Log

Beetje verbaasd door de hoge scores. Aardige momenten worden afgewisseld met tenenkrommende Disney-sentimentaliteit die op het eind toch wel serieus de bocht uitvliegt. Het werd me echt veel te zoet, en de ene na de andere morele les werd er in hoog tempo ingestampt. Van “wees jezelf” tot “samen staan we sterk” en zo ging het maar door.
Ach ik was waarschijnlijk gewoon niet in de goede bui hiervoor.

Om het af te maken werden mijn oren gepijnigd door een paar afgrijselijke songs- ik vond ze zo slecht dat ik de moeite nam om de artiest op te zoeken, zodat ik die vervolgens kan negeren. Dat zal Maren Morris leren!

vote posted

Dan denk je de hoogtepunten van de zwijgende film wel zo'n beetje gezien te hebben, maar ik had dus nog nooit van Mozzhukhin gehoord, laat staan iets van hem gezien. Als regisseur ten minste, als acteur zag ik hem wel in een aantal films.

Maar hij heeft ook niet veel geregisseerd, en dat is toch jammer, want deze Brasier Ardent is geweldig. En de titel betekent overigens niet 'De brandende BH', zoals ik met mijn middelbare school Frans dacht. De film is bijzonder origineel met meerdere scenes die me niet lang genoeg konden duren- de opening is al fijn, maar een vroeg hoogtepunt is de scène bij het Instituut voor Verloren Vrouwen, daar trekt Mozzhukhin de hele trukendoos open, en later is er nog een fijne danswedstrijd met 'last woman standing'. Nou moet ik zeggen dat ik de film zag met een moderne, nogal eclectische soundtrack die wonderwel paste, en de stevige beat tijdens de dansscène werkte lekker opzwepend. Voor de liefhebber, het gaat om deze scène.

Na die dansscène wordt het allemaal wat conventioneler en minder avontuurlijk, maar daarvoor viel dus genoeg te genieten. Ook veel kleine (beeld)grappen, zoals het hypermoderne bed van 'elle' (inclusief een knop waarbij het glimlachende hoofd van haar man verschijnt), de telefoon van Le Mari, of het dienstmeisje die een dienblad vol kleine keffertjes naar binnen brengt. Een erg 'rijke' film kortom die vaker gezien mag worden.

vote posted

Interessante film met een turbulent productieproces, met onenigheid tussen de studio en scenarist Pirandello (een van de grootste Italiaanse schrijvers uit die tijd, maar van zijn scenario bleef weinig over), en een Duitse regisseur die vooral belangstelling had voor het meer 'documentaire-gedeelte' in de staalfabriek, die ook verreweg de beste scenes uit de film bevatten.

Het werd een commercieel fiasco, en verhalend stelt het ook weinig voor met een klassieke driehoeksverhouding die uitloopt op een drama, maar zoals gezegd zijn de scenes uit de staalfabriek erg goed, fascinerend zoals de eerdere Sovjetfilms die de fabrieksarbeider in het middelpunt zetten, of Ruttman's eigen stadssymphonie. Die redden de film.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

Had hier niet heel veel van verwacht, maar vond hem wel verrassend sterk. Portret van een well to do Russische familie op vakantie, waarbij de onverwachte komst van de neef leidt tot vrolijkheid maar ook tot spanningen. Het wordt knap opgebouwd in aantrekkelijke beelden en kent een onverwachte twist aan het eind die de opmerkelijke beginscène verklaart. Dat Mikhalkov zijn eigen dochter een belangrijke bijrol gaf werkt heel goed, zij komt heel naturel over, en haar onschuld en kinderlijke blik zijn belangrijk voor de film. Mikhalkov zelf vond ik trouwens ook prima, en dat geldt ook voor de acteur die de neef gestalte geeft. Van de hoofdrolspelers vond ik alleen Masya wat minder gecast, daar had echt een bepaalde betovering van moeten uitgaan. Ze was nu hooguit degelijk.

Kortom, fraaie beelden van een heerlijk zomerse dag, met mooie muzikale ondersteuning en een grimmig, maar goed passend slot. Wel vreemd dat er later een vervolg op kwam want het verhaal was wel verteld (en ook niet onbelangrijk, Kotov en Masya zijn dood volgens het naschrift).

Overigens, in de oorlog met Oekraïne is een Russisch vaartuig tot zinken gebracht dat de naam Sergey Kotov droeg. Het zal toeval zijn, want voor zover ik kan nagaan ging het hier om een fictieve oorlogsheld.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Herzien. Blijft toch wel een van de beste heistfilms, met schitterende rol van Jean Servais als oude gangster. De heist zelf is spannend maar niet overdreven spectaculair, en de rustige opbouw werkt prima toe naar het intense deel na de heist, als alles in het honderd loopt- en dat allemaal door een ring. De slotakte, met de stervende Tony die met zijn laatste krachten het jongetje thuisbrengt, terwijl het jochie het allemaal als een groot avontuur ziet en niets door heeft, is prachtig.

Aangenaam verrast toch wel. Ik heb Audiard wel hoog zitten, maar twijfelde hier vooraf toch een beetje aan, vooral aan de vorm. Het werkt verrassend goed, met sterk acteerwerk van Gascón en Saldana. Ook Gomez doet het niet slecht, maar de opmerkelijk matige uitspraak van haar Spaans leidde wel erg af. Beetje rare castingkeuze. Maar het is een onderhoudende film, dat het beste liedje voor het laatst bewaart, de meeste andere nummers waren weinig memorabel.

Het verhaal is verder een beetje apart, en ik snap ergens wel dat veel Mexicanen hier zo hun vraagtekens bij hebben. Het is toch een nationaal drama die ‘war on drugs’ met zoveel slachtoffers, met die groep vermiste studenten als een van de dieptepunten. Om dat in een musical te verpakken, van een kartelbaas een heilige maken omdat die als vrouw kennelijk wél over empathie beschikt, en dat ook nog door een Franse regisseur die geen Spaans spreekt en met vooral niet-Mexicaanse acteurs- de gevoeligheden zijn voorstelbaar.

vote posted

Ik had ook wat moeite met de hoogdravende dialogen, maar kon dankzij de mooie beelden toch wel genieten van deze familiesaga. Met name in de omgeving van het huis, het idyllische landschap dat zo sterk contrasteert met de inwendige strubbelingen van de hoofdpersoon. Flashbacks naar een schijnbaar gelukkige jeugd werkten goed, met intieme kleine scenes, dicht op de huid gefilmd, badend in zonlicht. Mooiste scene was wel die van het feest ergens in het begin, en sowieso was de muziek erg sterk.

vote posted

vote posted

Na een zeer geslaagd debuut viel Garland daarna behoorlijk terug, maar met Civil War heeft hij eindelijk zijn vorm weer te pakken. Civil War is een spannende oorlogsfilm vanuit het perspectief van een groepje journalisten. De omstandigheid dat het een burgeroorlog op Amerikaans grondgebied betreft geeft de film een extra dimensie- was dit een aantal jaar geleden pure SF geweest, het is nu bijna voorstelbaar. Wat dat betreft een film die bij onze tijden past.

Dunst, Moura, McKinley Henderson en relatieve nieuwkomer Spaeny vormen een fijn groepje met leuke dynamiek. En speciale vermelding voor Jesse Plemons, die als geen ander een gestoorde redneck kan spelen. Hij weet vaak een bepaalde intensiteit in zijn rol te leggen en dat is hier niet anders. De actiescènes zijn afwisselend en goed gedoseerd, vond het best realistisch ogen, behalve dan dat de fotografen zo’n beetje vooraan in de vuurlinie mee aan het rennen waren bij de laatste aanval.

Fijne film, kijk weer uit naar Garland’s volgende project (dit jaar al zo te zien).

vote posted

vote posted

vote posted

Aardig mystery-werkje van Shimizu, duidelijk low-budget maar dat maakt bij dit soort films weinig uit. Visueel niet bepaald mooi, maar effectief, met wat geinige effecten die de gekte van de cameraman onderstrepen. Beetje raar dat de 12 seconden niet wordt uitgelegd, waarschijnlijk was het geld op, anders hadden we ongetwijfeld een scene gezien waarin hijzelf op de bewuste beelden blijkt te staan, die hij vervolgens heeft weggeëdit- het wordt nu, min of meer, bevestigd door zijn voice-over als hij de moord op zijn vrouw bekent. De goedkopere optie. Veel maakt het niet uit want die kant ging het toch al erg op.

Behalve Flatearthers zijn er dus ook Hollow Earthers, en ook de andere aangehaalde bronnen (Shaver, Agartha, Madama Blavatsky) blijken allemaal te bestaan. Voor mij allemaal nieuw, dus mijn kennis op het gebied van het occulte ook weer wat opgevijzeld.