Log

vote changed, original voice was 3,0 stars

Was niet zo kapot van deze komedie. Ondanks dat het onderwerp -de Motion Picture Patent Wars- zich prima leent voor een leuke film over de beginjaren van de cinema, is de uitvoering niet best. Het is te druk, de focus ontbreekt, de cast overtuigt niet (de debuterende Jane Hitchcock acteert erg vlak en zou het wijselijk bij deze ene rol houden). En de film is helaas ook niet grappig. Flauw dat Bogdanovich na What's Up Doc? nu wéér met een plotje over verwisselde koffers komt. Ook met Ryan O'Neal trouwens. Zwak.

Toch jammer, want er was redelijk budget zo te zien, de film ziet er best goed uit. Bogdanovich had zich ook al bewezen als kundig regisseur. Maar het hele productieproces was rommelig en uiteindelijk was niemand tevreden en flopte de film hard. Bogdanovich had het beter bij drama gehouden denk ik.

vote posted

vote posted

Niet bijster interessant deze Griffith vlak voor zijn grote doorbraak. Wel kent The Avenging Heart een paar grote sterren uit de beginjaren van de film, waarvan de merkwaardige inbreng van Mae Marsh en Robert Harron werkelijk niets toevoegt en wel uit een andere film lijkt te komen. Maar Blanche Sweet had ik nog nooit op film gezien, om te zeggen dat ze indruk maakt is overdreven maar ze doet het best aardig. Bijzondere mode wel in die tijd voor jonge vrouwen.

Zoals een hoogbejaarde film betaamt wordt de zeer eenvoudige plot veel te lang uitgesmeerd waardoor zeker de eerste helft bijzonder weinig enerverend was. Na de moord wordt het wel iets leuker, maar veel langer had het allemaal niet moeten duren.

vote posted

vote posted

Klein, ingetogen oorlogsdrama dat de waanzin van oorlog toont door de strijdende partijen terug te brengen tot individuen. Dat werkt verrassend goed, ook al omdat de katalysator van dit alles een tweetal koppige Estse boeren is die zich vooral druk maken om de mandarijnenoogst. Vond het ook een bijzonder stukje geschiedenis over Estse dorpjes in Abchazië, er wonen heden ten dage nog steeds een paar honderd Esten in die regio las ik.

Ik vreesde eigenlijk dat Tangerines zou eindigen met de vijanden die gebroederlijk mandarijnen plukken, maar hoewel de toenadering er uiteindelijk natuurlijk wel komt, loopt het allemaal toch iets anders. Toen Nika eindelijk ontdooide en er plannen werden gesmeed voor na de oorlog kon je wel op je vingers natellen dat er iets zou gebeuren, en zo geschiedde. Als de -enigszins verrassende- muziek schalt uit de auto van de Tsjetsjeen is dat ondanks alles ook wel weer ergens hoopvol, al heeft de geschiedenis zich weer eens herhaald.