Opinions

Best bijzonder filmpje over een weinig sympathiek figuur die romantische gevoelens ontwikkelt voor een zwaar spastisch meisje, een knappe rol van So-ri Moon. Vond het jammer dat haar innerlijke "ik" iets te vaak werd voorgesteld als een gezond, aantrekkelijk meisje, de impact was veel groter geweest als dat één enkele scene was geweest, tegen het eind. Het einde met de takken was natuurlijk symbolisch, maar het had ook wel iets van een wat makkelijke kunstgreep, zeker toen het ook nog leidde tot een gevangenisstraf.

Koreaanse films staan wel bekend om de enorme scheppen drama die ze vaak opdienen, en dat was in 1961 niet anders. Het is een en al treurigheid. En waar moderne Koreaanse films het drama nogal eens afwisselen met een flinke dosis zwarte humor is daar bij Obaltan geen enkele sprake van. Wellicht was het daarvoor nog te vroeg, nog geen tien jaar na de Koreaanse oorlog, in een drama waarin gedesillusioneerde en getraumatiseerde veteranen en hun families centraal staan. Obaltan kent geen mededogen. Als iemand het geluk lijkt te vinden is daar een jaloerse buurman die het meisje vermoordt.

Obaltan kent een aantal sterke scenes, vooral die met de door kiespijn gekwelde broer, die steeds het "correcte" doet maar alleen maar verder in de ellende zakt. De laatste scène in de taxi is erg naargeestig als hij de woorden van zijn waanzinnig geworden moeder uitspreekt: "Laten we gaan". Het lijkt er op dat de kiespijn zozeer zijn gedachten in beslag nam dat hij zijn lot en dat van zijn gezin gelaten accepteerde, maar zodra de fysieke pijn weg is komt daar andere, niet behandelbare pijn voor in de plaats, de pijn van een mislukt leven.

De pakkende soundtrack is al even dramatisch als het verloop van de film.

Kleine, ingetogen film over de jodenvervolging met mooie rollen van het oude dametje en de wat slappe, door zn vrouw onder de duim gehouden timmerman.
De verschrikkingen van de Holocaust zijn niet in-your-face maar zijn subtiel, maar daardoor des te indringender, aanwezig. Ook de machteloosheid van de Slowaken wordt heel mooi getroffen -het dronken gevloek achter het etalageraam als alle Joden worden verzameld. En de vriendelijke mevrouw Lautmann is in haar argeloosheid ontroerend. Als zij eindelijk doorheeft wat er aan de hand is en "pogrom!" uitroept, gaat dat door merg en been.
Klein meesterwerkje.

Droge komedie heeft wat leuke momenten maar over de hele linie vond ik het toch wat flauw. Het heeft allemaal weinig om het lijf, en een aaneenschakeling van absurditeiten is niet pers se grappig. Van Warmerdam is toch op z'n best in ongemakkelijke situaties in het sociale verkeer, en niet zozeer in escalerende. Jammer dat de lullo's/ zakenmannen een tweede keer komen opdraven, één scene met hun was goed geweest, nu voelde het een beetje als makkelijk scoren. En ook jammer van het voorspelbare einde, al zou ik ook niet weten hoe je zo'n verhaal goed afsluit.

Redelijk maar beetje langdradig drama dat zich afspeelt tijdens de nadagen van het Habsburgse rijk. De decors en aankleding zijn gedetailleerd, maar het komt allemaal een beetje flets over, niet vergelijkbaar met de kleurrijke historische drama's van bv Visconti. De film meandert soms ook alle kanten op. Zo zijn er duidelijke hints naar misbruik in zijn jeugd, een huwelijk komt min of meer uit de lucht vallen, er zijn wat korte scenes die de spionagewerkzaamheden aanstippen, maar het blijft allemaal wat fragmentarisch en komt daardoor niet echt uit de verf.

Een Ozu-film kijken is een redelijk risicoloze onderneming. Het is altijd wel kwaliteit, zelden verrassend, en het is rustgevend. Dat geldt allemaal ook voor deze Flavor of Green Tea over Rice, je zou het een redelijk standaard-Ozu kunnen noemen, een film over gewone Japanners met familiale problemen, waarbij en passant wat culturele aspecten de revue passeren, zoals in dit geval de traditie huwelijken te arrangeren. Ozu neemt de tijd de verschillende personages te introduceren, de sullige echtgenoot die geen respect krijgt van zijn vrouw krijgt dat wel voor zijn werk en ook van zijn oude legerkameraden. Zijn nicht die moderne idealen heeft en het huwelijk van haar oom en tante als een voorbeeld ziet hoe het niet moet. De echtgenote die geen enkel respect heeft voor haar man, maar op het eind dan toch tot inkeer komt.

Het levert geen bijtend portret op, Ozu is de meester van de subtiliteit, soms zou je wel wensen dat hij iets meer een standpunt inneemt maar dat levert dan ook meteen andere cinema op. Geen onvergetelijke Ozu maar wie fan is van zijn werk zal niet teleurgesteld zijn.

Ik ben vooralsnog geen fan van de Bond-visie van regisseur Glen. Na For Your Eyes Only wederom een matige episode, nogal zielloos, waarbij alle Bond-elementen netjes worden afgevinkt maar er nauwelijks sprake is van een eigen smoel. Het circus is al niet erg inspirerend als decor, er zitten ook te veel flauwe grapjes in, uit alles blijkt dat de makers James Bond niet serieus nemen. Er wordt weer een heel blik mooie dames geopend maar op twee na zijn het slechts figuranten, en de rol van Octopussy zelf, het sloeg werkelijk waar nergens op. Opening was nog wel aardig met het mini-vliegtuigje, en ook de eindscene op het vliegtuig had wel een ouderwets Bond-gevoel, maar ertussen in veel matige stukken en een warrig verhaal.

Niet de eerste keer dat ontrouw het thema is van Chabrol. Dit keer kan een jonge schrijver met een minderwaardigheidscomplex het niet verkroppen dat hij zijn meerdere moet erkennen in zijn Duitse naamgenoot die alles lijkt te hebben wat hij zelf begeert: een ongedwongen charme, een knappe vrouw, echte liefde, succes. Ik moest heel eventjes denken aan de Donkere Kamer van Damocles waarin Osewoudt ook zo'n betere versie van zichzelf ontmoet.

Maar zoals al benoemd is het meer een "talentueux Monsieur Ripley". Als een ware intrigant komt Albin het huwelijksgeluk verstoren, in een knappe opbouw, waarin de zeer aanwezige voice-over veel meerwaarde heeft omdat Albin's motieven zo verschillen van zijn acties. De hoofdpersoon is een verschrikkelijk onsympathiek figuur maar het is ook geloofwaardig dat hij met zijn jongensachtige voorkomen het echtpaar weet in te palmen. Ik neig er overigens naar om dergelijke psychologische films die hun protagonist zo onsympathiek maken juist hoger te waarderen, omdat die ergerlijke figuren vaak oneindig interessanter zijn dan de brave helden die zo vaak de hoofdrol vervullen. Daarom vond ik het wel enigszins jammer dat Albin op het eind helemaal instortte.

Fijn bizar filmpje van Boe, dat licht-komisch van start gaat, steeds duisterder wordt om tenslotte te eindigen in een nogal perverse slachtpartij. Bro kende ik eigenlijk nauwelijks, maar hier zet hij een knappe rol neer als een macabere versie van zichzelf. Ook andere acteurs spelen (een versie van) zichzelf wat een grappig spel tussen feit en fictie oplevert. Toch was ik na wat speurwerk licht teleurgesteld dat Lene niet Bro's echte vrouw was en zijn schoonouders niet de ouders van Lene. Maar dat was misschien ook wat te ver gegaan, er moest wel geacteerd worden natuurlijk.

Offscreen is niet altijd even aangenaam om naar te kijken, maar dit originele, ongemakkelijke en best gewaagde filmproject verdient credits.

Östlund vind ik wel een boeiende regisseur, zijn films hebben altijd wel iets onbehaaglijks zoals ook bij bv Seidl en Haneke, al schrijf ik de laatste wel een stuk hoger aan. Östlund's stijl kan ik ook wel hebben, zo terloops als het gebracht wordt, het is soms echt een beetje alsof je ongewild toeschouwer bent. Personages zijn over het algemeen ook niet bepaald sympathiek- die lerares die morele verontwaardiging uit elke porie wasemt, zulke mensen bestaan ook echt. Verder vond ik die gênante scene in de treincoupé erg goed getroffen, die meisjes speelden een geloofwaardig stel bezopen tieners. Niet elke verhaallijn is even geloofwaardig, met name die buschauffeur was wel een grensgeval. Ik weet dat Zweden, mits nuchter, veel gezagsgetrouwer zijn dan Nederlanders -als een stoplicht daar op rood staat stoppen mensen ook echt- maar dat ze zo'n rare actie zonder al te veel weerwoord over zich heen laten komen is wel echt moeilijk voorstelbaar.

Ongemakkelijk en niet bepaald vrouwvriendelijk maar desondanks af en toe prachtig. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de muziekscore die erg blijft hangen. Vooral als de enige overlevende verpleegster een liedje gaat zingen en haar stem wordt overgenomen door de muziek, terwijl na een fade-out het beeld felblauw kleurt was huiveringwekkend mooi. De film had natuurlijk daar moeten eindigen of met het beeld op de poster, die laatste scène is overbodig en doet eerder afbreuk aan de sfeer van de 50 minuten daarvoor.
Tot nu toe mijn favoriete Wakamatsu.

Okja mocht zich verheugen op behoorlijk wat pers-aandacht de afgelopen weken. Het blijkt best een onderhoudende film te zijn, bovengemiddeld, maar naar mijn smaak te bombastisch in uitvoering- er had wel een plotlijn of twee uitgelaten mogen worden (mijn suggesties: de evil twin en de interne strijd tussen Jay en K). Het varken Okja is niet zo schattig en knuffelbaar als ik vooraf had gevreesd, maar wel al te slim en heldhaftig. Het einde in het slachthuis (inclusief een Disney-achtige ontsnapping en een soort strijdkreet van de varkens) was mij te Amerikaans- laat dan liever een in-your-face slachthuis-scene zien met bloed en ingewanden in plaats van die keurig glimmende machines en mooi afgesneden koteletjes.

Met enkele bijzondere muzikale keuzes en nogal overdreven spel van de steracteurs probeert de regisseur er een eigenzinnig stempel op te drukken, en daarin slaagt hij redelijk. Meer zat er denk ik ook niet in, het onderwerp leent zich niet goed voor een grote publieksfilm, de echte scherpte blijft uit. Bong is een interessante filmmaker maar dit is toch de minste die ik tot nu toe van hem zag.

Sympathieke film met interessant gegeven is iets te glad naar mijn smaak om echt indruk te maken. Scenes zoals die met de cello in een grazig weiland waren tenenkrommend, en ook de laatste scenes met het steentje waren wel over het randje, maar daar tegenover staan ook wel genoeg goede scenes waarin die toch wel typisch Japanse zorgvuldigheid mooi wordt getoond: of het nu gaat om het wassen van doden, het opdienen van voedsel, of zelfs het aanharken van een parkje, het lijkt nooit achteloos te gaan maar met een intense concentratie die ik alleen maar kan bewonderen. Ook wel redelijk geslaagde humor zodat het ook nooit al te zwaar aanvoelt. Sowieso vind ik de afwisseling tussen banaliteiten en eerbiedwaardige ernst vaak wel werken in dit soort films.

De score vond ik wel tegenvallen. Ik houd best van klassiek, maar het klonk wel erg gepolijst, vooral veel saaie kamermuziek die van een CD van het type Now This is Classic Volume 5 lijkt te komen.

Historische avonturenfilm over de Amerikaanse oorlog tegen de Barbarijse zeerovers, die de Middellandse Zee eeuwenlang onveilig maakten. De film moet een behoorlijk budget hebben gehad met replica's van meerdere schepen en een grote crew, en knappe actiescenes. Fijne cast ook wel, Farrell (uit o.a. City Girl) kan zich misschien niet erg onderscheiden, maar staat tegenover Beery en Bancroft als rouwdouwers en de bijzonder knappe Esther Ralston als de onvermijdelijke love interest.

Old Ironsides heeft best een lange aanloop naar de strijd, eenmaal op de Middellandse Zee volgt de film enkele beslissende momenten zoals het tot zinken brengen van de Philadelphia of de "dan liever de lucht in"-actie van een luitenant die net daarvoor heel kort geïntroduceerd wordt, en eindigt met de geruststellende woorden dat de zeeën nu veilig zijn- ietwat voorbarig want er zou een paar jaar later een tweede expeditie volgen.

Fraai geschoten drama van Jancsó over een arts in existentiële twijfel. Zoals bij Jancsó gebruikelijk wordt het verhaal niet opgelepeld, maar moet je aan de hand van de onderlinge relaties en korte gesprekjes proberen de film te ontleden. In elk geval wordt al snel duidelijk dat de hoofdpersoon ontevreden is met zijn leven, ondanks maatschappelijk succes- maar geld, roem, vrouwen, ze lijken hun aantrekkingskracht te hebben verloren. Nadat een gecompliceerde hartoperatie (die akelig realistisch wordt getoond) bijna mislukt -maar dankzij de kunde van een gepensioneerde arts alsnog tot succes leidt- moet hij aan zijn vader denken, en hij trekt naar het platteland, waar zijn vader een boerderijtje bestiert. De simpelheid van het boerenleven staat in sterk contrast met zijn intellectuele vriendenclub, waar over kunst gedebatteerd wordt en experimentele films over dode ganzen worden getoond, maar ook tussen de hooibalen voelt hij zich niet thuis. En passant wordt de suggestie gewekt dat hij een meisje heeft bezwangerd waardoor zij de artsenopleiding moest verlaten.

Zoals gezegd is het mooi gefilmd, met soms prachtige zwartwit fotografie, maar de film is ook erg ongrijpbaar. Veel begrip voor de protagonist kon ik eerlijk gezegd niet opbrengen.

Niet erg vrolijke maar sterke film over de horror van een leraar die zijn klas niet in de hand heeft. Goed spel van Per Oscarsson als de getergde leraar, die gevangen lijkt in een leven dat hij niet wil leiden: een liefdeloos huwelijk en werk dat hij verafschuwt. Ook de kinderen doen het prima, het zijn ook geen overdreven monstertjes maar gewoon kinderen die de zwaktes van hun leraar maar al te goed doorhebben, wat voor een aantal uiterst pijnlijke scenes zorgt, en waarbij de machteloosheid en frustatie van de leraar bijna voelbaar zijn. Ik moest geregeld wel aan mijn eigen (middelbare) schooltijd denken. Aardige opbouw ook wel, geschoten met stemmig zwart-wit, waarbij de scenes in de klas en met de echtgenote worden afgewisseld met een enkel moment van iets wat op geluk lijkt, naast wat opzichtige symboliek rondom vogels. Niet zien als je van plan bent om in het onderwijs te gaan werken (of misschien juist wel).

Grotendeels eens met het voorgaande bericht, al ben ik iets milder gestemd. De liedjesdichtheid was mij te hoog maar sommige liedjes waren nog best aanstekelijk- ik zou het thuis niet opzetten maar in de film kwamen ze wel tot hun recht, en een aantal deuntjes kwamen me zeer bekend voor (met name You've Got to Pick a Pocket or Two en Consider Yourself).

Het verhaal is genoegzaam bekend en weinig bijzonder, en het ontbreekt de hoofdpersoon inderdaad aan een beetje pit: Oliver is een typisch Dickens-personage dat het goede vertegenwoordigt: beleefd, braaf, meegaand, naïef. De slechte karakters zijn bij Dickens altijd een stuk interessanter en dat is hier ook het geval met Fagin en Sikes, waarbij Moody als Fagin wel de meeste indruk maakt. Visueel is het allemaal bont en uitbundig, met een duister stukje als Bill Sikes achter Oliver aan gaat en haast terloops zijn vriendin vermoordt.

Dat deze film de Oscar won in plaats van bijvoorbeeld het eveneens genomineerde Romeo and Juliet vind ik niet terecht maar wel begrijpelijk, Oliver! is voer voor nostalgici en daarmee typisch Oscar-bait.

Zo vlak voor het controversiële WK in Qatar leek het me wel aardig om de docu over het eerste 'sportswashing' event uit de moderne tijd te kijken, de Olympische Spelen van Berlijn van 1936. De opening, waarbij de link wordt gelegd met de klassieke Spelen op Olympus, is bijzonder, daarna volgt een fraai in beeld gebrachte registratie van de atletiek-onderdelen. Riefenstahl was een pionier en bracht met veel gevoel voor esthetiek de verschillende sporters in beeld, waarbij de overwinningen van Jesse Owens het meest tot de verbeelding spreken. Het propagandagedeelte viel me verder mee, uiteraard komt de nazigroet veelvuldig in beeld maar die had in 1936 nog niet hetzelfde gewicht als een paar jaar later. Opvallend is de afwezigheid van de Sovjet-Unie, maar die deden pas mee vanaf 1952 las ik.

Overigens zijn bijna 250 deelnemende atleten omgekomen in WO2.

Iets minder pakkend dan het eerste deel, atletiek is ook wat fotogenieker wellicht, maar een knap tweede deel waarbij nu andere sporten voorbij komen. Niet alle sporten zijn even goed in beeld te brengen, zelfs Riefenstahl lukte het niet om van zeilen een boeiende kijksport te maken. Het zwemmen, schermen, schoonsprongen, paardrijden en hockey waren leuk om te volgen. De winnaar van het hockey-goud was trouwens India (werd niet vermeld in de docu). Ook wat Nederlands succes (Rie Mastenbroek) maar het Wilhelmus klonk niet eenmaal.

Aangename film van Audiard, wel behoorlijk anders dan zijn eerdere werk. Jonge Parijzenaren op zoek naar de liefde binnen een niet-alledaagse Parijse setting, namelijk niet de romantische binnenstad met al zijn bezienswaardigheden, maar ook niet de vervallen banlieues. De drie acteurs doen het meer dan prima, met vooral een opvallende Lucie Zhang als de ontwapenende Émilie. De verhaallijn met Merlant vond ik eigenlijk de minst interessante, vond dat gepest met dat filmpje ook te ver gaan met die hele collegezaal die daarin meegaat.. Erg fijne soundtrack ook, vooral het laatste (door Zhang gezongen) nummer Falling in Love Again komt wel in mijn playlist te staan.

Een klassieke tragedie in een moderne setting. De film toont, net als in Abu-Assad's laatste film Huda's Salon (2021) (die ik nog moet zien) een perverse modus operandi van chantage en dwingen tot collaboratie, maar maakt geen karikatuur van de complexe situatie. De aanslag waarmee de film begint is lukraak, het slachtoffer willekeurig, de vergelding chaotisch maar meedogenloos. De Palestijnen zijn verenigd in hun woede, maar wantrouwen elkaar ook, waar de Israeli dan weer gebruik van maken. Alleen al door relatief snel vrij te komen maakt iemand al verdacht, tot bij zijn vrienden en vriendin aan toe.

Daarnaast speelt nog het liefdesverhaal, waarbij mijn enige kritiek is dat Omar geen enkele navraag doet bij zijn vriendin als zij zwanger blijkt van een van zijn beste vrienden, en zelfs hun huwelijk gaat regelen. Het kan een cultuurdingetje zijn, maar gezien de aard van hun relatie vond ik dat nogal ongeloofwaardig. Het levert uiteindelijk wel een sterk einde op, dat in de uitvoering misschien voorspelbaar was, maar als slotakkoord wel heel treffend.

Had deze ooit al eens gezien, maar kon me er maar weinig van herinneren- alleen de scene met het kindermeisje die zelfmoord pleegt en de dood van de priester kwamen me bekend voor- dat zijn ook wel iconische scenes natuurlijk. Ik dacht trouwens altijd dat Damien wat ouder was, een jaar of 10. Hij doet het goed, maar Mrs Baylock steelt de show, echt een heel creepy personage. Peck zat half jaren 70 wel in een dip in zijn carrière, toch vind ik hem een verrassende hoofdrolspeler, en heb eigenlijk niks op hem aan te merken. Dat hij op het punt stond een kind dood te steken op het altaar was wel even een bizar moment. Atticus...!?

Erg aangename film over jeugdherinneringen en ook over de zegeningen van het eenvoudige leven op het platteland (een geliefd thema wel in Japanse anime), die een nostalgisch gevoel weet op te roepen. De animatie is prachtig, de dialogen kwamen natuurlijk over -ook in vertaling- en de muziek is apart maar ook zeker fraai. Na het einde zat ik met een grote glimlach op de bank, te overwegen om eens een werkvakantie op het Japanse platteland te boeken.

Film waar ik nooit zo veel zin in had, omdat ik er heel weinig van verwachtte. De titel alleen al sprak me totaal niet aan (slecht criterium, ik weet het), maar de regisseur leek verder weinig bijzonder werk te hebben geleverd en ook de plot leek me mwah. Maar ik ben toch blij het een kans te hebben gegeven want het is een prima film.

Dat is vooral te danken aan de acteurs, met name Fonda is geweldig als cynische ouwe zak. Dat hij langzaam maar zeker ontdooit door de onverwachte logeerpartij van een dertienjarig knulletje (moet je nu trouwens mee aankomen, "we gaan een maand naar Europa, hier is ons kind, doei!") zal weinigen verrassen, maar toch ging ik er in mee. Hepburn doet het trouwens ook goed, maar haar rol is wat subtieler en dienender. Dat Jane Fonda de dochter van vader Henry speelt geeft de film nog extra realisme. Los van het acteerwerk en de mooie omgeving is er voor cinefielen niet echt veel te halen, maar soms doen de acteurs al het werk.

De eerste en laatste Bond-film met George Lazenby slaat nauwelijks een nieuwe weg in ten opzichte van de Connery-films. Plot kwam me wel erg bekend voor, ik zou bijna zweren dat grote delen van de plot overeenkomen met eerdere films. Ik denk dat ik de boeken van Fleming ook niet zal kunnen smaken want het script is weer een van de zwakste schakels. Lazenby was wel OK als Bond, wat onwennig, maar niet zoveel minder dan Connery. De Bond-girl, Diana Rigg, was helaas weinig bijzonder, en er was ook weinig chemie tussen haar en George.

Savalas had niet heel veel te doen als schurk, maar deed het wel OK. Sommige scenes in de sneeuw waren spectaculair, zowel de bobslee rit als de achtervolging op skies. En anders dan in eerdere films, wisten ze op tijd te stoppen. Maar helaas heeft OHMSS een ronduit belachelijk script:

James moet met de dochter van een of andere mafia-baas trouwen in ruil voor informatie over Blofeld, die zijn nobele afkomst wil bewijzen en het Brits Genealogie Bureau inhuurt om op zijn geheime basis, waar jonge vrouwen een dieet volgen maar stiekem geïndoctrineerd worden als een soort parodie op The Manchurian Candidate, zijn stamboon geschiedenis te doorlopen- daar kun je toch niet serieus mee aan komen zetten...

Lazenby weigerde verder Bond te spelen, ging de hippie tour op en wachtte op aanbiedingen van betere regisseurs met betere scripts (dat laatste valt hem niet bepaald kwalijk te nemen), maar zijn carriere liep hopeloos vast.

Wel een goede Bond-song, al was het niet de titelsong: Louis Armstrong met We have all the time in the world dat ik eerlijk gezegd alleen kende van de Fun Loving Criminals.

Aardig sociaal drama met goeie rol van Brando (wiens "I could have been a contender" speech natuurlijk legendarisch is dankzij Raging Bull) maar die qua scenario en sommige bijrollen tekort schiet en zijn klassieke status niet echt waarmaakt.

Misschien dat de invloed van de priester in die tijd nog heel groot was maar ik vond de rol van Malden een beetje ongepast, om nog maar te zwijgen van Eva Marie Saint, elke scene met haar was vervelend. Maar het zal aan mij liggen want ze kreeg er een Oscar voor.

Het scenario vond ik ook niet geweldig, met name die heroische laatste scene waarbij de havenlui een draai van 180 graden maken als de niet erg geliefde Terry een pak rammel krijgt vond ik wat te veel van het goede. De hearings-scene was daarentegen nogal afgeraffeld.

Toch geen al te lage score vanwege de goede hoofdrollen van Brando en Cobb en enkele sterke scenes.

De hele film zat ik me al af te vragen hoe Tarantino de gruwelijke Manson murders in vredesnaam in beeld ging brengen- en achteraf is het het natuurlijk makkelijk duiden. Want net als in wraakfilms als Inglorious Basterds en Django Unchained speelt Tarantino ook hier met de werkelijkheid. Tarantino is een beetje het zwakke jongetje die droomt van fysiek overwicht en al zijn bullies neerhoekt in lang uitgesponnen fantasieën. En passant moet Bruce Lee het trouwens ook nog even ontgelden in een leuke maar ook wel een beetje aparte scène .

Di Caprio is erg goed- hij trekt vrijwel elke film waar hij in zit naar een hoger niveau en toont weer aan dé acteur van zijn generatie te zijn. Pitt doet het ook naar behoren maar blijft ook als vijftiger nog te veel afhankelijk van zijn looks. Robbie als Tate voegt misschien op het eerste oog niet zo heel veel toe maar ze sprankelde als de tragische Sharon Tate: charmant, lief, belezen, een beetje ijdel- maar ja welke acteur is dat niet. Een onmisbaar personage uiteindelijk. Verder veel bekende Tarantino acteurs waarvan sommigen verder maar weinig aan de bak lijken te komen zoals Zoe Bell en de onvermijdelijke Michael Madsen.

Once upon a Time...in Hollywood ziet er verder fantastisch uit, de zorg voor details met drukke verkeersscènes en straatbeelden is verbluffend. En het kijkt gewoon ontzettend lekker weg. Ik blijf moeite houden met de steeds grotere lengte van films, maar ik heb me tijdens het kijken (zonder pauze gelukkig) geen seconde verveeld. De scene op de Spahn ranch was beklemmend en grappig en de scenes omtrent Rick Dalton die een gastrol speelt in Lancer vond ik ook erg goed. Het laatste half uur gaat het natuurlijk helemaal los in een nu al legendarische finale. Beste van Tarantino sinds Kill Bill 1 wat mij betreft.

Een opwindend verhaal over revolutionairen, een KKK-achtig old boys network, migratie en de gewelddadige bestrijding daarvan, racisme, ouderschap, verraad, hoop & liefde: One Battle After Another zit vol thema's en ideeën waar een ander snel in verstrikt zou raken, maar PTA weet ze samen te voegen tot een mix die heerlijk wegkijkt en ook nog eens dringend actueel is.

OBAA wordt gedragen door erkende topacteurs di Caprio en Penn, beiden ouderwets goed op dreef, en ook de supporting cast mag er wezen, met Teyana Taylor, del Toro en nieuwkomer Chase Infiniti. De opvallende score van vaste componist Johnny Greenwood helpt een nerveus sfeertje te creëren. Geregeld wordt de spanning weggenomen door luchtige momenten, maar de vaart blijft er flink inzitten, one highlight after another, met minimaal drie memorabele achtervolgings/ontsnappingscenes, waarbij de laatste op de snelweg wel het absolute hoogtepunt vormt. Al vond ik de vlucht over de daken, waarbij drie jonge gasten als het ware vliegen en di Caprio daar achteraan hobbelt, ook geweldig.

Als ik dan toch een minpuntje moet benoemen, ik vond de plotselinge inkeer van de bounty hunter een beetje te makkelijk- dat had wel iets creatiever gemogen. Maar dat is klein bier, de overall ervaring is geweldig- ik denk zelfs mijn favoriete PTA (was altijd There Will Be Blood).

Behoorlijk letterlijke remake van Lubitsch' eigen The Marriage Circle en in alle opzichten superieur. Ik ben niet zo'n fan van Maurice 'oh la la" Chevalier maar hier is hij prima gecast. Dat geldt ook zeker voor MacDonald als zijn lieftallige eega, maar eigenlijk zijn alle acteurs wel goed. Vooral de bijrol van Charles Ruggles was erg geslaagd, prachtig hoe hij de nauwelijks luisterende MacDonald steeds de liefde verklaart. Overigens zijn alle drie genoemde acteurs ook te bewonderen in een aantal andere Lubitsch-films. One Hour With You kent de nodige Lubitsch-brille in de dialogen ("Dr Bertier, physician", "Professor Olivier, ancient history") iets wat in de stomme versie toch een stuk minder tot zijn recht komt.

Het is een musical, maar de liedjes zijn goed gedoseerd en dragen bij aan de ironische sfeer die alles uitademt, net als het doorbreken van de vierde wand. Een van Lubitsch leukste komedies.

Ik vond dit eigenlijk wel een van de beste films van Hawks die ik tot nu toe zag. Het is inderdaad (gelukkig) geen spannende avonturenfilm, dit donkere drama over een groep waaghalzen die in een godvergeten oord in Midden- of Zuid-Amerika een kleine vliegmaatschappij runnen. Niet dat er visueel niks te beleven valt: op de opstijgende en dalende speelgoedvliegtuigjes na wordt vooral gebruik gemaakt van echte vluchtbeelden en die zijn soms spectaculair te noemen. De film moet het verder vooral hebben van een aantal sterke rollen, waarbij Grant overtuigt als de cynische leider van het groepje piloten. Jean Arthur vind ik persoonlijk niet zo knap -zeker vergeleken met de oogverblindende Rita Hayworth die even later binnenstapt en ook de Mexicaanse dames waren niet te versmaden- maar ze heeft wel een goede screen presence, sowieso een leuke rol van haar. Ook leuk Barthelmess eens in een sprekende rol te zien, hij doet me hier aan Peter Lorre denken, en een goede supporting act van Thomas Mitchell.

De donkere, regenachtige setting past prima bij de fatalistische toon, al is er op het einde de niet-zo-verrassende heroïek en inkeer, gevolgd door de verzoening. Paste prima dus ik had er geen moeite mee. Het einde mocht er ook zijn.

En "boner" had kennelijk een andere betekenis in 1939.