Log

Hair is ook weer zo'n titel die ik al lang ken, maar voelde kennelijk nooit de behoefte hem een keer op te zetten- tot de notitie dat hij kennelijk op Prime staat en binnenkort verdwijnt. En toevallig ben ik ook bezig aan een kleine Milos Forman inhaalrace, dus dat paste mooi. Liedjes uit de film kende ik wel, en de muziek is ook de grootste troef, al zijn niet alle nummers even gedenkwaardig.

Treat Williams is typisch zo'n acteur die ik waarschijnlijk al in veel films voorbij heb zien komen zonder er een op te kunnen noemen. Maar dit is toch vooral zijn film. John Savage is wat muizig en niet direct sympathiek, maar dat hoort ook wel bij zijn personage. Maar vreemd blijft het dat de vriendengroep zoveel moeite doet voor hem, en dat Sheila, die toch meer in Berger leek te zien en niet echt veel leek te moeten hebben van Claude, op het eind zo draait. Kleine rolletjes voor zangeres Ellen Foley (in het nogal bizarre maar wel geinige Black Boys/ White Boys) en regisseur Nicholas Ray.

Sommige nummers vond ik wel grappig, maar verder vond ik het toch niet echt een komedie. Het einde, waarin Berger die uit vriendschap even de plek van Claude overneemt in zijn plaats on Vietnam sterft, is behoorlijk wrang en vond ik een beetje out of place, maar vond het toch eigenlijk wel sterk.

Een titel die ik al heel lang wilde zien, en dan krijg je opeens een bericht van MM dat hij bijna van Prime verdwijnt. Dat is het probleem met al die streaming diensten, ik kom er vaak pas achter dat de films er op staan als ze dreigen te verdwijnen. Maar goed, gelukkig deze nog net mee kunnen pakken. Want hoewel ik geen fan ben van The Band, kende hiervoor ook alleen The Weight, is de status van deze concertregistratie behoorlijk groot, en gemaakt door Scorsese bovendien. Ik moet zeggen dat ik ook wel meegevoerd werd, al is americana/ country rock geen favoriet genre. Omdat ik wist dat Bob Dylan zijn opwachting zou maken verwachtte ik half dat Neil Young's Helpless zou overgaan in Knockin on Heaven's Door.

Robertson was een interessante kerel die goed kon vertellen, en hij zou hierna nog lang, tot zijn dood, met Scorsese samenwerken. En ik kende hem eigenlijk alleen maar als solo-artiest (Somewhere Down the Crazy River), dus ik heb ook weer wat muzikale opvoeding ingehaald.

Kom er trouwens net achter dat met het overlijden van Garth in januari dit jaar nu alle oorspronkelijke Band-leden zijn overleden. Van die hele invloedrijke generatie musici zijn er nog maar weinig over...

Milos Forman's doorbraakfilm is aangenaam kijkvoer in die typische droogkomische, licht-absurdistische stijl, toch vond ik deze net wat minder dan de voorganger Loves of a Blonde. Misschien omdat dit wel erg ver m'n bed was, een deprimerend evenement dat vooral aangeeft dat er in die tijd dus echt geen zak te doen was voor de jeugd in de Tsjechoslowaakse provincie- anders is de volle bak toch niet te verklaren.

De film kijkt lekker weg, en heeft mooie momenten van treurigheid, maar ik had toch iets meer verwacht van deze titel, die jarenlang verboden was door de Sovjet-censuur. Kennelijk viel men vooral over het zinnetje "Het prestige van het korps is me meer waard dan mijn eerlijkheid", wat als kritiek op het communistische bewind werd gezien. Maar ook het massaal ontvreemden van de prijzen (ook door de organisatoren zelf), de ouwe bokken die de niet bijster aantrekkelijke jongedames met hun ogen ontkleedden, de tips bij de brand- ga maar dichter bij het vuur zitten tegen de kou- het is vrij duidelijke kritiek, maar subtiel genoeg om boze reacties van de brandweerverenigingen te ontlokken die dit als een aanval op hun integriteit zagen.

vote posted

Cuba is een speelbal in een wereld op ramkoers, maar heeft zichzelf een te grote broek aangetrokken. Iedereen vlucht, vecht, of probeert er het beste van te maken, maar Sergio gaapt wat, verveelt zich, schrijft wat. Hij ziet zijn familie en vrienden vertrekken en komt steeds geïsoleerder te staan, vervreemd van het land waarin hij woont. Hij klaagt over Cuba en het volk, dat volgens hem inconsequent en onvolwassen is, maar ook van zichzelf heeft hij geen hoge dunk. Hij is op zijn 38e opgebrand, of eigenlijk uitgedoofd, en zakt steeds dieper weg in het moeras. Hij becommentarieert zijn leven en Cuba op vrij meedogenloze wijze, terwijl hij meisjes probeert te versieren. Het zijn best interessante bespiegelingen, o.a. over Hemingway.

Godzijdank was het pamflet-achtige maar kort en leek dat niet op Godard. Memorias is voor het grootste deel een coherent verhaal, en heeft best wat humor. Ik vond het bv wel grappig hoe de doop in de rivier zich in zijn fantasie afspeelt vs hoe het werkelijk ging. Ook het einde vond ik leuk, hoe de familie van het meisje zich opeens mengt in het verhaal, waardoor die hele 'romance' allemaal nog wat treuriger wordt.

vote posted

Aardige film, een beetje in de stijl van het latere The King's Speech, maar dan wel iets minder onbenullig. Het zijn toch wel een stel rare snuiters bij elkaar, die leden van het Britse koningshuis.

Hawthorne is prima als de gekke koning, zijn luie zoon lijkt met zijn onnozele hoofd zo weggelopen uit Blackadder, geldt trouwens ook voor Pitt the Younger, die met name de eerste helft alles van ultradroog commentaar voorziet. De verzorgde aankleding valt verder op, en er is veelal gefilmd op historische locaties. Het verhaal deed me verder niet zoveel.

Verdienstelijk debuut voor regisseur Hytner, die hierna nog een paar films zou maken maar zich toch vooral weer richtte op het theater.

vote posted

vote posted

Best leuk, deze biopic over de kleurrijke Larry Flynt. Jammer dat de vrouwelijke hoofdrol door Courtney Love wordt gespeeld. Dat ze in het begin een minderjarig, aantrekkelijk meisje moet voorstellen vroeg te veel van de suspension of disbelief. Later in de film, als ze een magere junk speelt komt dat dichterbij haarzelf, maar het bleef moeilijk naar haar te kijken. Laten we het er maar op houden dat ik geen fan ben van Courtney Love.

Ook was Woody Harrelson een vrij beperkt acteur op dit moment in zijn carrière, al kan ik me voorstellen dat het buitengewoon moeilijk acteren is als je de hele tijd moet doen alsof je Courtney Love heel leuk vindt, dat vraagt veel van iemand. Nou, genoeg over Courtney.

De rest van de cast is fijner, met o.a. Crispin Glover, die zonder dat hij buitengewoon grappige teksten heeft toch altijd voor een glimlach zorgt, en ook Norton speelt prima. Maar ja, de hoofdrolspelers zijn logischerwijs vaker in beeld dan de bijrollen, dus ik kom uiteindelijk toch niet hoger dan een acceptabele drie sterren.

Zo, nu ga ik even iets van Hole opzetten.

Epische film over identiteit, over het migrantenbestaan, over kunst, verslaving, over trauma's en hoe die een leven beïnvloeden, over de hypocrisie en machtswellust van de superrijken, hoe de American Dream een American Nightmare wordt- een film kortom die nogal wat thema's behandelt zonder een heel afgebakende hoofdlijn te hebben. Knap gemaakt, met name de cinematografie was indrukwekkend, en Brody zet een puike prestatie neer als de fictieve architect Laszlo Tóth. De verhaallijn van Brody stopt wel vrij abrupt na de onbedoelde overdosis van zijn vrouw, en hoewel de epiloog veel verduidelijkt, was Brody's verhaal gevoelsmatig nog niet klaar. Dat geldt ook een beetje voor de nicht, die de hele film niet sprak om opeens, na een tijdsprong, er flink op los te kwetteren. Aan de ene kant voelt het dan wat afgeraffeld, aan de andere kant is het ook wel fijn dat niet alles wordt uitgelegd en dingen soms gewoon gebeuren.

Over Pearce ben ik iets minder enthousiast, hij acteert hier een beetje als Brad Pitt. Zijn personage, die de voor Amerikanen illustere naam Van Buren draagt, is een zelfvoldane figuur, racistisch zoals zoveel van zijn tijdgenoten, die literatuur verzamelt zonder zich erin te verdiepen, die zijn conversaties met Tóth koestert, maar pas nadat hij kennis neemt van diens reputatie, terwijl andersom Toth hem duldt als gesprekspartner, want tsja, je gaat je mecenas niet voor het hoofd stoten. Ook wel een tragisch figuur, een closet-homoseksueel waarschijnlijk, al was de verkrachting vooral bedoeld als machtsvertoon. Dat hij op het eind verdween zonder dat duidelijk werd wat er was gebeurd vond ik op het moment lichtelijk vreemd, ik verwachtte net als waarschijnlijk veel mensen dat hij ergens zou hangen in de kapel, beschenen door het kruis van licht- maar het past inderdaad beter bij de film dat het onopgelost blijft.

Altijd leuk het debuut te zien van grote regisseurs. Soms valt het tegen (Woody), soms valt het mee (Spielberg) en soms is het meteen een klassieker (Tarantino). Deze Scorsese valt wel in de tweede categorie, het is herkenbaar en er zitten enkele geweldige momenten in, maar er zitten ook nog wel stukken in die een stuk minder de hand van een meester in wording doen vermoeden. Keitel en ook tegenspeler Bethune hebben wel een fijne chemie, en fijne dialogen over film ik kreeg zowaar zin om weer The Searchers te bekijken.

De scenes met de vrienden waren minder boeiend, minder goed geacteerd ook, maar al met al geen film waar Marty zich voor hoeft te schamen.
En ik zocht haar naam al bij de aftiteling en werd niet teleurgesteld- ook hier was Thelma Schoonmaker al de editor.

vote posted

vote posted

De titel zei me vaag iets, maar ik ging hier volledig blanco in. Ik dacht lang dat ik naar een thriller aan het kijken was, een spannende, nogal lugubere thriller. Ik vond het eerste deel eigenlijk verrassend goed, sfeervol en best naar.

Mijn aandacht begon wel te verslappen toen het steeds bovennatuurlijker werd, zeker toen de uitleg kwam dat het lijk een heks uit Salem was. Hoewel er nog wel wat effectieve jump-scares kwamen in het tweede deel werd het vage gevoel van onrust uit het eerste deel teniet gedaan. Kom nog wel tot 3 sterren maar hier had toch meer in gezeten. Misschien was het beter geweest de hele uitleg achterwege te laten.

Ik was wat huiverig- 3,5 uur Angelopoulos aanschouwen op mijn vrije dag- maar was hier toch best van onder de indruk. Angelopoulos is een afstandelijk filmer, letterlijk: de afstand tussen de camera en zijn subject is groot, we leren de personages nauwelijks beter kennen. Hij filmt, vaak van boven en dus op gepaste afstand, de groepsdynamiek, soms nogal repeterend (dorpelingen die één voor één hun wapen inleveren, dorpelingen die demonstratief hun eten weggooien), alsof de dorpelingen één en hetzelfde personage zijn. Ze vormen dan ook een vrij anonieme massa, op een paar uitzonderingen na, zoals de stiefdochter van Alexander, de leraar en de jonge naamgenoot van de tiran- want zo ontpopt hij zich toch wel.

Het is een mooi geschoten film, maar dus wel wat kaal. Geen close-ups uiteraard en nauwelijks muziek- de soundtrack bestaat voor een deel uit een soort gezoem door de menigte voortgebracht, wat een surrealistisch, licht dreigend effect geeft. De film kent veel mooie scenes, en al maakt Angelopoulos misschien iets te veel gebruik van 360 graden shots worden die zo goed uitgevoerd dat ik het hem makkelijk vergeef. Ook een mooie scène in het begin, als Alexander zijn paard voor het eerst bestijgt is dat de aankondiging van de komst van een legendarische held. De sterfscene, of liever gezegd verdwijning van Alexander doet een beetje denken aan het einde van das Parfum- wie weet had de schrijver van dat boek deze film ook gezien.

Atypische Koreeda begint met een irritant deuntje dat je eerder in een slechte Robin Hood film verwacht. De toon is gezet, want het is best een lange zit. Inderdaad luchtig, te luchtig naar mijn smaak, soms tegen het infantiele aan, met die focus op uitwerpselen. Het verhaaltje over een samoerai die volgens de traditie zijn vader moet wreken, maar niet bepaald een strijder is en veel liever de plaatselijke kinderen onderwijst is in potentie trouwens best interessant, de uitwerking is jammer genoeg langdradig en flauw. Dat komt deels ook omdat Koreeda veel te veel randfiguren opvoert, wat meer focus had de film goed gedaan (in ieder geval korter gemaakt). Een missertje dus, maar die maakt bijna elke regisseur wel eens.

Walter Hill maakte eind jaren 70, begin jaren 80 een reeks van vermakelijke, best goede films, die met deze Brewster's Millions abrupt aan een einde kwam. Ik had gehoopt op een flauwe 80s komedie die goed is voor wat glimlachen en herkenbare 80s hitjes, maar niets van dat alles. Totaal ongepaste soundtrack ook, van Ry Cooder nog wel- ook al zo'n raar detail. Het idee is niet slecht, al is het allemaal wel erg vrijblijvend (word mijn chauffeur voor 200.000! Maar als 200.000 mag, waarom dan niet meteen 1 miljoen bieden?), maar er zitten gewoonweg nauwelijks goede grappen in. Wel een voorspelbare romance en wat morele lesjes. Best zonde van het verzamelde talent.

Erg goed, Shearer is echt fantastisch. Wat een charisma had zij toch. Ze heeft de overstap van silents naar talkies ook schijnbaar moeiteloos gezet, in tegenstelling tot veel andere sterren uit het stomme tijdperk. Maar er is meer goed aan The Divorcee dan alleen de hoofdrolspeelster, zoals de scherp geschreven dialogen en vlotte regie- was een beetje verrast zelfs, Leonard staat toch vooral te boek als een typische studio regisseur. Ook Morris en Montgomery doen het naar behoren.

In het begin hoor je trouwens de tune van Singin' in the Rain, dat kennelijk eind jaren 20 al was geschreven, en dus niet origineel voor de film uit 1952.

vote posted

vote posted

Viel me toch eigenlijk erg mee na herziening. Ik vond de animatie wel geslaagd al kun je erover twisten of het nou echt meerwaarde heeft, Het geeft in elk geval een bizar, druggy sfeertje dus ik vind uiteindelijk toch van wel. Leuk geacteerd door Reeves en Ryder, maar het zijn toch Harrelson, Cochrane en Downey Jr die de show stelen als kansloze junks. Van die eerste, vrij geniale scène kreeg ik zelf jeuk.

Het verhaal vond ik ook wel interessant, alleen de twist dat Ryder de chef van Reeves bleek te zijn vond ik een beetje vergezocht. Toch een volle ster omhoog.

vote posted

vote posted

vote posted

Satire van Kawashima die zich afspeelt op één locatie, een appartement op de tiende verdieping ergens in Tokyo. Een familie is gespecialiseerd in het frauderen en laten zich hun relatieve rijkdom goed smaken. De film opent leuk met een bezoek van een benadeelde partij, waarbij de familie zijn best doet hun woning zo armoedig mogelijk te laten lijken. Omdat het de hele film een komen en gaan is van verschillende personages, waarbij sommige familieleden zich verstoppen, heeft het veel weg van een klucht. De vaak ronduit bizarre camerastandpunten, de bittere toon en zwarte humor maken het wel genietbaar en met name Yunosuke Ito speelt lekker droog het hoofd van de familie.

vote posted