Log

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Eindelijk gezien, en eigenlijk ee. totaal ander soort film dan ik had verwacht. Wat ten eerste opvalt zijn de prachtige beelden van een door de elementen geteisterd, verlaten Belfast. Wat overlap met The Third Man met het nachtelijk camerawerk en uitgerekte schaduwen, een film die ik ook weer eens moet zien.

Verder vooral eens met de oude comment van Ramon K: op het oog is het misschien een eenvoudig verhaal van een gewonde man op de vlucht, maar de film boort ook grotere thema's aan, de vlucht is haast een odyssee op weg naar het noodlot, waarbij Mason (in zijn jonge jaren nog) kampt met zowel een stervend lichaam als morele twijfel. Ook een prachtig einde, ik had eigenlijk verwacht dat hij de boot wel zou halen om daar dan uiteindelijk te bezwijken, maar dit was nog een stuk krachtiger omdat ook Kathleen hier haar noodlot tegemoet gaat, dat ze verbonden had met dat van Johnny.

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

Fijne film van Naruse met twee sterke vrouwenrollen (de mannen zijn, zoals wel vaker in Japanse films, nogal slap). Met name Takamine als Miho is erg goed als gedesillusioneerde maïtresse, die geconfronteerd wordt met de harde conclusie dat ze alles dreigt te verliezen. De sympathie van de regisseur, en door diens ogen ook die van de kijker, ligt duidelijk bij haar personage. Haar tegenstrever Awashima had makkelijk een kreng van haar personage kunnen maken, maar ook haar acties zijn begrijpelijk in de context. Zo werkt de film subtiel naar een onvermijdelijk eind: Kono dreigt naast zijn maïtresse ook zijn vrouw te verliezen, en is ook zijn reputatie kwijt. En Miho kiest toch maar eieren voor haar geld. Haar eigen love interest, een kleine rol van Nakadai, blijkt een opportunist waar ze niks aan heeft.

Ook weer een klein rolletje van Nobuo Nakamura, typisch zo'n acteur die je in ontelbare films gezien hebt zonder dat hij er ooit uit springt, maar die altijd een fijne toevoeging is.

Degelijk sociaal drama van Bergman. Een aantal acteurs zouden later terugkeren in andere Bergman-films, maar dat geldt niet voor de hoofdpersoon Nine-Christine Jönsson, zij zou maar een kleine acteercarriere hebben, eigenlijk was Hamnstad haar enige film die aan de vergetelheid is ontrukt. Enigszins, want dit is wel een van de onbekendere Bergmans. Zij doet het in elk geval best aardig in deze aanklacht tegen het buitensluiten van mensen met een krasje. Niet voor het eerst dat een film de meedogenloze Zweedse maatschappij uit vroeger tijden laat zien. Als aanklacht voldoet de film, met af en toe fraai camerawerk. Maar als acteursfilm, toch het handelsmerk van Bergman, maakt het niet zo veel indruk, daarvoor zijn de rollen te vlak geschreven.

vote posted

Nogal vreemde, soms wat vervelende film die vooral beklijft omdat Hepburn een dubbelzinnige rol speelt als jonge vrouw verkleed als man, en in die hoedanigheid van beide seksen romantische aandacht krijgt- behoorlijk gewaagd in die tijd. De film is een kruising tussen genres, van een Dickensiaans melodrama tot een moderne romantische komedie, en zit vol toespelingen die de Hays Code kennelijk niet begreep, want de film kwam door de strenge keuring heen. Hepburn speelt de rol van tomboy, iets wat niet ver van haar af stond, want zij kleedde zich sowieso het liefst in mannenkleding, en haar androgyne verschijning maakte destijds heel wat tongen los.

Grant is geinig als beroepszwendelaar met cockney accent, maar het script gaat alle kanten op en de verhaallijn van de vader (een wat onwennige Gwenn die zowel voor comic relief als voor drama moet zorgen) past niet echt bij de rest van de film. Het publiek pruimde Sylvia Scarlett niet en Hepburn werd mede door deze flop genoemd in de beruchte 'box office poison' advertentie van 1938, samen met o.a. Garbo, Davis en Dietrich. Ze zou haar zoete wraak al snel krijgen.

vote posted

Zwarte komedie over een paranoïde man die door de politie wordt gevraagd informatie te geven over zijn onderhuurder. Dat leidt tot nogal flauwe, Pink Panther-achtige taferelen, maar naar het einde wordt het steeds grimmiger als de wat al te olijke toon wordt verruild voor een duisterder aanpak. De laatste scène geeft de verhoudingen dan wel aardig weer: het oude communisme dat puffend en steunend achter het kapitalisme aankruipt, dat op zijn beurt ook weer gemankeerd is.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted