Log

vote posted

vote posted

Desplechin houdt kennelijk wel van lange films, bijna al zijn films duren dik 2 uur. Het was bij deze Conte de Noël geen straf, want hoewel het vooral een 'praatfilm' is verveelt het geen moment, en ondanks de weinig sympathieke familieleden (of misschien dankzij?) is het verloop al even onvoorspelbaar als de genezingskansen van Junon.

Het is allesbehalve een typische Kerstfilm, werkelijk alle gezinsleden zijn beschadigd, op de allerjongste telgen na dan, maar hun tijd zal ook nog wel komen. De pater familias is de enige stabiele factor, maar zijn vrouw en kinderen, en zijn oudste kleinkind, kampen allemaal met hun demonen. Daarbij wordt de onderlinge antipathie of desinteresse nauwelijks verzwegen- al lijkt er er ondanks alles ook wel wat saamhorigheid her en der, al er is altijd wel weer een vileine opmerking die de boel weer op scherp zet.

Amalric is geweldig als het wispeltruige zwarte schaap, maar alle acteurs zijn voortreffelijk. Speciale vermedling toch voor Deneuve, die haar koele schoonheid combineert met al even ijzige moederliefde, of liever, het gebrek daaraan. Maar óók het gebrek aan hypocrisie, doodleuk verkondigend dat ze niet veel van haar kind houdt, waardoor ze ook een beetje bewondering oproept.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Mary Pickford schittert als vanouds in de eigen remake van de gelijknamige film uit 1914. Zij is vooral leuk als ze woest met haar beentjes trapt, en ook de eerste begroeting met haar vader deed me glimlachen. Het verhaaltje is een weinig origineel sentimenteel drama, en hoogdravend is het allemaal niet, maar heb me oprecht wel vermaakt. Er zit ook een goede worsteling met een hond in, waarbij de hond flink lijkt uit te delen. Einde is drama galore, waarmee alle ongemakken worden opgelost zodat de geliefden elkaar langdurig kunnen kussen in de sneeuw.

De beschikbare versies op YouTube zijn redelijk in kwaliteit, maar zijn volledig silent- ik heb er zelf maar wat klassieke muziek bij gezocht, al voelt het een beetje als 'valsspelen'- de kijkervaring wordt toch ook beïnvloed door de muziek.

Vaardig gemaakte thriller, met veel oog voor detail, maar wat te vlakjes en voorspelbaar. Over de ETA terreur zijn bij mijn weten niet zoveel films gemaakt, maar los van de setting is het toch een bekend verhaal over een undercoveragent. En daarin kiest de film voor een rechttoe rechtaan aanpak zonder grijstinten, wellicht omdat het thema nog zeer gevoelig ligt in Spanje, en omdat de ETA maar bij weinigen iets van begrip oproept.

De ETA-leden zijn dus kleurloos en onsympathiek, op Begoña na, maar ook met haar is geen sprake van echte vriendschap die de protagonist ook maar een seconde aan het twijfelen brengt. Er is dus weinig te merken van enige kameraadschap, en de rol van de intrigant wordt bovendien te groot gemaakt- elke keer als ze iemand ontmoet of een taak krijgt volgen de arrestaties. Dat had iets beter gedoseerd kunnen worden, want zo was er nauwelijks spanning, en verloopt het geheel naar een voorspelbaar eind.

vote posted

Ook te zien op de site van Eye (net als Naakt over de Schutting trouwens).

Dit was pas de eerste van Weisz die ik zag, en het was best leuk. Prachtig die oude beelden van Amsterdam natuurlijk, en ik kon verder vooral genieten van de bizarre elementen, zoal De Bonk die het aanlegt met Glimmie’s moeder, en dan eigenlijk uit de film verdwijnt om plaats te maken voor Slofje, die van Glimmie een make-over krijgt. De auto die ontploft als die in de gracht belandt. Beetje onnozel allemaal maar ik vond het behoorlijk onderhoudend. Vond ook dat Mokumse penoze-sfeertje wel geinig.

Alleen wel jammer dat het misdaadverhaaltje zo slecht was uitgewerkt, het sloeg eigenlijk nergens op.

vote posted

Mooie film weer van Melville- geen idee eigenlijk waraom ik deze nu pas zag want heb hem al jaren in de kast liggen en vind zijn meeste films erg goed. Afijn, Le Doulos beviel goed, vooral Serge Reggiani is hier top, en hoewel ik geen fan van Belmondo ben, zijn zijn vroege rollen toch goed te pruimen. De film begint vooral erg goed, en lange tijd wordt je als kijker op het verkeerde been gezet om dan pas tegen het eind te weten te komen hoe alles precies zit. En dan volgt ook nog een slotakte waarin alles nog helemaal misloopt. Jammer dat het middenstuk (de scenes met de politie) nogal sleept, daar had de editing van mij wat meedogenlozer mogen zijn.

(reactie op ander bericht)



Maar Belmondo was de verklikker niet?

Vond dit toch wel erg goed hoor. Maar ik zit even te kijken bij mijn andere stemmen bij Yang's films en hij haalt altijd wel 4 sterren. The Terrorizers is thematisch wel anders dan zijn bekendere latere werk maar doet er nauwelijks voor onder. Zorgvuldig opgebouwd en een rustige cameravoering, en met een intrigerende laatste akte. An Wang die het criminele meisje speelt heeft echt een goeie screen presence, maar speelde verder nauwelijks nog in films en lijkt van de aardbodem verdwenen.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Voor Lynch zijn doen vrij conventionele film wat zich ook vertaalde in veel waardering van de Academy, maar nog altijd interessant, met een mooie hoofdrol van John Hurt. Het contrast tussen zijn groteske uiterlijk en zachtmoedige aard komt mooi naar voren, en de scenes waarin hij wordt tentoongesteld, mishandeld, uitgejouwd zijn naar om te zien, het brengt het slechtste in de mens naar boven (hebzucht, domheid, lafheid). Wel opvallend dat Lynch vooral het 'gewone volk' hier als de ware monsters neerzet- de leden van de elite (in de gedaante van de gevierde actrice, de prinses, de ziekenhuisdirecteur en natuurlijk de dokter zelf) zijn begripvol en vriendelijk, herkennen in de ontwikkelde John misschien wel een van hen.

De film over het ultieme buitenbeentje eigenlijk, had Lynch deze film niet gemaakt dan was als iemand als Herzog er waarschijnlijk op gesprongen.

vote posted

vote posted

Un Día con el Diablo is best geinig, al is het ook vaak flauw en voorspelbaar. Je moet wel een beetje van Canntinflas houden natuurlijk om dit enigszins te kunnen waarderen. Film bestaat eigenlijk uit twee delen: een waarin hij als soldaat getraind wordt en een missie moet leiden tegen het Japanse leger, en een deel waarin hij dood is en de hemel en hel bezoekt. Ik vond het missie-deel het leukste, het stukje in de hemel was ook wel aardig, maar de dialoog met de duivel viel tegen. En aan het einde -het was maar een droom- zal ik maar geen woorden vuil maken.