Opinions

Mijn eerste Abbott&Costello. Ik kende ze wel van hun fameuze Who’s on first sketch, en ik verwachtte dan ook meer van dat soort onnavolgbare dialogen, maar helaas is dat nauwelijks het geval. Het is een wat flauwe bedoening met ook nog een overbodige intro en outro van de Andrew Sisters.

Op zich wel leuk hoe de rolverdeling werkt, maar de humor van met name Lou was me in deze film te kluchtig. Wellicht dat hun andere werk beter bevalt.

Niet onaardig, vooral in het begin is er sprake van een leuke energie, maar het wordt gaandeweg eigenlijk steeds minder, en de tweede helft zat ik om de 5 minuten op de klok te kijken. Ik vond de dialogen helemaal niet zo scherp, vergelijk dit maar eens met het werk van Sturges of Wilder, en de plot is wel erg mager. Ik ben ook geen fan van Katherine Hepburn, dus dat helpt dan ook niet. Na 8 films van hem te hebben gezien valt Cukor me nog niet echt mee, ik vond eigenlijk alleen Dinner at Eight er bovenuit steken. Hij behoort, samen met bv Howard Hawks, tot die klassieke Hollywood-regisseurs waarbij ik 'het' gewoon niet zie.

Een aangeharkt, WASP middenklassestadje waar het niet pluis is, begint wel een cliché te worden. De Nederlandse sfeer is best grappig, maar het was zo overdreven truttig dat het ook wel een beetje vervelend werd. Het verhaal is op zich wel aardig, maar het was duidelijk de bedoeling het dubbelzinnig te laten eindigen -er wordt zelfs letterlijk gevraagd of alles wel echt was- en dan zitten er toch de nodige inconsistenties in. Zo wordt door de regisseur gesuggereerd dat Dave een verzinsel was van Nancy, als een soort verdedigingsmechanisme, maar dan slaat de scène dat hij racistisch bejegend wordt nergens op, net als zijn oogonderzoek. Maar ook al had het allemaal geklopt, dat soort eindtwists beginnen ook wel wat gemakzuchtig te worden.

Bizar en fascinerend, deze Holy Motors, een film die dan weer bewondering oproept, dan weer walging. Een film die dus iets met de kijker doet, en alleen daarom al de moeite waard is.

Waar het over gaat, iedereen kan daar zijn wildste theorieën op loslaten, of het gewoon over zich heen laten komen, want Holy Motors is een typisch multi-interpretabel werk. Daarom vind ik de plotomschrijving over een "wezen dat steeds van gedaante verandert" behoorlijk discutabel. Het is volgens mij steeds dezelfde man, ergens in de 40, die verschillende rollen speelt maar dan niet op toneel maar in de echte wereld. Het wordt wel opgenomen, want er wordt gerept over camera´s die te klein zijn. En er zijn kennelijk meer acteurs aan het werk want tegen het eind zie je een stoet limousines naar de parkeergarage rijden. Wie weet zitten daar de mensen in die Mr Oscar gedurende zijn werkdag is tegengekomen?

Maar deze wellicht weinig spannende theorie verklaart een hoop ook niet. Want hij komt zichzelf tegen als hij iemand moet vermoorden. En hoe zit het met de pratende auto's? En de beginscene, zag je nou een ruimteschip? En zo zijn er nog wel meer scenes die niet rijmen met wat ik uit de film haalde. Het zou me dus niet verbazen als ik na een volgende kijkbeurt tot een heel andere conclusie kom.

Leuke, dromerige film over een flirt in het Frakrijk van de jaren 60. Hoewel het een luchtige toon heeft en een romance volgt, zou ik dit toch geen chick flick of date movie willen noemen. Daarvoor is het toch te eigenzinnig - de helft van de film speelt zich bijvoorbeeld af in een auto, ook wordt er nogal wat geëxperimenteerd met chronologie en innerlijke monologen- er is goed beschouwd ook geen happy end; ze vallen elkaar wel in de armen bij het laatste treffen maar dat ziet er van de kant van de vrouw toch eerder uit als een afscheid dan een verwelkoming. Sowieso, als er al sprake is van liefde, is dat die tussen de vrouw en haar overleden man (die wel op een erg suffe wijze omkwam trouwens).

Perfect passende soundtrack ook. Het titelnummer is erg bekend, zo bekend dat ik zou zweren die ook in meerdere andere (Franse?) films te zijn tegengekomen.

Mooi drama over een vakantieliefde met noodlottige gevolgen- al in de eerste scene wordt duidelijk dat het niet goed gaat aflopen. Mooi gefilmd en ook goed geacteerd: Ulla Jacobsen is prima gecast als verlegen meisje, Folke Sunquist overtuigt als wat meer wereldwijze stadsjongen. Ook een leuke rol van Edvin Adolphson als de laconieke oom.

Interessant te zien hoe Zweden, eigenlijk West-Europa, veranderd is in iets meer dan halve eeuw tijd. Zweden is nu een van de meest liberale landen van Europa, maar in de jaren 50 heerste er nog een benauwende cultuur, althans op het platteland, waarbij brave jongelui, die niets liever doen dan een al even braaf theaterstuk opvoeren, worden tegengewerkt door een conservatieve geestelijke. De regisseur had weinig op met dit soort plattelandsdominees, zoveel is wel duidelijk: uit de weinige scenes met hem blijkt een diepe afkeer.

Zoals al opgemerkt dankt Hon Dansade en Sommar zijn faam vooral aan de korte naakstscene, dat moment wordt zelfs op de cover gezet, maar daarmee wordt de film toch tekort gedaan, want het is toch een sterk drama. En nog steeds actueel: de locatie en de spelers zijn in de loop der jaren dan wel veranderd, maar soortgelijke verhalen spelen zich heden ten dage natuurlijk nog steeds af op heel veel plekken in de wereld.

Van de klassieke J-horrors die ik de laatste tijd zag duidelijk de minste. Het eerste uur gebeurt er weinig, wat op zich niet heel erg is, maar door het matige acteerwerk van de moeder kwam ook de suggestie van angst, het onbehagen niet echt over. De momenten dat je dan moet opschrikken zijn vrij flauw (het rode tasje). Het wordt daarna wel wat beter maar de laatste scène voelde dan weer volkomen overbodig. Het einde deed me een beetje denken aan het einde van een Spaanse horror/mystery, zou me niet verbazen als die film hier enige inspiratie uit heeft gehaald.

Wat het geest-meisje betreft, het was beter geweest haar alleen op de achtergrond in haar regenjasje te tonen.

Ben geen fan van Mary Pickford, maar dat heeft misschien meer met de films waarin ze speelt te maken dan met haar acteerwerk. Het is een beetje van Dickens' hout zaagt men planken: een karrevracht melodrama en sentiment waarbij de hoofdpersonen allemaal met elkaar verbonden blijken te zijn en de lijntjes op het eind natuurlijk keurig samen komen, gevolgd door een huwelijk. En de snelle transformatie van verwend rijkeluismeisje naar streetwise schoffie-met-hart-van-goud met daarbij in het kielzog de grootvader die min of meer dezelfde route bewandelt is volledig ongeloofwaardig.

Nu neem ik de leeftijd bij dergelijke films ook wel mee in mijn beoordeling dus al te streng wil ik niet zijn. Bovendien is de uitvoering zeker niet slecht te noemen en het is leuk om de New Yorkse Lower East Side verbeeld te zien toen het nog in het echt een verpauperde wijk was. De auto-achtervolging was knap gedaan en vormde wel het hoogtepunt.

Film die ik al heel lang wilde zien maar vond nooit het moment, niet in het minst door de speelduur. Tot vandaag dan. Een geslaagde documentaire, die de dromen van de jonge talenten laat zien, maar ook de enorme druk van hun familie, en die kritisch is over het systeem waarbij talenten die het niet waarmaken min of meer in de steek worden gelaten. Het blijft toch apart dat de Amerikaanse (top)sportcultuur gewoon deel uitmaakt van het curriculum. Hoewel het kansen biedt voor de talentvolsten is het ook hard en is de druk soms gigantisch. Vooral Gates leek daar last van te hebben, met een broer die hem op de huid zat en dan komt er nog een zware blessure overheen, die verloor gaandeweg al het spelplezier, maar ook Agee voelde wel aan dat basketbal de enige manier was om aan het ghetto te ontsnappen. Dat ze het allebei niet hebben gered is jammer maar komt ook niet onverwachts, dat bleek al wel een beetje uit het verloop van de film. Ze leken me ook wel wat aan de kleine kant voor topbasketbal.

Aardige, wel wat gedateerde spionagefilm. De spionagewereld wordt bijna als onschuldig vermaak neergezet met een hoog ons kent ons gehalte. Matthau is laconiek maar heeft weinig chemie met Jackson, Beatty mag de irritante chef spelen, het typetje dat in talloze politiefilms opduikt.

Milos Forman's doorbraakfilm is aangenaam kijkvoer in die typische droogkomische, licht-absurdistische stijl, toch vond ik deze net wat minder dan de voorganger Loves of a Blonde. Misschien omdat dit wel erg ver m'n bed was, een deprimerend evenement dat vooral aangeeft dat er in die tijd dus echt geen zak te doen was voor de jeugd in de Tsjechoslowaakse provincie- anders is de volle bak toch niet te verklaren.

De film kijkt lekker weg, en heeft mooie momenten van treurigheid, maar ik had toch iets meer verwacht van deze titel, die jarenlang verboden was door de Sovjet-censuur. Kennelijk viel men vooral over het zinnetje "Het prestige van het korps is me meer waard dan mijn eerlijkheid", wat als kritiek op het communistische bewind werd gezien. Maar ook het massaal ontvreemden van de prijzen (ook door de organisatoren zelf), de ouwe bokken die de niet bijster aantrekkelijke jongedames met hun ogen ontkleedden, de tips bij de brand- ga maar dichter bij het vuur zitten tegen de kou- het is vrij duidelijke kritiek, maar subtiel genoeg om boze reacties van de brandweerverenigingen te ontlokken die dit als een aanval op hun integriteit zagen.

Wel eens leuk, een film die zich afspeelt in Lyon ipv het eeuwige Parijs. Noiret is goed als vader die vervreemd is van zijn zoon, maar verder vond ik het maar een saaie bedoening. Vond de eerste 20 minuten eigenlijk nog het beste, als je net als de vader geen idee hebt wat er nou aan de hand is. Het conflict tussen Noiret en de politie-inspecteur boeide me maar matig, en dat vormt toch wel de hoofdmoot in het lange middenstuk. Zit nog wel een aardige knokpartij in die uit de lucht komt vallen maar daarna kabbelt het weer rustig voort. Tavernier heeft me nog niet kunnen overtuigen, maar dit was pas mijn tweede, zal binnenkort Coup de Torchon eens opzetten.

Interessante docu wel van Wiseman, die naam maakte als chroniqueur van de instanties van de VS. Voor deze film werd een paar weken in het Metropolitan Hospital in New York gedraaid, en je ziet vooral mensen die redelijk aan de onderkant van de samenleving staan. Dus een hoop ellende, tandeloze oudjes, een straalbezopen kerel en een man met een steekwond in zijn nek. Je vraagt je toch af waarom die mensen er kennelijk geen been in zagen gefilmd te worden op momenten die redelijk privacygevoelig zijn, maar misschien hadden ze weinig in te brengen. Overigens ook wel mooie beelden van ziekenhuispersoneel dat de patiënten in hun waarde laat, al zal de camera daar ook misschien een rol in hebben gespeeld, denkt de cynicus in mij. Merkwaardige afsluiter van de film, met een kerkdienst.

In het begin wordt de kijker gewaarschuwd voor ongemakkelijke beelden. Ach, dat zal wel meevallen, dacht ik, dat zal wel zoiets als Chirurgenwerk worden maar dan in zwartwit. Maar damn, die kots-scène van die trippende student, daar werd ik toch wel even misselijk van.

Erg sterk geacteerd drama, met Ingrid Bergman -die al erg ziek was tijdens filmen las ik later- in een van haar beste rollen en Liv Ullman die geweldig weerwerk geeft. Maar ook de acrice die Helena speelt is uitstekend. Minimalistisch en sober qua setting maar rijke dialogen, en ook een paar prachtige scenes zonder woorden: met name de scene dat Yvonne Chopin speelt terwijl Eva haar wanhopig aanstaart is een fraaie inleiding van wat komen gaat.

Ik begin zowaar Bergman fan te worden.

Aardige misdaadkomedie werkt omdat er niet gemikt wordt op de bulderlach, het kansloos najagen van de kostbare steen wordt vrij serieus gebracht, het is vooral de toenemende absurditeit die op de lachspieren werkt. Redford is daarom ook perfect voor de hoofdrol, want die heeft sowieso altijd een ernstige uitstraling, en ook zijn kompanen worden goed vertolkt, al zijn dat wel meer rare typetjes. Het is daarom jammer dat Zero Mostel aan boord is gehaald, want die valt met zijn overdreven performance nogal uit de toon. Maar verder een plezierige atypische heist-film met voldoende vaart en grappige situaties.

Misschien doe ik hem te kort, maar de verfilmingen van Irving nodigen me niet bepaald uit zijn werk te lezen. Enigszins vergelijkbaar met Garp wordt het curieuze leven van een niet-alledaagse Amerikaanse familie verteld in korte schetsen, die met name in de tweede helft steeds vreemder en ongeloofwaardiger worden. De film zit bomvol ideeën en thema's, maar het is allemaal zo vluchtig dat niks ervan blijft hangen. Een groepsverkrachting is even 5 minuten een thema, daarna is het tijd voor een paar minuten incest, een minuutje homoseksualiteit, rouwverwerking, en al die dramatische gebeurtenissen worden door een mix van zwarte humor en flauwe grappen bij elkaar gehouden. Dan zijn er ook de nodige "quirky moments", gedoe met een opgezette hond, een meisje dat niet groeit, een terrorist die nog voor haar zelfmoordactie nog even ontmaagd wil worden, het kan allemaal niet op. Het voelt eerlijk gezegd als los zand dat op goed geluk bij elkaar gegooid is in de hoop op een mooi zandkasteel. In plaats daarvan is het een grillige berg met een paar pieken en een hoop dalen.

Stijlvol geschoten met onder andere veel gebruik van extreme slow motion, een naargeestig sfeertje maar verder niet erg opzienbarend. Vond de acteurs niet slecht al lag de labiliteit van Evie er wel zo dik bovenop dat je je afvraagt hoe de manipulatieve John haar nog kon vertrouwen. Het einde was me ook iets te makkelijk. Het is dat Atmosphere zo'n goeie plaat is, maar een einde dat gered wordt door de muziekkeus is toch niet goed te noemen.

Politie had trouwens wel iets meer kunnen doen lijkt me, vingerafdrukken vergelijken van al die brieven van verdwenen meisjes was toch wel het minste, zeker nu de laatste een verborgen boodschap bleek te bevatten. De opmerking van John dat "ze" altijd eerst naar de achterdeur lopen suggereert dat ze al veel meer ontvoeringen en moorden op hun geweten hebben en dat ze een bekend stramien volgen.

Maar goed, voor een debuutfilm wel meer dan verdienstelijk en een regisseur om in de gaten te houden.

Het had een half uurtje korter gemogen maar van Trier heeft weer een fijne film toegevoegd aan zijn oeuvre, en zoals zo vaak zijn de meningen erg verdeeld. Alleen daarom scoort von Trier bij mij al punten: hij heeft een visie, een zwartgallige, cynische visie misschien en soms wat onvolwassen, maar hij houdt zich gelukkig verre van de matige middle of the road cinema waar met name Hollywood, maar ook de pers, zo dol op lijken de laatste jaren.

Von Trier is natuurlijk een provocateur, daar is iedereen het wel over eens volgens mij, maar hij lijkt toch gevoelig voor kritiek. Iets te veel misschien, want veel delen in The House That Jack Built lijken wel direct geadresseerd aan zijn criticasters: de niet al te intelligente vrouwen die hij opvoert als zijn slachtoffers bijvoorbeeld lijken een reactie op de vele beschuldigingen van misogynie, waarna hij nog wat olie op het vuur gooit met het opvoeren van het weinig benijdenswaardige personage Simple.

The House that Jack Built is een film waarin de duistere kanten van de mens volop worden belicht. Niet alleen in de persoon van Jack (een zeer overtuigende Dillon, die overigens steeds meer op Willem Dafoe begint te lijken) maar ook de incapabele of erger nog, ongeïnteresseerde medemens, met name weer in de sequentie met Simple. Soms gebruikt von Trier hiervoor te grote gebaren, ik vond de documentairebeelden van o.a. concentratiekampen nogal ongepast. Verder weer een aantal typische von Trier-elementen zoals kleurrijke super slowmo-shots en zwarte humor, en een einde dat ergens hangt tussen kunst en kitsch. Ik snap de kritiek op zich wel maar ik heb me wel vermaakt, en in elk geval blijkt weer dat een von Trier altijd wel de moeite waard is.

Van de eerste pioniers tot de nadagen van de outlaws: How the West was won ontbreekt het bepaald niet aan ambitie. Het begint goed, de barre tocht van de Prescotts vond ik boeiend genoeg. Helaas wordt het daarna minder, al zijn er wel aardige en zelfs spectaculaire scenes in het restant (de bizon stampede met name).

Sterrencast is wat wisselvallig. Richard Widmark speelt sterk, het merendeel was verder degelijk- voor zover ze de kans kregen iets te laten zien want sommigen hadden niet veel meer dan een cameo. James Stewart was niet slecht maar ik vond hem niet zo overtuigend als mountain man, ik zie hem toch liever in de rol van advocaat of iets dergelijks. George Peppard ben ik geen fan van maar die deed het niet onaardig. Debbie Reynolds vond ik wel storend, die acteerde alsof ze net 4 koppen koffie achterover had geslagen.

Cinerama gaf bij de panorama shots een vervreemdend effect, alsof de camera de hoek om gaat. Maar de natuurbeelden waren indrukwekkend en afwisselend genoeg. Muziek wat ouderwets soms maar dat paste wel. Even was ik bang dat het opeens een musical werd toen iemand uit het niets in gezang uitbarste maar dat was gelukkig eenmalig, op het terugkerende thema A Home in the Meadow na.

Al met al niet bepaald een topper maar toch wel aardig om een keer gezien te hebben.

Aardig wraakverhaal met wat zwakke punten. De soundtrack was (af en toe) hit & (veel) miss, maar mijn voornaamste punt van kritiek is de kleurloze hoofdrol van Gest. De actiescènes vielen ook tegen, geen gezwaai met bijlen of zwaarden of invasies met drakenschepen maar wat lafjes gesmijt met messen- vaak ook nog eens zo snel dat de camera het niet bij kan benen.

De actie is sowieso nogal kleinschalig- het zijn goedbeschouwd twee uit de kluiten gewassen families die met elkaar in de clinch liggen. Hierdoor ontstijgt het nooit het niveau van een burenruzie en kwam het gekonkel over de glorieuze terugkeer naar het thuisland een beetje onrealistisch over. Als het zich in een iets grotere Vikingnederzetting had afgespeeld of als er een Vikingvloot was geweest was het wellicht allemaal wat epischer geweest, het budget zal het niet hebben toegelaten.

Het keek nog wel lekker weg, het kwam ook wel authentiek over met dat IJslandse taaltje en de aankleding, en er zijn mooie plaatjes te zien.

- You have a very charming wife Mr Mussbe...Sid
- So they tell me.


Behoort niet tot het beste werk van de Coen broers, wel weer een originele prent met de typische Coen-feel, scherp ironisch met sympathie voor de loser. Ik ben niet zo'n fan van Tim Robbins maar hij is goed gecast als de ubernaïeve Norville, ook Jason Leigh en Newman zetten hun rol lekker vet aan met gewenst resultaat.
De weg naar de top is het leukst, met de verbeelding van het kille kapitalisme als een minuut stilte die van het loon wordt afgetrokken. Het hele Muncie-gebeuren was ook grappig en zo'n scène als in het kantoor van Mussburger is pure slapstick. Helaas is het einde, vanaf de val naar beneden, een stuk minder geslaagd met Hudsucker als guardian angel en een overbodige strijd tussen goed en kwaad. Het blijft kennelijk toch lastig om dergelijke films bevredigend maar niet te zoet te laten eindigen. De voice-over had van mij ook weggelaten mogen worden trouwens.

Ik zal wellicht tot een kleine minderheid horen, maar dit was pas mijn eerste kennismaking met het verhaal van de klokkenluider van de Notre Dame. En na vorige week Les Misérables te hebben gezien ook pas mijn tweede kennismaking met het werk van Victor Hugo. Lon Chaney is erg goed als de mismaakte Quasimodo maar dat geldt helaas niet voor zijn tegenspeelster, de mij onbekende Patsy Ruth Miller. Ik vond haar als Esmeralda niet erg overtuigend. Ook de sinistere Jehan was wat vlak, en zijn acties bovendien onbegrijpelijk. Maar wellicht komt dat uit het bronmateriaal.

Het begint nogal rommelig, waarbij een tiental figuren worden geïntroduceerd, en het duurt dan ook even voordat de kaarten zijn geschud en het verhaal een beetje los komt. De scenes met Quasimodo zijn verreweg het best, te danken aan zijn acrobatische toeren (geweldig hoe hij de klokken luidt, aan de gevel hangt en naar beneden klimt), maar ook zijn expressie waarmee hij zowel angst inboezemt als medelijden opwekt, hij is echt geknipt voor de rol. De subplot met het leger armoedzaaiers en de romance tussen Esmeralda en de kapitein deden me niet zo veel, en aangezien dat een vrij groot deel van de film in beslag neemt leek deze klassieker af te stevenen op een mager zesje. Maar tegen het eind komt dan toch een indrukwekkende finale waardoor de film een halfje extra verdient.

Aardige film die een vrij groot budget lijkt te hebben, locaties zagen er in elk geval boven verwachting goed uit. De hoofdpersoon is een rare snuiter die zich nergens druk om maakt en het leven neemt zoals het komt, en en passant zijn stempel drukt op de twintigste eeuw. De voortdurende droge toon is wel geinig maar de verrassing is er op een gegeven moment wel van af.

De naam Forrest Gump valt logischerwijs in vrijwel elke review. Ik moest ook denken aan Being There trouwens.

Nou echt lachen vond ik het niet, ik voelde eerder enig onbehagen, maar wel een bijzondere film. Een vrij genadeloos portret van een Oostenrijkse buitenwijk waarin mensen hun kleine of grote frustaties botvieren op hun naaste(n). Iedereen zit min of meer gevangen in zijn kleine wereldje en sluit zich af van de buitenwereld, de rolluiken gaan dan ook veelvuldig naar beneden. De enige die vrij is en contact maakt is de liftster maar haar argeloosheid wordt hard afgestraft.

Vreemd genoeg pas de eerste Tom Clancy verfilming die ik zag, en omdat ik ook nooit een van diens boeken heb gelezen was dit de eerste kennismaking met een van de grootste namen in het spionagethriller-genre. Ik kan niet zeggen dat ik van mijn stoel ben geblazen. Het verhaal is op het duikboot-jargon na vrij eenvoudig, af en toe wekte die simpele vertelstijl zelfs ergernis op (vooral op het eind, de Russische matrozen die elkaar glunderend aanstoten als ze merken dat er een strijd gaande is onder water: "Dat is onze kapitein, hij vecht tegen de Amerikanen!").

De onderwateractie is degelijk in beeld gebracht al is het wel erg CGI, de vertolkingen zijn niet opzienbarend met Sam Neill in een niet bijzonder sterke rol -waarom Montana trouwens- en het verloop is voorspelbaar met een hoop clichés zoals de Russische mannenkoren en de standaard Sovjet-politicus die -leuk toeval- Putin heet. Vond de politieke onderonsjes eigenlijk nog het leukst ("You lost another submarine?" was de perfecte Billy Wilder-achtige slotzin geweest maar helaas krijgen we daarna nog wat quasifilosofisch geouwehoer).

Fijne film, deze familiekroniek over een Chinees gezin dat probeert te overleven in Mao's China. Niet verwonderlijk dat het Chinese regime deze film verbood want de kritiek op de Grote Sprong Voorwaarts en de persoonsverheerlijking van Mao is niet mals. Nou ja, het voordeel was dat je niet lang hoefde na te denken wat je iemand kado doet bij een geboorte/verjaardag/verhuizing etc. Er zullen wel ettelijke miljarden Mao-beeltenissen zijn gemaakt door de jaren heen.

De toon van Zhang is ironisch, bijna komisch, bv hoe mensen prat gaan op hun arbeidersafkomst, maar de gevolgen van de Culturele Revolutie worden meer en meer merkbaar. Af en toe is To Live bijna surrealistisch, met name de scenes in het ziekenhuis. Zhang behoudt wel mededogen voor de alles behalve perfecte protagonist Fugui en diens gezin. Bijna vanzelfsprekend kent To Live mooie beelden en is er evenwicht tussen het drama en de soms bijna laconiek aandoende manier waarop dat wordt verwerkt. Ook is er de nodige humor wat de toon verlicht. Muziek doet soms beetje westers aan, maar dat vond ik niet zo erg want voor twee uur Chinese muziek moet ik wel in de stemming zijn.

Bij vlagen fascinerende film over klein team mijnenruimers in post 911 Irak kwam soms wel erg ongeloofwaardig over. De scenes met de mijnen waren spannend en realistisch, waarbij de stress van de soldaten bijna voelbaar is, terwijl iedereen om hen zich wel verdacht lijkt te gedragen, maar dat ze soms als een soort Rambo's een gebied afkammen, een paar Britse soldaten ontzetten en Renner zelfs in zijn eentje Bagdad ingaat (en het overleeft), dat ging er bij mij toch niet in. Vaak lijkt het wel alsof ze vrijwel autonoom opereren, terwijl de hoogste rang sergeant is. Ik ben zelf ook geen deskundige, maar het kwam allemaal nogal vrijblijvend over.

Acteerwerk was wel solide, en het onderwerp leent zich natuurlijk goed voor het nodige nagelbijten, en het was ook prima in beeld gebracht, maar ik vond het ook weer niet zo bijzonder dat dat al die prijzen rechtvaardigt.

Ten slotte viel op dat de Nederlandse ondertiteling nogal matig was, met slordige en soms verkeerde vertalingen en lelijke zinnen.

Tegenvaller die nog zo goed en intrigerend begon met de semi-autonome Koreaanse republiek in China. Ook de voorbereiding op de moord en de zoektocht naar zijn vrouw was boeiend, maar daarna nam iemand anders het regiestokje over zo leek het haast, want er volgde een chaotische tweede helft vol lange knokpartijen en achtervolgingen. Niet dat dat slecht gedaan was, maar op een gegeven moment geloofde ik het wel, wat meer gedoseerd geweld was de film volgens mij ten goede gekomen.

Ik raakte ook steeds meer het spoor bijster- aan de plot kon ik tegen het eind geen touw meer vastknopen.