Opinions

Mooi, haast sereen filmpje. Wie hier een soort van oosterse plattelandsidylle verwacht komt dan wel bedrogen uit want het is van meet af aan duidelijk dat de bewoners van het minuscule eilandje ergens in een uithoek van Japan het bepaald niet makkelijk hebben.

De gehele film is zonder dialogen, wat snel went (al doet het een enkele scène geforceerd aan), en wat er bovendien toe leidt dat je meer dan anders let op de score en het omgevingsgeluid. De score is erg geslaagd, met een terugkerend thema dat zich makkelijk laat meefluiten. En ik zou het bij een andere film niet zo snel zeggen vermoed ik, maar ik zat gewoon te genieten van het geluid van het kabbelende water en ik voelde oprechte blijdschap bij de vangst van een vis. Die ze overigens niet zelf oppeuzelen maar na veel moeite verkopen. Sowieso vond ik de familie in bepaalde opzichten niet heel praktisch: waarom water halen terwijl het met bakken uit de hemel valt? Maar goed, ik ben een stedelijke bleekneus die nog geen rijstkorrel zou kunnen kweken (telen? Daar ga ik al) dus mijn mening in deze is niet relevant.

Wat ik bedoelde te zeggen was dat ik behoorlijk meeleefde met de familie en het einde valt dan ook behoorlijk rauw op het dak. Het levert wel de mooiste scenes op van de film: de begrafenis en de moeder die woedend de emmer omkiepert.

Krachtige anime over een van de grootste massamoorden uit de geschiedenis. Opvallend genoeg leggen de makers de schuld vrijwel volledig bij de Japanse machthebbers van het moment, terwijl het gooien van twee atoombommen op steden toch nauwelijks te verdedigen valt.

De animatie oogt een stuk minder verzorgd dan latere Japanse anime, en ook op zaken als voice acting kan wel wat worden aangemerkt, maar ik vraag me af of het invloed heeft op de impact van de film. Het gevolg van de bom wordt getoond met gruwelijke sequenties die het best nog kunnen worden omschreven als de hel op aarde. In het tonen van in your face mensonterend drama gaan Japanners toch vaak net wat verder. Vergelijk deze bv maar eens met het verwante The Day After, ook uit 1983.

Wel lichtelijk storend vond ik de voice-over en de documentaire delen, inclusief de Amerikaanse stemmen. Had liever alles gezien vanuit het gezichtspunt van de jonge Gen. Maar zou verplichte kost moeten zijn voor iedereen die denkt dat atoombommen nog militair zouden mogen worden ingezet.

Hair is ook weer zo'n titel die ik al lang ken, maar voelde kennelijk nooit de behoefte hem een keer op te zetten- tot de notitie dat hij kennelijk op Prime staat en binnenkort verdwijnt. En toevallig ben ik ook bezig aan een kleine Milos Forman inhaalrace, dus dat paste mooi. Liedjes uit de film kende ik wel, en de muziek is ook de grootste troef, al zijn niet alle nummers even gedenkwaardig.

Treat Williams is typisch zo'n acteur die ik waarschijnlijk al in veel films voorbij heb zien komen zonder er een op te kunnen noemen. Maar dit is toch vooral zijn film. John Savage is wat muizig en niet direct sympathiek, maar dat hoort ook wel bij zijn personage. Maar vreemd blijft het dat de vriendengroep zoveel moeite doet voor hem, en dat Sheila, die toch meer in Berger leek te zien en niet echt veel leek te moeten hebben van Claude, op het eind zo draait. Kleine rolletjes voor zangeres Ellen Foley (in het nogal bizarre maar wel geinige Black Boys/ White Boys) en regisseur Nicholas Ray.

Sommige nummers vond ik wel grappig, maar verder vond ik het toch niet echt een komedie. Het einde, waarin Berger die uit vriendschap even de plek van Claude overneemt in zijn plaats on Vietnam sterft, is behoorlijk wrang en vond ik een beetje out of place, maar vond het toch eigenlijk wel sterk.

Van een Amerikaanse film uit 1929 met een all-black cast valt te verwachten dat de raciale stereotyperingen je om de oren vliegen, en dat gebeurt dan ook. De film lijkt echter wel met goede bedoelingen te zijn gemaakt, en van het vuige racisme uit bv Birth of a Nation is hier geen sprake. Ik vond de eerste drie kwartier verreweg het beste, zeg maar tot de dood van Spunk. Onbetwist hoogtepunt vond ik de scène in de jazzclub. Daarna is het vooral religie wat de klok slaat, en hoewel sommige zangstukken mooi zijn, stond de stichtelijke toon me tegen, en had ik nog maar weinig sympathie voor de protagonist, die lekker makkelijk de schuld bij de duivel legt voor zijn grensoverschrijdende gedrag. Tenslotte valt op dat de drie kinderen Johnson na toch een aantal jaar geen centimeter gegroeid lijken te zijn.

Jammer dat de sterke eerste helft verzandt in een taaie tweede helft, maar alleen uit filmhistorisch oogpunt toch een boeiende film.

Rob Zombie´s Halloween is me niet meegevallen. Grootste minpunt: het gebrek aan spanning. Michael Myers was veel te vaak in beeld, hup daar zag je hem weer staan, de rest kon je weer zelf invullen. De kill scenes zelf waren dan wel weer redelijk maar ook iets te lomp. Ik hou ook niet van dat rockerige dat Zombie in zn films stopt, vaak komt hij met de meest lelijke geluidseffecten.

Ander minpunt was het belabberde acteerwerk van met name het zusje- een ongelooflijke miep wiens gegil ik op een gegeven moment niet meer kon aanhoren. Sowieso werd er te veel in gegild. Ook pijnlijk om te zien dat ooit grote acteurs als McDowell en Dourif in dit soort films meespelen. Verder vrijwel louter oninteressante en onsympathieke personages.

Snel maar de originele Halloween weer eens kijken om de vieze smaak weg te spoelen.

Knap hoe Olivier het klassieke verhaal vertelt, waarbij weliswaar veel wordt weggelaten (ik had me wel verheugd op Rosencrantz & Guildenstern, met hun 'biografie in het achterhoofd) maar die de kern toch goed weet te vangen. De setting is ook niet zo heel makkelijk, met het sombere kasteel en slechts kleine uitstapjes naar een schip en een bosbeekje. Maar door de camera die over trappen en kantelen zwiert vond ik het visueel een stuk boeiender dan ik vooraf had verwacht.

Olivier speelt ook de titelheld met verve.

Slightly off-topic:

Wie enigszins twijfelt aan de invloed van Shakespeare op de Engelse taal moet deze nog maar eens zien. De bekende citaten en frasen vliegen je om de oren. Geeft ook meteen aan hoe misdadig de onstuitbare Nederlandse taalvernieuwingsdrang is, waardoor boeken van 100 geleden nauwelijks nog te lezen zijn door de nieuwe generaties- de Engelsen kunnen terugvallen op een bibliotheek van 5 eeuwen. Zelfs voor een niet-native speaker is Shakespeare goed te doen (vooruit, wel met Engelse ondertiteling)

Thrift, thrift, Horatio! the funeral baked meats

Did coldly furnish forth the marriage tables.

Vergelijk dat maar eens met een Nederlandse tijdgenoot als Bredero:

De Meullenaars die hebben nu een aar verstandt

Sy speelen houwt wat en gheeft wat. Immers door't voorloopen van goemannen

So wordender mijn Vaar in't heymelijck om e gieselt en uyte bannen.

De Nederlandse klassieken moeten zo'n beetje elke 20 jaar herschreven worden om een nieuw publiek te vinden en dan nog heb je mensen die vinden dat de taal nóg vaker vernieuwd moet worden.

Shakespeare in Mourning.

Mooi gefilmd drama over het verlies van een kind, met veel aandacht voor detail om het Engeland van eind 16e eeuw op het scherm te brengen, met de kleurrijke, groene omgeving van Stratford versus het donkere, grauwe Londen. Shakespeare en zijn vrouw, en ook hun kinderen, gedragen zich eerder als 21e eeuwers dan als Middeleeuwers, maar goed het was een uitzonderlijke familie zullen we maar zeggen. Buckley en Mescal zijn natuurlijk uitstekende acteurs, en in de supporting cast loopt ook nog Emily Watson rond (die, zoals zovele actrices die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, het moet doen met de rol van "moeder van"). De acteurs stellen niet teleur, al behoort Shakespeare zeker niet tot Mescal's beste rollen, maar dat hangt ook wel samen met de focus op Anne/ Agnes. Buckley zat soms wel op het randje van overacting.

Gezien alle lovende kritieken had ik er wel meer van verwacht. Het was vooral erg degelijk, en ik miste een beetje het bijzondere, het ontregelende, iets eigens aan deze film. Hamnet is zeker niet slecht, maar de unanieme lof vanuit de pers vind ik wat overdreven. Het is wel het type film waar de Academy dol op is, een drama vol emotie, ook nog in een historische setting, dus het zal ongetwijfeld de nodige beeldjes in de wacht slepen. Het is in elk geval beter dan de Oscarwinnende Shakespeare-film van ruim 25 jaar terug.

Best leuk, maar ik vond met name het audiovisuele nogal tegenvallen. Net als in Rippu van Winkuru is de soundtrack op zich best mooi, maar het had wel iets spannender gemogen. Visuals vond ik ook niet beklijvend, ook de hier veel aangehaalde dansscène tegen het eind vond ik niet zo bijzonder. Best een leuke scène verder, daar niet van. Scenes die er bovenuit staken waren voor mij eerder het gesprek tussen Alice en haar vader, de fotosessie met de ballerina's en de eerste 10 minuten. En uit het tweede uur misschien nog de strandscène. Hana & Alice heeft wel een fijn sfeertje en Aoi is een leuke actrice, maar het is ondanks de uitgesponnen speelduur wel erg vluchtig en lichtvoetig.

Atypische Koreeda begint met een irritant deuntje dat je eerder in een slechte Robin Hood film verwacht. De toon is gezet, want het is best een lange zit. Inderdaad luchtig, te luchtig naar mijn smaak, soms tegen het infantiele aan, met die focus op uitwerpselen. Het verhaaltje over een samoerai die volgens de traditie zijn vader moet wreken, maar niet bepaald een strijder is en veel liever de plaatselijke kinderen onderwijst is in potentie trouwens best interessant, de uitwerking is jammer genoeg langdradig en flauw. Dat komt deels ook omdat Koreeda veel te veel randfiguren opvoert, wat meer focus had de film goed gedaan (in ieder geval korter gemaakt). Een missertje dus, maar die maakt bijna elke regisseur wel eens.

Leuke film maar het blijft net iets te oppervlakkig, de dreiging is wel voelbaar maar je voelt het niet in je buik. Ik denk dat o.a. de muziek daar wat mee te maken had, die kan spanning maken of breken, en hier had een ruisende ondertoon niet misstaan. Daarnaast ook een paar matig uitgewerkte details:
- de valstrik in de kas waar Julianne Moore overlijdt. Niet bepaal waterdicht.
- het motief. Voor sommigen misschien goed gevonden maar het maakte de film gelijk een stuk minder spannend. Het was toch een stuk creepier geweest als ze een willekeurig gezin had geterroriseerd dan het gezin dat "schuldig" is aan haar eigen ongeluk.

Maar goede cast, met name Rebecca de Mornay (die wel wat weg heeft van een jonge Hillary Clinton) maar ook Annabella Sciorra en Julianne Moore zijn goed. Mannelijke castleden vond ik wat minder.

Hang em High is een pakkende titel, en daarmee is het meest positieve over deze film al gezegd. Ik had hem al eens eerder gezien maar kon me er weinig van herinneren, ik weet alleen dat hij tegenviel. Dat blijkt ook bij herziening, ondanks het vrij sterke begin. De man gespeeld door Clint die een lynching overleeft en op zoek gaat naar zijn beulen, er is een slechtere premisse te bedenken voor een jaren 60 western.

Het mocht niet zo zijn. Het grootste probleem heb ik met het scenario, dat focus mist en alle kanten opgaat. Dat kan in de handen van een kundige regisseur hele leuke films opleveren, maar deze regisseur van de B-garnituur -wiens oeuvre verder dan ook vooral bestaat uit B-films en sequels- weet er geen boeiend geheel van te maken. Het einde lijkt bedoeld als opmaat voor een vervolg want zowel de wraak van Clint als het mysterie van de blonde vrouw zijn nog niet opgelost. Al kan het zijn dat regisseur Post een filosofisch tintje aan zijn film wilde meegeven, blijf niet hangen in het verleden of zoiets. Er zit natuurlijk ook een vrij sterke anti-doodstraf boodschap in de film, een boodschap waarmee je het alleen maar eens kunt zijn, maar dat maakt de film helaas niet beter.

Clint en Pat Hingle zijn degelijk, verder maken alleen Bruce Dern en Ben Johnson nog wel iets van hun rol. Johnson en Hopper (de laatste heeft niet veel meer dan een cameo) lijken overigens vooral gecast om wat aansprekende namen bij de credits te hebben. De muziek vond ik ook maar matig en onsamenhangend, dan klinkt het weer Morriconesk (maar dan zonder diens talent), dan weer bombastisch, soms wordt de muziek dramatisch ingezet om meteen daarna weer te vervlakken.

Jammer, het idee had een betere uitwerking verdiend.

Goede film, met een behoorlijk duistere plot - daar waren de Koreanen dus al vroeg bij - en prachtig camerawerk. Als je pianoleraar was in Korea eind jaren 50-begin jaren 60: you the man! Jonge vrouwen vallen en masse voor de toch niet bepaald charismatische of zelfs maar aardige Dong-shik. Iemand noemde al Fatal Attraction, daar heeft het inderdaad wel wat van weg, ik kan me voorstellen dat Koreaanse vrouwen hun echtgenoten naar deze film sleepten om hun te waarschuwen voor de catastrofale gevolgen van buitenechtelijke relaties.

Het moraliserende toontje, inclusief de nogal bizarre laatste scene, hadden voor mij niet gehoeven maar om de hele film daarop af te serveren, nee dat zeker niet. Want ik heb bijna twee uur geboeid gekeken naar Hanyo. Inventieve shots, een verrassend verloop en een claustrofobisch sfeertje (vrijwel de hele film speelt zich op één locatie af) poetsen de tekortkomingen wat mij betreft volledig weg.

Zoals gezegd behoorlijk duister en de housemaid in kwestie had een licht waanzinnige uitstraling en was dus geknipt voor haar rol. Het is natuurlijk niet te bevatten dat het echtpaar liever de moordenares van hun zoon in hun midden dulden dan naar de politie te gaan en een schandaal te veroorzaken en de baan kwijt te raken (kennelijk was overspel strafbaar). Aan de andere kant, Korea was een land in diepe crisis, vandaar de enorme angst voor werkeloosheid, en er is waarschijnlijk ook een culturele factor, de familie-eer en dergelijke.

Ik vond de workshop eigenlijk nog wel leuk, het lijkt me zelf verschrikkelijk om zoiets bij te wonen dus dan is het fijn dat van een veilige afstand te beschouwen. Dat voorlezen uit eigen werk later in de film viel me zwaarder.

De speelduur heeft me lang afschrikt, er zijn ook niet vaak dagen dat ik even een vijf uur durende film aanzwengel, maar zoals wel vaker bleek het achteraf toch prima te doen. Happi Awa (ik ben er nog niet helemaal uit waar de titel nou naar verwijst) voelt vooral in het begin heel naturel aan: natuurlijke belichting zorgt bij tegenlicht voor pratende schaduwen, omgevingsgeluiden worden niet weggefilterd en de vier hoofdrolspeelsters zijn erg goed. Daarna, daar ben ik het eens met Mochizuki Rokuro, volgen de dramatische ontwikkelingen elkaar wel heel snel op, en alles werd ook nog eens uitvoerig besproken, van de indirecte, beheerste Japanse communicatie blijft niet veel over. Ook deed het gemis van Jun halverwege, niet direct mijn favoriete personage maar net als binnen haar eigen vriendenclub ook in de film wel de 'lijm' die alles verbindt, zich de laatste twee uur voelen.

Michael Haneke beschouw ik als een van de scherpste regisseurs van onze tijd. Hij verpakt een onprettige boodschap in zijn films, en tegengesteld aan de spiegel die alles mooier maakt zoals gebruikelijk in cinema houdt hij de mensheid een weinig vleiende spiegel voor. Niet iedereen trekt zijn soms haast beschuldigende cynisme en dat is begrijpelijk, en het wekt dan ook weinig verbazing dat zijn vorig film Amour zo veel waardering oogstte, de zwartgallige ondertoon ontbrak daar immers. Die is weer terug in Happy End, en hoewel ik Amour als film sterker vond ben ik ook wel blij met een "ouderwetse" Haneke.

Veteraan Trintignant en de jonge Harduin zijn uitstekend, de rest van de cast komt minder uit de verf. Toby Jones lijkt een beetje verdwaald. Het camerawerk is misschien niet zo opvallend als in eerder werk van Haneke maar is ook meer dan degelijk.

Op het eerste gezicht lijkt de vluchtelingencrisis in Happy End geen belangrijk thema, maar toch kan ik me wel vinden in de aanpak van Haneke. Vluchtelingen worden sporadisch getoond als voorbijgangers, die niet op dezelfde plekken komen als de Fransen. Ik ken Calais niet maar ik kan me er wel wat bij voorstellen dat het twee gescheiden werelden zijn, en dat waar ze samenkomen enig ongemak optreedt. Ook het einde lijkt er iets over te willen zeggen, met een typische Haneke symboliek: daar waar de vluchtelingen de zee zien als de oversteek naar een beter leven, zoekt de bejaarde Georges er de dood. En juist hij wordt keer op keer gered.

Ongeïnspireerde tekenfilm met een weinig boeiend uitgangspunt: een pinguïn kan niet zingen (?) en gaat dus tapdansend het leven door. Enkele aardige scenes als er gegleden en gevlucht wordt. De humor komt meestal niet aan en de film wordt geregeld onderbroken door vervelende liedjes en dansjes waardoor het allemaal ook veel te lang duurt. Dochter van 9 vond het wel geinig dus voor kinderen best geschikt.

Här Har Du Ditt Liv is episodisch en nogal plotloos, zakt daardoor onvermijdelijk af en toe in, maar het is zeker een knap debuut van Troell met soms prachtige beelden van het Zweedse landschap. Troell experimenteert wat met editing en kleurgebruik, wat vooral goed werkt in de woordloze herinnering van een oudere houtzager aan zijn overleden gezin en tijdens een frivool fietstochtje met een vriendinnetje. Beste deel vond ik toch het begin, dat gedoe met die boomstammen, maar ook het deel in de bioscoop was wel leuk, o.a. Fabiola (1918) werd er vertoond. De politieke bewustwording van de jonge Olof (prima stoicijns geacteerd door Eddie Axberg) kwam wat uit het niets opzetten, geïllustreerd door een paar boeken, maar past natuurlijk wel in het tijdsbeeld.

Nogal wat acteurs waaronder de hoofdpersoon zouden terugkeren in Troell's tweeluik over Zweedse migratie naar de VS. Max von Sydow is uiteraard ook van de partij, wat heeft die man toch in veel films gespeeld.

Veel stelt het inderdaad niet voor maar ik vond het best een lollige compilatie van droge humor en bekende liedjes. Muzikaal zijn ze nog niet op hun best en het is vooral van lalala love love love lalala, maar soms klinkt er al wel wat genialiteit in door.

Verder nemen de Fab Four de Beatlemania flink op de hak en zijn er dus de nodige grappen. Leukst is als Starr er in zijn eentje op uit trekt, ik weet niet waarom maar ik moest best lachen om de mislukte selfie en zijn flaters in de kroeg. Geen hoogstaande humor maar hij brengt het leuk. Ook de opmerkingen van opa over Ringo's neus waren best komisch ("look at him, sitting there with his hooter scraping away at his book") maar ik ben er nog niet helemaal uit of ik hem nou wel of niet een geslaagd personage vond. Monty Python wordt hier al genoemd en daar heeft de humor soms ook wel wat van weg, de scène dat ze een hardloopwedstrijdje lijken te gaan doen is door Python zelfs tot sketch uitgewerkt.

Echt zo'n vrolijke niets aan de hand film waarbij het beeld wordt geschetst dat de 60s een leuke tijd was voor rebelse jongeren. En dan moest de seksuele revolutie eigenlijk nog beginnen.

Omdat dochterlief de boeken leest en na elk deel ook de film wil zien, ben ik ook, op een rustig tempo, de Harry Potter-reeks aan het kijken. Dit deel heeft met Cuarón een betere regisseur en dat is te merken. Azkaban is donkerder van toon dan de vorige films, en komt ook bepaald geen goede acteurs tekort. Het maakt het allemaal wat leuker en ook spannender om naar te kijken vergeleken met de eerste twee delen, die natuurlijk ook op jongere kinderen waren gericht.

Wel heb ik wat moeite met dat tijdreisgebeuren, omdat dat eigenlijk elke beproeving een heel stuk makkelijker maakt. Ik hoop dat dat in volgende films niet terugkomt, maar aan de andere kant, ze zullen wel gek zijn dat trucje niet voortdurend te gebruiken mocht iets mis gaan.

Het moest er een keer van komen, de Harry Potter-saga. Nu m'n dochter oud genoeg is en het eerste deel ook heeft gelezen hebben we deze samen bekeken. Kijkwijzer vanaf 6 jaar, maar voor jonge kinderen lijkt me deze toch iets te spannend met die dode eenhoorn, Moldevort's gezicht in het achterhoofd van iemand anders en allerlei al dan niet griezelige creaturen.

Deel 1 is een inleiding voor de hele tovenaarswereld maar kent op zichzelf een aardig verhaal, waarbij het deel bij de 'dreuzels' me eigenlijk nog wel het best beviel. Die onuitstaanbare Dirk en zijn even onuitstaanbare ouders zijn lekker vals, iets wat die Malfidus Draco ondanks zijn gemene grijns maar niet wilde lukken. Sommige dingen komen niet erg uit de verf zoals de flitsontmoeting met de centaur en de nogal bizarre spelregels van zwerkbal (je moet die gouden bal pakken en je wint dus waar de de rest allemaal mee bezig is, is feitelijk zinloos). Sowieso dat hele puntensysteem vond ik maar matig uitgewerkt, wat is nou precies de hoofdprijs, dat de kleuren van jouw afdeling de eetzaal een jaar lang versieren?

Veel bekende acteurs, sommigen laten maar eventjes hun gezicht zien zoals Cleese en Hurt (of helemaal niet zoals Warwick Davis), anderen hebben wat meer te doen. Design was wel knap, al merkte mijn dochter soms op dat het er wel erg nep uitzag. Nou ja, film is ook alweer 20 jaar oud. Al met al geen slecht begin van de reeks, al duurt de film wel erg lang, zeker van een kinderfilm verwacht je toch 100 minuten max.

Ik vond het een lange zit, deze wraakwestern. Natuurlijk heeft de film zijn momenten, maar te weinig, en er zijn ook vooral te veel matige stukken.

Om met de acteurs te beginnen: ik vond Kurt Russell niet erg sterk, en Samuel L. Jackson doet wat hij eigenlijk altijd doet, toegegeven dat doet hij goed maar vind het toch een beetje een one trick pony. Verder hielp Tarantino ook matige acteurs als Michael Madsen en Zoe Bell weer aan een rolletje, als je eenmaal tot zn kring behoort dan blijft hij je wel trouw. Jennifer Jason Leigh krijgt lof, en is zelfs genomineerd voor een Oscar- ze heeft te maken met fysiek ongemak en moet er lelijk bijlopen en doet dat niet slecht maar ook niet echt een heel in het oog springende performance. Tarantino heeft toch wel wat issues met vrouwen en met verkrachting volgens mij, maar dat terzijde. Bruce Dern was goed in zijn kleine rol, en ook Roth vond ik wel te pruimen, al is al vaker opgemerkt dat hij een voor Christoph Waltz geschreven rol lijkt te spelen. Walter Goggins die ik alleen van The Shield kende houdt zich verrassend makkelijk staande.

Het camerawerk is weinig mis mee, maar de editing vond ik soms wat minder- het is allemaal wat minder scherp en vloeiend. De flashback scene vond ik eerlijk gezegd weinig toevoegen behalve dat getoond wordt wat je eigenlijk al weet. De soundtrack, ook al genomineerd voor een Oscar, vond ik erg tegenvallen. De oude meester Morricone had naar verluid maar weinig tijd voor deze film, en dat hoor je terug. De goede man is inmiddels hoogbejaard, dat kan er ook mee te maken hebben. In elk geval geen beklijvende soundtrack, lichtjaren verwijderd van zijn klassiekers.

En het verhaal, tsja, erg veel progressie zit er niet in- Tarantino is niet de man van de grote ideeën. Ik vind zijn eerste films Reservoir Dogs en Pulp Fiction nog steeds het beste, en met Kill Bill heeft hij zn laatste echt goede film gemaakt. Hij maakte in de jaren 90 tot begin jaren '00 frisse films met veel humor afgewisseld met grof geweld- maar de laatste jaren is er weinig nieuws onder de zon. Vermakelijk zijn zijn films altijd wel, al is het meer van hetzelfde. Maar voor iets bijzonders hoef je niet meer bij Tarantino te zijn zo lijkt het.

Behoorlijk geschift filmpje over lieflijke Japanse schoolmeisjes die in een zuurstokkleurige nachtmerrie belanden. Ik heb met een grote glimlach gekeken naar wat er allemaal op het scherm gebeurde, maar vond het begin (tot de ontmoeting met de meloenman) misschien nog wel leuker dan het "horror"gedeelte, deed me soms denken aan zo'n blije Japanse game van vroeger. De echt memorabele scenes zitten wel in het tweede deel. Soundtrack is trouwens ook perfect, van de pianoriedels en een met veel gevoel gezongen Japanse ballad, tot de funky distortions.

Film die bij nader inzien zwakker is dan tijdens het kijken. Want ik zat er best in, acteerwerk, de kills, geluid, sfeer, ik vond het tot de twist best goed.

De plottwist zag ik totaal niet aankomen, maar dat kwam omdat alle handelingen van de hoofdpersoon er op wezen dat de moordenaar wel degelijk bestond. Anders klopt te veel niet: zij zit achterin het busje met Alex, wie rijdt er dan? Hoezo zet ze de achtervolging in? En wat gebeurt er ma de crash? Slaat ze een krop sla de grond in? Maar wie hing die lantaarn dan op om haar op een dwaalspoor te zetten? Er zijn te veel vragen.

Leuk hoor zo’n twist op het eind maar als daarmee de hele film niet meer klopt is het ook wel erg gemakzuchtig. Vergelijk het met de films met een goede twist: die films kun je nog een keer kijken en alles valt dan op zijn plaats. Bij deze film leidt dat waarschijnlijk alleen maar tot ergernis. Kleine 3 sterren vanwege genoemde positieve punten.

Haxan is een erg leuke docu-film waarbij vooral de segmenten met Maria de Wever interessant zijn. Je moest geen heks worden genoemd in de Middeleeuwen, en al helemaal niet als je een Klazien uit Zalk-achtig type was, dat werd in elk geval wel duidelijk (voor wie het nog niet wist).

Het eerste deel was wat saai en de vergelijking met slaapwandelen, pyromanie en kleptomanie op het eind was wat vergezocht, verder prima vermaak voor de zondagmiddag.

Een film als The Devils is hier duidelijk door beinvloed, denk alleen al aan de hysterische nonnetjes.

Erg goed, laat maar weer eens zien dat freaky clowns al bestonden voor Stephen King zelfs maar was geboren. Lon Chaney lijkt wel een patent te hebben voor dit soort rollen als maatschappelijke outcast, hij is ook hier weer uitstekend gecast. Geldt ook voor de overige rollen, met name de graaf en zijn bevallige dochter.

De film kent, net als genregenoten als Freaks en The Unknown een on-Hollywoodiaans verloop, dat maakt het onvoorspelbaar en verfrissend, voor zover die term van toepassing kan zijn op een film van dik 90 jaar oud. Sterke scenes in het circus waar HE zijn ongemakkelijke act uitvoert, en met de leeuw (zou het dezelfde zijn als die uit het logo?), en van begin af aan duister en meeslepend.

Een minder bekende Greene verfilming over een gedoemde relatie in koloniaal West-Afrika. Het thema van de onmogelijke liefde is (veel) beter gedaan in o.a. There's Always Tomorrow en Brief Encounter, maar slecht vond ik dit toch ook weer niet. Wel hopeloos gedateerd, over katholieke zonden in een koloniale setting - de racistische ondertoon is, waarschijnlijk onbedoeld, ook zeer aanwezig: in een film over Afrika spelen de Afrikanen nauwelijks een rol, hooguit die van gedienstige bedienden, en het vol dedain uitgesproken "boy" is niet van de lucht. Ook is er een summier misdaadplotje dat niet echt van de grond komt. De romance is ook bepaald niet geloofwaardig.

Een beetje een curieuze film met dubieuze elementen kortom, die toch wel boeit. Te zien op Netflix.

Grappiger dan verwacht. Grodin is Lenny, een sympathieke egoïst die kennelijk in een opwelling besluit te trouwen met een meisje dat niet echt bij hem blijkt te passen, een fijne rol van Jeannie Berlin, die me heel bekend voorkwam en een rolletje blijkt te hebben in Succession. De scenes tussen hun, waarbij Lenny al vrij snel concludeert dat hij een fout heeft gemaakt, en vervolgens niet al te subtiel te werk gaat, zijn behoorlijk grappig zonder de lach-of-ik-schiet humor die dergelijke films nogal eens kenmerkt. Een speciale vermelding voor Lenny's imaginary friend Wilbur.

Na de huwelijksreis zakt het wel iets in al blijft het onverbeterlijke optimisme van Lenny wel leuk en is de eindscène, als Lenny er een beetje verloren bijzit nadat hij (waarschijnlijk) opnieuw een fout heeft gemaakt, behoorlijk raak.

The Heartbreak Kid is een fijne komedie met een donker randje, maar je moet hem denk ik wel op het juiste moment zien, liefst met al wat mislukte relaties op zak.

Nou dat viel niet mee.
Het kan aan de versie die ik keek liggen, maar in een hoop scenes ontbrak elke logica. Wat was het nut van de scene op Harvard? Wat deed John Hurt in deze film? zelden iemand zo niet op zijn plaats gezien als het karakter Billy. op een gegeven moment wordt het zelfs letterlijk tegen hem gezegd " i don't know what you're still doing here Billy". Ook van Christopher Walken snapte ik maar weinig. Zijn acties leken volledig in tegenspraak met elkaar te zijn. Zijn vriendschap met jim bleek alleen uit zijn afscheidsbrief. En dan Kristofferson, wat een miscasting, erg ongeinspireerde invulling van de hoofdrol. Ook Huppert vond ik maar matig.

Nogmaals het kan aan de versie liggen, misschien dat de lange versie fenomenaal is, maar dit was op het vuurgevecht en de aardige score na vooral een lange zit.

De eerste Tsai die ik zag, en het is meteen duidelijk dat hij bepaald geen conventionele films maakt. Nauwelijks tekst, de enige keer dat de vertaler serieus aan de slag moest is als de radio of televisie aanstaat. Ook nauwelijks plot of context. Nu is door de regisseur voortdurend bij de hand gehouden worden niet prettig, maar Tsai doet het ander uiterste, je wordt als kijker zonder plattegrond in Kuala Lumpur gedumpt en je moet het maar uitzoeken (of niet). Het andere uiterste dus, ook niet heel prettig.

Soms denk je even houvast te hebben gevonden, maar het gebrek aan context en uitleg, en daarbij opgeteld de niet geringe culturele kloof, maken dat ik er niet zo veel mee kon. Ik zal me nog wel eens aan zijn oeuvre wagen, weet dan alvast dat ik niet hoef te zoeken naar enige sturing - deze film moet je zelf ontdekken.

In het begin is het even doorbijten, met de niet erg elegant bewegende Leni Riefenstahl die voor danseres moet doorgaan waar iedereen voor valt. Gelukkig gaan ze daarna snel de bergen in, wat mooie plaatjes oplevert van besneeuwde bergtoppen en alpenweiden. De schansspring-en skiwedstrijden zijn leuk om te zien maar zoals ook wel een beetje verwacht bewaart Fanck het beste voor het slot, met de fraaie scène op de noordwand, een geslaagde cross-editing met de ode aan de vreugdedans, en een fraai sluitstuk.

Aantal opvallende gelijkenissen met het latere (en betere) Die Weiße Hölle vom Piz Palü, ook van Fanck.

Nou, ik vond 3 Bad Men toch wel beter dan deze, maar die is ook 10 jaar jonger. Ik vond Hell's Hinges in ieder geval wel een dynamische film, met een aantal knappe scenes, met name die vuurzee op het eind. Erg moralistisch wel: de film werd uitgebracht een paar jaar voor de Prohibition Laws, en de anti-alcohol lobby was kennelijk al prominent, want van één avondje doorhalen verandert een brave Hendrik in een labiele zuipschuit.