Opinions

Erg vlot opent Une Nuit chez Maud niet, met een preek in de kerk en wat geneuzel met collega's. Gelukkig wordt het beter als de protagonist, gespeeld door good old Trintignant een oude studievriend tegenkomt. Deze introduceert hem aan Maud, gespeeld door de beeldschone Françoise Fabian, en dan volgt een lange scène die waanzinnig naturel gespeeld wordt door beide acteurs- ik zal niet de originaliteitsprijs winnen door ook die scène als favoriet aan te merken, de film is er ook niet voor niets naar vernoemd natuurlijk.

Ik mocht willen dat het herkenbaar was in de letterlijke zin maar ik (en dat zal voor veel mensen gelden vermoed ik) herkende toch wel het nodige in het nachtelijke gesprek, de opspelende onzekerheid (vooral ook van Maud, die steeds weer refereert naar de katholieke blondine op wie Jean-Louis verliefd zou zijn), de onhandige avances van Jean-Louis, het wat trieste gevoel van beiden achteraf dat er wellicht meer in had gezeten. Ik vond het laatste deel nog steeds wel boeiend, vooral omdat het contrast tussen de onconventionele Maud en de degelijke blondine Françoise (verwarrend!) zo duidelijk wordt, en hoewel Jean-Louis op het einde redelijk gelukkig lijkt is de essentie van de film volgens mij toch het onvervulde verlangen naar wat had kunnen zijn.

Vreemd genoeg staat deze te boek als de derde van Rohmer's moral tales. Dit zou chronologisch toch deel 4 moeten zijn. Maar soit, het zijn losse films dus de volgorde is niet van belang.

Onvervalste tranentrekker over een onfortuinlijk gezin in het naoorlogse Zuid-Korea doet denken aan de Italiaanse neorealistische drama's van een decennium eerder. Sociale ongelijkheid, armoede, onrecht, het is een grauwe poel van ellende. Typisch voor die tijd was onderwijs de enige manier om aan de armoede te ontsnappen en daar wordt dan ook volop ingezet.

Het levert een aantal mooie scenes op, maar ook wel wat scenes waarbij ik de wenkbrauwen even fronste. De hardvochtige behandeling van de stomme dochter die door iedereen doodgewenst wordt, zo'n hart van goud had de paardenman nou ook weer niet. De knokpartij was nogal komisch vanwege de beleefde toon, dat was vast niet de bedoeling. En het einde waar iedereen samenkomt om het slagen voor het examen te vieren en de vriendelijke huishoudster en passant gevraagd wordt zich bij het gezin te voegen was wel iets té happy.

Flinke tegenvaller ondanks dat het onderwerp me wel interesseert.

Acteerwerk vond ik ronduit slecht, met name de beide jongetjes (en dan vooral het rijke mannetje) straalden weinig uit en geen moment geloofde ik in hun vriendschap. Meisje speelde wel OK.

Ook vond ik het saai, er gebeurde gewoon te weinig interessants op het scherm. En met "gebeuren" bedoel ik echt niet actie of verrassende plotwendingen, ik hou juist best wel van trage films die veel mensen als saai betitelen, als er maar mooie shots zijn, of goede dialogen, of zintuigen op een andere manier geprikkeld worden.

Deze film zit vol goede bedoelingen maar daarmee maak je nog geen goede film.

Stond hoog op de lijst broodnodige herzieningen, en het is me alles meegevallen.
Ik vond het eigenlijk over de hele linie wel een toffe film, de "saaie" stukken die sommigen noemen zijn mij niet opgevallen. Film kent een prima tempo, maar ik houd persoonlijk dan ook niet zo van actiefilms die 90 minuten lang niks anders laten zien dan achtervolgingen en schietpartijen, dan wordt die actie op een gegeven moment saai- dan doel ik bijvoorbeeld op de bejubelde reboot. De originele Mad Max is een stuk evenwichtiger, waardoor de beslissingen van Max, en zijn wraak, beter op hun plaats vallen.

Overigens is de apocalyptische setting in dit eerste deel vrijwel afwezig, het is eigenlijk een post-moderne western met een flinke scheut Australisch anarchisme.

Kan wat mij betreft niet tippen aan deel 1. Gibson redt het nog enigszins maar de rest van de cast was nietszeggend. De bad guy was een flauwe kleerkast die niet verder komt dan saaie speeches, de helicopterpiloot zou voor wat comic relief moeten zorgen maar komt niet echt uit de verf, het wolfjongetje had een leuke scene met de boomerang maar kwam er verder ook niet echt aan te pas. Er is inderdaad meer actie dan in deel 1 maar dat is lang niet altijd een verbetering, zo blijkt nu ook weer. De achtervolging doet natuurlijk zwaar denken aan Fury Road, duurt net als in de reboot te lang, en mist daarnaast een goede opbouw. Irritante score maakt het er allemaal niet beter op. Best een ontgoocheling.

Drukke en chaotische film waarbij ik me voortdurend afvroeg wat ik nou eigenlijk aan het kijken was. Je wordt eigenlijk gedropt in een film zonder context, waarbij het visuele spektakel aanvankelijk voor genoeg entertainment zorgt, maar dat was niet genoeg (voor mij althans) voor een film van 2 uur. Na ellenlange achtervolgingsscenes begin ik op een gegeven moment verveeld te raken. Iets meer afwisseling, structuur, verdieping was welkom geweest.

Onvervalst kostuumdrama over de Franse pruikentijd. Ik vond het best onderhoudend, de film kent ook een goede opbouw naar de dramatische climax. Van Negri in de titelrol was ik niet zo onder de indruk, Jannings en vooral Reinhold Schünzel als Blackadderesque minister zijn prima. In het midden kakt het wat in maar finale is toch behoorlijk spannend.

Zeer geslaagde film van Joon-ho Bong- ik vond Memories of Murder en The Host allebei geweldig en Madeo komt ook zeker in de buurt. Zijn fijne eigenzinnige stijl leidt tot hoge mate van onvoorspelbaarheid- het kan in zijn films alle kanten op gaan. In Madeo vond ik vooral het kantelmoment geniaal: van slachtoffer wordt zoonlief opeens dader. Al begreep ik niet helemaal wat de foto van die vuilnisverzamelaar deed in de telefoon van het slachtoffer?

Behalve de originele plot mogen ook zeker de cinematografie en score genoemd worden, én het acteerwerk van Hye-ja Kim, die geloofwaardig is als wanhopige, licht waanzinnige moeder.

Aardige film, een beetje in de stijl van het latere The King's Speech, maar dan wel iets minder onbenullig. Het zijn toch wel een stel rare snuiters bij elkaar, die leden van het Britse koningshuis.

Hawthorne is prima als de gekke koning, zijn luie zoon lijkt met zijn onnozele hoofd zo weggelopen uit Blackadder, geldt trouwens ook voor Pitt the Younger, die met name de eerste helft alles van ultradroog commentaar voorziet. De verzorgde aankleding valt verder op, en er is veelal gefilmd op historische locaties. Het verhaal deed me verder niet zoveel.

Verdienstelijk debuut voor regisseur Hytner, die hierna nog een paar films zou maken maar zich toch vooral weer richtte op het theater.

Duidelijk een passieproject van Cooper, die kennelijk als klein jongetje al dirigent wilde worden. Het is te zien aan zijn precieze imitatie van Bernstein, en het stuk waarin hij Mahler dirigeert in een kerk vond ik heel knap, maar ik moet zeggen dat ik een dergelijke benadering filmisch nooit zo boeiend vindt. Als het dan toch helemaal hetzelfde is kun je net zo goed de originele beelden terugkijken. Liever zie ik een acteur een interpretatie geven en er ook wat van hem/haarzelf in stoppen, dat miste ik nu. Ook de keuze om Cooper's seksuele dubbelleven centraal te stellen is niet heel gelukkig uitgepakt. Het is sowieso een nogal eendimensionale benadering van een levensloop. Mulligan zat goed in haar rol, maar ook wel een beetje hengelend naar Oscar-liefde de laatste drie kwartier.

Nogal rommelige satire die te kluchtig is om echt scherp te zijn. Met name de rector was op een gegeven moment vooral irritant met de running gag steeds zijn woorden aan te laten vullen. Sordi speelt weer eens de eeuwige loser en die heeft wel eens beter werk afgeleverd. Claire Bloom, nog altijd actief, is een charmante verschijning echter ook zij kan er weinig van maken. Het scenario wringt zich in allerlei bochten maar blijft koppig in de verf staan. Wel verrassend dat kennelijk al in de vroege jaren 60 het gezag en respect voor het nobele vak van leraar aan inflatie onderhevig was, in Italië nochtans.

Zeer aardige satire over Sordi als Siciliaan die, ondanks dat hij naar het noorden (Milaan) is vertrokken, nooit los is gekomen van zijn geboortegrond, iets wat hem opbreekt als hij een "gunst" moet doen aan de plaatselijke Don. Sordi is uitstekend, mooi hoe hij van redelijk nuchtere noorderling vervalt in Siciliaanse pathos, verbaasd gadegeslagen door zijn vrouw. Hoe hij uiteindelijk als door een onzichtbare hand gestuurd tot een moord in staat blijkt wordt knap verbeeld. Enige bedenking is wel hoe hij de vliegreis overleefde in het bagageruim.

De clichés over Sicilianen zijn (bewust) op het randje, Lattuarda zet ze bijna grotesk neer om zo de verschillen met de noorderlingen (verpersoonlijkt door de hoogblonde vrouw van Antonio) zo scherp mogelijk neer te zetten. Maar dat is ook bekeken door een hedendaagse bril.

Ik schaar me achter TOR. Ik houd van de films van Sirk, maar dit was wel echt van het niveau driestuiverromannetje waar zelfs een fervent Bouquetreeks-lezer zich hoofdschuddend van zou afwenden. Ironie heb ik er niet in gezien, behalve misschien de blunderende Hudson die de familie Phillips steeds verder tot wanhoop drijft. En vooruit, het wijsneuzerige kind had ook wel een ironisch laagje. Maar zodra Merritt van de - nogal onuitstaanbare- kunstenaar wijze levenslessen ontvangt is het gedaan met de pret, en volgt een behoorlijk serieus drama dat elk tearjerking moment weet te overtreffen met nog meer schaamteloos melodrama.

Daar waar Sirk in zijn betere films het zoete laat botsen met zwartgallige rafelranden, ontbreken die hier compleet. De alle Menschen werden Brüder varianten helpen ook niet mee alle zoetigheid van een beetje tegenwicht te voorzien. En dan wordt tot driemaal toe de frase waaraan de film zijn titel ontleent geciteerd. Zo goed is die quote nou ook weer niet. Is er dan niks positiefs aan? Jawel, Hudson en Wyman doen het niet slecht en er zit een enkele sterke scène in. Maar het is niet genoeg voor een voldoende.

Goede film maar maakt minder indruk dan 15 jaar geleden.

Was ik toen aangenaam verrast door de opening, nu vond ik die introductie onnodig. Want hoewel toeval wel een rol speelt wat betreft die gameshow was dat soms wat gezocht, en gaat de film toch vooral over spijt en vergeving.

Er wordt goed in geacteerd, Anderson heeft natuurlijk een zeer goed ensemble gestrikt, waarin met name Tom Cruise, Philip Seymour Hoffman en Philip Baker Hall overtuigen. Maar er is eigenlijk geen zwakke schakel. Ook camerawerk en soundtrack zijn meer dan OK, en de film heeft subtiele humor en aardige vondsten. Maar toch. Ik zie er geen meesterwerk in, wat ik bij There Will Be Blood wel meer heb, iets dat sluimert, iets wat bekijlft, meer dan alleen wat je op het scherm ziet.

Mooi figuur is het, die Luca Canali, een behoorlijk foute gast -de naam Tony van Heemschut komt naar boven- die de Milanese maffia even flink te grazen neemt. Een leuke rol van Adorf die, still going strong, nog steeds acteert zo te zien.

Waarom dit als een soort deel twee op Milano Calibro 9 wordt beschouwd is me een beetje onduidelijk, behalve de hoofdrolspeler en de plaats van handeling hebben de films weinig met elkaar te maken. Films kunnen prima in willekeurig welke volgorde worden gezien. Milano Calibro 9 vond ik wel net wat beter, had een beter verhaal en soundtrack, al mag ook deze "Italian Connection" er zeker zijn. De al genoemde achtervolging is erg vermakelijk, de film is sowieso lekker bruut, en het tempo ligt zeker in de tweede helft behoorlijk hoog. Ook weer de nodige blije dansscènes met wat gratuit naakt en politieke slogans, helemaal 70s.

Leuke film van DeMille, vooral bekend van zijn spektakelfilms, over rangen en standen- niet zozeer over sexe-verschillen. Master & Servant was naar mijn bescheiden mening dan ook een betere titel geweest dan Male & Female.

Thomas Meighan is goed als Crichton, gereserveerd en gedienstig als butler, dominant in zijn rol als "koning"- om zodra ze ontdekt worden weer terug te vallen in zijn oude rol. Je zou daaruit kunnen concluderen dat volgens DeMille het klasse-systeem geaccepteerd en in stand gehouden wordt door zowel de heersende als de werkende klasse. We zien Crichton ook pas lachen in de laatste scene als hij de bevallige Tweeny in zijn armen houdt- geluk vindt je in je eigen klasse kennelijk. Gloria Swanson is ook goed als nukkig verwend prinsesje, en ook Lila Lee als eerder genoemde Tweeny valt positief op. De clowneske Lord Loam was wat vervelend.

Het begin in Londen heeft zo zijn momenten maar de film begint pas écht na de schipbreuk. De scene in het oude Babylon was een onverwachte maar wel geslaagde change of scenery, waar Swanson zich meet met echte leeuwen, zo vertellen de trivia op IMDb.

Had hier eigenlijk een luchtig filmpje verwacht over hitsige pubertjes die wegdromen bij Bellucci. Er zijn wel een aantal (zeer geslaagde) scenes die daar redelijk mee overeenkomen, maar op een gegeven momet sloeg het toch behoorlijk om en werd het vrij grimmig. Bellucci is natuurlijk uitermate geschikt voor de hoofdrol omdat zij vrijwel universeel als buitengewoon aantrekkelijk wordt beschouwd. Vond die spiedende blikken en het oorverdovende gefluister elke keer als Malena over straat loopt heel goed getroffen, Een aantal minder fijne kanten van de mens worden flink op de hak genomen (kleingeestigheid, jaloezie, wellust en vooral een allesomvatttende hypocrisie). Malena zelf blijft eigenlijk de hele film een enigma, waar iedereen zijn of haar eigen fantasieën, of die nou voortkomen uit bewondering of afgunst, op projecteert. Toch wel een sterke film, en opvallend dat Bellucci op het toppunt van haar schoonheid meerdere filmprojecten koos waar die schoonheid (bijna) tot haar ondergang leidt.

Ambitieus project van Puiu over een vervlogen tijdperk toen men de kunst van het converseren nog onder de knie had, en Rusland nog bij Europa wilde horen- althans de Franssprekende elite. Interessante thematiek en zorgvuldig uitgevoerd, gevangen in lange scenes- wel was mijn blik door de vrijwel continue woordenstroom bijna non-stop gericht op de ondertitels, waardoor het filmische er een beetje bij inschoot- alleen daarom al een film om vaker te bekijken. De sequentie halverwege die zo verrassend eindigt met schoten en chaos, lijkt wel een voorbode op de Russische Revolutie, of in het algemeen, op de bloedige Twintigste Eeuw, logenstraffend wat de optimistische pan-Europeaan Edouard zo fraai had beredeneerd.

Ruim tien jaar nadat Dogie_Hogan deze film noemde na een comment van mij bij The Maltese Falcon (1941) heb ik dan de 1931-versie gezien, en inderdaad wordt het zwakke punt van de remake hier meer dan goed gemaakt: Bebe Daniels is superieur aan Mary Astor in de rol van femme fatale. Omdat deze rol bijzonder groot is -eigenlijk valt of staat het verhaal ermee- wint deze het toch op punten, al kan Cortez dan niet op tegen Bogart. Dat is geen schande overigens. Het inmiddels bekende verhaal wordt vlot verteld, soms iets te (wat doen ze bv met het lijk van Jacobi in Spade's kantoor?), de korte epiloog voelt dan wat geforceerd aan en komt klaarblijkelijk ook niet uit het boek. Spade die benoemd wordt als chief investigator voor de D.A., het leek me al vreemd. Ik zou het overigens geen happy end willen noemen, een ongelimiteerde hoeveelheid candy en sigaretten in de cel.

Duidelijk een pre-Code film met de nodige, niet heel subtiele, seksuele verwijzingen.
Mijn favoriet: "No I won't take your word for it. Take off your clothes."

Blijft een leuke klassieker, waarbij vooral de leuke dialogen en het ontspannen, haast laconieke acteren van Bogart opvallen. Lorre zie ik altijd graag ondanks (of dankzij) zijn wat zenuwachtige spel, en ook Sydney Greenstreet als de Fat Man was goed. Deze drie acteurs zouden ook terugkomen in Casablanca een jaar later, een film die maar een jaar jonger is maar toch veel moderner aanvoelt.

Klassieker die nog iets ouder lijkt dan hij in werkelijkheid is, waarschijnlijk omdat de Chinese filmindustrie pas laat begon met geluidsfilms. Malu Tianshi is vooral een luchtig filmpje met de nodige komische stukjes, maar met thema's als prostitutie, armoede en uitbuiting is er wel degelijk een serieuze ondertoon die bovendien op het eind de boventoon voert. Er is ook niet mis te verstane maatschappijkritiek. Het begin-en eindshot van een toren die het moderne Shanghai verbeeldt is voor de personages in de film een onneembare vesting: zij hebben geen toegang tot het rechtssysteem of de gezondheidszorg.

Zhou Xuan zou een Chinese ster worden maar haar acteren is niet bepaald subtiel met veel gebaren en mimiek. De door haar gezongen liedjes spelen een belangrijke rol, vooral het twee maal gezongen "The Wandering Songstress".

Een veel vrolijker film dan ik me had voorgesteld, geregeld erg grappig zelf, met het huis- tuin- en keuken gefilosofeer c.q. vage kroegpraat van klaploper Alexandre en zijn vrienden. Platzak zijn was kennelijk geen beletsel om er meerdere vriendinnetjes op na te houden, uit eten te gaan en whisky te bestellen in een Parijse kroeg. Kom daar nu maar eens om.

Hoewel visueel fraai, La Maman et la Putain moet het toch voornamelijk hebben van de dialogen tussen de seksen. Veronika leek me in het begin een wat saai muurbloempje maar haar personage wordt naarmate de film vordert steeds interessanter. Alexandre verandert eigenlijk nauwelijks, een sympathieke flierefluiter vond ik hem toch wel, hij zal nog wel spijt krijgen van zijn dronken huwelijksaanzoek, hij had het vrij goed bij Marie. Hoewel er weinig muziek in voorkomt (nog geen 10 liedjes in drieënhalf uur) speelt muziek een belangrijke rol, maar alleen als omgevingsgeluid, bv als er plaatjes gedraaid worden.

De films van Pasolini, althans degenen die ik tot nu toe heb gezien, zijn vervuld van symboliek- iets wat in Mamma Roma ook wel zit maar toch een pak minder dan in zijn latere werk. Dat bevalt wel, die meer down-to-earth stijl, en levert een mooie geschoten film op over een prostituée op leeftijd die haar zoon een betere toekomst wil geven. Magnini is erg aanwezig met haar aanstekelijke bulderende lach, maar wel erg goed. De scenes dat ze tippelt zijn met name bijzonder, haar verhaal doend tegen willekeurige bekenden die een eindje met haar meelopen en geamuseerd luisteren. Haar recalcitrante zoon wordt ook goed gespeeld door Garofolo (die wel wat heeft van Pasolini zelf, in ieder geval ook een aparte kop). De setting van Rome speelt ook een grote rol, maar Rome wordt in deze film niet getoond als de prachtige stad met haar talloze monumenten, je ziet vooral de monotone buitenwijken, waar hijskranen bouwen aan eenvormige flats.

Uiteindelijk loopt het -uiteraard- tragisch af, als hij voor een relatief klein vergrijp wordt opgepakt en vastgebonden aan een bed komt te overlijden. Zjn moeder had hem nota bene naar de betere buurt gehaald omdat daar respectabele mensen zouden wonen, maar het waren juist zijn "nette vrienden" die hem op het verkeerde pad deden doen belanden.

Uiteindelijk prima Koude Oorlog thriller die nogal merkwaardig en ook matig begint. Het eerste gedeelte met de broer en diens vrouw doet er eigenlijk nauwelijks toe, en dient vooral als opmaat voor het tweede deel van de film dat stukken beter is. Het duurt dus even voordat het op gang komt, maar vanaf de ontsnapping en de daarop volgende vlucht door nachtelijk Oost-Berlijn overtuigt The Man Between alsnog, en krijgt het laconieke spel van Mason de laag die zijn personage eindelijk interessanter maakt. Dat geldt ook voor Bloom, die met haar geamuseerde glimlach en naïviteit de verdwaalde toeriste blijft die pas aan het eind lijkt te beseffen in welke strijd ze is beland.

Het is al de derde of vierde film die ik in korte tijd zie over Berlijn van net na de oorlog, en ik vroeg me opeens af of er geen films zijn gemaakt tijdens de wederopbouw van Rotterdam...ik vind zo snel niets.

Leuke Hitchcock, duidelijk beter dan de eerste versie, maar nog wel ver verwijderd van zijn beste films. Tot mijn verrassing is dit pas de allereerste film met Doris Day die ik zag. Opvallend toch, voor zo'n bekende naam. Ik had zo mijn bedenkingen maar het viel me mee eigenlijk, ze vormt een prima koppel met Stewart. Hitch neemt de tijd om het verhaal uit de doeken te doen, en dat werkt best goed, leuke locaties ook, maar vind het anno 1956 eigenlijk niet meer kunnen voor zo'n grote titel, dat veelvuldig gebruik van achtergrondprojecties. Dat is iets waar Hitchcock sowieso wel een handje van heeft, maar hier maakt hij het wel heel bont. Het haalde me toch wel geregeld even uit de film, zeker als het volstrekt onnodig was, zoals bij die act op een plein in Marrakesh.

De plot is wat vaag, en de film leunt vooral op enkele losse scenes die op zichzelf prima zijn, zoals die scene bij de taxidermist en ook de aanloop daarnaartoe en de lange scène in de Albert Hall. Al vond ik het wel weer vreemd dat de would-be-moordenaar nog even Doris Day aanspreekt- maar langetermijnplanning was in zijn geval ook niet nodig.

Redelijk onderhoudend, en fijn onderkoeld spel van Webb. De aanloop was best realistisch, maar vanaf het moment dat de Duitse spion opduikt keldert de geloofwaardigheid: met name de toevallige ontmoeting tussen de spion en Lucy, die zojuist haar vriendje had verloren, was om meerdere redenen wel al te toevallig.

Als het echt zo gegaan is, wat ik niet verwacht, dan zijn de Engelsen dus heel erg goed weggekomen en verdiende Joey ook wel die medaille. Zonder zijn onvoorziene dood was Lucy namelijk nooit in de geloofwaardige rouw-modus beland die de spion ervan overtuigde dat de geallieerde plannen echt waren.

Enorme klassieker, waar ik erg benieuwd naar was maar die helaas tegenviel. Dat ligt enerzijds aan het haast claustrofobische karakter van het stadje, waarbij een handvol locaties wordt gebruikt, en anderzijds aan het te opdringerige morele toontje, met weer die Amerikaanse verering van de Constitution- alsof ze de democratie hebben uitgevonden.

Hoewel ik de rol van Stewart als advocaat annex bordenwasser wel verfrissend vond in een western, en Wayne zijn rol van geharde maar goedhartige revolverheld met het hem kenmerkende zelfvertrouwen en gemak weer eens op het zadel zet, waren andere rollen me te flauw, bijna een parodie. De namen van de personages lezen ook als een Amerikaanse variant op een Dickens roman: Cassius Starbuckle, Dutton Peabody, Link Appleyard, en niet te vergeten Ransom Stoddard. Tom Doniphon en Liberty Valance natuurlijk- ze zullen plezier hebben gehad met het bedenken van deze buitenissige namen. Met name Devine als sullige sheriff was te nadrukkelijk aanwezig als komisch vertier (dat is ook een beetje zijn handelsmerk), maar sowieso leek het wel alsof een aantal acteurs het script van een komedie hadden gelezen en anderen dat van een drama, waardoor de toon van de film regelmatig veranderde, en meestal niet ten goede.

De shootout-scène vond ik wel goed, en Marvin, van Cleef en Strother "What we've got here is failure to communicate" Martin maakten welk iets van hun rol als meedogenloze bandieten, al was de geloofwaardigheid soms wel zoek, zeker als je ziet hoe makkelijk Wayne de twee hulpjes uitschakelt. Ten slotte was het wel grappig hoe de immer kale Woody Strode ouder werd gemaakt.

Ik ben denk ik een van de weinigen die de rol van Eleanor Parker wel kon waarderen. Vond haar aan Munchausen lijdende personage best geslaagd, alleen dat ze eerst Frankie's nemesis uit de weg ruimt en daarna zelf de dood tegemoet springt zodat Frankie van alle kanten bevrijd is, dat was wel een beetje too much. Maar dat ligt dan aan de al te voortvarend geschreven plot, niet zozeer aan Parker.

Vond het verder sowieso een erg fijne film, met een uitstekende rol van Sinatra in een decor van verval en troosteloosheid. Natuurlijk is het onvergelijkbaar met echte New Yorkse grittiness, maar sfeervol was het zeker, geholpen door een passende soundtrack. De film balanceert mede door die studio-look op de rand tussen realisme en toneel, maar het werkt hier wonderwel. De gouden arm uit de titel slaat trouwens zowel op zijn dealershand als op de bijnaam voor heroïne (golden brown). Een gedurfd project dat het aanzien nog steeds meer dan waard is. Een van Preminger's betere films.

Zoals eigenlijk elke oude Bond film heeft ook The Man with the Golden Gun een hoop vreemde fouten en onlogisch-heden, en balanceert hij deze keer ook serieus op het randje van te -bij gebrek aan een goede Nederlandse term- corny. Toch is deze beter dan in mijn herinnering, met name dankzij de mooie locaties, en vooral ook de zelfverzekerde Moore die soms heerlijk droog uit de hoek komt (mijn favoriete moment was wel dat hij het straatjochie 20.000 baht belooft als hij de boot sneller kan laten varen, en dan zodra dat lukt hem uit de boot gooit. Ik moet Moore kennelijk gaan herwaarderen want in mijn herinnering was hij de minste Bond, maar ik kan hem voorlopig verrassend goed hebben.

Lee is op zich een goede schurk maar ik vond die kermisattractie van hem wel wat kinderachtig, en dat geldt ook wel voor Chik Chak, zijn sidekickje. De plot raakte me op een gegeven moment weer kwijt nadat het nog zo aardig begon, en ook aardig inhaakte op de toen zo actuele oliecrisis- maar waarom Scaramanga zijn baas doodschoot terwijl het hele project door hem was gefinancierd, en zomaar even de hele business overneemt, om vervolgens terug te keren naar zijn eilandje- lijkt me niet dat je daar zomaar mee wegkomt, ook niet in het parallelle universum van James Bond.

Dingen waar ik me verder aan stoorde:
- de domme agent Goodnight die werkelijk elk vooroordeel over het domme blondje leek te moeten bevestigen. Omdat ik Maud Adams wel elegant maar verre van sexy vond, was er qua bond girls weinig te beleven. De cameo van Chew Mee was dan nog het beste wat vrouwelijk schoon betreft.

- Dat Hip domweg Bond vergeet mee te nemen na de ontsnapping uit de karate school was wel erg slordig geschreven. Leuk dat daarna die bootachtervolging kwam maar dat hadden ze anders kunnen inpassen, dit is gewoon slecht schrijfwerk.

- De sheriff uit Live and Let Die, er is al veel over gezegd en geschreven, ik behoor tot het kamp die hem niet kan uitstaan. De autostunt daarna was overigens wel spectaculair- de eerste stunt ooit die met behulp van computermodellen is uitgevoerd zo las ik. Onvergeeflijk dat het hoogtepunt uit de film gepaard gaat met een stompzinnig fluitje.

- bij het eindgevecht raakt 007 zijn Walther PK kwijt, toch weet hij Scaramanga even later dodelijk te treffen. Maar de gun die het wassen beeld van Bond in zijn hand had was toch nep, of geladen met losse flodders? Waarom uberhaupt Bond zijn gun laten verliezen en hem dan toch gewoon zonder moeite zijn tegenstander uit te laten schakelen- alleen voor wat extra spanning die in retrospect dus nergens op slaat.

Maar ondanks het haast traditioneel nogal zwakke script en luie schrijfwerk was het toch wel redelijk vermakelijk, vandaar toch een voldoende.

Prima pre-Hays code film (dat uit zich o.a. in een behoorlijk dubbelzinnig lied gezongen door Glenda Farrell) over de naweeën van de Depressie. Tracy is goed als onbehouwen hork van het type ruwe bolster blanke pit die Trina in elke bijzin minstens beledigt dan wel bedreigt- maar altijd met een knipoog. Young doet het ook naar behoren al is haar rol van bedeesd en dienstig meisje, die alle verbal abuse goedmoedig weglacht, soms bijna lachwekkend (of boosmakend, voor hedendaagse teentjes). "Komedie" had sowieso niet misstaan bij de genres want er zitten best veel grappige scenes in, vooral in het begin, om pas tegen het eind om te slaan naar full-blown drama. Overigens best verrassend dat de ongewapende Bragg in koelen bloede wordt doodgeschoten door Flossie.

Behoorlijk onderhoudend, wel had de symboliek iets subtieler gemogen (veel treinen en overvliegende vogels- de oven op afbetaling als metafoor voor vastigheid was wat leuker gevonden).