Opinions

Lubitsch is een van mijn favoriete klassieke Hollywood regisseurs, dit is alweer nummer 25 die ik zag- een aantal daarvan trouwens uit zijn pre-Hollywood/ Duitse periode. Monte Carlo is typisch Lubitsch, een met de nodige vaart verteld liefdesverhaal met scherpe grappen die nog steeds een glimlach op mijn gezicht toveren. Soms wat zoet, maar ook wel grappige liedjes met spitsvondige woordspelerij (He's an ass, he's an ass, he's a nasty-tempered brute), en het einde in de opera was ook zeer geslaagd- ik dacht trouwens dat Lubitsch de opera Beaucaire zelf had verzonnen, maar die bestaat echt.

Mooie wat trage western over de teloorgang van het Wilde Westen. Cowboys raken werkeloos, stadjes lopen leeg, prostituees worden barmeisjes en de trein en de accountants rukken op. Het cowboy-bestaan wordt aardig uitgebeeld met van die typische male bonding scenes: wat vechtpartijtjes, practical jokes, kaarten en drinken, totdat de crisis opnieuw toeslaat, met dramatische gevolgen.

Aan drama geen gebrek in deze a-typische western- de hoofdpersoon krijgt in korte tijd wel erg veel te verwerken,en een aantal scenes zijn zonder meer spectaculair - het temmen van het grijze paard door de grijze Lee Marvin - kan het nog symbolischer? Dat is uiteindelijk mn enige kritiekpunt, er wordt volop gekozen voor contrasten, het verhaal staat te veel in teken van de boodschap waardoor het aan geloofwaardigheid verliest, om het drama zo veel mogelijk aan te dikken. Monte´s beste vriend wordt vermoord door zn op één-na beste vriend, terwijl net zn liefje op sterven ligt, en hij ook werkeloos wordt. De enige baan die hij kan krijgen is als circus-act, om het einde van het cowboybestaan nog maar eens te onderstrepen. Het had wel iets subtieler gemogen.

Wel mooi ironisch het positieve liedje van Mama Cass op het eind: The Good Times are Coming.

Monty Python vond ik geweldig toen ik een jaar of 16, 17 was, maar nu ik deze weer eens heb gezien valt me toch op hoeveel stukken ik eigenlijk niet leuk vind- misschien te vaak gezien, misschien niet in de juiste stemming, ik weet het niet, maar bij te veel scenes had ik het gevoel: Get on with it!

Terry Gilliam heb ik altijd de minst leuke Python gevonden (daarnaast kan ik hem ook niet vergeven verantwoordelijk te zijn voor het verschrikkelijke Jabberwocky en het bijna even erge Baron Munchausen). Ook zijn animaties kunnen me maar weinig bekoren. Zijn ze in the Flying Circus nog wel OK, ook niet meer dan dat, in The Holy Grail vond ik ze nu storend. Ook de episodes van de heks, Galahad en Sir Robin deden me maar weinig, en zo zijn er nog wel wat.

Blijft over de grappige momenten, die er natuurlijk ook zijn, alleen niet in die mate zoals ik het vroeger beleefde.

Verfilmd toneel met debuterende Maggie McNamara in de hoofdrol als eindeloze kwebbelkous, die kennelijk toch weinig irritatie oproept bij twee rijke mannen die avances naar haar maken. McNamara scoorde een Oscar-nominatie, en er zijn wel wat momenten dat haar nogal naïeve woordenstroom voor een glimlach zorgt, maar ik was toch niet echt van haar gecharmeerd. Holden is degelijk, zoals meestal eigenlijk, Niven had wel wat aardige momenten maar het is toch vooral een film van zijn tijd, toen mensen kennelijk al rode oortjes kregen van dialogen met daarin redelijk onschuldige woorden als 'verleiden' en 'maagd'.

Ook wel aardig vond ik de dialogen die de jaren 50 mentaliteit blootleggen, in de trant van "ik wil actrice worden, maar als ik kan trouwen is dat ook helemaal prima". En grappig dat overmatig telefoon-gebruik ook toen al een bron van zorg was.

Goede film maar ik was wat verrast door de relatief kleine bijdrage van Mahershala Ali, spijtig want hij speelde een boeiend personage. Het lijkt er op dat diens dood ook de genadeklap was voor Chiron, die in hem een vaderfiguur had gevonden (en hem later dus imiteert). Het toont ook terloops hoe "normaal" het is dat zo veel jonge zwarte mannen de 40 niet halen.

De makers maken de goede keuze door de hoofdpersoon niet erg likeable te maken- een verslaafde moeder, gepest op school, het zijn ook niet omstandigheden die echt goed zijn voor je karakterontwikkeling. De transformatie van iele slungel naar 50 Cent was wel opzienbarend- weinig anders te doen in het internaat dan gewichtheffen kennelijk, maar paste wel: het was eens een andere focus op kinderen uit het ghetto- niet alleen de Ice Cubejes, ook de kwetsbare jochies zien geen andere optie dan hun rolmodellen te volgen.

Jenkins maakt van Moonlight toch best een atypische film, niet alleen door de thematiek en de dromerige rustige stijl, ook door de muziekkeuze, juist door niet alleen voor soul en hiphop te kiezen.

Moonraker heeft wel een van de spectaculairste openingen van alle Bond-films die ik zag- zonder parachute naar een andere parachutist duiken en diens valscherm ontfutselen, geweldig. Dat houdt de film niet de hele film vol, maar toch was dit een vermakelijke film, wel een van de meest onzinnige misschien. Het eerste uur ontmoet Moore in vrijwel elke scene een knappe meid die in zwijm valt zodra 007 even nonchalant haar kant op kijkt. Zonder probleem verraden ze hun baas en organisatie zodra Moore even haar lippen toucheert. Mijn favoriet werd helaas door honden verscheurd in een wat aparte, harde scene.

De onzinnigheid gaat voort met de gondelachtervolging door de kanalen van het fotogenieke Venetië- de gondel die dan, volkomen zinloos natuurlijk, het land op rijdt was nog maar een voorproefje van wat komen ging: de komische capriolen van Jaws. Een cultfiguur die weer van stal werd gehaald, in het begin moest ik lachen om zijn onnozele blik- als hij zich schouderophalend laat meevoeren door een groepje carnavalvierders in Rio, die onbeholpen bewegingen als hij dat kleine Braziliaantje vasthoudt, het was puur comic relief. Of als hij van de ene kabelkar naar de andere springt, met afstand de slechtste stuntpoging die ik ooit in een Bond-film zag. Wel onbedoeld (?) grappig. De rol van Jaws wordt allengs minder geslaagd als hij een klein maar fijn blondje leert kennen, en hij opeens de grote vriend van Bond wordt. De scenes met hem waren op het laatst een beetje genant, maar goed, zijn cultstatus heeft hij wel behouden.

Het plan van de schurk die Bond tot 5 keer toe gevangen neemt en steeds weer vervalt in de klassieke fout hem niet meteen door zn hoofd te schieten- was lekker bizar, en eigenlijk best duurzaam: alle mensen op Aarde vermoorden op wat lucky ones na, zonder het dierenleven aan te tasten.

Zoals vrijwel elke Bondfilm eindigt het met twee legertjes die elkaar bevechten, waarbij de laser-gevechten in de ruimte gelukkig niet te lang duren, het was al met al een redelijke finale waarbij Bond en passant nog een slordige 300 miljoen mensen redt- uiteraard zonder een spier te verrekken.

Aardige film, maar heeft weinig om het lijf. Het is net als bij veel Anderson-films erg kneuterig, dit keer uitgedragen door padvinders en hopmannen (how kneuterig can you get) met dunne benen en grote brillen. Overbodige bijrollen van Swinton en Keitel, maar ook de andere top-acteurs zijn matig op dreef. Het meisje was de enige die er uit sprong als getroubleerde puber.

Moonrise Kingdom is soms best amusant, maar een beetje leeg. Het is geen straf om een Wes Anderson film te zien, stilistisch zit het altijd wel goed, maar er zit niet echt progressie in, Rushmore blijft zn beste.

Goed spel van de cast en indrukwekkende beelden van kapot geschoten Berlijn, en een verrassend scenario: terwijl de meeste inwoners berooid en getraumatiseerd zijn is een oorlogsmisdadiger alweer met frisse moed aan de toekomst begonnen. Jammer genoeg wordt de film ontsierd door het einde, kennelijk te danken aan de Sovjet-censuur. Niet eens zozeer dat Brückner wordt gespaard, maar dat laatste gesprekje tussen Susanne en Hans, als een soort Postbus 51 boodschap in de film gefrommeld, het valt totaal uit de toon. Jammer, want zo is het toch een beetje een anticlimax.

Ik dacht trouwens eindelijk mijn eerste Oost-Duitse film te hebben gezien, maar had even over het hoofd gezien dat de DDR pas in 1949 werd opgericht. Schade. Dan zal het Sterne (1959) moeten worden.

Leuke film, die voor veel Russen een nostalgisch gevoel zal doen oproepen, biedt een interessant inkijkje in de Sovjet-maatschappij tijdens de Koude Oorlog. Die speelt trouwens nauwelijks een rol, de focus ligt op de dromen en ambities van de jonge Katia, uitstekend vertolkt door Vera Alentova, en haar twee vriendinnen.

De film oogt verzorgd, heeft een aantal leuke momenten maar een komedie vond ik het toch niet, ik hoefde althans niet echt te lachen (maar dat ligt misschien aan mij).

De boodschap die de film meegeeft is wat dubbelzinnig: het is goed om als vrouw ambitieus te zijn en maatschappelijk op te klimmen, maar echt geluk vind je pas als je een man vindt, en dan liefst wel eentje van het ongeëmancipeerde type.

Aardige film die voorbij vliegt- in het begin werd ik nogal op het verkeerde been gezet omdat je een gezelschap mannen op een plezierjacht leert kennen, die echter - op één na - al snel allemaal het loodje leggen. Eenmaal in het kasteel weet je als kijker al vrij snel hoe de vork in de steel zit (dat weet je eigenlijk al vanaf het moment dat McCrea zegt dat hij gelukkig nooit opgejaagd wordt juist voor het moment van de schripbreuk) maar het blijft vermakelijk genoeg. De jacht zelf was wel tof gefilmd, vond het ook wel grappig dat de ingenieuze valstrikken uiteindelijk niet werkten.

Sfeervol en subtiel, en ook wel afstandelijk drama. Oscar Isaac speelt goed, vrij kil, geen uitgesproken sympathiek personage. Hij speelt een harde zakenman die niet gelooft in geweld. Het is natuurlijk makkelijk om van de protagonist een brave hendrik te maken die de tegenslag dan toch te veel wordt en dan a la Michael Douglas in Falling Down los gaat- maar zo´n soort film is dit niet. Ook andere rollen worden goed gespeeld, gelukkig was het geen overdreven 80´s verkleedfeestje met malle pruiken en grote brillen.

Cinematografie is mooi, New York in 1981 was niet de relaxte stad die het tegenwoordig is. Knappe score ook. Toch zou ik dit geen meesterwerk willen noemen, het verhaal is niet altijd even interessant en het scenario maakt af en toe rare sprongen. Die shootout tussen Julian en de dieven bijvoorbeeld- en Julian die dan vlucht: waarom in vredesnaam? Hij zou toch niet achter de tralies beland zijn omdat hij op dieven schoot ook al had hij geen vergunning? De domme keuzes die Julian steeds opnieuw maakte vond ik niet sterk, wellicht was hij getraumatiseerd na de eerste overval maar tot 3 keer toe vluchten en jezelf uiteindelijk door je hoofd schieten, allemaal omdat je je verdedigt tegen een diefstal, dat gaat er bij mij niet in.

Ook dat de dief die in elkaar geslagen wordt door Abel, net nadat zn maat zich heeft doodgereden na een achtervolging, uit een soort misplaatste trots z'n koper onthult vond ik ongeloofwaardig. Dit soort onwaarschijnlijkheden zit natuurlijk in veel films, maar bij een film die een dergelijk realistisch verhaal wil vertellen, vind ik dat minpunten.

Ik was niet onbevangen deze film ingegaan: ik verwachtte een traag maar kleurrijk epos met veel niet ter zake doende liedjes en dansjes- maar mijn vooroordeel werd niet bevestigd, er zijn weliswaar een paar liedjes maar die pasten wel binnen het verhaal en waren ook best aardig. Het was ondanks de flinke speelduur ook niet traag, er zat een prima tempo in, en er werd ook zeer behoorlijk geacteerd. Mooie beelden van het Indiase platteland, en enkele knappe scenes. Een minpunt(je) vond ik de plotselinge tijdsprong als de jongste zoon bandiet besluit te worden, verder zit het met de chronologie wel goed.

Ik sta nog steeds niet te popelen om Bollywood te verkennen, al was het maar omdat die films zo lang duren, maar deze eerste kennismaking met de Indiase cinema is me goed bevallen.

Edit: ik moet zeggen hernieuwde kennismaking, ik zie dat ik jaren geleden al eens een film uit India gezien had.

De zwakste van Aranofsky tot nu toe naar mijn mening. Thematisch verwant aan die andere spirituele misser, The Fountain, dus tsja, ik had het kunnen weten. Het eerste uur was trouwens best prima, lekker duister sfeertje, beetje vroege Cronenberg meets vroege Haneke. Vanwaar die Razzies, vroeg ik me oprecht af.

Het verval zet in als het huis volstroomt en de sfeer volledig uit de film verdwijnt. Al is het ook ongewild grappig als Jennifer Lawrence voor de 20e keer roept dat iedereen nu écht weg moet. Het was toen al duidelijk dat dit niet goed ging aflopen, voor mij als kijker. Ik maakte me op voor een tenenkrommende finale maar werd onaangenaam verrast: het werd nog vervelender dan ik vreesde, met al die religieuze symboliek. Ik bleef wel geboeid kijken, uit ongeloof dat die toch behoorlijke acteurs dit script lazen en ja zeiden.

Musicals zijn zeker niet mijn favoriete genre maar de laatste jaren heb ik er toch wel een aantal gezien die mij konden bekoren, vooral de klassieke musicals maar ook bv Dancer in the Dark en in mindere mate La La Land. Deze Moulin Rouge is echter van een totaal andere orde. Een drukke, kleurrijke en behaagzieke bedoening met een nerveuze editing die daarmee probeert te verbloemen dat het allemaal leeg en ongeïnspireerd is.

Het verhaal past op de rand van een bierviltje, maar dat is op zich niet eens zo onoverkomelijk. De liedjes zijn vrijwel allemaal moderne hits, heel soms werkte dat wel als bv opeens Smell Like Teen Spirit wordt ingezet, maar meestal kwam het over als een luie manier om het publiek mee te krijgen. Viel trouwens op dat Your Song van Sir Elton John wel echt slechte teksten heeft (I sat on the roof and kicked off the moss because some verses got me quite cross- really?) maar dat terzijde.

Grootste probleem heb ik eigenlijk met de stijl van de film, waarbij steeds wordt ingewreven dat het eigenlijk met een grote knipoog moet worden bekeken -ironie is een stijl die nogal eens tot gemakzucht leidt- om er dan wat drama in te gooien dat volledig van me af gleed. Bijrollen als Toulouse en de directeur waren ongrappig terwijl zij waarschijnlijk bedoeld waren als komische sidekick en de finale was warrig en flauw. En ik weet niet wat me meer tegenstond: het grappig bedoelde gekir van Kidman of McGregor's hoogdravende gedweep met de liefde.

Sterke film, al kan ik me ook wel vinden in de kritiek dat het wat gekunsteld overkomt, en was de grens tussen droom/ fantasie en werkelijkheid (opzettelijk) vaag.

De obsessie met de andere Mr Klein deed mij vooral denken aan Hermans’ bekende roman De donkere kamer van Damocles (verdienstelijk verfilmd als Als twee druppels water), al zoekt Klein in zijn naamgenoot niet zozeer een heldhaftig alter ego, maar eerder een vorm van boetedoening. Klein rolletje van Moreau die wat misleidend als hoofdrolspeler wordt genoemd.

Ik wilde hier een enthousiast verhaal neerpennen over de geweldige broer-zus relatie en de ochtendrituelen van die twee, maar ik scroll even de reacties door en zie dat anderen dat ook hebben opgemerkt. Laat ik dan maar een andere verhaallijn uitlichten, die van de tweede zus en haar aan een writer's block lijdende man. Bijzonder sympathiek stel, en hoewel niet zo mooi als haar jonge zus vond ik Khanh sprankelend en charmant. Ook wel grappig dat de schrijver het einde van zijn boek zelf min of meer beleeft. Dat Khanh het beschuldigende kaartje vond in zijn colbert had dan niet gehoeven, en het dreigt zelfs even te ontsporen richting het eind, maar gelukkig wordt daar nog een mooie draai aan gegeven, dat de onschuld van Lien bovendien extra illustreert.

Over de subtiele uitwerking, de prachtige natuur, de fijne soundtrack (niet alleen Lou Reed, ook de Vietnamese songs) en de uitstraling van de jeugdig ogende hoofdrolspeelster is hier al genoeg geschreven. Het is gewoon een prachtfilm eigenlijk, de beste van de drie films van Tran die ik zag. Moet snel op zoek gaan naar Norwegian Wood, ook nog eens mijn favoriete Murakami-boek.

Mooie film van Lang weer, uit zijn vroege (lees stomme) periode heb ik hem nog niet op een minder werk kunnen betrappen. Toch vond ik hem wat minder dan de films uit zijn m.i. beste periode, grofweg half jaren 20 tot begin jaren 30, en dat heeft vooral te maken met de drie losse verhaaltjes, die best amusant waren, met name Venetië vanwege de ontknoping en China voor de effecten, maar ook wat voorspelbaar verliepen en me wat uit het hoofdverhaal haalden. Met de laatste akte eindigt Der Müde Tod wel weer sterk. Prima spel van Dagover en Goetzke, en leuke dubbelrolletjes van Rudolf Klein-Rogge. Walter Janssen maakt minder indruk, zijn zwaardvechtkwaliteiten lieten ook behoorlijk te wensen over.

Heerlijke satire over bureaucratie die een goedwillende man tot wanhoop brengt. De film is lekker vlot en heeft zowel subtiele humor -denk aan het ijs dat zijn tante klaar heeft gezet om het lijk mee te koelen maar dat de neef doodleuk in zijn drankje stopt- als absurde slapstick zoals het grote krans-en taartgevecht. Dit was overigens nog geen 10 jaar na de revolutie maar kennelijk heeft een ambtelijk apparaat maar weinig tijd nodig zich te ontpoppen tot logge, paradoxale machine. De kritiek beperkt zich niet tot bureaucratie, zo zijn er duidelijk bazen onder de kameraden die zich daar graag op laten voorstaan- en dan het liefst in de vorm van verleidelijke blondines.

Pippo noemt terecht Buñuel, Keaton en Lloyd, de laatste dan vooral vanwege de grap met de klok, maar ik miste Chaplin in de credits, en dan vooral diens Modern Times. Vreemd genoeg staat ook Juan Carlos Tabío bij het rijtje regisseurs waaraan Alea dank betuigt, terwijl die volgens IMDb pas in de jaren 70 zou debuteren.

Ik sluit me aan bij de positieve commentaren. Een meeslepende film, met prachtig camerawerk en een zeer aanwezige, maar geslaagde soundtrack. Inhoudelijk vond ik het ook boeiend, met een belangrijke rol voor het Boeddhisme. Interessante uiteenzetting over de gedetailleerde beschrijvingen van de hel versus de nikserigheid van de hemel, die daardoor nauwelijks uitnodigt, en, in het geval van Masao, leidt tot een amorele grenzeloosheid. Hoogtepunt is voor mij toch wel de fantastische scene als broer en zus de maskers opzetten en elkaar door het huis opjagen. Michiko Tsukasa was een prachtige actrice, die verder helaas maar in weinig films heeft geacteerd.

Het eerste half uur was ik nog niet erg gegrepen door dit drama van Diaz, inmiddels de derde film die ik van hem zag, en de langste. Ik voelde al enige onrust, nadat tot drie keer toe een personage langzaam het beeld inloopt richting de statische camera. Dat was me niet zozeer te 'slow', daar had ik me uiteraard ook op ingesteld, maar vooral te gemakzuchtig. Gelukkig herpakt Diaz zich en levert hij een boeiend portret van een afgelegen gemeenschap tijdens de politieke onrust begin jaren 70. Niet alle verhaallijnen waren even geslaagd, en tegen het einde neemt hij misschien iets te veel overbodige hooi op de vork (de onthulling dat de bemoeizuchtige marskramer een spion was was vooral erg underwhelming). Diaz moet dat soort fratsen beter niet uithalen. Maar de scenes met de twee zussen, de wanhoop bij de zee, het wel en wee van de goedhartige Mr Sito, en het prachtige rouwliedje van Babu, om maar wat te noemen, maken dit toch weer een bijzondere film.

Ik wil vooral nog graag zijn Evolution nog zien, en die staat blijkbaar op MUBI. Misschien moet ik dat nu eindelijk eens gaan uitproberen.

Na dan eindelijk het derde seizoen van Twin Peaks te hebben gezien had ik zin in meer Lynch, en aangezien het zeker 10 jaar geleden is dat ik zijn meesterwerk Mulholland Dr. zag (of is dat toch Twin Peaks...?) was de keus snel gemaakt. Blijft toch een heerlijke film, en grappig om ook weer de nodige bekenden uit zijn epische serie tegen te komen: naast hoofdrolspeler Naomi Watts o.a. Robert Forster in een klein rolletje, Mr Todd, en niet te vergeten Rebekah del Rio met een memorabel optreden, en dan heb ik er vast nog wel een paar gemist.

Watts is op haar allerbest, zij speelt geloofwaardig alle facetten van haar rol, van blijmoedig starletje tot wraakzuchtige ex. Maar ook Laura (what's in a name) Harring mag er zijn, die werd naarmate de film vorderde ook steeds verleidelijker. Natuurlijk weer de nodige weirde karakters in bijrollen en bitparts, als geen ander weet Lynch een film-universum naar zijn hand te zetten. Sommige scenes had ik nooit vergeten, zoals die sardonisch lachende oudjes of de regisseur die zijn vrouw betrapt, andere delen waren me minder goed bijgebleven, maar vond ik erg geslaagd zoals die hitman die de mist in gaat. Net als bij eerdere kijkbeurten vond ik het verhaal vanaf het kantelpunt vrij ondoorgrondelijk, al lees ik met plezier alle theorieën- ik werd vooral weer gegrepen door de sfeer, het mysterie, de humor ook. En de te prijzen afwezigheid van uitleggerigheid niet te vergeten. De prachtige muziek van Badalamenti moet ook vermeld worden, is wat mij betreft zijn beste score.

Beetje een tegenvaller na vorige week het mooie Jeux Interdits van dezelfde regisseur te hebben gezien. Gabin speelt een wat naieve Fransman op de vlucht- erg streetwise was hij in ieder geval niet dat hij zich door de eerste de beste klaploper laat beroven.Wel schappelijk dat de tandarts hem nog wel even van z'n kiespijn afhielp, tegenwoordig zou hij nog niet eens tot de wachtkamer zijn gekomen.

Dat de vrouw op hem valt is ook nog wel te begrijpen, zelf is ze al op leeftijd en hij was in elk geval ridderlijk genoeg het voor haar op te nemen- veel meer zat er voor haar ook niet meer in zal ze misschien gedacht hebben. Een film over twee gedesillusioneerde mensen dus, die elkaar vinden in het gehavende Genua van net na W.O. II. Begon wel aardig maar gaandeweg verslapte mijn aandacht, en ik werd gered door de korte speelduur. Bijzonder dat deze zo gelauwerd werd in zijn tijd.

In de eindfase beland met de Oscarwinnaars, en eigenlijk vreemd dat deze Mutiny on the Bounty nu pas voorbij komt. Al is het ook wel bewust niet alle kneusjes onder de Oscarwinnaars tot het laatst te bewaren. Dit is in elk geval een aardige middenmoter, een vlotte avonturenfilm met een knappe rol van Laughton als de wrede kapitein Bligh. Gable speelt zijn ironische grimas iets te vaak uit, waardoor zijn woede ook wat gespeeld lijkt. De rest van de cast doet het naar behoren.

Af en toe is het wel erg fragmentarisch en zijn de handelingen alleen om Bligh's verdorvenheid te tonen, van de ene wreedheid naar de volgende- je vraagt je bijna af waarom meer dan de helft van de bemanning loyaal aan hem bleef (ik las later dat de echte Bligh waarschijnlijk helemaal niet zo'n tiran was en Fletcher en zijn kornuiten wilden waarschijnlijk gewoon terug naar de mooie Tahiti-meisjes). Dat Bligh nog terugkeert en als een kapitein Ahab blijft zoeken naar zijn vijand had ik dan weer niet verwacht.

Leuk weetje: Movita, die de rol van de knappe Tehanni speelde, was de tweede vrouw van Marlon Brando, de man die bijna 30 jaar later in de remake van deze film zou spelen. Zij overleed pas in 2015 op 98-jarige leeftijd. Brando leerde tijdens de opnamen van diezelfde remake zijn derde vrouw kennen, een Tahitiaanse.
Er is toch iets met dat eiland.

Edit: er is schijnbaar nog een vroegere Bounty film: In the Wake of the Bounty (1933)

Het was alweer even geleden dat ik een film van Wong Kar-wai zag (opmerkelijk stil trouwens rond deze regisseur, al schijnt zijn TV-serie Blossoms Shanghai klaar te zijn en volgend jaar te streamen).

My Blueberry Nights is alleen al door de setting en acteurs heel anders dan wat ik van hem ken, en misschien ook omdat de culturele afstand minder groot is komt het wat gewoontjes over. Daarmee vind ik het geen slechte film, ik heb me prima vermaakt, vooral dankzij het hele fijne spel van de onervaren Jones, die acteert zoals ze zingt, makkelijk, relaxed, een beetje dromerig. Rachel Weisz vond ik een beetje miscast, wel leuk voor haar een wat verlopen southern belle te spelen, is weer eens wat anders. Blijf het trouwens apart vinden dat Britse acteurs ogenschijnlijk zo makkelijk overschakelen naar het Amerikaanse Engels. Ook de derde belangrijke vrouwenrol mag worden genoemd, Nathalie Portman weet veel uit haar kleine rol te halen.

Goede acteurs, een episodisch verhaal dat niet ging vervelen, en de visuals met felle kleuren zoals we Wong kennen. Soundtrack is prima, maar ik miste een echt pakkende song zoals In The Mood for Love die bv wel heeft. Het nummer van Cat Power (die ook een klein rolletje heeft als Katya) komt nog het dichtst in de buurt

Audry Hepburn straalt als Eliza Doolittle, in een van haar iconische rollen, en ook de andere acteurs zijn goed op dreef- Holloway en met name Hyde-White als Pickering, Rex Harrison vond ik iets te veel een karikatuur van de botte professor. Maar ik vond het verder niet meevallen. Ik vond vooral het aantal liedjes te groot, en eigenlijk blijven er maar een paar hangen, de twee liedjes van Holloway (A Little Bit of Luck was overigens het enige liedje dat ik kende). De andere liedjes moeten het eerder hebben van tekstuele vondsten en niet van een aansprekende melodie, terwijl ik daar liedjes toch als eerste op afreken.

Verder duurde het veel te lang, terwijl het flinterdunne verhaaltje daar geen aanleiding voor gaf. Uiteindelijk ook een vrij oppervlakkige beschouwing van de Britse klassenmaatschappij. Pluspunt vond ik wel het einde, dat minder zoet was dan ik vooraf dacht- je kunt je zelfs afvragen of My Fair Lady wel een romantische komedie is want van enige romantiek is toch nauwelijks sprake- Harrison is toch vooral een vaderfiguur voor Eliza.

Saai drama met uitstekende Day Lewis zoals we van hem gewend zijn- maar alleen sterk acteerwerk maakt nog geen goede film. Ik vond het althans nogal inspiratieloos gefilmd en ondanks dat het natuurlijk knap is wat Christy Brown bereikt heeft is de rest van zijn levensverhaal nou ook niet heel interessant. Ik vond dat iedereen eigenlijk best relaxed met hem omging (op zn vader na- maar zelfs die was ook weer niet zo´n hele kwaaie). Meest opzienbarende vond ik wel de hoeveelheid broers en zussen die hij had, 21 volgens Wikipedia.

Redelijke film waaruit blijkt dat Phoenix een begenadigd acteur was. Reeves overtuigt niet, al is dit een van zijn betere rollen. De Shakespeariaanse dialogen leidden alleen maar af, de capriolen van Fat Bob en zijn bende waren sowieso matig geslaagd. My Own Private Idaho werkt het beste als intiem portret, de scenes waarin de kwetsbaarheid van Mike centraal staat (bij het kampvuur, in de trailer bij zijn broer) zijn dan ook het best.

Toch wel verrassend goed, deze zomerse film over een ontluikende liefde tussen twee jonge vrouwen. Press is goed als working class meisje, al vond ik haar soms wat irritant, wat ook wel hoorde bij haar personage. Maar het is Emily Blunt die de show steelt als mooie, ietwat mysterieuze maar ook manipulatieve fantast uit de upper class. Een heel boeiend personage. Smet op de film is de verhaallijn met Paddy Considine als broer. Dat ligt niet zozeer aan Considine, wat ik een prima acteur vind, maar zijn personage is totaal niet geloofwaardig. Nu zou het best kunnen dat er in Yorkshire ook een groep born-again Christians rondloopt maar ik vond het vooral overdreven, Amerikaanse toestanden. Ik vroeg me ook af waar broer en zus eigenlijk van leefden nu de kroeg was omgetoverd tot tempel. Enige scène met Considine die echt iets toevoegde was de interactie met Blunt.

Mooie beelden van het Engelse platteland, wat lang niet zo plat is als onze Hollandse variant, en ook de soundtrack was OK met o.a. Goldfrapp. Jammer van die mislukte zijplot anders was ik wel wat hoger uitgekomen.

Zeer aangename verrassing. Aan de hand van half verzonnen en historische gebeurtenissen schetst Maddin een boeiend stadsportret. Het verdwijnen van al dan niet historische gebouwen, plekken die omgeven zijn door herinneringen en lokale legendes, is natuurlijk universeel- als ik in mijn geboortestad rondloop zoek ik tevergeefs naar mijn oude kleuterschool, de kroegen waar ik mijn eerste biertjes dronk zijn weg of heten anders, het voetbalstadion waar ik heenging bestaat niet meer - vergelijkbaar met het gevoel van ontheemdheid die Maddin beschrijft. Dus op nostalgie scoort hij vast punten.

Maar nog mooier zijn de soms dromerige scenes over een stad in de sneeuw, en de beschrijving van allerlei bizarre (en waarschijnlijk onware) gebruiken en verhalen, over de slaapwandelaars met hun sleutelbossen of de bejaarde Black Tuesdays. De scène met de paarden lijkt over te zijn genomen uit het oorlogsrelaas Kaputt van Malaparte, een bizar, gruwelijk maar ook schitterend beeld dat me altijd is bijgebleven.

Origineel, grappig (de scenes met de moeder), melancholisch en intens, een heerlijke trip down memory lane, en dat op een plek die ik vandaag pas heb leren kennen.

Ik weet niet of ik Garbo nou zo veel beter vind als stomme actrice dan in haar latere periode, maar ze speelde wél in betere films, die conclusie trek ik althans na wat ik tot nu toe van haar oeuvre gezien heb. Ook deze Mysterious Lady is weer een erg fijne film van Niblo, een beetje in de von Sternberg stijl, elegant en in een Centraal Europese setting. Het duurt even voor het op gang komt maar vanaf de geweldige scène met de vernederende degradatie (ondersteund door bombastische maar opzwepende muziek, sowieso een erg knappe nieuwe score van Vivek Maddala) tot het eind spat de kwaliteit van het scherm.

Een vrij simpel verhaal over spionage en romantiek wordt spannend verteld met knappe fotografie en montage (die jammer genoeg wat korte scène met die volksdansers van boven opgenomen deed me zowaar denken aan Noé's Climax), en naast Garbo zijn ook Conrad Nagel en Gustav von Seyffertitz sterk bezig.

Een typische Jarmusch, met een fijn loom tempo, grappige dialogen en een nadrukkelijk aanwezige soundtrack, wel iets minder vuig dan anders door de vele Presley nummers. Leuk gedaan hoe de drie verhaallijnen samenkomen in het aftandse hotel en verder genoot ik vooral van de kleurrijke personages, met als uitschieters Screamin' Jay Hawkins en Steve Buscemi (niemand speelt een betere loser), maar ook het Japanse stelletje verdient credits. Heel klein puntje van kritiek: om Dee Dee nou speciaal naar het stadje Natchez te laten reizen om daar een "matches"-grap over te kunnen maken vond ik wat flauw.

Verhaaltechnisch is het verder misschien niet heel bijzonder maar een Jarmusch blijft toch altijd wel fijn kijkvoer.