Log

vote posted

Hoogst actuele film van Panahi, onder moeilijke omstandigheden gemaakt, alleen daarom al de moeite waard om te zien. Het begint intrigerend, met de nachtelijke rit over een onverlichte snelweg, en het verloop is spannend, met wat zwarte humor. Maar dan komt als een deus ex machina plotseling het telefoontje van de dochter, en dan wordt het wel een heel stuk minder. Panahi wil mogelijk laten zien dat de burgers die zich verzetten tegen het regime nog voldoende menselijkheid bezitten en niet de monsters worden die ze bestrijden, maar de spanning was ook wel meteen weg, daar kon de confrontatie en bekentenis op het eind niet veel meer aan veranderen. De laatste scène doet vermoeden dat de pion van het regime zich niet aan de afspraak houdt zijn belagers te vergeven en vergeten, dat komt niet als een verrassing.

vote posted

Fijne film vol drukke Italianen- je moet er wel van houden natuurlijk, maar met deze cast- zo'n beetje de top van het Italiaanse acteursgilde- kun je bijna niet de mist in gaan. Heb wel genoten van deze cynische blik op de uitgebluste revolutionairen en intellectuelen van weleer. Wat aan de lange kant, maar genoeg mooie scenes, vooral die met Reggiani en Tognazzi- maar ook Trintignant had een leuke rol als gefrustreerde schrijver met een writer's block, en Mastroianni als altijd innemend als flierefluitende charmeur. Als bonus ook nog de bevallige Stefania Sandrelli. Trintignant's nemesis, de criticus, lijkt trouwens sprekend op Sacha Baron-Cohen.

Ook leuk het steeds opspelende generatieconflict tussen de 'boomers' die hun idealen onderweg verloren hebben en de humorloze jongeren die hen genadeloos afserveren- de geschiedenis herhaalt zich.

Een van de mindere films van Kurosawa, zeker gezien de periode waarin het gemaakt is, tussen Stray Dog en Rashomon in. Ook ik stoorde me aan het overdreven sentiment, met een ziek meisje met glanzende ogen en een glimlach die in haar gezicht gebeiteld leek, en Kerstliedjes- over amerikanisering gesproken. Er zitten gelukkig ook een paar mooie scenes in, het dronken gezang -Wij houden van Oranje- in de kroeg deed me even opveren, maar al met al nogal teleurstellend. Het einde is onbevredigend als de schurk zich zomaar gewonnen geeft- sowieso niet zo snugger om de advocaat van de tegenpartij een cheque te geven met je handtekening, dus zo gehaaid was hij niet.

Shakespeare in Mourning.

Mooi gefilmd drama over het verlies van een kind, met veel aandacht voor detail om het Engeland van eind 16e eeuw op het scherm te brengen, met de kleurrijke, groene omgeving van Stratford versus het donkere, grauwe Londen. Shakespeare en zijn vrouw, en ook hun kinderen, gedragen zich eerder als 21e eeuwers dan als Middeleeuwers, maar goed het was een uitzonderlijke familie zullen we maar zeggen. Buckley en Mescal zijn natuurlijk uitstekende acteurs, en in de supporting cast loopt ook nog Emily Watson rond (die, zoals zovele actrices die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, het moet doen met de rol van "moeder van"). De acteurs stellen niet teleur, al behoort Shakespeare zeker niet tot Mescal's beste rollen, maar dat hangt ook wel samen met de focus op Anne/ Agnes. Buckley zat soms wel op het randje van overacting.

Gezien alle lovende kritieken had ik er wel meer van verwacht. Het was vooral erg degelijk, en ik miste een beetje het bijzondere, het ontregelende, iets eigens aan deze film. Hamnet is zeker niet slecht, maar de unanieme lof vanuit de pers vind ik wat overdreven. Het is wel het type film waar de Academy dol op is, een drama vol emotie, ook nog in een historische setting, dus het zal ongetwijfeld de nodige beeldjes in de wacht slepen. Het is in elk geval beter dan de Oscarwinnende Shakespeare-film van ruim 25 jaar terug.

vote posted

vote posted

De bekendste film van Tarr die ik nog moest zien, en na zijn recente overlijden leek het me een gepast moment. Maar helaas vond ik het behoorlijk teleurstellend. Natuurlijk zitten de bekende ingrediënten er wel in: lange takes, prachtige cinematografie, een langzame plotontwikkeling, zelfs een dronken dansje op accordeon-muziek- maar het deed me dit keer allemaal weinig.

Het is me vooral een raadsel waarom Tarr en Krasznahorkai dit verhaal van Simenon kozen voor een bewerking, ik haalde er in ieder geval maar bar weinig uit. Nog vreemder is de keus om te werken met een internationaal gezelschap waarbij niemand in zijn eigen taal lijkt te spreken en vervolgens idereen te dubben. Waarom Tilda Swinton casten voor een niet bijster belangrijke rol met een Franse dub? Het leidt vooral af. Zelfs de score van Vig viel enigszins tegen, sfeervol dat wel, maar ook een beetje generiek. Vanwege het camerawerk nog wel de moeite waard, maar geen film die ik anderen zou aanraden.

Inmiddels meerdere films gezien over politieke gevangenen in Zuid-Amerika, maar de meesten gaan over de jaren 70/ 80 van de vorige eeuw, toen militaire dictaturen de norm waren. Simón biedt een perspectief uit onze tijd, over Venezuela, waar natuurlijk van alles speelt momenteel. Dat maakt deze film interessant en ook sympathiek, maar dat maakt het nog geen goede film. Het scenario laat namelijk nogal te wensen over, door zich zowel te focussen op martelingen in de gevangenis door middel van flashbacks, als op de pogingen asiel te krijgen in de VS met hulp van een jonge Amerikaanse vrijwilliger, terwijl de trauma's de kop op steken. En dan is er ook nog een subplotje met betrekking tot een tas met medicijnen.

Het is wat veel, en er zijn ook wat te veel toevalligheden. De twist dat Chucho overleden is wordt iets te vroeg weggegeven, en dat maakt de onderlinge dialogen -die Simón feitelijk in zijn hoofd voert- ook een beetje vreemd, zeker als Chucho Simón verzekert dat hij niks verkeerd heeft gedaan en dat hij trots is op hem pf iets van die strekking. Het einde waarin Simón de verrader omhelst was er ook wat over heen.

Desondanks goed om te zien, al is het maar om een beetje een beeld te krijgen van de onderdrukking in Venezuela.

vote posted

vote posted

Als je bij Elstree Calling bent aanbeland dan weet je dat je hoogstwaarschijnlijk op missie bent om alle Hitchcocks te kijken. Anders zou dit al ook lang in de vergetelheid zijn geraakt. Nu zijn de scenes van Hitch, zacht uitgedrukt, niet bijster boeiend, en dat geldt ook voor de meeste acts, al waren die Three Eddies (African Americans in blackface) wel behoorlijk goed, en die massieve percussionist was ook nog wel mildly entertaining. De belegen humor en matige liedjes zijn af en toe flink doorbijten.

vote posted

Ozu is misschien wel hét voorbeeld van de regisseur die steeds weer dezelfde film maakt, of in elk geval dezelfde thema's beroert. En tegelijkertijd bewijst hij dat daar weinig mis mee is. Want hij heeft voor WOII wel wat uitstapjes gemaakt naar andere genres, maar zijn beste films zijn ongetwijfeld de subtiele familiedrama's, meestal over de problematiek rondom ongehuwde dochters en familiebanden. In An Autumn Afternoon gaat dat gepaard met de kunst van het loslaten- de pater familias (de geweldige Chishu Ryu, de Ozu-acteur bij uitstek) accepteert uiteindelijk dat zijn dochter haar eigen leven moet leiden, ten koste van zijn eenzaamheid.

Mooi gefilmd in zijn typische stijl, met naast Ryu ook veel andere vaste Ozu-acteurs, en met luchtige scenes tussendoor, met name met de oude schoolvrienden en hun vroegere professor. Zoals al opgemerkt wordt er flink gezopen. Het is een enigszins bitter laatste shot, de dronken oude vader, wankelend op zijn benen, maar wat een mooie zwanenzang voor de regisseur die een jaar later, op zijn zestigste verjaardag, zou overlijden. Gezien de thematiek van zijn oeuvre toch wel opvallend dat hijzelf nooit trouwde of kinderen had.

vote posted

vote posted