Log

Het Griekenland van Angelopoulos lijkt wel in Noord-Europa te liggen, met die grijze luchten en besneeuwde landschappen. Ook The Hunters is weer een somber historisch drama in die typische stijl die voor mij soms, maar lang niet altijd werkt, met dit keer opvallend veel muzikale intermezzo’s, die qua lulligheid wel aan Kaurismaki deden denken, nog zo’n vrolijke Europese cineast.

Ik ben helaas niet zo bekend met de Griekse geschiedenis van 1949 tot 1977, en de structuur waarin heden en verleden in elkaar overlopen, vaak in hetzelfde shot, maakte het er ook niet eenvoudiger op. Ook zonder herkenning van de handelingen valt er gelukkig wel van te genieten, maar er ging nu veel verloren waardoor het toch een beetje onbevredigend blijft. Meest opmerkelijke scène was toch wel de vrouw die na een lachbui tot een orgasme komt op de dansvloer en daarna luid applaus ontvangt.

Misschien nog eens in de herziening, en dan liefst op een koude winteravond.

vote posted

Films herzien- ik doe het steeds vaker sinds de watchlist van nieuw te ontdekken films een beetje aan het opdrogen is. The Night of the Hunter stond me bij als een sterke film, maar hij beviel me nu eigenlijk nog beter dan verwacht.

Mitchum is grandioos, een larger than life villain, maar ook de andere acteurs waaronder Winters en de jonge kinderen niet te vergeten doen het gewoon uitstekend. Maar de regie is ook feilloos, Laughton had een goed oog en een goed oor ook, elk muzikaal intermezzo was raak. Opnames zijn ook schitterend, waarbij ik de neppe beelden vanuit de auto even door de vingers zie.

Ben nog niet helemaal uit over het einde: ik waardeer het donkere sprookjessfeertje, waarbij Gish als een goede fairy godmother het monster verslaat, maar aan de andere kant delft Powell wel heel makkelijk het onderspit . Sowieso vanwege alles daarvoor toch een verhoging naar 4,5 ster, want het was continu genieten.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

Niet echt een fan van biopics, al ligt dat vooral aan de slappe keuzes die doorgaans gemaakt worden. Want af en toe word ik aangenaam verrast zoals bij Blonde of onlangs bij Better Man, en soms kan een klassiekere opzet best werken zoals bij Elvis. Bij A Complete Unknown wordt gelukkig niet gekozen voor de doorsnee biopic die te veel wil vertellen. Er wordt gekozen voor een relatief korte periode, eigenlijk voor Dylan's echte doorbraak, en daardoor komen veel hoogte-en dieptepunten niet aan bod. Ik was op zich wel benieuwd naar de achtergronden van Dylan's korte acteercarriere, zijn wat merkwaardige bijdrage aan USA For Africa en natuurlijk die rare Nobelprijs maar dan kom je al snel in het stramien "en toen dit, en toen zo" en dat werkt dus niet.

A Complete Unknown is niet alleen dankzij de bescheiden opzet een geslaagde film, de acteurs zijn uitstekend. Chalamet is voortreffelijk in de hoofdrol, maar ook Barbaro is heel goed als Baez en Norton niet te vergeten, blijft een klasse-acteur. Over Dylan kom je nou niet heel veel meer te weten, hij blijft een beetje in nevelen gehuld, dus wie de mens achter de zonnebril wil leren kennen zal van een koude kermis thuiskomen. Hij heeft zoals zo veel artiesten een ego dat past bij zijn status, dat is wel duidelijk. Verder veel optredens, en geneuzel over wat folk nou eigenlijk is, het kwam af en toe wat koddig over, maar ik heb geboeid gekeken.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

Misschien wel 20 jaar geleden gezien, als het niet meer is. Ik gaf hem net na mijn inschrijving op deze site een magere drie sterren. Nog steeds is er een duidelijk verschil tussen de intense eerste 40 minuten en alles wat daarna gebeurt, en er zijn veel details waar ik me dan toch weer aan erger, maar als film vind ik hem nu beter te pruimen dan destijds.

Het is gewoon jammer dat Spielberg de missie zo ongeloofwaardig heeft gemaakt. Ook al spreken de acteurs in de film zelf ook hun verbazing uit over hun missie, het blijft een vreemde keuze. Maar ondanks dat, en ook ondanks de onbenulligheid van de Duitse soldaten die als een zootje ongeregeld het spervuur in rennen, en ondanks de tenenkrommende dubbele ontmoeting met de Duitse soldaat (waarmee Spielberg de menselijkheid van de Amerikanen keihard afstraft), is SPR een knap gefilmd relaas over de strijd in West-Europa. Het had alleen nog beter gekund als de lijn van de landing ook daarna was doorgezet.

Wel verhoging naar 3,5 *.

vote posted

Ozu's film hebben altijd een zekere melancholie, en dat is in deze late film nog meer dan anders het geval. Het zou een mooie zwanenzang zijn geweest. Bijna een constante in Ozu's oeuvre is de wanhoop van families over hun ongetrouwde dochters, en ook hier is dat een thema, Maar Japan is een modern land geworden, zoals al in het begin gesuggereerd wordt met de shots van neon-reclames. De dochters kiezen hun eigen pad, en de traditie van het uithuwelijken sterft met de vader een natuurlijke dood- en het is goed zo, lijkt Ozu te zeggen.

In zijn kenmerkende stijl, waarbij de personages beurtelings de camera inkijken tijdens dialogen en de handelingen worden onderbroken door fraaie shots van een interieur of straatbeeld weet Ozu weer een mooi portret te schetsen van een familie waarin de generaties clashen -traditie vs moderniteit . Mooi einde, en het shot van de rouwstoet over de brug was om in te lijsten.

vote posted

Bijzonder dat dit van de maker is van klassieke noirs als The Killers en Criss Cross. Hier kiest Siodmak voor een spookhuisachtige whodunnit. Met de sfeer is weinig mis, het spel met schaduw wordt effectief gebruikt en met name de kills zijn inventief in beeld gebracht. En ik vond McGuire niet slecht als meisje met onverwerkte trauma's, De beginscéne was ook erg goed, maar daarna zakt het geheel toch wel als een gekookte pudding in elkaar.

Het scenario is zwak en voorspelbaar, maar vooral de acteurs vond ik echt door het ijs zakken. Gekende acteurs als Ethel Barrymore en George Brent leken er totaal geen zin in te hebben en waren opvallend matig. Leukste vond ik eigenlijk om Elsa Lanchester oftewel The Bride of Frankenstein weer eens te zien, die film heb ik bijna 10 jaar geleden gezien maar ik herkende haar meteen.

Een flinke tegenvaller.

vote posted

Bogarde en Baker waren Losey's lievelingsacteurs neem ik aan, omdat ze in zoveel van diens films opduiken. Beiden zijn sterk op dreef in dit relatiedrama, waar de verschijning van een bevallige studente meerdere mannenharten niet onberoerd laat. Ongelijk kan ik ze niet geven, maar erg interessant was het personage van Sassard verder niet. Ik denk dat de vrouw van Charley het bij het rechte end had, zodra de verliefdheid weg is leek die Anna me iemand om je bij te vervelen.

Het spel van verleiding was goed gedaan, de triomf van Stephen op William als Anna wel met hém een wandeling wil maken, de hand van Stephen die rust op de reling en die elk moment de hare lijkt vast te willen pakken, wat zij ook aanvoelt en daarom de betovering tijdig verbreekt- het eerste uur zit vol met zulke kleine scenes, waarbij de onderkoeldheid van de personages op de proef wordt gesteld. Een rustpunt in de film vormen de scenes in Londen, als de Oxfordse benauwdheid even wordt ontvlucht. Vond het wel curieus- de enige reden dat Stephen Francesca belt is omdat de producent haar naam noemt. Het geeft de stuurloosheid van Stephen weer, die elke reden aan lijkt te grijpen om onder zijn thuissituatie (vrouw, twee jonge kinderen, derde op komst) uit te komen. De mannen zijn slap, de vrouwen berustend, zo zijn de verhoudingen wel samen te vatten.

vote posted