dood van Manuel niet eens aankomen, terwijl daar achteraf best al wat signalen voor waren natuurlijk.

Knap camerawerk laten de vissersboten in hun glorie zien, uit de tijd voordat het een nogal vernietigende industrie werd en alle romantiek en heroïek (en tragiek) er uit weggeslagen is. Topcast met mannen als Tracy -al was dat malle accent niet nodig-, Carradine en Barrymore, en ook het jochie deed het prima. Al met al een veel betere film dan ik vooraf dacht. En ik kan me best voorstellen dat een paar maandjes op zo'n boot best kunnen werken om van vervelende kinderen betere burgers te maken. Ook al klinkt dat een beetje CDA-achtig.

Sympathiek filmpje waarin vooral Katrin Cartlidge me beviel, een jong gestorven actrice die ik eigenlijk alleen kende van haar bijrol in Naked. Met haar bijdehante teksten en cynische kijk op het leven vond ik haar beter getroffen dan de naïeve, nogal neurotische Annie, die trouwens duidelijk een "girl crush" had op haar vriendin (wat op geen enkel moment wordt uitgesproken). De mannen in de film zijn zonderling, eikelachtig of allebei. Leuk om Andy Serkis eens in een pre-LOTR film te zien. De soundtrack is een beetje tweeslachtig: aardig wat flarden jaren 80 alto-muziek, met name The Cure, maar als achtergrondmuziek in het heden hoor je vooral zijige liftmuziek. Beetje jammer. Verder vergt het een hoop welwillendheid van de kijker alle ontmoetingen te accepteren als heel toevallig.

Hoort niet tot Leigh's beste werk maar de moeite waard.

Aparte film in het oeuvre van Preminger is wat mij betreft een mislukte poging de opera Carmen te resetten in een andere setting. Vond het muzikaal vaak niet om aan te horen en het acteerwerk was ook niet best. Dandridge is de positieve uitzondering en de film is alleen dankzij haar het bekijken waard (en historisch natuurlijk van belang gezien de Oscarnominatie die er uit voortvloeit). Belanfonte had ik nog niet eerder in een film gezien en dat lijkt me geen gemis. Ook van zijn zang was ik niet erg onder de indruk. De film heeft wel wat leuke momenten, zoals wanneer Belanfonte in een afgrijselijk liedje zijn liefje laat weten dat ze hem zo aan zijn moeder doet denken, een slimme poging in een vroeg stadium van zijn weinig sprankelende vriendin af te komen- en ik vond de boks-scènes niet slecht gedaan. Een enkel liedje werkt wel, als Dandridge of Pearl Bailey zich ermee bemoeien.

Eenakters als deze vallen of staan met de acteurs, en die zijn gelukkig uitstekend, en stijgen boven het wel aardige script uit. Eigenlijk alle vier behoorlijk onaangename personages, vooral dat van Foster werkte me op de zenuwen. Reilly speelt in eerste instantie die typisch goedmoedige huisvader maar naarmate de film vordert krijgt hij ook scherpere randjes, en dan zonder helemaal zijn humeur te verliezen. Fijne acteur is dat toch.

Realistisch is het misschien niet, zo gaan de maskers wel erg makkelijk af na een paar glaasjes whisky, maar het is leuk het treffen, dat zo beleefd begon, volledig te zien ontsporen. Het had nog een tikje erger gemogen wat mij betreft.

Ik keek een beetje op tegen deze film vanwege de titel- nogal een banale reden en ook onterecht blijkt nu, want ik vond het een meer dan geslaagd drieluik waarin Moretti vrijwel steeds de juiste snaar weet te raken. Fijne soundtrack ook die vooral in het begin alle kanten opgaat, van Afrikaanse muziek naar stemmige pianostukken.

Hoewel het eerste deel goed erg prettig wegkeek doet het tweede deel bij de Eolische eilanden daar nauwelijks voor onder, ik kwam nog meer in vakantiesferen. De humor was wel iets minder subtiel in dit deel met de TV-verslaafde Joyce-kenner. In het derde deel krijgt de film opeens een wrange wending, maar omdat Moretti alles op droogkomische wijze blijft beschouwen wordt het nooit zwaar: hij lijkt zich vooral te verbazen over de hoeveelheid pillen die hij steeds weer over zich heen gestort krijgt (in Italië staat niet voor niets op elke straathoek een apotheek).

Fijn filmpje dus die jammer genoeg maar matig gewaardeerd wordt hier.

Mooi drama over een ontluikende liefde in tijden dat dat afwijkend gedrag niet bepaald op veel begrip hoefde te rekenen. Niet dat liefde tussen twee mensen van hetzelfde geslacht nu volledig geaccepteerd is, zelfs in ons zo tolerante Nederland, maar de jaren 50 waren andere koek. Niet alleen de omgeving reageert afwijzend, maar ook Therese zelf wist niet goed wat haar overkwam en kon zich maar moeilijk volledig overgeven aan haar gevoelens.

Die twijfel, het halfslachtige accepteren van haar sexualiteit wordt knap overgedragen door Mara Rooney. Blanchett speelt ook goed de rol van rijpere ervaren vrouw waarmee ze alweer haar zesde Oscar-nominatie heeft verdiend, en ook de bijrollen werden goed ingevuld.

Hoewel de film over liefde in tijden van bekrompenheid gaat, is Carol verre van moraliserend. De directe tegenstanders van de romance zijn eigenlijk helemaal niet zo enorm bekrompen, maar belichamen wél de jaren 50. De acties van Harge zijn natuurlijk laakbaar maar ingegeven door wanhoop en frustratie, en ook liefde niet te vergeten, niet zozeer haat omdat zijn vrouw van een andere vrouw houdt. Het vriendje van Therese was zelfs vrij modern, toen hij dacht dat zijn vriendin alleen een tijdelijke crush had op Carol, en zijn reactie was niet buiten proporties. Het is mijns inziens dus absoluut geen film die moet laten zien hoe bekrompen men toen wel niet was zoals ergens wordt gesuggereerd, want dan was het wel veel dikker aangezet.

Vlotte western over een eerlijke rouwdouwer tevens begenadigd ingenieur, die dankzij die combinatie van eigenschappen niet om werk verlegen zit in het Wilde Westen dat langzaamaan wat minder wild werd. Natuurlijk moeten veel mensen niets hebben van de moderne tijd, verbeeld door de opkomst van de trein, en een krant start meteen een boze oppositie, gevoed door criminelen die hun lucratieve handeltje verloren zien gaan- er is in 150 jaar eigenlijk niet zo gek veel veranderd.

Het verhaal wordt in razend tempo verteld, zonder zich al te veel te verliezen in details, zodat de zijplotjes nogal worden afgeraffeld- de jaloerse halfbroer, de verliefde blondine- maar dat bevalt eigenlijk wel, want De Toth ruimt wel genoeg tijd in voor een aantal prima uitgevoerde knokpartijen (waarbij de onvermijdelijke spiegel er dan toch aan moet geloven- bestaat er wel een western waarin de spiegel een saloongevecht overleeft?) en er zaten ook een aantal spannende scenes in zoals wanneer de journalist zijn speurneus opzet en de waarheid achterhaalt (eerlijk is eerlijk, daar was niet veel meer voor nodig dan gewoon die ongebruikte mijn te bezoeken) en de bevrijding uit de geblokkeerde tunnel.

Er is ook wel het een en ander op aan te merken, zo was de bende op Davis na nogal kleurloos, maar met deze speelduur moet je compromissen sluiten. Het laatste deel vond ik niet het sterkste, en het einde nogal flauw, maar daar reken ik de film dit keer niet op af. Een van de betere Randolph Scott films die ik zag.

Een gedurfde maar niet helemaal geslaagde poging van Rossellini de filosoof Descartes tot leven te wekken in een van zijn laatste educatieve films, gemaakt voor TV. Het is filmisch erg droge kost, en er wordt niet afgeweken van de bedoelingen van de regisseur: er is dus weinig ruimte voor alles wat buiten het gezichtsveld ligt van Descartes.

Dat is wel jammer want het speelt zich grotendeels af in Nederland, en Rossellini doet weinig tot geen moeite de17e eeuwse Lage Landen tot leven te wekken- ook om budgettaire redenen ongetwijfeld. De bezoekjes aan Deventer, Amsterdam, Breda, Dordrecht worden niet vergezeld van buitenopnamen dus we moeten het doen met een herberg vol rokende en peinzende mannen, het interieur van de slaapkamer (waar Descartes dagelijks tot 12 uur sliep in zijn oncomfortabel uitziende kinderledikant), een anatomische les en enkele non-descripte locaties waar Descartes zijn wetenschappelijke bevindingen uit de doeken deed. Overigens blijkt zijn keuze voor een verblijf in Nederland vooral praktisch: de Nederlanders lieten hem met rust en waren vooral met zichzelf bezig, en hun geluid was even hinderlijk als het ruisen van een kabbelend beekje.

De enige persoon die nog enigszins tot leven komt is Helena, de moeder van zijn enige kind, die het ene spreekwoord aan het andere rijgt. Andere bijfiguren zoals Constantijn Huygens en Beeckman worden gereduceerd tot wetenschappelijke sparringpartners voor Descartes, die zelf ook niet echt een figuur van vlees en bloed wordt, zijn theorie omtrent een gloeiend hart ten spijt.

Naar aanleiding van het recente overlijden van Madeleine Lebeau (Yvonne), het laatste nog levende cast-lid (?) deze weer eens opgezet. Een klassieker die ik hoog heb zitten herzien is altijd wat risicovol, omdat ik na zoveel jaar de film wellicht minder beoordeel, maar gelukkig is daar geen sprake van- ik vraag me zelfs af of 4 * niet te weinig is.

Want Casablanca zit verhaaltechnisch goed in elkaar, is uitermate sfeervol, de film heeft oneindig veel scherpe dialogen en klassieke oneliners, en zoals terecht genoemd heeft de film een mooie en geloofwaardige romance- zonder dat het ook maar een moment zoetsappig wordt.

Bogart is enorm op dreef als de cynische Rick, Bergman doet nauwelijks voor hem onder, Claude Rains had misschien wel de leukste rol, Paul Henreid weet de juiste toon te treffen als rechtschapen held, en ook kleine rolletjes zoals Carl en Ugarte zijn memorabel. En Yvonne dus, die met tranen in de ogen de Marseillaise zingt.

Het einde is natuurlijk beroemd, met de mooie laatste zin van Bogey- Billy Wilder maakte er een kunst van om zijn films te eindigen met een pakkende uitspraak, maar Curtiz kon dat dus ook. Moet ook maar eens meer van hem zien.

Fellini is een klinkende naam en hij heeft meerdere films gemaakt die ik graag zie en herzie. Toch heeft hij ook een kant die ik minder graag zie, en dat zijn films waarin hij wel heel erg op zoek gaat naar het groteske, waarin de mens wordt samengevat in een copulerend samenraapsel van bloed en andere lichaamssappen met af en toe een verheven gedachte.

Casanova is op zich natuurlijk wel een interessant figuur, maar zijn escapades zijn in de visie van Fellini nogal vervelend om naar te kijken, al is het nog wel komisch te zien hoe Sutherland -fraai staaltje casting trouwens- als een dekhengst te keer ging. Prikkelend is de film geenszins, seks is hier vooral een onhandig ogende bezigheid met als variaties een spelletje apekooien en the old in and out, maar dat dan wel buiten het oog van de camera en met drie lagen kleding aan. Daarmee mag de kijker zich overigens gelukkig prijzen want de veroveringen zijn op Henriette na niet om over naar huis te schrijven. De ideale vrouw blijkt overigens een vrouw van hout te zijn, het laat zich raden wat Fellini daarmee wil zeggen.

De decors en muziek maken nog wel wat goed, maar niet genoeg voor een voldoende. Na Satyricon de minste Fellini wat mij betreft.

Aardige komedie die qua plot wel wat weg heeft van een Ghibli sprookje -in uitwerking bepaald niet. De hoofdpersoon is een struggling young artist die aan slapeloosheid lijdt en dan maar besluit zijn extra 8 uur te besteden aan een baantje in een supermarkt (waar ze blijkbaar ook 20 plussers aannemen). En daar blijkt hij de tijd te kunnen stopzetten, wat hem mooi de gelegenheid geeft de mooie vrouwelijke klanten te ontkleden en hun rondingen minutieus te bestuderen terwijl hij hen op papier vereeuwigt. Je zou zeggen dat dat best wat morele issues meebrengt, maar de protagonist is een ware kunstenaar die zich niet laat leiden door basale behoeften, dus hoeft hij ook niet bij zichzelf te rade als hij in de naam van de Schone Kunsten weer eens een bloesje losknoopt of een broek naar beneden trekt. Hoe dan ook, het levert een aantal mooie surrealistische scenes op.

De film is gebaseerd op een korte film, en dat wreekt zich wel een beetje, want als de originele ideeën op zijn wordt de tijd volgemaakt met een wat voorspelbaar plotje met zijn enige vrouwelijke collega, zijn ex en uiteraard zijn doorbraak. De melancholie en jongerenromantiek worden afgewisseld met flauwe grappen en grollen van het personeel, waaronder een manager die geïnspireerd lijkt door illustere leidinggevenden als Basil Fawlty en David Brent, maar nergens ook maar in hun buurt komt. Op zich zijn die scenes best geinig maar het vloekt nogal met de toon van de rest van de film. Muzikale omlijsting is OK (al zal Casta Diva nooit meer hetzelfde klinken sinds ik ergens las dat het het favoriete muziekstuk is van Hilbrand Nawijn godbetert), en visueel is het ook aantrekkelijk, en dat niet alleen door de fotomodellen die de nachtelijke wereld van Ben bevolken.

Het was alweer lang geleden dat ik Craig's vuurdoop als Bond zag, en net als bij de eerste kijkbeurt beviel deze Bond me een stuk beter dan vrijwel alles van Moore tot en met Brosnan. Casino Royale is in een aantal opzichten zelfs een anti-Bond. Op de vraag of Bond zijn martini 'shaken or stirred' wil antwoordt hij geïrriteerd, "Do I look like I give a damn", en ook is Bond geen enorm vindingrijke spion- hij wordt eigenlijk vrij eenvoudig overmeesterd en overleeft niet door eigen kunde maar door andermans belangen. Ook een pluspunt, de plot. Geen belachelijk plan van iemand die de wereld wil veroveren maar een goed te volgen plot, bijna voorstelbaar zelfs, over een 'terroristenbankier' die speculeert met het geld van zijn klanten en als dat mis gaat, een toernooi opzet om het terug te winnen.

Natuurlijk zit er ook genoeg klassieke Bond in, de bad guy met een tic -twee zelfs, een bloedend oog én een inhaler-, de Aston Martin, de fraaie Bondgirls en de spectaculaire achtervolging vol doodsverachting, maar dit was duidelijk een nieuwe koers. Craig is prima, dat geldt ook zeker voor Mikkelsen en Green, en ook de kleinere bijrollen worden goed ingevuld. En gelukkig probeert de film nergens grappig te zijn, al zit er zeker wat humor in. De 3,5 ster is misschien wat aan de magere kant maar James Bond is nog steeds niet mijn genre dus voor mij is dat toch wel echt een topscore.

Ik ben toch wat minder te spreken over deze van Rosi. Op zich wel interessant te zien hoe de olie-industrie werkt (verrot, niet echt verbazingwekkend), en kennelijk heeft Mattei voor een eerlijker verdeling van de oliedollars gezorgd- of dat achteraf goed heeft uitgepakt is ook wel een puntje van discussie- maar de onnodig warrige structuur en gebruik van vele namen die in het Italië van de jaren 70 kennelijk gemeengoed waren maakten dat ik er niet echt inkwam. Ik had er liever een goede docu over gezien.

Viel me alleszins mee deze a-typische Allen. Als thriller werkt de film niet echt, ik zou het eerder een drama noemen met wat thriller-elementen. Farrell en McGregor zijn goed op dreef als broers die het niet gemaakt hebben en een laatste kans om wat van hun leven te maken oppakken, maar wel tegen een hoge prijs.

Einde was wat afgeraffeld, de confrontatie tussen de broers duurde wel erg kort. Maar aangenaam filmpje, m.i. een van de betere moderne Allen-films

Redelijke film met aantal zwakke punten..
Al vaker genoemd: Fox is totaal misgecast. Hij doet het niet eens slecht, maar is duidelijk niet de juiste man. Hij ziet er uit als een jongen die verkleed is als soldaat, en de scenes waarin hij een wat geharde soldaat moet spelen, tegen het nieuwe groentje bijvoorbeeld, zijn totaal ongeloofwaardig.

Ook de dialogen zijn soms erg matig. Fox die tegen zn makker zegt dat ze juist nu het goede moeten doen, ernstig kijkend- de stervende Brown die in zn laatste ademtocht nog zegt dat de Sarge zegt dat het goed komt, en de dialoog tussen Hill en Fox, echt heel matig geacteerd.

Zelfs de muziek van Morricone viel tegen- hij kopieerde zijn muziek uit Once Upon a Time in America

Daar staat tegenover dat de opnamen in de jungle en het dorp wel geslaagd zijn, en de andere soldaten goed acteren (Reilly, Penn, en de bijna onherkenbare Ving Rhames ofwel "Marsellus Wallace" met bril en snor) evenals als het Vietnamese meisje. En het verhaal is indrukwekkend.

Ik heb nog even uitgezocht hoe het verder ging: de 4 schuldigen zijn allemaal na relatief korte tijd vrijgelaten, ook de levenslang gestrafte. Eriksson werd door iedereen uitgekotst en heeft zn identiteit moeten veranderen.