Log

Ging hier redelijk blanco in. Ik wist alleen dat het om SF ging en dat Jane Fonda in strakke pakjes de hoofdrol speelde. Het begon wel leuk met die striptease, maar het viel wel meteen op dat de decorbouwers er een bijzondere visie op na hielden. Het bleek de opmaat voor een bijzonder filmpje dat toch vooral erg amateuristisch overkomt.

Ik snap de cultstatus wel, en er zitten ook best geinige stukjes in, maar het script was ronduit belachelijk, de acteerprestaties zo-zo en vond het ook best saai- er gebeurde wel steeds wat maar het ging dan of te lang door of het werd matig uitgewerkt. Grootste tegenvaller was wel de muziek, ik had gezien het jaar van uitkomst groovy 60's psychedelia verwacht maar het was echt de meest corny 60's sound die je maar kunt bedenken. Dat maakt het toch al met al een teleurstellende ervaring.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

Eerste, en tot zover de enige Afrikaanse Gouden Palm-winnaar. Een nuttige geschiedenisles, maar helaas vond ik het soms een moeizame zit. Dat ligt dan toch vooral aan de regisseur, die te veel tijd neemt voor sommige episodes en juist te weinig voor andere, en die zichzelf een (te) prominente rol gaf als Miloud, een op rijm sprekende 'dorpsgek' die best irritant aanwezig was. Hij krijgt bovendien meer screentijd naarmate de film vordert. Dat komt het tempo niet bepaald ten goede.

De hoofdrol is voor Ahmed, gespeeld door een Griekse acteur, een Algerijnse herder die door droogte en armoede naar de stad gedreven wordt en daar te maken krijgt met de uitwassen van het kolonialisme. Uiteindelijk zal hij een van de eersten zijn die de wapens oppakt tegen de Fransen. Op zich was hij als protagonist OK, maar ik had toch liever meer gezien van Si Larbi, een van de oprichters van de FLN. De politieke interne strubbelingen tussen degenen die tot een diplomatieke oplossing wilden komen en degenen die de strijd wilden aangaan waren boeiend, jammer dat daar gezien de lengte van de film maar relatief kort aandacht aan is besteed.

Op zich een interessante double bill met Battle of Algiers, al is die film wel een klasse beter.

vote posted

Boeiend relaas over een regiment deserterende Hongaarse soldaten halverwege de 19e eeuw. Er is niet echt een duidelijke protagonist (misschien de luitenant die eigenlijk trouw wil blijven aan de keizer) waardoor de soldaten een beetje anoniem blijven. Dat lijkt een bewuste keuze, de militairen zijn één in hun drang hun thuisland te bereiken, na ruim 10 jaar in het buitenland te zijn gestationeerd.

Mooie landschapopnames van Zuid-Polen, de Karpaten en Hongarije, met een grote rol voor de vele paarden, die helaas niet allemaal ongeschonden zijn gebleven zo te zien. De scène tegen het einde als de huzaren bij bosjes worden afgeslacht is indrukwekkend gefilmd.

Heel fijn deze thriller, die dankzij de slimme editing tot het einde blijft boeien. Prima geacteerd, met een intense rol voor Willa Fitzgerald. Soundtrack werkte ook goed, al heb ik Love Hurts altijd een zeiknummer gevonden, deze versie trok ik beter (zeker ook gezien de context).

Ook leuk de maffe details zoals de bereiding van dat nogal copieuze ontbijt. Sowieso waren die twee oude hippies, sorry hippie en een biker, een goede vondst -ik had ze trouwens allebei niet herkend. En lekker droog dat einde, als ze opeens wordt neergeknald, en een laatste shot dat blijft hangen. Makkelijk 4 sterren.

O ja, het loont echt deze film volledig blanco in te gaan.

vote posted

vote posted

vote posted

Geslaagde satire met een vrij geniaal uitgangspunt, dat nu ook eens fijn wordt uitgewerkt. José Garcia is perfect in de hoofdrol, weet zijn personage een bepaalde intensiteit mee te geven die wel past. Want hij moordt dan -zogenaamd- uit noodzaak, hij lijkt er ook een bepaald genoegen uit te scheppen. Los van een origineel en spannend verhaal is er ook de nodige maatschappijkritiek op wat hier het 'turbo-kapitalisme- wordt genoemd, en ook opvallend vond ik de enorme reclame-uitingen die steeds voorbij komen. Had ondanks dat scherpe randje niet verwacht dat deze van Costa-Gavras was, deze film was toch een stuk luchtiger dan die paar andere films die ik van zijn hand zag.

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

Inmiddels aardig wat gezien van Hong Sang-soo, en een favoriet zal het nooit worden, maar zijn films hebben wat meditatiefs waardoor ze ook nooit vervelend zijn. Dit vond ik een van zijn leukere films. In kalm tempo wordt uit de doeken gedaan hoe de hoofdpersoon -uiteraard werkzaam in de filmwereld- zijn knappe ex opzoekt en in alternatieve versies ook andere vrouwen bewondert, begeert, afwijst, in een uurtje komen maar liefst 4 mogelijke love interests voorbij. Verder is Seoel in zijn films een nagenoeg lege stad, waar je elkaar steeds weer tegen het lijf loopt, als in een dorp met een enkele kroeg. Wat deze dan net wat leuker maakt dan ander werk is vooral de humor- die hele scene met die vier studenten bijvoorbeeld. En hoewel hij het trucje vaak uithaalt (je zou het een handelsmerk kunnen noemen) blijft het licht-ontregelend hoe scenes overlappen, en dat was hier misschien net beter geslaagd dan in zijn andere films die ik zag.

vote posted

Amerikaanse film over de strijd van de Russische guerilla's tegen de nazi's, gemaakt in de laatste fase van WO2, toen de VS de Sovjet Unie nog als bondgenoot had, al zou dat al snel keren. Het debuut van Peck, en zo'n beetje de gehele cast, alleen Peck zou echt doorbreken. Al zou ook Alan Reed (de dronkaard Sacha) wereldberoemd worden, als stem van Fred Flintstone.

Days of Glory is los van de context en de debutanten een weinig bijzonder WO2 drama, waarin de komst van een schone ballerina de verhoudingen in een groepje verzetsstrijders op scherp zet. Dat zou best tot een intrigerend drama kunnen leiden, maar Tourneur lijkt zich er weinig voor te interesseren want hij fietst er vlot doorheen. In het laatste stuk is er opeens de nodige actie, waarin de strijders het opnemen tegen meerdere Duitse tanks, en allemaal een heldendood sterven.

Tweede film met Cantinflas in de hoofdrol die ik zag, en deze beviel me wel beter dan Ahí esta el Detalle, die vaak als een van zijn beste films wordt beschouwd maar die wel heel statisch is. In El Bolero de Raquel gebeurt veel meer, het zijn vaak korte sketches in het kader van "12 ambachten 13 ongelukken" en er zit ook meer visuele humor in. Subtiel wordt het nooit, het blijft kluchtig, maar ik heb me best vermaakt en Cantinflas is niet voor niets zo geliefd in Latijns Amerika en Spanje- een likeable loser, die zich door zijn leugentjes en onhandigheid, maar ook door zijn naïeve goedheid, altijd maar in de nesten werkt.

"Bolero" verwijst zowel naar het vak schoenpoetser als naar het beroemde werk van Ravel, en dat heeft dan ook een prominente rol in de film.

Sterk, sober drama over een enorm misbruikschandaal in Frankrijk. Een lange zit, maar door de tijd te nemen wordt je als kijker echt meegevoerd in het hele proces. Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers is subliem. Bij Emmanuel had ik wel het gevoel dat het slecht met hem zou zou aflopen, en het moment dat hij foto's van zijn intieme delen toonde aan zijn geschokte advocaat was wel even een wtf-moment. Ik vond de meetings ook sterk gefilmd, het was inderdaad soms bijna documentaire-achtig. Ook complimenten voor de acteur die Preynat speelde, die zijn personage een bepaalde gelaagdheid meegeeft. Niet de slechtheid zelve, maar wel arrogant, in zijn eigen ogen geen slecht man. Tekenend hoe hij zijn inmiddels volwassen slachtoffers bejegent- als een man die geen idee heeft van wat hij op zijn geweten heeft.

De positie van de ooit almachtige katholieke kerk is door ontkerkelijking, maar ook zeker door dit soort schandalen steeds brozer geworden. Slachtoffers spreken zich steeds meer uit, maar de bodem van de beerput is ongetwijfeld nog lang niet in zicht- alleen al het feit dat dader-priesters vaak op missie werden gezonden naar Latijns Amerika, Afrika, Azië, waar ze buiten het zicht waren, is een teken aan de wand. Wat dat betreft heeft de kerkleiding structureel enorm gefaald, door niet in te grijpen, en terecht dat naast de feitelijke dader ook degenen die het wegmoffelden worden aangeklaagd.

Helaas heeft Barbarin nooit hoeven boeten- zijn ontslag werd zelfs geweigerd door de Paus, wat alleen maar aangeeft dat de rot nog steeds diep zit in dat instituut. Preynat heeft uiteindelijk wel vastgezeten voor zijn misdaden en is kort na zijn vrijlating overleden.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,5 stars

Malick maakt films met een christelijk-spirituele inslag, om het zacht uit te drukken. Ik kan me voorstellen dat gelovigen daar inspiratie uit putten, maar ik kon me er maar moeilijk in verplaatsen, in Franz. Waar ik eerst bewondering had voor zijn standvastigheid en het tegen de stroom inzwemmen, met alle nare consequenties van dien, sloeg hij wel erg door, door liever te sterven dan een eed af te leggen waar hij niet achter stond. Hij doet me daarom denken aan gevangen genomen christenen uit vroeger tijden, die liever stierven dan hun geloof af te zweren- en tegenwoordig als martelaar te boek staan. Ik kan me dan toch meer vinden in de priester- het zijn niet de woorden, maar je hart dat de waarheid spreekt, of iets van die strekking. Want hoe moest het nou verder met zijn weduwe en drie piepjonge kinderen? Hoe langer ik er over nadenk hoe minder begrip ik heb, en ik zou ook niet graag een religie aanhangen waarin je wordt geacht zo makkelijk afstand te doen van het leven. En al is "geacht" dan misschien niet het goede woord, het wordt wel nadrukkelijk in de schijnwerpers gezet.

Een ander kenmerk van Malick, een beeldenpracht ondersteund door stemmige muziek, beviel uiteraard wel en maken veel goed. Verder sluit ik me aan bij anderen die de mix van Engels en Duits een rare keus vonden- zeker gezien de vrijwel volledig Duitstalige cast had Malick er toch voor kunnen kiezen de hele film Duitstalig te houden. Zou ook geen unicum zijn voor een Amerikaanse film, een andere voertaal dan Engels, denk aan Apocalypto of Letters from Iwo Jima, en het had hier echt beter gepast.

vote posted

vote posted