Log

vote changed, original voice was 3,0 stars

Was niet zo kapot van deze komedie. Ondanks dat het onderwerp -de Motion Picture Patent Wars- zich prima leent voor een leuke film over de beginjaren van de cinema, is de uitvoering niet best. Het is te druk, de focus ontbreekt, de cast overtuigt niet (de debuterende Jane Hitchcock acteert erg vlak en zou het wijselijk bij deze ene rol houden). En de film is helaas ook niet grappig. Flauw dat Bogdanovich na What's Up Doc? nu wéér met een plotje over verwisselde koffers komt. Ook met Ryan O'Neal trouwens. Zwak.

Toch jammer, want er was redelijk budget zo te zien, de film ziet er best goed uit. Bogdanovich had zich ook al bewezen als kundig regisseur. Maar het hele productieproces was rommelig en uiteindelijk was niemand tevreden en flopte de film hard. Bogdanovich had het beter bij drama gehouden denk ik.

vote posted

vote posted

Niet bijster interessant deze Griffith vlak voor zijn grote doorbraak. Wel kent The Avenging Heart een paar grote sterren uit de beginjaren van de film, waarvan de merkwaardige inbreng van Mae Marsh en Robert Harron werkelijk niets toevoegt en wel uit een andere film lijkt te komen. Maar Blanche Sweet had ik nog nooit op film gezien, om te zeggen dat ze indruk maakt is overdreven maar ze doet het best aardig. Bijzondere mode wel in die tijd voor jonge vrouwen.

Zoals een hoogbejaarde film betaamt wordt de zeer eenvoudige plot veel te lang uitgesmeerd waardoor zeker de eerste helft bijzonder weinig enerverend was. Na de moord wordt het wel iets leuker, maar veel langer had het allemaal niet moeten duren.

vote posted

vote posted

Klein, ingetogen oorlogsdrama dat de waanzin van oorlog toont door de strijdende partijen terug te brengen tot individuen. Dat werkt verrassend goed, ook al omdat de katalysator van dit alles een tweetal koppige Estse boeren is die zich vooral druk maken om de mandarijnenoogst. Vond het ook een bijzonder stukje geschiedenis over Estse dorpjes in Abchazië, er wonen heden ten dage nog steeds een paar honderd Esten in die regio las ik.

Ik vreesde eigenlijk dat Tangerines zou eindigen met de vijanden die gebroederlijk mandarijnen plukken, maar hoewel de toenadering er uiteindelijk natuurlijk wel komt, loopt het allemaal toch iets anders. Toen Nika eindelijk ontdooide en er plannen werden gesmeed voor na de oorlog kon je wel op je vingers natellen dat er iets zou gebeuren, en zo geschiedde. Als de -enigszins verrassende- muziek schalt uit de auto van de Tsjetsjeen is dat ondanks alles ook wel weer ergens hoopvol, al heeft de geschiedenis zich weer eens herhaald.

Verdienstelijke mysterie met wat horror-elementen heeft een naargeestige setting, aan de rafelranden van Tokyo, en een dubieuze protagonist, dat zijn twee pluspunten. De plot ontvouwt zich traag en de film lijkt soms een beetje te twijfelen over de richting, maar zeker het eerste uur vond ik best fijn en was ik benieuwd waar het allemaal heen zou gaan.

Helaas leidt het tot een niet zo denderende climax. Dat hij zijn vriendin had vermoord kwam niet bepaald als een schok, en de scène waarin de collega door de geest in een waterbak geduwd werd was meer een huh? moment dan griezelig of unheimisch. Ook dat hele stuk in dat gebouw en de motieven van de vrouw in het rood (die me sowieso iets té aanwezig was- less is more denk ik dan) was niet overtuigend. Dankzij het sterke eerste uur kom ik nog wel tot een nipte 3,5 maar er had meer in gezeten.

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

Ontspannende film, heel erg zen over hoe je in het nu moet leven, en elke handeling met zorg en oog voor detail moet uitvoeren. Heel erg Japans natuurlijk. Wenders maakt er helemaal een idealistisch vergezicht van door het nichtje dat aan komt waaien interesse te laten hebben in boeken (een puber die een oud boek leest, tsja, misschien dat ze in Japan nog voorkomen?) en een vriendinnetje van een collega instant fan laat worden van Patti Smith- al iets geloofwaardiger. Muziek en boeken spelen sowieso een grote rol, en hoewel het soms wat wat "makkelijk scoren" is (Animals, Kinks en het titelnummer van Lou Reed) zaten er ook wat minder grijsgedraaide nummers bij. En eerlijk is eerlijk, House of the Rising Sun verveelt nooit.

Mooie rol van Yakusho die vrijwel geen woord zegt, maar helemaal op lijkt te gaan in zijn rol. Door enkele ontmoetingen worden sluiers van zijn verleden opgelicht, maar Wenders laat veel over aan interpretatie en dat is wel zo fijn. Ik begrijp wel dat mensen hier een hele hoge score aan geven, maar het had van mij eigenlijk nog iets minimalistischer mogen zijn.

Plezierig weerzien met Lifeboat, een film die niet bekend staat als een van Hitchcock's beste films, maar die toch best een plekje verdient tussen zijn gekende klassiekers. Tallulah Bankhead is heerlijk op dreef als vileine sterreporter, maar ook de andere acteurs zijn meer dan prima in deze claustrofobische thriller-drama over schipbreukelingen tijdens WO2, gedraaid tijdens WO2. Er ontstaat tussen sommigen een vertrouwensband, maar tekenend is vooral het verschil in sociale klasse, waarbij de miljonair Rittenhouse niet alleen als vanzelfsprekend de leiding neemt, maar ook nog het morele geweten uithangt.

Daarom was de scene dat de overlevenden zich op Willi storten omdat hij water bleek te hebben en dat niet deelde ook zo prachtig, iedereen klimt van zijn high horse en helpt Willi overboord te duwen, Rittenhouse gebruikt zelfs een schoen om hem uit te schakelen. Een scene die ik bij het kijken bijna grappig vond, maar als je ziet hoe primitief we eigenlijk zijn als het er op aan komt, is het ook best beangstigend.

Inventieve cameo van Hitch ook!

vote posted

In de jaren 80 keek ik naar Rocky films, Predator, Indiana Jones en zo. Op zich niks mis mee, maar de echte meesterwerken heb ik kennelijk gemist destijds. Want deze To Live and Die in LA is toch wel echt een heerlijke 80s misdaadfilm waarin zo'n beetje alles klopt.

De geweldige scenes zijn te veel om op te noemen, maar de auto-achtervolging springt er wel uit. Sowieso vond ik het geniaal bedacht dat een in wezen nederig subplotje om aan het bedrag voor de aanbetaling te komen zo uitloopt op een enorme clusterfuck. En die (best lange) scène wordt dan ook nog tot in perfectie uitgevoerd. Vanwege alle betrokken auto's leek het me ook dat het om agenten ging en het was zoals Bobbejaantje al aangaf inderdaad raar dat de agenten zich niet netjes voorstelden toen ze de auto omsingelden, maar toch stoorde ik me er niet aan- die agenten zaten waarschijnlijk nog vol adrenaline net als alle betrokkenen, mezelf incluis.

Maar eigenlijk is bijna elke scène goed: de uitgebreide handleiding om Dollars te printen onder old school synth deuntjes, de ontmoeting in de gym (hoe 80s wil je het hebben), John Turturro, en ook de best verrassende ontknoping. Gewelddadig, sexy, stijlvol en cynisch, en dat allemaal gefilmd door Robby Müller in zijn glorietijd- dit is zeker een film om vaker te zien.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Film die onwillekeurig nostalgie oproept naar je kindertijd. De hang naar conformisme, buitensluiting, de eerste verliefdheden, wisselende vriendschappen (al dan niet 'gekocht' met tractaties of gunsten), rivaliteit- het is allemaal herkenbaar, tegelijkertijd stap je een wereld binnen die niet meer bestaat. Al zal in de kern de sfeer op het schoolplein nu niet heel anders zijn (mobieltjes dan even wegdenkend).

De vrijwel plotloze film komt heel naturel over, de kinderen lijken de camera's vaak te vergeten en spelen vooral zichzelf. De stemmige muziek zorgt voor wat extra melancholie.

Best fijn dit, en het nodigt uit om meer van Malmros te bekijken.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Geweldige film van Comencini over een nachtmerrieachtige verkeersinfarct met een ware sterrencast. Het is als de bekende file-scène uit Le Weekend maar dan met speelfilmlengte. Het is een ontmaskering van de mensheid eigenlijk, vol kleine en grote observaties.

Mijn favorieten zijn Sordi, alle scenes met hem vond ik raak, en Fernando Rey die stiekem de verloren gewaande sleiutel in zijn eega's tas stopt. Een intense scene is die met Harry Baer, die -begrijpelijkerwijs- wraak wil nemen op de drie verkrachters, maar net op tijd tot inkeer komt. Baer is een van de weinige sympathieke personages, de rest krijgt bijna allemaal ergens te maken met moreel verval. Ook speciale vermelding voor Mastroianni, de grootste ster uit de film, die een beetje zichzelf speelt. Hij is misschien wel het meest tragische personage, de beroemdheid die hunkert naar een eenvoudig gezinsleven.

Erg goed.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Sterk drama over een leraar die Kirgizische kinderen in een onherbergzame streek les moet geven (wat neerkomt op indoctrineren over de grootsheid van Lenin en het communisme). Het leuke is dat de leraar extreem koppig is, maar tegelijk maar weinig talent heeft. Zijn zwaktes maken hem een interessant personage. Hij krijgt te maken met al even koppige dorpsbewoners (zou het in de volksaard zitten?), die weinig moeten hebben van de Sovjet-bemoeienis, Centraal staat de leerlinge Altynai, die naar school wil, maar door haar ontluikende vrouwelijkheid ook te maken krijgt met aandacht van een lokale koelak- en die zelf een oogje heeft op de jonge leraar.

Het is een interessante vertelling over een volk wat maar weinig aan bod komt in de cinema. Ik had graag nog wel iets meer willen zien van de omgeving, maar dat paste wellicht niet binnen het verhaal. Het einde, waarbij de enige boom van de wijde omtrek wordt geveld, zal waarschijnlijk symbool moeten staan voor de niet te stuiten opmars van het communisme, maar ik zag het vooral als symbool voor de ongeremde vernietingingsdrift van de mens.

Boeiende prent wel van Kiarostami, maar met Binoche in de hoofdrol kan je ook weinig fout doen- wat een goede en mooie actrice is dat toch. Copie Conforme begint vrij conventioneel met een interessante verhandeling over de waarde van orginialiteit en authenticiteit versus kopiëen, maar na een intermezzo in een koffietentje verandert de film van toon en kibbelen de schrijver en de Française alsof ze inderdaad al jaren getrouwd zijn. Het lijkt me niet dat het letterlijk genomen moet worden- dus geen stel dat een rollenspel speelt (bovendien, dan zou de zoon ook moeten meespelen) of onbekenden die gaandeweg een rol gaan spelen. Een vrije vorm van cinema zonder rekening te houden met realisme of logica om het uitgangspunt (de perceptie is bepalend, in kunst en ook in het leven- zoiets) verder uit te werken.

Bedenk me nu trouwens pas dat de film begint met een kopie (het grapje waarom de schrijver te laat was). Waarschijnlijk zitten er nog meer van zulke grapjes in verwerkt.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

Ik vond de originele Funny Games erg goed, maar het is geen film om vaak te zien. En omdat dit een letterlijke remake scheen te zijn had ik nooit behoefte deze te bekijken. Maar het is de enige Haneke die ik niet zag, en er lijkt ook niks meer te gaan komen van zijn kant, dus toch maar gekeken.

Omdat het alweer even geleden was dat ik de eerste versie zag wist ik alle details niet meer en heb ik toch weer met een knoop in m'n maag gekeken naar de nare ontwikkelingen. Vanaf het gedoe met de eieren bouwt de spanning langzaam op, de horror bestaat vooral uit de hulpeloosheid van de slachtoffers die niets kunnen doen om de zinloze moordpartij te voorkomen. Heel even lijkt Haneke het publiek te geven wat het wil: een omkering van de rollen, gerechtigheid etc. Maar met die verwachting wordt op geniale wijze afgerekend. De cast is minstens even goed als de Duitse evenknie, en het komt opnieuw hard aan. Maar nu wel echt klaar met de funny games.

vote posted

vote posted

vote posted