Opinions

Het was even schrikken toen de naam Karen Blixen verscheen. Haar memoires die leidden tot de Oscarwinnende film Out of Africa zorgden nu niet bepaald voor hoge verwachtingen. Gelukkig is dit wel interessanter, met mooie beelden en een goede cast, zonder dat ik echt onder de indruk raakte. Daarvoor is het me toch te stichtend-moralistisch. Oudjes die samen een streng-religieuze gemeenschap vormen op een afgelegen plek, het zal sowieso niet ieders cup of tea zijn, zeker omdat er nauwelijks iets gebeurt. Er zijn wat gemiste kansen op liefde, er is een Franse vluchtelinge en er is een feestmaal.

Om dat laatste draait het toch vooral, het eten van hoge kwaliteit dat de degelijke levens van de lutheranen een beetje kleur geeft en leidt tot verbroedering en vergeving. Het leidt ook tot een merkwaardige speech van de generaal, iets over Gods genade die keuzestress overbodig maakt, waarbij me niet helemaal duidelijk werd of dat bedoeld was als onsamenhangende dronkenmanspraat of als een diep filosofisch inzicht. De ontroerd knikkende parochianen doet het tweede vermoeden.

Ik lees overigens dat Alexander Payne bezig zou zijn met de remake maar daar is sinds 2019 niks meer van vernomen. Lijkt me eerlijk gezegd ook niet direct iets om naar uit te kijken.

Wederom een fijne Willams-verfilming van Kazan, zeer sfeervol dankzij de muziek en mooie fotografie. Niet zo sterk als ASND, maar toch behoorlijk goed met weer een prima Malden en goed tegenspel van Baker als kind-vrouwtje en Wallach als Italiaan 'Silva' (wat me trouwens geen bestaande Italiaanse voornaam lijkt voor een man).

Zowel de scenes tussen Baker en Malden als die tussen Baker en Wallach zijn sterk, vind het ook heel voorstelbaar dat deze film controversieel was gezien de seksuele spanning tussen de laatste twee, maar helaas behoren de scenes waarin ze alle drie optreden tot de minste van de film. Het openlijke geflirt onder de neus van de steeds bozer wordende Malden, het halfbakken vluchten als hij zijn geweer erbij pakt, het ging allemaal net iets te ver om het spannend te houden, zeker als Silva Baby Doll nog even in de boom trekt. Ik vermoed dat ik Baby Doll nog een stuk beter had gevonden als die (komisch bedoelde) elementen er niet waren geweest en Kazan/Williams full force de dramakant op waren gegaan.

Baby Driver kreeg behoorlijk goeie kritieken, maar valt vies tegen. Hoofdpersoon Elgort doet het aardig, maar Spacey, Hamm en in mindere mate Foxx lijken niet op hun plek - om nog maar te zwijgen van de bijna bejaarde Flea, die dit soort cameos toch eens achter zich zou moeten laten.

Het script is, niet verrassend, Baby Driver's achilleshiel (of om bij het thema te blijven, de loszittende uitlaat). De beste achtervolgingsscène zit eigenlijk al in het begin, daarna wordt het eigenlijk alleen maar minder, zowel qua actie als qua storyline. De karakterverdieping van Baby werkte averechts want de scenes met de dove man en het serveerstertje waren niet alleen irritant en zoet maar ook totaal ongeloofwaardig, zelfs in het parallelle universum waarin je accepteert dat een jonge twintiger een taperecorder weet te bedienen. Ook maakt de regisseur de fout van Hamm opeens de bad guy te maken. Diens grimassen en teksten die een onmetelijke woede moeten uitbeelden doen vermoeden dat Hamm tijdens de Mad Men serie nogal werd overschat want een begenadigd acteur toont hij zich hier niet bepaald.

De overvloedige soundtrack heeft wat hits en misses, dat kan ook bijna niet anders als er non/stop muziek klinkt, maar echt opwindend wordt het nergens. Wel opvallend dat twee Nederlandse bands achter elkaar worden gedraaid, Focus en Golden Earring.

Het was een boeiende tijd, toen de silents werden verdrongen door de talkies- en daarmee ook veel silent stars zonder baan kwamen te zitten. Singin' in the Rain is een beetje het standaardwerk over dat tijdperk en wordt dan ook uitvoerig geciteerd. Donen's bitterzoete musical is superieur in elk opzicht, wat geen schande is natuurlijk. Babylon is grotesk, uitbundig, en nogal platvloers- er zitten een aantal memorabele scenes in en muzikaal vond ik het behoorlijk sterk.

Ik moet alleen nu echt concluderen dat ik niet zo'n fan ben van Margot Robbie. Een knappe vrouw, maar ik vond haar geen moment geloofwaardig als silent starlet. Ik las dat ze haar rol spiegelde aan Clara Bow, de "It-girl". Ik zag het er niet in terug. Ik vond haar eigenlijk in alles een 21e eeuwse vrouw, in haar bewegingen, mimiek en taalgebruik. Maar dat geldt voor meer acteurs in Babylon, de aankleding was top- de acteurs waren vooral erg hedendaags. Zo had het meer de sfeer van een eigentijds feest met als thema 'roaring twenties' dan dat het het oude Hollywood tot leven brengt.

Ook een beetje pijnlijke rol van Tobey Maguire, in een sowieso overbodige gangster-sequentie. Ik zag dat iemand Boogie Nights noemde, die associatie had ik ook, en Chazelle heeft ook wel gekeken naar Gaspar Noé. Ik had uiteindelijk het gevoel veel dingen al eerder te hebben gezien, maar dan beter uitgevoerd, en dat maakt van Babylon uiteindelijk een wat hysterisch afgietsel van (veel) betere films. Niet heel vervelend, en misschien ooit rijp voor een herziening, maar bepaald niet het miskende meesterwerk wat ik had gehoopt.

Leuke frisse film, zelfs na al die jaren nog- herziening viel me dan ook erg mee.

Het verhaal spreekt natuurlijk al tot de verbeelding, maar het script zit ook nog eens goed in elkaar, en tijdreizen wordt niet al te ingewikkeld voorgesteld: gewoon een flux capacitor opstarten met plutonium en klaar ben je. Leukst zijn de scenes met zn ouders in 1955, geinig ook zn rock-optreden, en de nodige aardige grappen.

Soms ligt het er iets te dik bovenop- dingen die letterlijk gezegd worden tegen pa McFly die de jonge Marty ook al te horen kreeg, van Biff, de rector e.d., maar goed het zij zo.

Nu naar deel 2, speelt zich af in 2015, altijd leuk hoe ze vroeger dachten dat de toekomst waarin we nu leven eruit zou zien. Of zo.

Film waarvan ik niet echt wist wat ik kon verwachten, maar na het lezen van enkele commentaren hield ik me schrap. Het blijkt een bijzondere mix van genres te zijn, een behoorlijk unieke film die ik toch niet zo een twee drie kan vergelijken, al valt er voor elk van de namen die her en der gedropt worden wel iets te zeggen. Ook Tarantino, in de zin dat het een fantasie is waarbij de slachtoffers terugslaan in een orgie van geweld, met totaal over the top personages (de westerse huurlingen). Het is een totaal ander soort film van Mendonça Filho dan zijn eerdere films, waarin hij de Braziliaanse maatschappij vanuit het perspectief van de gegoede middenklasse beschouwt. Daar sijpelt ook al een bepaalde boosheid in door, maar in Bacurau zijn de emoties rauwer: woede, wraak, bloeddorst, gewekt door vergaand onrecht.

Niet eens gevoed door de regering Bolsanero zo blijkt, want de makers waren er al mee bezig lang voordat Bolsanero zich verkiesbaar stelde. Maar de problemen in Brazilië bestaan natuurlijk ook al een tijdje, het is niet iets van de laatste jaren dat milieuactivisten, boeren en inheemse stammen die zich verzetten tegen grootgrondbezitters en illegale houtkappers te maken krijgen met grof geweld.

Om terug te gaan naar de film: Bacurau heeft een fijne, rustige opbouw, om dan die bruuske draai te maken naar het geweld. De meeste aandacht zal gaan naar die bloederige finale, maar ook daarvoor zijn er wat mij betreft genoeg bijzondere scenes: het verdwenen dorp op Google Maps, de aankomst van de burgemeester, de introductie van de motorrijders en het spottende liedje van de gitarist, vond het alles behalve saai.
De beelden zijn mooi, met warme volle kleuren, en de muzikale ondersteuning is erg fijn. Grotendeels (mij) onbekende cast doet het goed, met speciale vermelding voor Sonia Braga.

Ik ben niet bepaald fan van de films van Minnelli, maar dit is toch wel een sterke film, de beste die ik tot nu toe van hem zag. Ik hou ook wel van films over het maken van films, dat scheelt. Douglas is geweldig als Jonathan, een opportunistische charmeur annex klootzak die vriendschappen misbruikt om er zelf beter van te worden. Lana Turner vond ik ook goed als de labiele Georgia. Het kan haast niet anders of Minnelli heeft zijn ervaringen met Judy Garland, van wie hij recent was gescheiden, hiervoor gebruikt, al lees ik elders dat Diana Barrymore als inspiratie diende.

Het is sowieso verleidelijk de film als de cinema-variant te zien van de sleutelroman. Selznick is hier al genoemd en die Europese regisseur met zijn Duitse naam, zou dat niet von Sternberg kunnen zijn? De schrijver Bartlow en zijn vrouw zouden dan weer gebaseerd zijn op F. Scott Fitzgerald en Zelda. Maar ook los van het who's who spelletje is The Bad and the Beautiful een mooi inkijkje in Hollywood, goed geacteerd en boeiend tot het einde. Mooi camerawerk ook, geweldig bv hoe die schaduw over Georgia valt als ze Jonathan om de nek vliegt en dan Lila op de trap ontwaart (een kleine maar fijne rol van Elaine Stewart).

Gedurfd maar onevenwichtig, met een grimmige eerste drie kwartier en een luchtiger, minder sterk, en te lang tweede deel. Bad Boy Bubby begint ronduit ongemakkelijk met scènes vol dierenleed, perversiteiten in een ranzige kamer, eindigend in oudermoord. Maar zodra de ultiem onaangepaste Bubby naar buiten gaat wordt de film veel lichter van toon (al volgt er nog wel een verkrachtingsscène), met als running gag dat Bubby zinnen onthoudt en in een andere context herhaalt. De scenes met de band zijn vermakelijk maar dat Bubby zich tot frontman ontpopt wordt weinig geloofwaardig gebracht. Knappe hoofdrol van Nicholas Hope als een soort jaren 90 versie van Chauncey Gardner.

Mijn eerste kennismaking met Kiarostami, en ik denk met de Iraanse film in het algemeen, is me niet heel goed bevallen. Het repetitieve leven in een Iraans dorpje wordt getoond door al even repetitieve scenes. Aantal interessante keuzes van de filmmaker, zoals het ontbreken van context/ uitleg waarom ze daar zijn en wat de interesse is in de op sterven liggende vrouw, het niet in beeld brengen van personages, geen muziek- en een paar mooie scenes (de aankomst in het dorp, de scene met het meisje in de donkere kelder, achterop de motor bij de dokter filosoferend over het leven versus het leven na de dood), maar ik vond het al met al wat te saai en eentonig.

Gambling Madness.
Deze vroege Demy is zeer aardig om naar te kijken maar het verhaal verloopt wel redelijk voorspelbaar. Jeanne Moreau schittert als platinablonde gokverslaafde- haar tegenspeler Claude Mann wordt toch wel een beetje weggeblazen, het zij hem vergeven in zijn debuut. Moreau is natuurlijk ook een veel interessanter personage, met de tragiek die haar als altijd als gegoten zit. Een tragiek die Jackie wegwuift tot het bittere eind. Bijna het bittere eind moet ik zeggen, want ik vond het jammer van de catharsis helemaal op het einde, waarom zou ze opeens in hemelsnaam met de bedeesde Jean meegaan? Jammerlijk die eindscène.

Verder mooie beelden van 60's Frankrijk en een dramatische maar passende soundtrack- dit was geen film voor coole jazz of ingetogen strijkers.

Zeggen dat Ozu vaak dezelfde films maakt is bijna een understatement, hij gebruikt daarnaast ook vaak dezelfde acteurs. Wederom is Setsuko Hara de ongetrouwde dochter die dringend aan de man moet, en de kijker is getuige van het gezinsleven dat zich om die kennelijk behoorlijk stressvolle situatie voltrekt. En weer slaagt Ozu er in dat boeiend en menselijk te verfilmen, en met statische shots slechts zo af en toe onderbroken door een wat dynamischer cameravoering de kijker mee te zuigen in het op het eerste oog toch niet zo bijzondere leventje van een Japanse familie zo net na WO2.

Verder wordt er prettig onderkoeld geacteerd, en is het grappig om te zien hoe de verhoudingen lagen tussen de getrouwde en ongetrouwde vriendinnen. Verder valt op dat de kinderen hondsbrutaal zijn, wat goedmoedig wordt weggelachen door de oudere gezinsleden (op de vader na dan, die niet geheel onterecht paal en perk stelt aan het baldadige gedrag van zijn verwende zoon).

Maf filmpje dat ergens tussen vermoeiende onzin en briljante gekte inzit, en daardoor (enigszins onterecht) op een gemiddelde score blijft hangen. Het tempo is moordend, het verhaal origineel en visueel pakt de la Iglesia het ook aardig op. De karakters zijn echter dermate idioot dat het me uiteindelijk erg weinig kon schelen hoe het met ze zou aflopen, en daar schiet de film toch wel flink tekort. De karakterontwikkeling verloopt chaotisch en onvoorspelbaar, maar was daardoor ook te ongeloofwaardig: dat Javier van een bedeesde goedzak na een pak slaag transformeert in een terror-clown doet de film geen goed. De killer-clown met de machete in het begin vond ik dan veel beter in de film geschreven.

Tegen het eind vliegt het allemaal te ver uit de bocht, het moet allemaal grootser en idioter, toen ging ook de verveling toeslaan. Na El Bar pas de tweede van deze filmmaker die ik zag, en ondanks de lichte teleurstelling na deze prent is het wel een regisseur om te blijven volgen.

Disney-klassieker waar ondanks zijn korte speelduur geen eind aan lijkt te komen. Er gebeurt dan ook weinig noemenswaardig, je krijgt de verschillende seizoenen in het bos voorgeschoteld met wat stemmige muziek. Wel knap gemaakt natuurlijk, maar het was allemaal wel heel lieflijk en schattig. De animatie was slechts een enkele keer dynamisch, zoals bij het gevecht tussen Bambi en zijn rivaal, de jacht en de vuur-scene. Animatie is prachtig maar ik vond de neervallende sneeuw er opvallend lelijk uitzien- in plaats van dat de sneeuwvlokken leken te landen in het landschap leek het op een effect dat er later op was geplakt.

Verder vond ik het opvallend dat Disney, toch een boegbeeld van conservatief Amerika, enigszins kritisch lijkt te staan tegenover de jacht.

Moeilijk te beoordelen omdat het natuurlijk bedoeld is voor jonge kinderen. Ik houd het op 3 sterren.

Bankier van het Verzet begint nogal plompverloren, met Gijs die wordt ondervraagd door leden van de Nederlandse regering. Dan begint Gijs te vertellen. Een wat vreemde keus deze structuur omdat een hoop dingen vanuit het gezichtspunt van broer Wally worden verteld, die Gijs helemaal niet kan weten. Een overbodige extra laag die voelt als een kunstgreep en die ook niet goed werkt. Gelukkig is het verder degelijk, zonder dat het meeslepend wordt, maar misschien is daarvoor het verhaal ook minder geschikt. Alle schietpartijen en ondervragingen ten spijt gaat het om bankfraude, en om dat heel spannend in beeld te brengen is niet zo eenvoudig.

Acteerprestaties waren wel in orde, hoewel de namen me licht bekend voorkwamen kende ik zowel Atsma als Derwig niet. Bokma natuurlijk wel en die zet een goeie rol neer als Rost van Tonningen. Wel kleinschalig van opzet qua settings en figuranten wat zich toch een beetje wreekt, en soms vergallopeert de film zich. Jammer ook wel dat achteraf blijkt dat veel dingen zijn geromantiseerd of gewoonweg niet kloppen.

Erg mooi, maar, oneerbiedig gezegd, ook erg Ozu. Ik denk dat de eerste film die je van deze regisseur ziet wel de meeste impact heeft. Bij mij was dat Tokyo Story, die ik geweldig vond en een spaarzame 4,5 ster gaf, deze komt uit op 4 sterren, maar had ik eerst Banshun gezien was het wellicht andersom geweest. Het gebrek aan verrassing wordt overigens meer dan goed gemaakt door Ozu's subtiele regie en het mooie ingetogen spel van zijn acteurs.

Beetje laat misschien, maar dat thema van de ongehuwde jonge vrouw moet denk ik bezien worden in de tijd waarin het zich afspeelt, net na de Tweede Wereldoorlog. Meer dan twee miljoen Japanse soldaten zijn gesneuveld, dus er zal in 1949 ongetwijfeld een overschot aan huwbare vrouwen zijn geweest. Ben het wel met je eens (tenminste, als je er 9 jaar later nog steeds zo over denkt...) dat Setsuko Hara een schatje was, beetje girl next door maar stiekem bloedmooi.

In het begin lees je wat over de statare en ik verwachtte half een portret van deze noest werkende onderklasse, die nog het meest doen denken aan horigen- nee Zweden was bepaald geen liberale, egalitaire samenleving in die tijd.

De film gaat toch een andere kant op, de centrale figuur Rya-Rya blijkt een vrijgevochten vrouw die door de conservatieve, achterbakse, vuilbekkende, zuipende en over de hele linie nogal onaangename statere gemeenschap met argwaan en spot wordt behandeld. Ze doet wat van haar verwacht wordt -kinderen krijgen en werken- en wacht intussen nog wel op een ridder op een wit paard.

De film is van 1949, enkele jaren na afschaffing van het statare systeem, en het is op zich wel interessant dat deze feodale praktijken nog gewoon bestonden in de 20e eeuw, als film maakt het allemaal niet zo veel indruk. De protagoniste heeft wel een sterke uitstraling maar maakt ook merkwaardige besissingen, en hoewel er de nodige suggesties van misbruik en aanranding zijn ontbreekt het aan een spanningsboog- de dood van haar tweede kind door schuld van haar man waait zonder al te veel hoofdbrekens over, het spel van afstoting en aantrekking met haar ex-verloofde (een niet zo bijzonder rolletje van een nog jonge Max von Sydow) leidt nergens toe en haar ridder op het witte paard blijkt eigenlijk ook maar een nobody. Wist trouwens niet dat melken (dat de witte zweep wordt genoemd) zo'n beetje het laagste van het laagste werk was op het land maar ik ken koeien dan ook alleen van televisie

Uiteindelijk komt het neer op een gevalletje the system beats the individual. Een paar grote sprongen in de tijd doen de film trouwens geen goed.

Ging hier redelijk blanco in. Ik wist alleen dat het om SF ging en dat Jane Fonda in strakke pakjes de hoofdrol speelde. Het begon wel leuk met die striptease, maar het viel wel meteen op dat de decorbouwers er een bijzondere visie op na hielden. Het bleek de opmaat voor een bijzonder filmpje dat toch vooral erg amateuristisch overkomt.

Ik snap de cultstatus wel, en er zitten ook best geinige stukjes in, maar het script was ronduit belachelijk, de acteerprestaties zo-zo en vond het ook best saai- er gebeurde wel steeds wat maar het ging dan of te lang door of het werd matig uitgewerkt. Grootste tegenvaller was wel de muziek, ik had gezien het jaar van uitkomst groovy 60's psychedelia verwacht maar het was echt de meest corny 60's sound die je maar kunt bedenken. Dat maakt het toch al met al een teleurstellende ervaring.

Sterke anti-oorlogsfilm, die eenzelfde toon heeft als wel meer films over de Eerste Wereldoorlog uit het Interbellum. In tegenstelling tot veel films die na de Tweede Wereldoorlog zijn gemaakt is de toon vooral pacifistisch, en worden de Duitse soldaten net als die aan geallieerde kant, toch vooral als slachtoffers gezien. Ondanks dat de Duitsers ook in deze oorlog de agressors waren, was het veel minder zwart wit, goed versus slecht, dan tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Dat vertaalt zich ook in deze film, waar vijanddenken en bekrompenheid het uiteindelijk afleggen tegen vredelievendheid en menselijkheid. Die omslag wordt belichaamd door de mooie Pola Negri, ietwat ongeloofwaardig als Franse boerin misschien, maar een prima rol van deze altijd wat mysterieuze, zwoele actrice. De film kent een aantal mooie scenes waarbij vooral de walk of shame er uit springt, waarin Negri wordt uitgescholden door haar landgenoten en geëerd wordt door de Duitse krijgsgevangenen, tot grote verwarring van de protagoniste zelf. Een scène die de film eigenlijk perfect samenvat.

Vroeger heb ik wel wat boeken van Bukowski gelezen, waaronder ook "Hollywood", waarin Bukowski over het maken van Barfly schrijft. Niet zijn beste boek, maar een aanrader voor fans van deze film. Ik dacht Barfly ook al eens te hebben gezien, maar heb me denk ik vergist want het kwam me niet bekend voor, en het is toch geen film die je makkelijk vergeet. Barfly is behoorlijk vermakelijk, met een uitstekende Rourke die van Henry een geweldig personage maakt, een loser misschien, maar dan wel eentje met stijl. Ook Dunaway is trouwens erg goed als Wanda.

Barfly is op zijn best in de scenes in de verlopen kroeg en het smoezelige apartement, en dat is gelukkig ook de hoofdmoot. Het dreigt wel even in te zakken als Chinaski wordt 'ontdekt' door een rijke publiciste maar eindigt gelukkig bevredigend met een catfight en meer dronken provocaties. Bijrolletje van Jack Nance die zo weggelopen lijkt van de set van Twin Peaks.

Leuk die vrij onbekende Zweedse klassiekers op Netflix, heb er nu toch al een paar meegepikt. Deze vroege Widerberg is een typisch product van zijn tijd toen de jeugd al flink begon te rebelleren en jazz en rock n roll een groot publiek bereikten. Hoofdrolspeler Britt is een eenvoudig meisje dat, ietwat naïef, bezwangerd wordt door een muzikant. Ze valt daarna echter voor de welgestelde Björn, die in haar een tegenpool van de bovenklasse ziet waartoe hij en zijn ouders behoren, een klasse die hem met walging vervult tot -als puntje bij paaltje komt- hij zijn masker van de verlichte intelllectueel laat vallen en na Britt beledigd te hebben naar het oude nest terugkeert. Die breuk kwam nogal plompverloren en leek vooral bedoeld om een punt te maken. Scenario overtuigde me niet helemaal, toch is Barnvagnen wel een aardige film, met leuk, wat laconiek spel van Inger Taube en stijlvolle fotografie van Jan Troell, die later furore zou maken als regisseur van Utvandrarna en Nybyggarna.

Misschien heeft Basic Instinct niet meer de impact van 25 jaar geleden, het is nog altijd een vaardig gemaakte thriller. Douglas en Stone zijn perfect gecast en doen het goed, de rest van de cast is beduidend minder. Muziek van Goldsmith is meteen herkenbaar en mag bijna iconisch genoemd worden. Script is niet geweldig maar biedt genoeg mogelijkheden voor de nodige twists & turns in een tijd dat dat nog niet de standaard was.

Er zijn wel een paar zwakke momenten- zo wordt er net iets te vaak de suggestie gewekt dat Stone de ijspriem van onder het bed vandaan pakt, ook de ondervraging van Douglas door zijn collega's -een kopie van de eerdere ondervraging van Stone (hij houdt gelukkig wel zijn onderbroek aan) is niet sterk.

Na de inleiding van deel 1 een van begin tot eind boeiend tweede deel, waarin de gebeurtenissen die leiden tot de val van Allende en de overname door Pinochet minutieus worden behandeld. Opvallend is dat de filmmaker bij vele gebeurtenissen aanwezig is, toegang had tot vergaderingen, maar ook tijdens een geïmproviseerd crisisoverleg na de eerste mislukte coup.

Het is een soort kroniek van een aangekondigde dood, want de krachten tegen Allende waren te groot en te veelomvattend. En hij wordt uiteindelijk verraden door een generaal die hij als trouw aan de regering beschouwde, eentje die bovendien nauwelijks een rol speelde op het politieke toneel. Heftige beelden van het bombardement op het presidentieel paleis.

Even interessant als de politieke strijd is die van het volk, die politiek erg bewust is onder grote lagen van de bevolking. Mooie scene als een jonge communist op TV een oudere mediatycoon beschuldigt van staatsondermijning, en de reactie van die kerel- alles gebeurde sowieso veel opener dan tegenwoordig, mediatraining en achterkamertjespolitiek leken nog niet doorgedrongen in de Chileense politiek. Het politieke bewustzijn laat zich ook wel verklaren: mensen hadden echt iets te kiezen, en te verliezen, het was bepaald geen lood om oud ijzer.

Waren deel 1 en deel 2 chronologisch verteld, deel 3 gaat over een bepaald aspect de diepte in, Poder Popular, de macht van het volk. Zij brengen socialisme in de praktijk door zich tegen de werkgevers te richten- die veelal op de hand van de rechtse oppositie zijn- en zelf de distributie van goederen te organiseren als de vervoersbedrijven staken, zelf de fabrieken te runnen, ook als deze niet genationaliseerd zijn. Ook boerenbedrijven die niet voldoende produceren worden overgenomen.

Hoewel interessant, was het onderwerp al behandeld in de vorige delen, en was het iets te veel een herhaling van zetten.

Van de drie delen dus de minste, zeker als je ze vlak na elkaar bekijkt. Over het geheel genomen is de Batalla de Chile een krachtige documentaire, die bovendien niet zonder gevaar werd gemaakt- de cameraman is "verdwenen", de andere makers moesten vluchten.

Grappig om weer eens gezien te hebben, maar inderdaad wat gedateerd en visueel niet geweldig. Het zal wel de bedoeling zijn geweest van Gotham City een soort donkere Toon Town te maken, trouw zijn aan de strip etc maar ik vond het meestal lelijk. Effecten houden ook niet over, het kwam allemaal nogal goedkoop over.

Jack Nicholson heeft zichtbaar plezier in zijn rol van The Joker. Hij heeft altijd zo'n maniakale uitstraling en deze rol is dan ook geknipt voor hem. Minder te spreken ben ik over het vlakke spel van Keaton in de titelrol- nul charisma en belabberde teksten- en het irritante gegil van Basinger. De muzikale inbreng van Prince viel wat tegen, alleen Partyman en Trust komen voorbij, niet bepaald zijn beste nummers, en een flard van The Future.

Aardig vervolg op Batman moet het doen zonder The Joker en krijgt daarvoor in de plaats de groteske Penguin- wat een wonderlijk personage is dat toch, niet direct erg geslaagd. Gelukkig is Michelle Pfeiffer er nog, die als een soort zombie-kitten alle aandacht naar zich toe trekt. Keaton als Batman, het blijft toch een beetje behelpen en is verre van indrukwekkend. Toch is hij als superheld wel te pruimen vergeleken met de meeste anderen, hij is alles behalve onverslaanbaar en laat het vuile werk dan ook wijselijk over aan anderen.

Verder valt het visueel wat beter mee dan deel 1, met aardige effecten, al was de botsing tussen de badeend en de Batmobile dan weer erg underwhelming.

Onderhoudende oorlogsfilm van Douglas Sirk. Het verhaaltje, gebaseerd op feiten, is zwaar geromantiseerd en af en toe wat al te sentimenteel, maar alleen al voor de gevechtscenes in de lucht een vol punt erbij, want die waren prachtig gefilmd. Sirk liet al in The Tarnished Angels zien mooie vliegtuigopnamen te kunnen maken, maar hier overtreft hij zichzelf.

Minpunten: de platonische love interest had achterwege gelaten mogen worden, net als de tegeltjeswijsheden debiterende oude man. En de echte Dean Hess had een wat minder grote rol in de de evacuatie van de weeskinderen dan hem hier wordt toegedicht, maar goed, welke verfilming van "waargebeurde verhalen" lijdt niet onder de verhollywoodisering van feiten.

Afgaande op de poster bedoeld als hommage aan Possession. Maar hoewel de thematische overeenkomsten met die film legio zijn heeft Beast toch ook wel een heel eigen smoel, al is het veel minder bizar en gelaagd dan Zulawski's film. De drie acteurs zijn goed op dreef, al kan ik me voorstellen dat mensen met een Bro-allergie daar andersover denken want die is wel erg aanwezig. Verder mooi camerawerk (met opvallende 3D stills als rustpunten) en dito muziek en een aardige opbouw, waarbij het allemaal net iets anders verloopt dan je verwacht. Fijne speelduur ook.

Ik vroeg me in het begin voortdurend af waar dit nu was gefilmd, ik kon het niet thuisbrengen, zeker niet in combinatie met de Britse accenten. Jersey blijkt dus behoorlijk fotogeniek te zijn en de locatie vormt een grote meerwaarde bij het kijken van de film. Een ander pluspunt is het acteerwerk van vooral Jessie Buckley die overtuigt als beschadigd muurbloempje. Het scenario is niet heel bijzonder maar het blijft tot het eind redelijk open, en het slot vond ik ook wel bevredigend. Ook erg sfeervol in beeld gebracht in soms zinderende kleuren (niet in het minst dankzij het het rode haar van Buckley), een knap debuut dus van Michael Pearce.

Degelijke film die een groot onderwerp aanpakt, en soms overrompelt, maar ook af en toe teleurstelt.
Het acteerwerk, de cinematografie en de score zijn over het algemeen goed. Idris Elba is overtuigend als militie-leider die droomt van macht en rijkdom, en zijn leger kindsoldaten drillt als een soort sekteleider. Het jongetje dat Agu speelt doet het prima, en dat geldt ook voor de meeste andere acteurs. Het ziet er verder mooi uit, het kleurrijke Afrikaanse landschap, de gevechts-scenes, het wordt vakkundig in beeld gebracht, met een vreemde dissonantie tussen de schoonheid van het land en de gruwelijkheden van de oorlog. Een enkele scene vond ik zelfs indrukwekkend, zoals die waarin Agu door een met water gevulde loopgraaf wandelt. De scenes met de moordende kinderen waren heftig, ik vroeg me af hoe het nou verder moet met zo'n jongen.

De score was opvallend, geen Afrikaanse ritmes (op gezang van de troepen na) maar sfeervolle aanzwellende ambient geluiden - soms deed het me zelfs wat denken aan Platoon dat natuurlijk goed gebruik maakt van Adagio for Strings, door het contrast tussen wat je ziet en wat je hoort. Het werkte wel wat mij betreft.

Het scenario was op sommige momenten wat te simplistisch. De beginscenes met de familie en de "heks", die daarvoor nog keurig was geïntroduceerd, die hen verraadt- het was wat uitleggerig. Ook vond ik het wel apart dat ze niet gewoon de oorlog in Sierra Leone benoemen. Nu is het een ongespecificeerd Afrikaans land, een beetje rare keuze. En de film sleept naar het einde toe- eigenlijk al vanaf de ontmoeting met de leider van hun groepering, de wat onduidelijke gebeurtenissen met de prostituees, en de hele nasleep- dat had wel wat bondiger gekund. Ook was de val van de Commandant wat tegenvallend, misschien had ik op iets meer gekte gerekend, terwijl het nu bijna terloops was.

Een redelijk boeiende film kortom, waar denk ik wel veel meer in had gezeten.

Een beetje avonturenfilm, een beetje misdaad, maar Beat the Devil is vooral een hele aparte komedie. Geregeld lijkt het alsof iedereen maar wat doet, de scenarioschrijver niet in het minst dus als ik daarna lees dat veel geïmproviseerd werd verbaast dat niets. Ze zullen wel lol hebben gehad bij het filmen. Neem die hele sequentie bij de Arabieren, waarbij ze uiteindelijk ontsnappen dankzij een crush van hun leider op Rita Hayworth? En zo zijn er wel meer dingen die tussen flauw en bizar in zitten.

Toch vond ik het ook wel wat hebben, misschien wel dankzij de landerigheid en de vreemde dialogen en onlogische verwikkelingen. De acteurs lijken het allemaal niet zo serieus te nemen maar er wel plezier in te hebben. Jennifer Jones vond ik nog het leukst in haar rol van overspelerige fantast. Het dik aangezette personage van Lollobrigida vond ik ook wel te pruimen en ze doet natuurlijk ook geen pijn aan de ogen. Ze stoot nog flink haar hoofd trouwens als ze flauwvalt op het eind.

Van de mannen is Bogart zijn relaxte zelf, hij hoeft niet erg diep te gaan. Zelfs zijn sprintje voor de vrijheid doet hij op z'n elfendertigst. Hij doet op zich weinig verkeerd maar interessanter zijn de bad guys die zoals iemand al opmerkte prima gecast zijn, al zien ze niet erg vervaarlijk uit. Dat kleine majoortje met z'n verwilderde blik en nazi-sympathieën was wel de meest vreemde van het clubje. En Lorre hoeft alleen maar aanwezig te zijn om toch z'n stempel te drukken zo lijkt het.

Nogal rare film dus, niet echt goed maar toch ook weer niet helemaal zonder kwaliteit, en als je er voor in de stemming bent best vermakelijk. Als je zin hebt in een pakkende noir-thriller met intelligent plot of sprankelende avonturenfilm kun je deze beter overslaan.